Een overbodig stukje over minimalisme, voorraden en rust.

Jaja, het is maar lastig hoor, die minimalistische principes. Je kan gerust alles wegdoen volgens de 20-20 regel, die inhoudt dat als het binnen 20 minuten onder de 20 dollar te verkrijgen is, het weg kan. En de meeste dingen kunnen ook weg.

Ik heb weinig met sentimentele dingen en vind het leven aangenamer als ik de dagelijkse dingen ook met zo min mogelijk dingen voor elkaar kan krijgen. Spullen kosten tijd en geld en geven stress en gedoe en dat is nog maar het minste probleem.

Normaal was minimalisme al een tweestrijd tussen mijn ideaal van een leeg huis en mijn mans liefde voor gezellige dingen om zich heen (alleen ik ben wat dat betreft blijkbaar niet genoeg en dat snap ik wel :D) en het idee dat ook voor mijn kinderen het huis gezellig moet aanvoelen. Dus verander ik af en toe eens wat, afhankelijk van hoe mijn pet staat.

Foto door Yaroslav Shuraev op Pexels.com

Ik weet dat ik nu echt helemaal klink als een oen -what’s new- maar zodra ik dingen ga toevoegen, vermindert mijn vermogen tot het nemen van beslissingen. Niet alleen in huis want al snel breidt het zich uit naar andere delen van mijn leven. Hoe vreemd!

Om te kunnen blijven focussen op de manier waarop ik wil leven en me niet te laten afleiden, heb ik een omgeving met zo min mogelijk afleiding nodig. Ik wil niet in de val trappen van het idee dat ik spullen nodig heb om mijn leven te veraangenamen. Niet meer dan ik nu heb.

Zo gaat het met alles. Het is zo makkelijk om je leven ingewikkelder te maken en best veel werk om het eenvoudig te houden. Niet alleen wat spullen betreft maar ook qua verplichtingen. Ja is zo gezegd maar nee vereist moed om te zeggen.

Ik doe het beter als er zo min mogelijk om me heen is.

Maar daar komt nu ook nog eens bij dat ik misschien volgens de regels (lol, as if) helemaal geen minimalist meer ben. Want altijd is alles te koop recht om de hoek volgens Ryan & Josh, de posterboys van het millenialminimalisme. Tot dat niet meer zo is.

Ik ben thans een minimalist met een eigen winkeltje aan huis maar dan heb ik alles al gekocht en is de hele inventaris voor onszelf.

😀

Dat vind ik echt lastig. Ik heb nu maar een lijst gemaakt met alle kinderkleding en -schoenen die ik op voorraad heb. Ik wil geen voorraad, haha. Ik wil gewoon vrijelijk doorgeven wat ik niet meer gebruik en dingen pas kopen als ik ze nodig heb.

Ik heb ook altijd geleefd met het idee dat het nutteloos is, in onze maatschappij, om dingen die je niet nu nodig hebt bij je houden met het idee dat het veel simpeler is om kinderkleding weg te geven en ruimte vrij te houden en te kopen wat ze op dat moment nodig hebben en leuk vinden. Dat is even omschakelen.

Ik kan roepen dat het zoals in Litouwen eraan toegaat hier niet gebeurt maar ik durf er niet op te gokken. Niet met vier kinderen die afhankelijk zijn van ons.

Wel probeer ik aan mijn voorraad te denken als iets waardoor ik de toekomst met vertrouwen tegemoet kan zien, in plaats van iets dat ik uit angst aanleg. Het is meer gedoe maar uiteindelijk win ik meer bij de rust die ik hierdoor heb.

Mijn eigen directe omgeving in en om het huis, houd ik zo eenvoudig mogelijk. Ik leg niets extra’s in lades, in kasten en voeg geen andere dingen toe daar. In de ‘periferie’ van het huis, zoals de loze hoek boven bij de badkamer en de kelder, houd ik de essentiële zaken die ik heb aangeschaft met het oog op de toekomst, zo netjes en georganiseerd mogelijk.

Focussen op wat essentieel is, is heel minimalistisch toch? 😉

Beginnen met een voorraad.

Zo. Vijf voor half tien en ik heb de was gedaan, opgehangen, opgevouwen, het hele huis gestoft en gestofzuigd, de afwas gedaan want de slang van de vaatwasser heeft lekkage en nu is de vloer van de gang zo opgezet dat je zeeziek wordt als je erover loopt. We moeten eens in conclaaf met de huiseigenaar over wat we daar nu eens van gaan maken, het hangt van ellende bij elkaar.

Het licht buiten is schitterend, zon en ook donkere wolken, vals licht op prachtige herfstbomen. Straks ga ik lekker lang wandelen, want dat heb ik gemist.

In elk geval. Een vriendin stuurde me een berichtje: ‘nu gaat Anja ook al preppen’. Anja is een Nederlandse, met roots in Oost Europa meen ik, die een zeer extreem minimalistisch leven leeft en hierover filmpjes maakt. Ik wist al dat ze ‘bij ons’ hoorde omdat ik haar in een vorige video de goodiebag van ‘Een Vrede Reeds Gewonnen’ zag declutteren 😀

Ik vind het ook lastig, het gezeul met spullen. Ik heb voor de kleintjes laarzen (dockboots) tot maat 37 op voorraad. Ik bewaar meer kleding dan normaal voor ze. De ‘kelder’ staat vol met zaken als bonen, havermout, pasta, tomatensaus, olie, noten, pitten, sojabonen, tonijn in blik, kaarsen, batterijen, papier en meer. Kerstcadeautjes kocht ik alvast. Ik had sinds de bankencrisis en ik zag hoe kwetsbaar alles was altijd wel een voorraad maar nu voor zes man in zulke onzekere tijden wil ik goed voorbereid zijn, al is het maar voor mijn eigen gemoedsrust. Dat is belangrijker dan een leeg en overzichtelijk huis.

Wat als je nu nog geen idee hebt wat je moet inslaan maar wel wil beginnen? De Noorse overheid stuurde in 2017 een folder aan iedereen met een lijst met de aanbeveling om te hebben voor drie dagen.

Lijst met ‘preps’ voor drie dagen, per persoon

  • 9 liter water per persoon
  • twee pakjes knäckebröd per persoon
  • één pakje havermout per persoon
  • drie blikken blikvoer of drie zakken droogvoer per persoon
  • drie potten met beleg met lange houdbaarheid per persoon
  • enkele zakken gedroogd fruit of noten, koekjes en chocolade
  • medicijnen waar u niet buiten kan
  • hout-, gas- of petroleumkachel voor verwarming grill of fornuis dat op gas werkt kaarsen
  • zaklamp met batterijen of petroleumlamp lucifers of aansteker
  • warme kleding, deken en slaapzak
  • EHBO doos
  • DAB-radio op batterijen
  • batterijen, opgeladen accubank
  • oplader voor mobiele telefoon voor in de auto
  • vochtige doekjes en ontsmettingsmiddel
  • toiletpapier
  • wat geld
  • extra brandstof en brandhout / gas / kerosine / ontsmettingsalcohol voor verwarming en koken
  • jodiumtabletten bij nucleaire evenementen

Als je je voor een maand wilt voorbereiden, dan zorg je bijvoorbeeld voor een paar jerrycans water en een waterfilter (het is bijna niet te doen zo veel water op te slaan) en bekijk wat je echt nodig hebt. De hoeveelheden zijn flink voor mij maar wellicht weinig voor een wegarbeider dus kijk wat je zelf moet eten om je te onderhouden. Doe dat maal dertig en houd het simpel.

Mijn voorraad is in de loop der tijd gegroeid en van verschillende winkels dus het is wat onrustig aan de ogen. Een 25-kilozak havermout is minder gedoe dan 30 verschillende soorten ontbijtgranen. Blikken van hetzelfde merk soep stapel je makkelijker op dan allerlei soorten potten, blikken en pakjes.

Kies dingen die simpel te bereiden zijn en eventueel koud gegeten kunnen worden. Bonen in tomatensaus, droge worst, tonijn en ham in blik… En kies voor zo veel mogelijk kcal en goede voeding op zo min mogelijk plek. Een pot boontjes levert je 100 kcal, een evengrote pot tahin het twintigvoudige. Chiazaden zijn heel gezond en vullen uitstekend. Op een klein bakje chiapudding houd je het best even uit. Op hetzelfde volume in ananas daarentegen, niet zo lang.

Koop dingen die je toch wel eet. Eet je nooit bonen, gooi er dan niet je planken mee vol. Ik heb wel wat zakken staan maar alleen om toe te voegen aan andere gerechten om ze iets meer vulling te geven. Uiteindelijk hebben veel zaken een houdbaarheidsdatum en koop je het allemaal niet om het in de kliko te deponeren.

Koop ook wat lekkere dingen, maar als je je niet kan beheersen met de geprepte chocola, neem dan dingen die iets meer werk vereisen. Met droge melkpoeder, cacao en suiker maak je chocolademelk voor je ‘chocolate-fix’ maar de drempel om dat te doen is groter dan gewoon aan een reep te beginnen.

Houd je tank van je auto vol.

Vergeet niet suiker en zout, om te conserveren en voor de smaak en om te drinken -in water, duh- als je ziek bent. Eeuwig houdbaar.

Tetter niet overal dat je aan het preppen bent. Nu vinden ze je een idioot en straks komen ze bedelen. Beide dingen zijn niet wenselijk.

Zorg dat je wat geneesmiddelen en pijnstillers hebt. Ik gebruik etherische olie, baking soda, kokosolie en appelazijn voor een enorme reeks aan huis-, tuin- en keukenkwaaltjes en heb van Helios een homeopathische huisapotheek. Ook kocht ik bij natuurwijze.nl een aantal tincturen die zij zelf met liefde en zorg heeft gemaakt. Bij een hoofdpijntje krijgen de kinderen bijvoorbeeld wat moerasspireatinctuur. En een groot glas water, helpt ook goed. Bij oorpijn doe ik wat kokosolie in het oor en geef ik ze een warm doekje met wat teatree-olie. Bij een koortslip smeer ik kokosolie met bakingsoda. Zulke dingen.

Verzamel wat boeken over kruiden, ouderwetsche huishoudtips, EHBO, overlevingstechnieken en meer. Het geeft rust en kracht om niet compleet clueless te zijn als de moderne wereld er even niet voor je is.

Ik heb echte cola voor zieke kindjes. Knappen ze van op, het verhelpt misselijkheid. Van dat ene slokje in een jaar gaan ze echt niet dood.

Denk ook aan je huisdieren. Een paar zakken voer voor hen op voorraad is ook geen slecht idee.

Zorg dat je iets te doen hebt. Te lezen, te tekenen, te schrijven, te bordspellen, te puzzelen, te haken, whatever.

Voor kleinere kinderen kan je bijv. twee sets met merinowollen onderkleding (of goed polyester) kopen. Het is zelfreinigend, simpel te wassen en snel weer droog. Het kan zo gedragen worden (de meeste Noorse kinderen lopen de eerste jaren van hun leven in zulk spul) een groot deel van het jaar, of in de koudere maanden onder een spijkerbroek en trui. Richt je op basics en goed te combineren kleding.

Zorg dat je eten en water kan verwarmen. Wij hebben een Firebox, die je op enorm veel manieren kan gebruiken. Het fijne is dat hij brandt op denneappels, takjes en ander brandbaar kleins, dus spul dat je altijd wel vindt. Een pan soep voor acht man kan je er niet op kwijt maar voor nood is ie ideaal, met name ook omdat hij opvouwt tot de grootte van een dun pocketboekje.

Probeer eens een dagje te leven zonder stroom. Waar loop je tegenaan? Wat mis je? Als je het eenmaal hebt geprobeerd, zal je ook wel merken dat minder erg is dan het lijkt, in elk geval niet voor korte tijd maar het is een goede oefening.

Houd wat ruilmiddelen op voorraad. Chocola, sterke drank, sigaretten, zilveren munten… Altijd handig.

Er zijn enorm veel adviezen en je kan het zo gek maken als je zelf wil maar ik zou zeggen: houd het zo simpel mogelijk. Als je begint met het aanleggen van een voorraad verzuip je in een moeras van adviezen, het een nog ingewikkelder dan het ander. Andere mensen kweken al hun eigen groenten en hebben voor jaren prachtige weckpotten met eigen oogst op de planken; zou je je daar bijna weer inferieur over gaan voelen 😉 Dat moet je niet doen. Het idee is dat je niet in paniek hoeft te raken als de rapen opeens gaar zijn, iets dat je in je dagelijks leven (en als je moet gaan slapen) rust geeft.

Wat is het belangrijkste:

  • Een dak boven je hoofd. (check, voor de meesten)
  • Fijne mensen om je heen. (kom als je daar nog in zit uit je comfortzone en ga gelijkgestemden opzoeken)
  • Warmte (maar lang niet zo veel als we gewend zijn, bij 15 graden vries je echt niet dood)
  • Water. (zorg dat je zelf water kan filteren)
  • Eten. Gewoon eerlijk gezond eten zonder gedoe. Je overgrootouders hun dieet is ook een goede leidraad.
  • Iets om dat eten op te verwarmen.

En nu ga ik på tur. Doei!

Reizen en thuiskomen.

De heenreis was een loopje in het park vergeleken met de terugreis. Ik ben kapot zeg! We hadden vier keer enorme file, de laatste bij de Deense grens toen de tijd al een beetje begon te dringen. Er was al jaren steekproefcontrole bij de Deense grens, we moesten onze paspoorten laten zien en we kregen de vraag of we gevaccineerd waren.

Ja, jaren geleden maar dat ik kan ik mijn moeder nu niet meer kwalijk nemen…. Getest dan? Ja. Wanneer? Gisteren. Toen was het goed. Ik kreeg de indruk dat de politieman politiejongen weinig nut zag in zijn werkzaamheden.

Toen we naar Nederland gingen, moesten we testen om Denemarken in te komen. De controle bij de boot stelde niets voor, er werden twee codes gescand. Die van mijn man en oudste dochter die we ook hadden laten testen. Die test is in theorie nodig als je Duitsland inreist bij kinderen vanaf 12 jaar en ik liet haar liever test liever hier door de huisarts doen, dan door een tewerkgestelde halvegare uit de langdurig-werkelozenbak bij de grenscontrole. Ja toch.

We hadden wel vooraf onze neus gespoeld met bakingsoda oplossing en daarna kokosolie in de neus gedaan. Het een om de neus te reinigen, het ander om de rotzooi die achterblijft van de test sneller te kunnen verwijderen.

Achteraf kijkt men een koe in de achterste regionen, maar was het niet nodig.

Voor de terugweg hadden we testen via toegangsbewijs.nu besteld. Je test daar negatief, maakt een foto van je paspoort (privacybeschermingsfout 1), van je negatieve test en de bijgeleverde kaart en van je gezicht met de kaart (fout 2) en na een uurtje krijg je je groene vinkje (alles zo fout 3).

Hoe test je negatief met een coronazelftest voor toegang en reizen?

Negatief testen doe je door de stap met de stok in je neus over te slaan, als je alleen de wattenstok in de testvloeistof doopt en op de test doet, krijg je een keurige negatieve test. Overigens heb ik ook even aan de witte peper geroken en na het niezen mijn neus gesnoten en daar op test. Was ook negatief maar ik moet die rotzooi niet in mijn lijf.

Dus. Om je nek een lus. Zo voelde het een beetje. Constant aan allerlei achterlijke eisen moeten voldoen alsof je de builenpest bij je hebt. Geen vrijheid. In de gaten moeten houden of NL niet ‘rood’ werd omdat er zes man een paardekop op de IC ligt. En vervolgens is elke maatregel een wassen neus. Puur bedoeld om je te laten wennen aan het idee dat je vrijheid er alleen is als je gedienstig bent aan het systeem.

Ik was na twee weken ‘gedoe’ en het gezeik aan de Deense grens alles ZO enorm beu. Je moet je in allerlei bochten wringen en alsnog is je recht op lichamelijke integriteit geen hol waard. Echt, het doel heiligt de middelen en ik heb het echt alleen gedaan voor mijn ouders en kinderen maar ik haat, haat alles en iedereen die hier aan meewerkt.

Poppenkast. Ze weten niet wat ze doen. Uiteindelijk komen ‘ze’ ook voor hun kinderen en geliefden. En dan nog de auto die 1728 euro later weer veilig naar Noorwegen kon rijden. Stuk voor stuk zijn het geen dingen die me stress geven maar alles bij elkaar is het zo ver weg van mijn normale leven dat ik er even klaar mee ben.

Oooh Hans!

Vermoedelijk is Nederland voor Noorwegen morgen weer ‘code rood’. Niets aan de hand zo lang Denemarken oranje is en je via Denemarken Noorwegen inkomt. Geen idee hoe streng ze zijn. Las van meerdere mensen die gewoon doorreden toen ze naar de teststraat op het terrein van de ferry aankwamen en doorreden en nooit meer iets hoorden. Zeggen dat je heel gevoelig bent voor neusbloedingen maakt testmensen ook nerveus om de stok al te ver te duwen, dus dat is aan te bevelen mocht je je ooit in een dergelijke benarde situatie begeven.

Maar goed. Genoeg geklaagd. Voor nu dan. Ik was zo moe van alles, heb de halve weg in de auto geslapen. Mensen op de boot moeten gedacht hebben dat ik stomdronken was omdat ik 2,5 uur mijn hoofd op een dekentje op tafel heb geslapen.

En toen….waren we weer thuis. Dat je heel diep adem haalt en koude boslucht inademt. Zo fris! Dat de kippetjes lekker op hun vensterbankje zitten, sommige met hun vleugels over elkaar. Dat de konijnen even komen kijken of er misschien iets te eten komt. Dat je bij binnenkomst een prachtig pakket met lekkere dingen vindt van de Nederlandse mensen die op je huis gepast hebben en alles helemaal fijn en netjes….. ((T&R, zo veel dank!)) Dat je bed zacht is en de omgeving doodstil. Dat alles vertrouwd en eenvoudig en simpel is.

Nadat we hadden opgeruimd en geluncht, maakten we een fijne wandeling naar Kniben. Daarop heb je een prachtig uitzicht op de omgeving en over de Blindleia. We gooiden meteen even de koffie af die vrienden hadden ‘besteld’ en praatten bij en dat was gezellig. De jongen ging naar zijn vriendje, die hadden elkaar ook nogal gemist.

Aaah.

Morgen alles weer zijn gangetje.

Ik heb er zin in.

Ben blij om mijn familie weer te hebben gezien. Ik mis ze nu nog meer en weet nu nog veel zekerder dat ik hier nooit weg wil.

En toen was ons verblijf in Nederland al bijna weer ten einde. Het waren tien leuke dagen. We hebben zo veel leuke mensen ontmoet en weer gezien. Mensen die ik soms al twaalf jaar ‘ken’ via mijn blog, nieuwe mensen via het telegramgroepje en natuurlijk familie, oud-collega’s, kennissen en buren. Gisteren kwamen we tijdens het boodschappen doen mijn ‘oom’ Cees tegen. Ik werd meteen opgetild en platgeknuffeld, haha. Ik heb nog nooit zo veel mensen geknuffeld als de laatste anderhalve week! En dat was goed.

De meest acute reparaties aan de auto zijn gedaan. Het kostte ’s mans halve maandsalaris en de halve kinderbijslag maar we kunnen weer naar huis. Er zit nog wel altijd een muis in de auto, al sinds voor we vertrokken, we zagen het aan afgekloven handvatten en muizenkeutels. Hij is slim; de chocola uit de muizenval verdwijnt zonder dat er een muis voor in de plaats ligt. Toch fijn dat ie ook straks weer in zijn geboorteland is.

Ik vind het altijd wel intens om hier te zijn. Natuurlijk omdat we een flink deel van de dag bij elkaar zijn en dat is prima maar alles kost hier zo veel tijd en sommige mensen zijn meesters in het zichzelf zo moeilijk mogelijk maken. Dat is soms frustrerend om te zien maar ik weet ook dat ik hoog en laag kan springen maar dat er niets verandert. Het vertelt me wel weer dat we absoluut de juiste keuzes hebben gemaakt in hoe we leven. Ik snak inmiddels weer naar eenvoud, naar ‘niets’ en naar een landschap dat de ziel voedt in plaats van de geest doodt.

We hebben ook veel ingeslagen. De standaard dingen zoals kaas en hagelslag maar ook lekkere dingen voor in de ‘julekalender’, de kerstkalender. Elke dag een kleinigheidje. Ik heb niet echt een kalender, maar we gebruiken de vier witte kerstsokken en daarin doe ik elke dag een mandarijntje, een tien-kronenmuntje, een chocolaatje of een fondantmuis 🙂

Ook hebben we kerstcadeautjes gekocht voor de dames; notitieboeken, metallicpennen, kalligrafiespullen, washitape... Ik las dat speelgoed tot 75% duurder zal worden, schaars. We kopen dan nooit echt speelgoed voor de kinderen maar dit soort artikelen is in Noorwegen letterlijk twee- tot tienmaal zo duur, dus verdient het wel een plek in de kofferbak.

Het is fijn om eigenlijk wat dat betreft al klaar te zijn voor de kerst, helemaal a la Diane in Denmark die ook altijd predikt dat we ons in oktober moeten voorbereiden op kerst om zo een relaxte decembermaand te kunnen hebben. Ik houd niet zo van al het gedoe met kerst en probeer het dan ook te vermijden waar mogelijk maar met de kinderen kan ik natuurlijk niet alles negeren. Om het dan ‘draaglijk’ te houden en Mariah C. en George M. te vermijden, is op tijd voorbereiden essentieel.

Straks eens de auto inruimen en kijken of we nog plek hebben voor wat extra ‘preps’.

Het voelt wel heel raar want ik weet niet wanneer, of we hier ooit weer gaan zijn. Wanneer ik mijn familie hierna weer eens zal zien. Ik houd me nu maar niet al te veel bezig met de doom & gloom. Dat komt thuis wel weer. Het wordt nu wel serieus en dat voelt vreemd. Het einde van de wereld zoals we die kenden. Het zij zo. Zo lang de massa blijft meewerken verandert er weinig en die oogkleppen zitten bij de meesten toch nog veel te lekker.

Ja. Ik ga eens even iets nuttigs doen. Fijne dag allemaal!

The Great Reset, door dominee Paul Visser

Goedemorgen lieve mensen,

En dan gaan we nu weer even terug naar gewoon. De afgelopen dagen heb ik niet zo opgelet voor de kinderen op wat ze aten en daar maakten ze dankbaar gebruik van. Vandaag is het weer terug naar een koekje per dag, fruit en verse groenten en wat simpeler avondeten.

Gisteren hadden we een supergezellige meeting met wat mensen van het telegramgroepje. De zoveelste succesvolle ontmoeting tussen mensen met een andere kijk op de wereld. Het is heerlijk om met mensen te praten die je niet vreemd aankijken als je zegt dat je je kinderen geen paracetamol geeft, geen nieuws kijkt of bezig bent met het mede opzetten van een alternatief communicatienetwerk. De woonkamer van mijn ouders zat voller dan ie in de afgelopen drie jaar heeft gezeten 😀

Ik wilde graag een video met jullie deden, als jullie hem nog niet gezien hebben. De preek van dominee Paul Visser, over o.a. de Great Reset, dehumanisering, transhumanisme… over you’ll own nothing and you’ll be happy.

Past mooi op de zondag, toch?

Hij heeft een heerlijke stem om naar te luisteren. Deze man is 25 minuten van je tijd meer dan waard.

Word wakker en keer je gezicht naar het licht.

In Nederland.

hier nog fris en fruitig

En toen was het alweer vrijdag. De zon breekt door in de mensenboerderij. De laatste keer dat we langer dan drie dagen in Nederland waren, is 2,5 jaar geleden en de reis was zo veel minder vermoeiend dan toen. Omdat de kinderen ouder zijn en niet meer de hele weg mamaamamamamamamamzijnwedral mamamamamagikeensnoepje mamammaazijdoetstomtegenmij zeiden. Dat kwam dan weer doordat ze wat ouder zijn, omdat ik behalve kneiterdroge havermoutkoekjes niets ‘lekkers’ om over te zeuren meegenomen had en Storytel. Ze hadden boeken gedownload en ik heb ze bijna letterlijk niet gehoord.

nee, ik zou er ook niet op gaan!

Natuurlijk gebeuren er dan weer spannende dingen. De apartheidscode kwam pas na drie uur in plaats van een half uur, de verwarming van het aquarium gaf ons bijna gekookte maanvis, we bleken bij vertrek nog immer een muis in de auto te hebben die van alles had aangevreten en de nieuwe boot van Fjordline schommelt al gigantisch bij windkracht 1 (er gingen op de meest kalme zee ooit al autoalarmen af), de auto had een rare storing, een trilling en remde vreemd, bij Hamburg stonden we anderhalf uur vast en de moeder van de mensen die op ons huis kwamen passen draaide vlak voor hun vertrek nog even het ziekenhuis in.

Toch was het al met al een voorspoedige reis.

De mensen die nu in ons huis zijn, vertelden dat ze golven van vier meter hadden op de boot en omschreven de bootreis als ‘hels’. Terug nemen we de Colorline. De Fjordline is een catamaran en legt de afstand af in de helft van de tijd maar maaginhoud in de maag houden is te prefereren boven snelheid. Dus een tip: mocht je naar Noorwegen reizen en is er een kans op slecht weer, neem dan niet de Fjordline. Tenzij je dat leuk vindt natuurlijk.

in de buurt van Bremen. De lucht is daar vaak prachtig!

Oh, dit is trouwens een leuke film, vonden wij. Voor de hele familie. Totaal niet relevant in dit verhaal maar het hele verhaal is niet echt relevant dus eigenlijk past het prima.

En verder… zijn Noren echt ongelofelijk aardige, rustige, zacht sprekende, beleefde mensen. Hemeltjelief, de cultuurschok was groot! Ik ben het ook echt niet meer gewend, de herrie en drukte. Volgens mij is ook half Rotterdam naar Dordrecht verhuisd? Ik hoor bijna alleen maar Rotterdams om me heen. Het is ook moeilijk om bepaalde mensen niet te horen.

Vanmorgen waren we met de Volvo bij de garage. Iets met een kapotte module, een enorme reparatie en sowieso over de 1000 euro. Vermoedelijk was dat niet het euvel dat de vreemde trillingen veroorzaakte en is die reparatie evenmin nodig om veilig naar Noorwegen te komen. De auto wordt nu verder uitgelezen, proefgereden en geïnspecteerd en hopelijk weten we vanmiddag meer.

Verder hebben we het gezellig met mijn ouders. Dat was een beetje het doel van de hele reis natuurlijk.

Nu ga ik eens een beetje aufraumen en de was ophangen hier.

Dag!

Nå skal vi reise…

Jaja, over een uurtje of 10 rijden we de boot op. Op weg naar verNederland. Het eten voor onderweg is gekocht, pakjes ijskoffie liggen klaar voor dipjes, de rugzakjes zijn ingepakt en de tests zijn gedaan.

Helaas was het de enige manier om een geldige test te krijgen voor Denemarken, de enige sneltests die Noorwegen goedkeurt zijn hoogopindeneus-vernederingen. De test was echter bij de huisarts zelf, met iets meer verstand van anatomie dan de gemiddelde mens dus voor wel, for the sake of family… NU kan het, NU hebben we de mogelijkheid… laten we in hemelsnaam gaan. Ik heb wel heel de dag een irritant, drukkend gevoel bij mijn neus en daar achter gehad. Echt, eens maar NOOIT meer. Maar voor dit keer wel.

In Paderborn, vlak voor de grens bij Duitsland gaan we tanken zodat we niet in Duitsland hoeven stoppen. Althans, niet op een plek waar handel gedreven wordt.
Het wordt vast een interessante reis. Ik verheug me heel erg op het moment dat we op de bank ploffen bij paps en mams en voorzien worden van koek & zopie, we blijven natuurlijk wel ‘de kinderen’.

Vrijdag was ons ene konijn ontsnapt en had gevochten met een ander knijn. De kinderen konden hem weer vangen maar hij zijn ene balletje was beschadigd en buiten zijn lichaam gekomen en de hele boel was opgezet met miltvuur heet het geloof ik. Arm konijntje!
Hij gedroeg zich echter precies als anders, dus we hadden niets gemerkt. Hij moest naar de dierenarts en dik 200 euro verder voor de operatie en 40 voor medicijnen hadden we Prikkie terug, met wat extra hechtdraad. Prikkie maakt het prima en leek van het hele circus weinig te lijden gehad te hebben maar het is toch weer een boel gedoe! De dierenarts belde vandaag om te vragen hoe het met hem ging. Zo lief! Ze was dik twee uur met hem in de weer geweest en was verbaasd over hoe sterk hij is. Ik stuurde foto’s van het zaakje en de dierenarts vond ook dat het er prima uitzag. Pfoe!

Alle beestjes zijn voorzien van extra eten, om de periode (1 dag eigenlijk) te overbruggen tot de mensen uit Nederland op ons huis komen passen. Ik hoop dat ze een heerlijke vakantie gaan hebben hier. Helaas was er geen mogelijkheid elkaar nog even te treffen maar dat is wel het voordeel van ‘niks’ hebben: ik kan mijn huis gerust achterlaten bij mensen die ik niet persoonlijk ken maar desalniettemin wel vertrouw. We doen dat al jaren en nog nooit hebben we daar enige problemen mee gehad: in tegendeel, we hebben alleen maar veel leuke aardige mensen leren kennen.

Grappig eigenlijk, we moeten allemaal netwerken op sociale media, blabla, maar zodra daar dan echte contacten uit voortkomen, is het: PAS OP GEVAARLIJK JE WEET NIET WIE HET IS. Wel, dat is ook het mooie van internet: je schrapt een boel beleefdheid en nutteloze smalltalk en weet vrij snel hoe iemand is.

Wat mensen die ik de laatste 1,5 jaar heb leren kennen komen eventueel langs en dat is wel heel tof. Misschien kunnen we een meeting hebben met gelijkgestemden. Mijn broertje en schoonzus erbij… ‘We’ hebben inmiddels een fijn groepje op telegram, wat je hier kan vinden https://t.me/huiselijkpreppen en hier zijn ook al de nodige meetings, wandelingen en vriendschappen ontstaan. Het is net de commentaarsectie van mijn blog maar dan zonder trollen. Gelijkgestemden, mensen die willen beginnen met preppen, stomme grapjes, autonoom worden, appelmoes, blikjes met of zonder lipje, de beste soepballetjes, uitgestorte harten over familie en vrienden met oogkleppen: het is een fijne groep dus voor de mensen die mee willen praten: van harte welkom. Vegans en mensen die hun eigen huisdieren slachten keuvelen gezellig met elkaar. Waar vind je dat nog hé?

Goed. Ik ga zo maar eens slapen en op tijd weer eruit. We hebben een lange reis voor de boeg. Een die het waard gaat zijn. Dat mag ook wel. Ik heb er zin in, min of meer. Ik heb ook zin om over twee weken weer in een fris huis thuis te zijn en om het gewone leven weer voort te zetten, maar dan zonder mijn familie al bijna twee jaar niet gezien te hebben maar met veel goede mooie herinneringen voor mijn ouders en mijn kinderen, en voor ons.

Doei!

Het orkest op de Titanic.

Ondanks dat ik echt nooit met haar zou willen ruilen, vind ik het altijd leuk om Jennifer L. Scott haar filmpjes te bekijken. Er is natuurlijk ook een grens aan hoeveel doomsdayfoodshortagevaccinedeaths men kan verdragen.

Toch bekruipt me de laatste tijd steeds vaker een wat ongemakkelijk gevoel. Hoe lang zullen we nog de luxe hebben om ons druk te maken om de juiste kleur oogschaduw, het matchen van het behang met de sierkussentjes en of ‘vanilla-ginger-orange-geurkaars nu wel of niet een herfstgeur is?

Ik weet het niet maar ik als ik er geld op moest zetten, zou ik kiezen voor niet al te lang meer.

Natuurlijk heb ik geen glazen bol, alleen een vermoeden als ik de huidige ontwikkelingen en plannen doortrek (goed idee trouwens, doortrekken) naar de komende jaren.

En ja, ik houd ook van af en toe een nieuwe oogschaduw, voel me prettiger in een huis dat naar mijn smaak (of gebrek eraan) is ingericht, draag graag mooie kleding en zo nu en dan een geurkaars branden is een fijne luxe die ik mezelf soms gun. Zulke dingen maken het leven net wat aangenamer.

Dan komen we echter weer bij de vraag: wat is essentieel? En zullen mensen gaan beseffen wat essentieel is, als alles zo duur wordt dat de vaatwasser aanzetten een luxe wordt en vlees iets voor op zondag en funshoppen een herinnering uit een bijzonder verleden?

Zullen mensen dan in gaan zien dat ze hun vrijheid en gezondheid hebben verkwanseld voor een vals gevoel van veiligheid en vrijheid? En zullen andere mensen spijt hebben dat ze niet meer stonden voor hun eigen idealen, hun waarheid, hun visie, hun mening, hun vrijheid als straks de hele wereld straks van QR-codes, controle, inflatie, schaarste en social credits aan elkaar hangt? Dat ze hun EIGEN hersens niet gebruikten maar vertrouwden op de experts van ‘wij van WC-eend’?

Blijven mensen keuvelen over (zoals vriendin S. zei) hun schortjes en jurkjes terwijl de wereld in brand staat?

Enerzijds is het zo nodig om ons niet volledig mee te laten slepen in waar de hele wereld het over heeft en een gevoel van ‘normaal’ te behouden, in elk geval op onze eigen postzegel. Van mij hoeft een blogger of youtuber niets te zeggen over prikken, politiek of met je sokken matchende mondkapjes. Anderzijds… het voelt een beetje als het doorspelende orkest op de zinkende Titanic om je druk te blijven maken over zulke triviale zaken.

Het is bizar hoe de wereld van voor 2020 een vage herinnering is geworden. Natuurlijk hadden we toen ook geen echte vrijheid, maar in elk geval konden we ons behoorlijk vrij bewegen en ontmoeten wie we wilden, wanneer en waar we wilden. Prijzen stijgen als een gek nadat we decennialang alle mogelijke moeite hadden gedaan om onze voedselvoorziening zo efficiënt mogelijk te maken. Dat je ‘alleen maar hoeft te testen’ om te mogen reizen, is nu een unieke kans en je medemens ontwijken en wantrouwen het ‘nieuwe normaal’. Het dwingen van ongeprikten het middel te nemen dat de geprikten zou moeten beschermen maar dat blijkbaar niet doet, de nieuwe logica.

Ik weet het ook niet. Daarom ben ik ook, in de test van de 16 persoonlijkheden, een mediator 🙂

Het is belangrijk om een gevoel van normaalheid te behouden. Normaal-normaal. Menselijk normaal. Om de goede dingen van het leven de aandacht te geven die ze verdienen. Om met fijne mensen een biertje te drinken, om je eigen omgeving niet te verwaarlozen en juist een beetje mooier te maken in plaats van een te passen aan de lelijkheid van de buitenwereld. Om geregeld te verdwijnen in een fijn boek, ook al is het niet de meest highbrow literatuur. Al is het maar om weer op te laden om vervolgens weer de realiteit (of is het de illusie) van alledag weer onder ogen te kunnen zien.

Should I stay or should I go….

Vorige week, toen Noorwegen nagenoeg alle regels ophief, was ‘we gaan naar Nederland’ mijn eerste gedachte. Om vervolgens in de stress te raken van de hoeveelheid gedoe die dat ook weer met zich meebrengt.

Vervolgens kreeg ik een berichtje van blogvriendin Anuschka, die vertelde waarom ze niet naar Nederland wilde reizen en toen dacht ik: ‘ze heeft groot gelijk, is het het waard om me zo veel gedoe op de hals te halen terwijl hier het leven nu zo gewoon en aangenaam is’ dus ik gaf mezelf toestemming om niet te hoeven. Om vervolgens te besluiten om wel te gaan. Omdat ik niet meer moest van mezelf.

Echt. De logica…. Ik vind het ook altijd leuk om met iemand te praten over wat ie gaat eten omdat ik dan ook op goede ideeën kom. Als iemand zegt ‘boerenkool’ dan bedenk ik daarom dat we Gado Gado gaan eten, wat ik anders niet had verzonnen bijvoorbeeld.

Maar goed, nu is er nog wel het een en ander te regelen. De spullen moeten gepakt, de boot geboekt, de neus getest, de luisterboeken en muziekjes voor onderweg gedownload, de wielen van de auto uitgelijnd, proviand voor onderweg ingeslagen, losse euro’s voor onderweg opgezocht, de auto volgetankt, het briefje voor de huisoppassers geschreven, de achterbak leeggemaakt, de pakjes opgehaald….

Het liefst zou ik gaan vliegen, ondanks dat ik vliegen vreselijk vind maar het scheelt zo vreselijk veel gedoe. Echter, zo’n mondkapje is voor mij echt de grens. Doe ik niet. De vernedering van geen gezicht meer hebben en niet mogen ademen: we rijden wel een stukje om.
Dat het geprikte vliegeniers niet zo goed gaat, stemt ook niet gerust. (een arts spreekt zich uit over de superpiloten die na de prik veranderden in aan bed gekluisterde lamlendigen en het gevaar van zulke onfitte figuren in vliegtuigen boven ons aller hoofden). Van de week las ik ook een berichtje over een piloot die in elkaar zakte op een vlucht vanaf Mallorca. Vast iets verkeerds gegeten.

Ik heb gisteren fijn voor drie dagen gekookt. Pulled pork, coleslaw, een stevige groentensoep met ‘kraftbein’. Dan hoef ik me daar in elk geval niet druk om te maken en hebben we tot en met zaterdag (vrijdag is pizzadag) een makkie. Misschien reizen we dan zondag. Of niet. Argh!

Het idee dat we naar Nederland gaan en hoe het is veranderd, is surrealistisch vergeleken met hier. Het kan zo weer omslaan uiteraard maar het is zo zalig dat overal die ‘hold avstand’ onzin weg is en hoe lelijk sommige mensen ook zijn, ik zie toch liever hun gezicht dan dat vermaledijde blauwe vodje. Verder merk ik niet echt verschil want ik ging toch al niet naar evenementen, het buitenland of restaurants, hoewel die laatste gewoon heel de tijd open waren, voor iedereen.

Ik kan niet zeggen dat ik erg veel zin heb in Nederland, maar het doel heiligt de middelen. Denk ik.

Wat een enorm niet informatieve post dit he? En toch ga ik hem publiceren.

Ha en fin dag!

Waar blijft de tijd?

Elke dag maken we duizenden kleine beslissingen. Als we ons vermogen tot het maken van beslissingen uitputten door onszelf een belachelijk groot aantal opties te geven over de meest pietluttige dingen, houden we geen bandbreedte meer over voor de belangrijke besluiten. Als we ons leven volstoppen met spullen die handig lijken, sijpelen onze seconden en minuten weg zonder dat we weten waarom precies.

Als je opstaat en direct wordt geconfronteerd met een kast met 150 kledingstukken waarvan je misschien 20% draagt maar niet kan vinden dankzij de overige 80%, dan begint je dag met stress en besluiteloosheid. Daarna moet je op zoek naar comfortabel en heel ondergoed, tussen alle verwassen, te kleine, te grote en anderszins ongeschikte exemplaren. Als vervolgens je glas water over de grond gaat omdat je stapel boeken op je nachtkastje omvalt en de stapel kleding op de grond nat wordt en dus maar in de was moet, dan heb je jezelf al minstens 20 minuten extra werk op de hals gehaald en dan ben je de slaapkamer nog niet uit.

Wat een verschil met opstaan, ondergoed, een jurk en panty uit de kast pakken. Dat kan blindelings want je hebt 7 dezelfde fijne onderbroeken voor overdag, al je jurken zijn je lievelingsjurken en alle panty’s in je kast zijn heel, comfortabel en neutraal van kleur. Je pakt je waterfles uit het raamkozijn, doet je horloge om, slaat het dekbed terug om te luchten en klaar ben je.

Vervolgens kom je in de keuken waar nog (frustratie!) afwas op het aanrecht staat en doe je de keukenkastjes open en word je aangevallen door een stapel aangebroken ontbijtgranenverpakkingen, een te ver opengescheurde zak pasta en een stapel plastic bakjes zonder deksel. Je favoriete mok is nergens te bekennen dus drink je je (inmiddels lauwe) koffie maar uit een beker van de kinderen die inmiddels van alles overhoop halen voor hun eigen ontbijt.

Wat een verschil met de keuken inkomen en begroet worden door een leeg aanrecht en het koffiezetapparaat dat al klaar staat. Je pakt een beker uit de la (een van de zes identieke exemplaren) en eet je standaard ontbijt en omdat je een half uurtje voor je gezin opstaat, heb je de tijd om van de hete koffie te genieten, wat gedachten op te schrijven, de dag door te nemen en je gelaat te voorzien van wat mascara, lipgloss en wat concealer. Tegen de tijd dat iedereen naar beneden dendert, ben je wakker, ontspannen en klaar om met de dag te beginnen.

Nee, als je leven al vol chaos begint wordt het lastig om te ontspannen, een plan te maken voor die dag, je avondeten te plannen en even alleen te zijn met je eigen gedachten.

Alles wat we toelaten in ons leven, kost energie. Ook al lijken het handige dingen te zijn, je moet je afvragen of het je tijd waard is. Ik las het voorbeeld van een broodrooster. Het staat op je aanrecht en daarom gebruik je hem. Je moet de kruimelopvanger legen, het ding zelf afnemen, eromheen schoonmaken of hem optillen om eronder schoon te maken. Brood erin en eruit kost 4 seconden. Tien seconden om de kruimels eruit te halen. Tien seconden om hem schoon te maken. Elke week maak je hem even extra goed schoon, nog eens tien seconden. Dat is 178 seconden per week, 9256 per jaar, ergo 154 minuten oftewel bijna 2,5 uur per jaar die je besteed aan een broodrooster.

En zo gaat het met al je dingen. Elk boek, vaasje, plantje, paar sokken, paar schoenen, oogschaduwpalet, kandelaar, potje jam, electronicakabeltje, haarspeldje, fotolijstje, lampje, pollepel, sieraad, gordijntje, speelgoedje… alles kost een bepaalde hoeveelheid van je tijd. En die tijd die je hebt, is beperkt.

De meeste dingen kosten meer, dan ze toevoegen. ‘Het eet geen brood’. Nee nee, maar ondertussen! Het eet seconden, minuten, uren, dagen, weken, maanden en jaren van je leven.

Het opmaken van ons bed kost me 40 seconden. Kussens opkloppen, onderlaken recht, dekbed erop. Zeg een minuut als ik wasgoed van de vloer haal. Dat is 4 tot 6 uur per jaar. Stel dat je ook wat sierkussens en een sprei eraan toevoegt, wat je twee minuten extra kost om recht te leggen en 20 minuten per kwartaal om netjes te houden: wassen, te drogen hangen, strijken, opvouwen. Dat kost je bijna 14 uur per jaar extra en dan reken ik met 2 minuten aan de lage kant. Bijna een dag per jaar om alleen je bed op te maken. En zo heb je misschien nog wel drie bedden om op te maken, elk met hun kussentjes, spreien, knuffelbeesten en andere decoratie.

En daar blijft dus de tijd.

bron

Besluiten wat je wil wegdoen en wat je wil houden in een leven dat te vol is met alle kleine beslissingen die je elke dag moet nemen, is makkelijker als je jezelf afvraagt: draagt dit -ding- bij aan het leven dat ik wil leven? Vraag je af hoeveel tijd de dingen kosten die je doet en reken uit wat dat op jaarbasis betekent. Is het het waard?

Als je dingen toelaat in je leven, moeten ze je aandacht, je geld en je tijd waard zijn.

Met minder spullen is er alsnog genoeg te doen. Ook een eenvoudiger leven heeft drukke periodes. Een zelfbenoemd minimalist moet ook geregeld ontrommelen om het leven eenvoudig te houden. Ook een huis met heel weinig spullen is bij tijd en wijlen een rommel. Maar de basis is rustig en orde in de chaos terugbrengen kost nooit langer dan een kwartiertje.

Het is niet erg als dingen tijd kosten. Maar overbodige dingen die tijd kosten terwijl ze niets toevoegen: dat is zonde van je enige leven. Als je je druk maakt over de dingen die er toe doen, kan je voor die dingen de juiste besluiten nemen.

Als je je vermogen tot besluiten nemen uitput door 80% ondraagbare kleding in je kast, het constant organiseren van al het fake-food in de keukenkastjes, besluiteloosheid in de supermarkt, een koelkast vol met praktisch oneetbaar eten, wat mensen op social media zeggen en een huis vol met nutteloze spullen die je nu eenmaal hebt, dan houd je niets over om besluiten te nemen over de belangrijke zaken. En dan word je dus een pingpongballetje van anderen, die deze beslissingen voor jou nemen.

Wees geen pingpongballetje.