Je ziet het pas als je het wegdoet.

Soms zijn dingen er gewoon. Altijd waren ze er, ze vallen niet meer op. Ze zijn al zo lang deel van je leven dat je er niet meer echt bij nadenkt dat ze je ruimte en mentale energie innemen.

Er was een tijd dat ik ook op die manier vast dacht te zitten aan mijn spullen. Ze waren er, en hoe ging ik er ooit vanaf komen?

Ik herinner me nog dat we praatten over emigreren naar Noorwegen, ergens in 2005 zal het geweest zijn. Het idee om alles gewoon weg te doen en daar opnieuw te beginnen, klonk me toen ook al heerlijk in de oren maar… wat met oma’s naaimachine, de muziekapparaten, de hobbyspullen, mijn mooie maar ongedragen kleding…?

Ik herinner me dat ik een excelsheet maakte wat het het zou kosten om opnieuw te beginnen. Een bedframe, matras, wat lampen, borden, servies, deurmat, handdoeken… en ik kwam uit op 2500 euro.

Het duurde nog vier jaar voor ik begon met het wegdoen met de bulk van de dingen wat uiteindelijk leidde tot onze emigratie maar ook toen al verkocht ik dingen met het oog op onze emigratie. Het had even tijd nodig, zeg maar. Daarvoor had ik veel dingen die ik gewoon eenmaal had, ofzo. Ik weet niet waarom ik het niet eerder had ingezien, dat ik probleemloos zonder al deze spullen kon.

Had ik een paar jaar eerder dit briljante inzicht gehad 😉 hadden we misschien niet eens naar een groter nieuwbouwhuis verhuisd.

Achteraf snap ik niet dat ik niet begon met echt minimaliseren toen ik mijn excelbestandje zat te maken. Hoe heerlijk zou het zijn geweest om echt met een schone lei te beginnen! Om in een keer de hele bende te doneren en een frisse start te maken met alleen datgene dat we echt nodig hebben.

Maar pas toen ik begon met het ‘echt’ wegdoen van veel spullen -dus niet soms eens schaaltje hier en een jurkje daar- merkte ik hoezeer ze me hadden tegengehouden om het leven te leven dat ik wilde leven.

Want eenmaal verlost van 75% (wilde gok) van mijn spullen, zag ik in hoe weinig we nodig hadden en hoezeer juist het exces eraan bijdroeg dat ik het idee had nooit genoeg te hebben. Dat ik altijd iets wilde toevoegen.

Toen al die spullen er nog gewoon waren, viel dat minder op. Je dingen wegdoen, opent je de ogen voor wat je echt nodig hebt in het leven. En dat is heel weinig.

Je hebt genoeg betaald: kleding-declutter

Er was een tijd dat ik heel veel kleren had. Ik denk nu dat ik nog steeds veel kleren heb -en schoenen- maar toen ik vanmorgen telde kwam ik uit op het magische nummer 33. Dat is inclusief jassen, schoenen en handtas maar zonder mijn excuusbroek -een te zacht, te comfortabel iets om mee over straat te gaan, vind ik-, pantoffels en vaste accessoires, zijnde mijn trouwring en een ketting die ik kreeg van de man.

Ik telde nadat ik een beetje had ontrommeld. Ik dacht dat ik meer kledingstukken had die ik niet droeg maar uiteindelijk bleek het te gaan om een rok die ik om mij niet bekende redenen niet meer draag. Twee jurken draag ik niet vaak, maar hebben wel hun plek in mijn garderobe.

Kleding wegdoen is moeilijk, zeker als je er geld voor hebt betaald en dat is meestal het geval. En helemaal als je het niet minstens een periode geregeld hebt gedragen. Dat de liefde na een jaar over is, oké. Dat de liefde er alleen was in het pashokje, of toen er een 70% korting-kaartje aan hing, is pijnlijker.

Maar zoals Courtney Carver zegt: ‘you have paid enough’. Niet wat geld betreft, maar ook wat schuldgevoel betreft. Een schuldgevoel omdat je het geld hebt uitgegeven zonder er wat voor terug te krijgen. Een schuldgevoel omdat het kledingstuk kleiner is dan jij en jij zou willen dat je ook kleiner was. Een schuldgevoel omdat je het kledingstuk verstopte voor je partner.

Iets achterin je kast hangen zorgt er niet voor dat je het over een paar maanden opeens wel leuk vindt. Iets voorin je kast hangen dat je niet draagt in de hoop dat je het wel gaat dragen, zorgt er ook niet voor dat je het opeens wel leuk vindt. Iets wegstoppen in dozen voor als er ooit nog eens geen kleding meer in de winkel hangt en je geen fatsoenlijke draad meer aan je lijf hebt, is ook een scenario dat vermoedelijk niet uit zal komen.
Jezelf martelen met de skinnyjeans in maat XS die je droeg toen je 25 was in je leven houden omdat je denkt dat het motiveert om af te vallen is ook alleen maar voor echte masochisten.

Waarom zou je elke dag blijven betalen? Ondanks dat je niet bewust denkt aan al die miskopen en in je kledingkast, zijn ze er wel. Je onderbewuste registreert het en doet er dingen mee. Ze vertellen je dat je slechte beslissingen maakt, dat je figuur niet juist is, dat je carrière in duigen ligt, dat je vaker zou moeten sporten, dat je geld over de balk hebt gesmeten, dat je niet goed bent in een koopje laten liggen….

Je kan het blijven organiseren, opruimen, verhuizen naar andere plekken, manieren verzinnen om het te dragen en scenario’s voor de toekomst bedenken waarin het alsnog eens van pas komt maar je leven is nu. Kleding bewaren die je niet draagt, anders dan voor een komende winter of zomer, is een verzwaring van je leven.

Je bent misschien geen 25 meer. Je maat S is misschien al 15 jaar verleden tijd. Je houdt niet meer van bloemetjes, of van zwart. Je kan misschien niet meer lopen op je hoge hakken. Je gaat misschien niet meer op trektocht of naar chique feestjes. En dat is allemaal prima. Zo is het leven en verandert, elk moment.

Trek hier de lijn. Wat er in het verleden is gekocht, is gedaan. Het geld krijg je voor kleding nooit meer terug, tenzij het vintage Chanel, als nieuw is ofzo. Al die losse kledingstukken waar je niets voor krijgt behalve een boel gezeur als je ze probeert te verkopen, laat ze gaan, maak er een ander blij mee.

Alles wat te klein, verwassen, gevlekt, te groot of anderszins niet perfect is. Alles wat je om wat voor reden -of zonder reden- niet (meer) draagt.
Denk niet aan de toekomst, tenzij je inmiddels hard op weg bent na een succesvolle leefstijlverandering en niet kan wachten tot weer in precies die kleding te passen… maar anders: houd niet vast aan je slechte beslissingen.

Voel je je slecht omdat je kleding slecht zit en wil je geen nieuwe dingen kopen tot je bent afgevallen? Denk nog eens, en koop een paar dingen die NU heerlijk zitten. Twee broeken, vier tops en een vest in een grotere maat kopen is geen zonde, jezelf blijven straffen door heel de dag in te kleine kleding te lopen -of in die ene legging en trui die nog wel passen- dat is pas zonde.

Er is een grote kans, dat je al lang slecht 20% van je kleding draagt, of minder.

Ik denk dat kleding zo belangrijk is, omdat het een van de eerste dingen is die we zien ’s ochtends, het zit heel de dag om ons heen en jammer maar helaas, we worden beoordeeld op de dingen die we dragen. Weinig mensen zullen opmerken dat je een kleine garderobe hebt en keer op keer hetzelfde draagt maar dat je kleding je ongemakkelijk of slonzig maakt, valt wel op.

Je bent het waard om alleen in je kast te hebben wat je doet stralen, wat je mooier maakt, waar je je heerlijk in voelt. De dingen waarin je je op best voelt. Comfortabel, vrouwelijk, sterk, aangenaam, frivool, wat dan ook.

Gebeurd is gebeurd. Je kan niet terugreizen in de tijd, je kan niet kijken in de toekomst. Je kan alleen besluiten om er een streep onder te zetten, korte metten mee te maken en met een schone lei verder te gaan en de kleding te bezitten die past bij het mens dat je nu bent.

Gun jezelf het gemak en genot van een kledingkast met alleen je favoriete kleren. Een kledingkast die duidelijkheid geeft in wat je wel en niet nodig hebt. Een kledingkast met kleding helemaal op jouw lijf, jouw leven van nu gesneden. Het verandert je leven, echt waar 🙂

Een fijne vrijdag.

Gisteren zag ik, zij het door wat flarderige bewolking heen, weer sterren aan de hemel. Dat maakt me altijd zo blij. Het wordt nu ook snel donkerder en ’s avonds zitten we weer binnen met lampjes en kaarsen aan.

Vanmorgen zaten er al veertig zwaluwen op de stroomleidingen. Ik ben benieuwd of het er weer net zo veel worden als vorig jaar. Er zitten veel echt kleintjes bij maar ze hebben ook makkelijk drie nestjes in een seizoen. Ongelofelijk!

Ik houd zo veel van hun lieve taaltje. Zo gezellig. Ik snap niet dat mensen denken dat dieren maar wat brabbelen, alleen omdat we ze niet verstaan.

Ik mis het altijd als ze van de ene op de andere dag weer weg zijn. Ik houd van de herfst maar dat, en akkers die weer kaal zijn, stemt altijd wat melancholisch, op een goede manier. Det er livet…

Gisteren hoorde ik een vogel, een beetje raar roepen, dacht ik. Uiteindelijk ging ik toch maar eens kijken, stond dit in de tuin, zeepkruid en ander lekkers te eten… Z’n mamma nergens te zien maar dat schijnt allemaal normaal te zijn. Zo klein nog.

Zoetigheid

Vandaag is de zomer weer terug, na drie dagen met pøsregn. Ook mooi! Gisteren gingen we naar het kleine winkelcentrum in het dorp. De oudste wilde een ordner om haar tekeningen in op te bergen bij de kringloop en ik kocht een skolebrød -een soort puddingbroodje- voor ze bij het cafeetje. Het is vakantie, uiteindelijk. En nu thuis de suiker in de ban is, moeten ze het toch ergens vandaag hebben 😀

Nee, dat natuurlijk niet maar mijn idee was om van zoetigheid een traktatie te maken, eens in de zoveel tijd of op een verjaardag in plaats van iets dat als vanzelfsprekend op brood gaat en in baksels die we zelf maken en vervolgens oud laten worden en als iets waar elke dag wel een keer om gevraagd en gegeven wordt. We maken soms popcorn, ook altijd goed.

Ze mogen best bakken, maar gezonde(re) dingen. (De jongen maakte gisteren zijn specialiteit voor hem en zijn zussen: fiskeboller in kerriesaus. Ze aten het allemaal zonder zeuren. Jongen blij. Ik snap dat.) E

Geen zoet in huis maakt het leven eenvoudiger. Geen gezeur meer om snoep, niet thuis en niet in de winkel. Minder opties voor op brood. Ook dat vinden ze nu gewoon, net als het feit dat ze altijd alleen maar water krijgen om te drinken, behalve op vrijdagavond pizza-avond als ze limonade mogen. Ze mogen wel als ze willen thee of Poolse surrogaatkoffie maken, Inka heet het en gek genoeg vinden drie van de vier het echt heerlijk.

Pizza-avond

Vanavond eten we pizza uit de houtoven. De eerste keer waren er een paar stukjes niet zwart of rauw, maar nu we het een paar keer hebben gedaan krijgen we er handigheid in en zijn ze echt enorm lekker.

We maken deeg zoals normaal (1000 gram meel, 600 gram water, 20 gram zout, zakje gist, scheut olijfolie, kneden, paar uur rijzen in een ingevette pan) maar gebruiken wat meer meel om ze uit te rollen en wat extra meel op de schep. We maken ze niet langer dan een minuut voor ze de oven in kunnen en leggen er niet te veel beleg op, maar dat hebben ze ook helemaal niet nodig.

De oudste was onlangs wezen eten in een pizzarestaurant en zei dat ze even lekker waren als thuis 🙂

Fijne vrijdag!

Perfect Imperfect

De sleutel tot een tevreden leven is dingen accepteren zoals ze zijn. En dat is niet makkelijk. En dingen die niet makkelijk zijn, gaan we uit de weg.

In vorige eeuwen schreven dichters prachtige melancholische gedichten. Als mensen tegenwoordig zulke epistels zouden produceren, zouden ze door goedbedoelende partners en familie naar de huisarts worden gestuurd voor een pilletje.

Ik denk dat mensen meer de weg kwijt zijn dan ooit, deze wereld is er niet een om blij van te worden maar nog nooit was ‘blij zijn’ zo belangrijk en werd het zo gepusht: blijheid is te koop en money makes the world go round, tenslotte.

Ik heb wat donkerder periodes in mijn leven gehad maar gelukkig ben ik er nooit mee naar een huisarts gegaan want die kan me niet geven wat helpt….

Dat zijn in mijn geval acceptatie van dingen die ik niet kan veranderen, acceptatie dat het leven ups en downs heeft, een diepe waardering voor alle goede dingen en het besef dat ik mijn eigen wereld moet creëren…

En dat heb ik gedaan.

Het leven in de ‘gewone’ wereld, zou ik denk ik alleen volhouden met een uitgekiend mengsel van pillen en alcohol maar zoals Jiddu Krishnamurti zei: “It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society.”

Ik denk dat ik daarom het concept van wabi sabi zo mooi vind. Het geeft een lens om de wereld om ons heen te bekijken en die is niet alleen maar mooi, of alleen maar lelijk. Zowel vreugde als melancholie tegelijk en daarin ligt het mooie.

Alles heeft twee kanten. Of ontelbaar veel kanten. Als ik niet zou weten hoe het is om alles om me heen zwart te zien worden, zou ik nu niet beseffen hoe fijn het is als het gekleurd is. En niet weten dat ik er zelf actief iets aan moet doen, om het zo te kunnen blijven zien.

Als je van iemand houdt, moet je beseffen dat diegene sterfelijk is, net zoals jijzelf dat bent. Niet om nu eens lekker morbide te doen, in tegendeel. Als je beseft dat het allemaal in een oogwenk voorbij kan zijn, doe je niet zo moeilijk over al die kleine dingetjes waarvan je denkt dat je ze moet corrigeren, oplossen of bestraffen (maar gelukkig is de tafel nu bruin :D)

Wabi sabi doet je de schoonheid zien van het vergankelijke. Dat iets er niet voor altijd is, maakt het mooi en bijzonder. Of draaglijk.

Als ik besef dat alles altijd in beweging is en niets blijft zoals het is kan ik duidelijker zien hoe belangrijk al die kleine momenten, die kleine dingen zijn in mijn eigen leven of hoe onbelangrijk, in het grote geheel.

In onze wereld, waarin we altijd blij moeten zijn, wordt gedaan alsof perfectie bestaat en dat we daarnaar moeten streven. Daardoor lijkt het altijd alsof we kapot zijn, niet helemaal goed functioneren, gemaakt moeten worden….

Of het nu gaat om een betere schoonmaakroutine (in drie stappen een schoon huis!), vaker naar de sportschool (met deze tien stappen houd je het vol!) of een betere loopbaan (zo krijg je gegarandeerd loonsverhoging!), het is nooit goed zoals het is. Volg dit schema! Doe als ik doe! Gebruik dit product! Alsjeblieft, wees nou niet tevreden met hoe het is, stilstand is achteruitgang!

We hoeven niets te verbeteren dat functioneert zoals het moet. We hoeven niets te bewijzen. We kunnen leren van de natuur: de natuur doet geen moeite en is perfect imperfect zoals het is. Lieflijk en wreed. Uitbundig in bloei en vol leven maar ook dode takken, schimmels en dieren die na hun leven -een oogwenk of decennia- langzaam tot stof vergaan. Perfecte bestaat niet, daarom is het zinloos ernaar te streven.

Het is oké om de dingen te laten zoals ze zijn. Het leven nemen zoals het is, met alle moeilijke en mooie momenten. We hoeven niet altijd te zoeken naar een oplossing of verbetering. Het is vaak beter de dingen te laten zijn, zoals ze zijn.

Kill your to-do list, en een kijktip!

Voorbeeld van een goede to-do list.

Ik houd van heerlijk niets (hoeven) doen. Ja, mijn dagelijkse dingen maar behalve dat, geen gemoet. Is het niet raar, dat we ons vaak bijna schuldig voelen als we een dagdeel, of een paar uur, doorbrengen met absoluut niets doen? Als we dat al doen want… ain’t nobody got time for that!

Als ik wel eens van die productiviteits-youtubers voorbij zie komen, goochelend met hun systemen, planners en hacks om meer productief te zijn, vraag ik me af: waarom? Wat is het punt van al die drukte?

Ja, elk leven heeft bepaalde orde nodig. De een doet gewoon wat ie nodig vindt op het moment dat het zich aandient en een ander vaart wel bij schema’s en planningen voor alles. De vraag is: hoeveel dingen wil je ‘managen’? Hoeveel evenementen wil je bijwonen, hoeveel activiteiten wil je je kinderen laten doen, door hoeveel spullen wil je laten bepalen wat je doet op een dag?

Met moderne technologie kunnen dingen snel, sneller, snelst worden gedaan. Gekocht, besteld, afgesproken, georganiseerd… maar zijn we gemaakt om in die snelheid door het leven te gaan? Zijn we op aarde om zo veel mogelijk punten op onze to-do lijst af te strepen voor we er straks niet meer zijn? Zijn we niet al lang voorbij gestreefd door de technologie?

Er is een eind aan de dingen die we op onze nek zouden moeten willen halen. Wat is het punt? Eindeloos blijven rennen naar dat stipje aan de horizon, het punt waarop de eindelijk alle punten hebben afgewerkt? Dat punt zal altijd daar blijven als je blijft doen wat je doet, want als het zou werken wat je doet, zou je dan na al die jaren niet een keer klaar zijn? De horizon is een denkbeeldige lijn, onthoud dat 😉

Iemand zei altijd tegen me: als ik dat heb gedaan, dan krijg ik het minder druk. Dan heb ik meer tijd. Alleen dit project nog. Alleen nog dat veranderen. Maar het werd nooit minder druk. Het altijd bezig zijn met andere dingen was simpelweg een vlucht uit de realiteit.

Misschien is het tijd om te zorgen voor een kortere to-do list. Dat is geen kwestie van alle punten manisch blijven afwerken, maar zorgen voor minder punten in de eerste plaats.

Elk dingetje dat we in ons leven toelaten, kost een bepaalde hoeveelheid energie om aan te schaffen, uit te pakken, een plek te geven, elke dag te zien, gebruiken, onderhouden… Elke verplichting vereist voorbereiding, nadenken, actie, evaluatie…

Elke verplichting, elke pen, sportclub, bankrekening, sociaal ding, apparaat, app, kledingstuk, paar schoenen, huisdier, bespreking, meubelstuk, boeket, moeilijk schoon te maken ding, afspraak, belofte, financieel plan, reclamefolder, kruidenpotje, kleedje, app, gadget, meeting…

En hoewel sommige van deze dingen het leven aangenamer maken, is er een omslagpunt en dat is vrij snel bereikt.

Zeggen: als ik dit gedaan heb, dat bereikt heb, die dingen voor elkaar heb gekregen, dan heb ik tijd om rustig aan te doen. Dan ga ik doen wat ik echt wil…. dat werkt niet. Alleen de bewuste keuze maken om nu je prioriteiten bij te stellen en nu te doen wat belangrijk is in het leven, werkt.

Alleen nu kan je de keuze maken voor wat je belangrijk vindt. Als je niet zorgt dat er minder op je to-do lijst komt, raakt ie ook nooit leeg.

En onthoud:

Kijktip!

En ik wilde nog even het YouTubekanaal van blogvriendin Mel aanbevelen. Vandaag vond ik wederom een prachtige video van haar.

Misschien kennen mensen haar nog wel van haar blogs Meanderen en daarvoor Simpliciteit?

Vier jaar geleden hebben we elkaar ontmoet en ik hoop dat we elkaar nog eens treffen, maar voor nu ben ik blij dat ze video’s maakt en haar prachtige inzichten en sfeerbeelden van het Belgische platteland met ons deelt. Ik kan niet geloven dat ze YouTubeN00b is die ze zegt te zijn! (en abonneren, liken en een berichtje achterlaten helpt haar kanaal!… Als ze het dan zelf niet zegt doe ik het wel, haha!)

Dus gingen we op stap.

Wij naar het dorp. In juli. Op een zonnige dag. Tijdens een evenement.

Lillesand is echt een leuk dorp. Het meeste dat je nodig hebt in het dagelijks leven is er te krijgen, het is doorgaans rustig en op omringende eilanden (Skauerøya, Justøya) is het prachtig. Je kan overal wandelen, de mensen zijn relaxed, het is in de buurt van zo’n beetje alles (ferry naar DK en NL, vliegveld, zielloos winkelcentrum, relatief grote stad) zonder dat je er last van hebt.

Er is een man in het dorp – Ole Olsen- die heel veel panden (en gemeenteraadsleden) bezit en er een handje van heeft om lelijke gebouwen neer te willen en kunnen zetten maar voor een groot deel is toch het oorspronkelijke karakter bewaard gebleven…

deze boom…. prachtig!

Dus wij naar de bakker, voor iets van deeg. We zaten bij het water, een beetje uit de drukte voor we naar de glijbaan gingen.

Daar was het -uiteraard- druk. Toch kan ik zulke dingen hier beter hebben dan in Nederland. Noren zijn gewoon niet zo ‘aanwezig’ en hebben iets meer respect voor de ruimte van een ander. Mensen die in de winkel hun arm voor je gezicht steken om iets te pakken of hun winkelwagen tegen je enkels rijden, dat gebeurt hier echt niet.

De jongen wilde wel glijden dus vervoegde zich bij de 400 wachtenden voor hem. Er was een springkasteel en er is een klein speeltuintje bij wat om mij niet bekende reden ‘Bananparken’ genoemd wordt.

‘Wil je niet op het hoppeslott?’ vroeg ik aan DL2.
– ‘Nah’
‘Waarom niet?’
Ze keek me eens aan met een gezicht alsof ze een worm moest eten: ‘Er zijn mensen!’
Ik begreep haar helemaal 😀

Toen de jongen eindelijk weer naar beneden was gegleden (‘het deed meer zeer dan dat het leuk was!’) vroeg ik de kinderen of ze nog iets leuks wilden doen. ‘Ja, naar huis en dan lekker bade in zee!’ riepen ze enthousiast.

Eenmaal thuis hoorde ik DL2 tegen DL3 zeggen: ‘det er så deilig å være hjemme igjen, ikke sant?’ ‘Helt enig’ was het antwoord. (het is zo heerlijk om weer thuis te zijn, niet waar? helemaal mee eens)

Dat vond ik dus ook.

Toch, we hebben het geprobeerd.

We kwamen, zagen en gingen weer naar huis.

Ook fijn: na vandaag is de gezamenlijke vakantie weer over. Dat betekent dat een heel groot deel van de rust, weer wederkeert. Zo heerlijk!

Oké, nog wat introvert memes dan.

Huishouden voor je toekomstige zelf.

Soms ben ik goed in de dingen moeilijker maken dan ze zijn. Ik wilde picknicken met pannekoeken met de kinderen, maar het is warm in de keuken…. heerlijk om een half uur boven gloeiend hete pannen te staan, toch?

Nieuw plan: we nemen lunch mee van thuis en kopen een skolebrød (soort puddingbroodje) bij de bakker.

Een paar weken geleden heb ik alle suiker uit huis verbannen, het enige dat we nu nog hebben zijn pakken suiker voor het brouwen van bier plus honing en ahornsiroop, dat we met mate gebruiken.

Als we het thuis helemaal niet eten, geeft het niet als we het een keertje wel eten bij wijze van traktatie, of uitje. Dat moet het ook zijn en geen gewoonte of iets waar elke keer om gevraagd wordt zoals gebeurt wanneer we het wel in huis hebben.

Ik deed vanmorgen veel om mijn toekomstige zelf een plezier te doen, naar mijn idee zo’n beetje de sleutel tot een gladjes verlopende dag in het huishouden.

Ik heb er nu geen zin in, maar later ben ik er wel heel blij mee en scheelt het me tijd en gedoe, of grijpen naar een dure en ongezonde laatstemomentoplossing zoals de man vragen om hamburgers en broodjes mee te nemen op weg naar huis.

Ik sneed groenten die ik later op een spies voor op de grill kan doen, of bakken in de airfryer. Ik had gisteren spinazie en bessen uit de vriezer gehaald en samen met kulturmelk, kombucha, wat bijenpollen en wat molkosan maakte ik drie bakjes met smoothie. Een voor nu, twee voor later. Ik kookte alvast aardappels (van eigen oogst, zo heerlijk!) zodat ik die later kan bakke, grillen of airfryen en van een ui, bloemkool en melk maakte ik een compacte basis voor een bloemkoolroomsoep.

Ook heb ik nog wat dingen op de verkoopsite gezet, zoals een apparaat om Volvo-software uit te lezen. We hebben geen Volvo meer. En de wifiversterker, sinds we snel internet hebben. Het zeil van de partytent is weer netjes opgeborgen voor volgend jaar want het wordt nu toch niet meer zo warm dat het het gebrek aan licht in de woonkamer rechtvaardigt. Ook hier is mijn toekomstige zelf blij mee, want dat betekent een opgeruimd balkon, meer ruimte in de kasten en hopelijk wat extra geld.

Er kwam een idiote brief van de belasting binnen met de vraag of de verklaring ‘Geen Privégebruik Auto’ van de man nog actueel was. Wat denken ze nu, als je al sinds acht jaar in het buitenland woont en even zo lang geen dienstverband in Nederland meer hebt?

Maar, ik deed ermee wat ik moest doen, schreef de datum voor eventuele vervolgactie in mijn agenda en was weer klaar. Niets ‘vreet’ zo aan me als achterstallige administratie, dus ik probeer alles zo snel mogelijk maar maximaal binnen een week af te handelen.

En het is met zo veel dingen: ik heb er NU geen zin in. NU wil ik eigenlijk iets anders doen. Het negeren, wegstoppen, verscheuren of de belastingtelefoon bellen met een Tourette-aanval, lekker met een boek op het balkon gaan zitten en wachten tot het etenstijd is maar mijn toekomstige zelf doe ik een groot plezier met wat gezonde ‘kant en klaar’ maaltijden in de koelkast, een bijgewerkte administratie en een ontrommelde omgeving.

Dus. Dan ga ik nu wel lekker op het balkon zitten met een boek, in de wetenschap dat voor nu alles wat ik moest doen, gedaan is. En dat voelt heerlijk!

En dan hier nog een foto van mijn op hun eind rakende bloemetjes 🙂 Mooi toch?

Leuke dingen doen.

Ik was zo vroeg wakker vanmorgen en kon niet meer slapen. Geeft niet, op deze lichte dagen heb ik genoeg energie. Dit was vanmorgen om zes uur… Het licht verandert inmiddels aanmerkelijk, de avonden zijn weer wat donkerder.

Ik heb meteen gedaan wat ik moest doen, want ik heb de kinderen een tripje buiten mama’s comfortzone beloofd. In het durp hier ligt nu een heeeel lange glijbaan, Slide the City. Ik ga Franse pannekoeken bakken en die gaan we ergens daar opeten en dan kan de jongen glijden en ik met de dames naar de bibliotheek 🙂

Ook is er dødsing , bij een hoge rots. Dødsing is springen vanaf iets hoogs en doen alsof je op zo’n manier gaat landen dat je død gaat, maar waarbij je je op het laatste moment toch bedenkt. Voor een vrij spectaculaire sprong vanaf de 20 meter hoge brug hier bovenop de foto, zie hier. Dubbel respect voor het feit dat dit in april was. Dan is de zee echt nog ijskoud!

Ik heb het bier in de koelkast bijgevuld, de vaatwasser uitgeruimd, was een zit heel decadent in de droger, was twee zit in de wasmachine, het bed is opgemaakt, ik weet wat we gaan eten vanavond, havermout voor DL2 staat klaar en ik houd van het gevoel (de illusie) dat alles in huis onder controle is en ik de dingen die ik nog moet doen, op het gemakje in orde kan maken voor we gaan. Geen haast. Ik ben allergisch voor haast.

De zwaluwen hebben bedacht dat ze niet meer op de electriciteitskabels willen zitten, maar op het onderste randje van de bovenkant van de brug. Ook prachtig om te zien en zo hebben ze veel beter uitzicht op de opkomende zon 🙂 Het is zo heerlijk ’s ochtends, als de wereld nog van de dieren is. Eendjes en vissen in de zee, vogels in de lucht, stilte…. Een enkele kajak of roeiboot… De eksters zijn al een paar dagen wat stiller. Ze worden niet meer om half vier ’s nachts wakker om tegen hun drie bijna volwassen kinderen te krijsen, haha.

Verder had ik gisteren een financiële meevaller. Eigenlijk niets meer dan een compensatie van een eerdere tegenvaller -leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker…- dus ik houd een slag om de arm voor ik ‘hiephoi’ zeg, maar toch. ’t Zou mooi staan op de spaarrekening hoor 🙂

Dan ga ik nu maar eens even bij mijn jongste twee op de schommelbank zitten terwijl ze hun ontbijt eten en genieten van wat een heerlijke dag lijkt te worden 🙂

Goedkoop, simpel en toch leuk

Altijd als ik denk dat ik het hele huis op orde heb, bedenk ik dat ik de zijkanten van de douchecel al in geen half jaar -minstens- heb schoongemaakt. Of de binnenkant van de oven. Zulke dingen… Zo’n gedoe altijd. Ik weet niet hoe mensen op clean-with-me video’s dat doen. Ik denk dat ze het eerst schoonmaken zoals normale mensen: met heel veel doekjes, zwarte spetters en rommel en dan hun smetteloze ovens en douchecellen nog een keer ‘poetsen’, voor de camera? Of het ligt aan mij.

Augustus is in zicht…

Grappig hoe bij dingen als douchecellen en koelkasten het meest eenvoudige altijd het duurste is. Zonder opsmuk moet het ontwerp gewoon deugen en als het dat niet doet, vermom je dat met chromen randjes, richeltjes, sierstripjes en andere narigheid waar zich viezigheid in verzamelt die daar technisch gezien helemaal niet terecht zou kunnen komen.

Gisterenmorgen brachten we de oudste naar een vriendin met wie ze meerijdt naar een vriendin wiens ouders een huisje hebben op Merdø, een klein eilandje voor de kust van Arendal. Je kan er alleen komen met een veerbootje dat een paar keer per dag voorbij vaart. Als je zwaait, weet de schipper dat je mee wil.

Wij gingen daarna boodschappen doen. Ik heb getankt voor 21,50 per liter, de 40% korting-bak lag vol met dingen die ik goed kon gebruiken, de toko had lokaal gekweekte komkommers 8 voor 100 kronen (delen door tien voor euro) en ik vond een tafeldoek voor 99.

Want eenvoudiger… Ik probeer geregeld te bedenken wat er in huis niet lekker loopt. Wat simpeler kan. En heel vaak is dingen weghalen of niet aanschaffen een excellente manier om de dingen makkelijker te maken en te houden. Maar er waren een paar dingen die me keer op keer irriteerden en te veel tijd en gedoe kostten:

  • Schoonmaken op en rond de tafel. Onze tafel is van kale houten planken met kieren ertussen, die we ooit nog wel eens zouden lakken, schuren en voegen maar daarvoor moet ie eerst uit elkaar en naar buiten.
    Maar allebei vinden we dat er betere dingen in de wereld zijn om te doen dan dat dus ik poetste alle vlekken eraf met een staalspons en zette hem in de lijnolie.

    Omdat ik hem vlekvrij en schoon wild houden, vond ik bovengenoemd doek een mooie investering voor daar waar de kinderen eten, knutselen en dus rommel maken.
    Er vallen nu alleen nog dingen naast de tafel en niet meer onder, er wordt niet meer op tafel geknoeid met curry, tomaat, verf en eigeel, een zeiltje is simpeler schoon te maken dan een houten plank. Scheelt me na bijna elke maaltijd zes stoelen verschuiven om onder tafel te dweilen.
  • Koken en schoonmaken daarna. Spetterdespetterknoeiknoei… We eten vaak rijst en ik heb er vaak ruzie mee. Te droog, te zacht, aangebrand… De magische formule van twee delen rijst en drie delen water lijkt ook niet altijd op te gaan.
    Ik lees veel boeken over Japan en elke keer gaat het over hoe de rijstkoker het leven van de Japanse huisvrouw zo veraangenaamde.
    Aangezien de Japanners ook nogal van de rijst zijn (vrij vertaald heten hun maaltijden ochtendrijst, middagrijst en avondrijst, las ik) besloot ik na heel lang beredeneren dat ik dat niet nodig had, te investeren in een eenvoudige rijstkoker.
  • Andere gerechten… Ik ga weer vaker mijn slowcooker gebruiken.
    Soms doe je iets dat prima bevalt maar raakt het toch weer in onbruik…
    Ik kan prima zonder maar kwam tot de conclusie dat het gemak dat ik ervan heb, zijn gestaindeweg meer dan rechtvaardigt. Het absoluut zonder moeite ‘batchcooken’, de minimale hoeveelheid afwas, geen fornuis schoon te hoeven maken en het niet in de gaten hoeven houden van pruttelende pannen: is goed!

En ik moet mezelf er ook aan herinneren… Ik hoef niet alles niet te doen. Als in:

Ik hoef niet alles te doen. De kinderen kunnen prima helpen met zo’n beetje alles. De man ook. Ja, hij werkt hard genoeg… maar ik heb hier ook genoeg te doen. Dan gebeurt het misschien niet helemaal volgens mijn standaard, maar boeiend.

Ik hoef niet alles te doen. Op een paar standaard dingen na, bepaal ik zelf hoeveel ik op mijn nek wil halen. Zo lang het redelijk schoon en redelijk netjes is, is het goed. Zeker nu. Ik hoef niet elke avond uitgebreid te koken, ik hoef niet het hele huis spic & span te houden… Het enige dat ik hoef te doen is een relaxte laatste drie weken vakantie hebben met mijn kinderen. Alles is een keuze.

Ik hoef niet alles te doen. Gedaan is goed genoeg. Zeker nu is met 20% van de moeite, 80% van de dingen doen goed genoeg.

Ik hoef niet alles te doen. Ik kan het ook laten. Het mezelf gemakkelijk maken. Sommige dingen uitbesteden, al is het soms aan een apparaat dat ruimte inneemt.

En nu staan er twee meisjes in badpak klaar om naar zee te gaan. Ik ga mijn e-reader en een fles water zoeken en met ze mee 🙂