Het argument tegen dingen bewaren.

Jaja, het zijn verwarrende tijden voor de minimalistische mensch. ‘You will own nothing and you will be happy’ klinkt gek genoeg niet als muziek in mijn oren. Niet omdat ik dingen wil hebbehebbe maar omdat niets bezitten je maakt tot een slaaf. Heel veel bezitten ook, maar dat is een ander verhaal.

Normaal gesproken deed ik, op de dure artikelen als winterjassen en skibroeken na, alle kleding weg van de kinderen als ze eruit waren gegroeid. Er zit 5 jaar tussen de 1e en 2e dochter en 3 tussen de 2e en de 3e en wat moet ik in de tussentijd met al die dingen; spullen zijn er om gebruikt te worden.

De volgende vindt het niet leuk, is geen lente- maar een herfstkind en heeft dus geen maat 122 in de zomer, houdt niet van leggings – coltruien – whatever en bovendien, zo veel hebben ze niet dus ik koop liever wat we op dat moment nodig hebben dan alles op voorraad te houden waar het ook niet beter van wordt.
Mijn regel is voorts dat wanneer ik iets nieuws koop, het oude weg moet. Wat is anders het punt van nieuw kopen?

De laatste maanden dacht ik echter steeds vaker: maar hier kan ik nog wel wat mee. Van dit flink sleetse beddengoed kan ik theedoeken maken. Of stofdoeken. Of…. Ik organiseer het netjes in een bak, mooi opgevouwen, dan ligt het me niet in de weg.

Of…. ik doe het lekker niet. ’t Is niet echt dat een voorraad van 40 zelfgemaakte theedoeken onze vege lijven en zielen zullen redden.

Het hebben van spullen zonder dat ik er een plan voor heb: ik kan er niet tegen. Dingen bewaren voor ‘stel dat’.
Ja, ik heb eten op voorraad. En lucifers en kaarsen. En een stapel hout. En een firebox.

Stel dat mensen weer gaan paniek-kopen of er anderszins een kink in de bevoorradingskabel komt. Stel dat de stroom uitvalt (zo onwaarschijnlijk is dat niet, er hoeft maar een zeilboot met te hoge mast tegen de leidingen aan te varen). Maar een lap versleten stof voor het idee dat er straks geen versleten lappen stof meer zijn, dat is onzin. Ik wil geen kleden maken van repen oud textiel en geen 40 theedoeken van mijn oude dekbedhoes.

Het is belangrijk om het overzicht te bewaren. Wat is belangrijk, wat niet.

Warme jassen, goede winterlaarzen, regenpakken, haardhout, goed calorierijk voedsel en vooral elkaar, dat is belangrijk. De rest… nah.

Rust in mijn hoofd. Ik kan prima tegen meer spullen op voorraad. Ik houd alles netjes georganiseerd en schoon. Ik heb dingen waarvan ik anderhalf jaar geleden niet gedacht had, dat ik ze nog eens zou hebben. Want er is altijd een dokter, een ziekenhuis, een supermarkt, een kledingwinkel etc. Toch? Tot dat echter niet meer zo zeker is.

Bijzonder hoe snel dat kan verkeren.

De afgelopen dagen kocht ik veel. Dingen die we toch wel nodig hebben. Dingen die al langer op mijn lijstje stonden. Dingen die we hopelijk niet nodig gaan hebben maar waarvan er een gerede kans is, dat het wel het geval zal zijn. Dingen die ik toch wel zou kopen, maar die ik allemaal wat eerder dan echt noodzakelijk heb aangeschaft. Dingen die echt handig zijn om te hebben. Dingen die me rust geven om te hebben in een keihard veranderde wereld.

Maar nu ben ik het wel redelijk zat, haha. Het dingen kopen, dingen een plek moeten geven, nadenken over dingen die ik nodig heb in de toekomst. Ik wil gewoon weer ‘nooit’ naar de winkel en ‘nooit’ wat kopen. Gelukkig is dat ook niet heel moeilijk 🙂

Een goed argument tegen het bewaren van allerlei kleding is het uitzoeken van allerlei kleding 😀

Meer voorbereiding en de Grote Stad.

Eergisteren voelde zo als het einde van de zomer. Met een van de vrouwen die in het appartement onder ons vakantie vierde kon ik het heel goed vinden en tegen zessen vertrokken ze en was het ‘stil’. Ook de bootjes die drie weken lang zorgen voor herrie, waren vertrokken want de lucht betrok voor het eerst in weken en de temperatuur zakte een paar graden. Vandaag begon het ein-de-lijk te regenen. En onweren. En gisteren ook weer. En nu regent het nog steeds. Het doet de bomen goed, veel stonden al in ‘høstdrakt’, herfstdracht door de intense droogte.

We gingen naar Kristiansand. Ik was daar in geen tijden geweest maar wilde graag langs de toko, de Poolse winkel en de grote supermarkt. We kochten melkpoeder, augurken, 15 soorten ajvar, mayo, kruiden, wasabipoeder en bij de supermarkt truien, sloffen, laarzen, mutsen en andere nuttige zaken met enorme korting: we rekenden 975 kronen af, en er was in totaal 3022 kronen van de originele prijs afgegaan.

Ik schrok wel enigszins van de enge boodschappen boven de winkelstraat. Teksten als: ‘alleen dode vissen gaan met de stroom mee, wijk uit naar zijstraten’, ‘verwissel de knuffel voor een hee hallo’ en ‘was je handen brandschoon’.

’t Had alleen nog op monotone wijze uit luidsprekers moeten dreunen, dan was het plaatje compleet geweest.

Wel heel koselig in Kristiansandsdialect.

Tja.

Ik vroeg DL2 of ze de grote stad leuk vond. Ze keek eens moeilijk, schudde haar hoofd en zei ‘het lijkt op Nederland. Maar de duiven waren wel heel schattig’.

Eens.

gisterenmorgen….

De rest van de dag heb ik gebruikt om de voorraad een beetje om te gooien, wat handiger in te delen en ik heb waarachtig weer een halve kast over. Voor nog meer leuks! Ik ben steeds beter in tetris en dat zonder andere delen van het huis in te pikken met voorraad of kasten erbij te kopen. Wow.

Met alles wat ik doe, komt er wel weer een volgend ‘oh dat is ook handig om te hebben of doen of maken of kunnen’, haha.

Gisterenavond maakte ik komkommers om te fermenteren, nieuwe waterkefir, gazpacho, spinaziesoep, sambal (uien en knoflook bakken, restjes van andere hete saus en gemalen pepers erbij, beetje vissaus en hop, lekker) en er staan komkommers en aardappels geschild en gesneden klaar om morgen verder te verwerken. Overzicht: ik houd ervan. Lekker met de deuren open terwijl het buiten hoosde en onweerde en de warmte uit het huis waaide.

Ik verwijderde ook het beeldscherm uit de woonkamer. We kochten het voor de kinderen voor met de Nintendo maar ze spelen echt nog zelden op dat ding. Ik weet niet of ik hem weg doe, maar het is zo veel aangenamer aan de ogen om naar een plant en een zoutlamp te kijken dan naar een beeldscherm!

En verder… ja. Het wordt nu wel echt herfst hè? Er is geen ontkomen aan. De zomer voelde ook meer als een wachtruimte. Een tussenstation. En ‘we’ weten wat er gaat komen. Althans, we kunnen ons een voorstelling maken als we kijken naar hoe het er in andere landen aan toe gaat en die lijn een beetje doortrekken. Vroeg of laat komt hier dezelfde gekte.

Het wordt een test in hoe standvastig, of flexibel we zijn. Ik wil de wereld alleen maar kleiner maken. Niet meer naar de stad, mijn kinderen niet meer naar de school maar gewoon, thuis ons leven leven. Zoals het bedoeld is. Weg van de indoctrinatie op school, de gekte in de stad, van alles.

‘Ja maar Gerlinde dat is toch ook niet de oplossing?’

Jawel. Zeker wel. Het idee van ‘je aanpassen aan de maatschappij’ is er natuurlijk best wel ingestampt bij ons allemaal. Maar als die maatschappij nu eens compleet knettergek en van het padje is, wat dan? Moet je je dan maar blijven aanpassen?

Stiekem moet ik lachen om de verontwaardigde mensen nu. Dubbel gevaccineerd en oh jee, nu blijkt het opeens niet het pad naar de vrijheid te zijn dat je werd voorgehouden. Dat zeiden we toch.

Ja, mooi wordt het niet. Ik genoot van de video van Sven, ‘voorbereid en vrij‘. Hij heeft het over de zin en onzin van preppen en moestuintjes aanleggen maar a little preparation goes a long way en dat is absoluut waar. Zorgen dat je warm en droog kan blijven dus een goede jas en schoenen. Dat je fijne dingen hebt om te lezen. Dat je kan lachen met fijne mensen en dat je lacht om de situatie. Dat je zorgt voor jezelf met fijne dingen…

Vandaag nog maar eens even hooi maken zo lang de zon schijnt. Ik moet nog om wat nuttige, handige, essentiële zaken die ik gisteren niet heb kunnen kopen. Om een nieuwe gasfles nadat de vorige was leeggelekt, bierpakketten, aanmaamblokjes, vaseline, kinderfeestjecadeautjes, touw en tape en regenbroeken. Onder meer. En ik wil onze houtvoorraad op orde maken nadat mijn mooie (ehm) stapel was ingestort. De ruimte die dan vrijkomt, kan verder opgevuld met nog meer hout.

Zo veel te doen, zo weinig tijd! Dus hop hop, aan den arbeid.

30 miljoen voor lijkzakken en sushi.

Eergisteren werden we uitgenodigd voor sushi, door de eigenaar van het huis en Thaise vrienden die tijdelijk onder ons logeren. Het was heerlijk er even uit te zijn. Heel gezellig, nieuwe vrienden gemaakt en aangezien het eten was gemaakt door de chefkok van een van Oslo’s betere sushirestaurants,  heerlijk gegeten. De kinderen hebben bijna unaniem besloten dat sushi hun nieuwe lievelingseten. Sushi-fredag in plaats van pizza-fredag dan? Nee, maar we konden wel sushi-søndag in het leven roepen. Toevallig had ik de dag ervoor sushispullen gekocht maar ’t is toch niet hetzelfde denk ik 😉

En bijna alles gemaakt in het piepkleine keukentje in het appartement van mijn ouders met drie pannen en een simpele electrische kookplaat… Grote luxe keukens zijn overrated.

Ja, even normaal. Althans, het gevoel van normaal.

Hoe lang gaan we nog volhouden dat het allemaal weer terug naar normaal gaat? Voor de mensen die denken dat het allemaal wel meevalt: de Noorse regering heeft, ingevolge haar eigen openbare aanbestedingen-database, een aanbesteding uitgezet voor 30.500.000 kronen (gedeeld door tien voor euro’s) aan lijkzakken en ‘plastic vlokken (?)’ voor leger en politie.

https://www.doffin.no/nn/Notice/Details/2021-303528?fbclid=IwAR08jZHwhBvXvT3kQcnYUR5zL26pMkeTxiVVHtoXaiJAhEsilFelwL_dPMg

Wat verwachten ze? Hongersnood? Gigantische ‘bijwerkingen’ van die geweldige vaccins?

In Engeland zijn er soortgelijke openbare aanbestedingen, openbaar, op de website van de overheid aldaar. En ik heb geen verstand van biomassacentrales maar wat kan je daar nog meer in stoken, behalve nat hout uit kapotgemaakte bossen uit verre landen en eens mooie statige lanen? Nee Gerlinde, nu zie je spoken.

En wij zijn de complotdenkers? Blijven we straks volhouden dat het de ongevaccineerden zijn die alle gevaccineerden alsnog doodmaken? Dat het allemaal ergens anders gebeurt? Dat het ons niet zal raken? Dat we wel een manier vinden om er tussendoor te laveren?

Het is een mooie dag, maar dit is wel nieuws dat ik wederom even moet verwerken. Hoe lang willen mensen ons nog ‘complotdenkers’ noemen als heel veel waar we om riepen, waar blijkt te zijn. En meer.

Het WEF. Monsanto. Bayer. Big Pharma. Biotechnologie. Giftige ‘vaccins’ die geen vaccins zijn. Mensen die tegen elkaar opgezet worden. Gecreerde voedseltekorten. Torenhoge inflatie. Digitale gezondheidspassen. Totale controle over alles dat leeft. LGBTQ en andere woke-shit. Censuur. Grote quarantainekampen die uit de grond worden gestampt. Onteigening en opkoping. ‘You will own nothing and you will be happy’.

Mijn eigen preppogingen lijken op zijn best futiel en lachwekkend in het geweld dat op ons afkomt. Ik kan een halve supermarkt binnen leggen, het is een keer op. Er komt een dag dat je niet kan werken als je niet door een fucking APP ‘gezond’ bevonden bent maar hoera voor de moderne technologie dankzij welke deze totale dystopie mogelijk gemaakt wordt.

En het is niet mijn eigen einde of sterfelijkheid waar ik moeite mee heb. Dat is een lot dat bij de bevruchting is bezegeld en dat geldt net zo goed voor alle mensen die ik lief heb. Maar de manier waarop… En ik blijf aardig en beleefd tegen iedereen maar de wegkijkers, de wappieroepers, de nos.-volgers, de mondkapfetisjisten, de gepleisterde armpjes met het deugprikje… Niets tegen de mensen zelf, wel tegen het verschijnsel. Slaap lekker en word wakker in de hel.

Dus. Ik zit al te lang op mijn kont achter de laptop, ik ga eens heel gewoon de keuken een beetje schoonmaken, bier koud zetten, de kinderen hun rommel op laten ruimen, iets verzinnen om te eten vanavond en niet denken aan de toekomst want dat verpest alleen het plezier in de dag van vandaag, ja toch?

Niet dan!

Minimalistische leidraadjes.

Ik zat een beetje te schrijven in mijn opschrijfboekje en kwam toen op een aantal kernpunten, qua minimalisme. Dingen die mijn (geaspireerde) manier van leven beschrijven want uiteindelijk is hoe we het willen doen en hoe we het doen, niet altijd hetzelfde.

Algemeen

In het algemeen probeer ik tevreden te zijn met een praktisch minimum aan spullen en verplichtingen in mijn leven. Mijn doel is tevreden te zijn hiermee en niet te verlangen naar meer. Ik laat nog altijd meer dingen gaan dan ik toevoeg in mijn leven, ondanks dat er soms ook wel eens iets toegevoegd wordt. Dat wordt wel minder en minder want ik kom er elke keer achter dat toevoegen eigenlijk niets toevoegt.

Alles waar ik buiten kan, maakt mij als persoon sterker.

Doodgewone dingen op een goede manier doen, is belangrijker dan af en toe buitengewone dingen doen. Elk moment is een kans om de dingen juist te doen.

Weten wat ik wil en niet wil is essentieel

Een schip zonder mast drijft met alle stromen mee maar komt nooit waar het wezen moet. Ik ben niet zo van de doelen en stappenplannen maar weten wat je belangrijk vindt en daar je aandacht aan besteden (en niet aan de dingen die niet belangrijk zijn), geeft een tevredener leven.

Kwaliteit is belangrijker dan hoeveelheid

Altijd.

Toekomst.

Ik bereid me voor op dingen die kunnen gebeuren maar probeer te leven zonder angst voor de toekomst aangezien dat alleen

Geld.

Geld is een middel en geen doel. Goed om te hebben, niet problematisch om niet te hebben, verstandig om niet aan overbodige dingen uit te geven.

Kinderen.

Leven met minder van wat de moderne wereld biedt maar met meer aandacht voor elkaar, zorgt ervoor dat mijn kinderen blij, tevreden en creatief zijn.

Aandacht

Nadenken over de dingen die ik doe en hoe ik ze doe zorgt ervoor dat ik meer geluk vind in mijn dagelijks leven. Het is makkelijk om me te laten verleiden mee te doen met alles dat de wereld biedt en soms lastig om dat niet te doen maar zelf kiezen wat ik in mijn leven toelaat en aandacht geven aan wat ik wil en geen aandacht aan wat ik niet wil, is essentieel voor een tevreden leven.

Relaties

Leven met minder zorgt ervoor dat ik een aangenamer persoon ben voor de mensen om me heen. Ik heb geen stress van de spullen die ik moet onderhouden of vergaren. Ik hoef niets van niemand en dat is een fijne manier van leven. Ik verwacht eigenlijk niets van mensen. Niet op een bittere, cynische manier als ‘anders word ik toch maar teleurgesteld’ maar gewoon omdat dat fijner is en omdat je dan de mensen kan nemen zoals ze zijn. Ik heb met niemand een probleem.

Het beste ervan maken

Ik probeer het beste te maken van elke situatie en te accepteren wat ‘het leven naar ons toegooit’. Wat niet wil zeggen dat ik onrechtvaardigheid dan maar goed vind maar kiezen welke strijd wel aan mij is om te voeren en welke niet, is van levensbelang. En de beste manier om te blijven drijven, is dingen overboord gooien 😀

Vergaren

Ik onthoud dat alles komt met een prijs maar niet alleen de prijs op het prijskaartje. Elk ding is iets om te huisvesten, onderhouden, verhuizen, organiseren, vervangen etc. Gratis is zelden gratis, elk ding een verplichting, een stok om jezelf mee te slaan. Elk voorwerp in mijn leven moet nuttig zijn. Nuttig qua functionaliteit, of omdat het plezier brengt. Niet winkelen is de makkelijkste manier 🙂

22 jaar.

Vandaag zijn de man en ik 22 jaar samen, sinds mijn 17e en zijn 23e. Ik weet nog dat ik hem 27 jaar geleden voor het eerst zag en meteen verliefd op hem was.
Of, ik had hem ongetwijfeld al vaker gezien maar toen was hij me niet opgevallen, want een van de ‘grote kinderen’ (en ik een van de kleine kinderen ;)) in mijn straat, haha. Hij woonde twee minuutjes lopen bij me vandaan.

Het begin was turbulent, want ik ging vier dagen later op vakantie (naar Noorwegen) en toen ik terug kwam, moest hij na een paar dagen naar zee, voor drie maanden. Er was geen email, mobiel bereik was flut en brieven deden er weken over maar het heeft ons wel voor altijd aan elkaar verbonden. Ik ben echt nog elke dag gelukkig en blij dat ik naast hem wakker word en voel elke dag dat dat wederzijds is en ik denk dat dat het allermooiste is in het leven om te hebben.

Ik vraag me af, hoe is het zo gekomen dat we allemaal zo cynisch zijn geworden over liefde en relaties. Voor je iets positiefs zegt, moet je alles weer relativeren. Ja, ik weet dat vroeger mensen vast zaten in een ongelukkig huwelijk, dat een huwelijk vaak weinig met liefde te maken had en dat alles kapot kan.

Alle verhalen die je leest in de media. Het is een minder groot taboe en het levert minder hoon op te zeggen dat je met twintig man het bed deelde, liever een vibrerend stuk plastic in je daaro hebt dan je eigen man of dat je al jaren geen fysiek contact meer hebt dan dat je gewoon al 22 jaar gelukkig bent, zonder gekkigheid, met je eerste echte grote liefde. ‘Ja natuurlijk’….

Natuurlijk, de media pushen graag een bepaald verhaal. Dat van vreemdgaande mannen, van overspelige en daarvan genietende vrouwen, van gekkigheid die uiteindelijk een huwelijk alleen maar verzwakt. ‘We hebben een open relatie’ lees je dan als kop. De vrouw vertelt hoe heerlijk ze het allemaal vindt en hoe de relatie is opgeknapt.
Geloof je het zelf? Alles om ons ongelukkig, verward en zwak te maken en dus betere consumenten, een beter kneedbare massa voor de adverteerders want het verkopen van advertenties is natuurlijk het echte doel van tijdschriften en tegenwoordig ook van kranten en helemaal van niet-zo-sociale media.

‘Moet je niet wat meer van het leven genieten voor je je zo vastlegt’ zeiden mensen wel eens. Ja, het had me achteraf ook veel fijner geleken om minstens een keer of tien katerig en met een vies, leeg gevoel van binnen wakker te worden in het bed van een vreemde. Dat is toch wat ze ermee bedoelden….

Er is veel meer voor te zeggen om op jonge leeftijd een fijn iemand te vinden met wie je de intentie kan hebben de rest van je leven te delen. Om gewoon samen met niets te beginnen en de belangrijke dingen die je doet, samen te doen.

Maar ik houd maar weer op en ga eens verzinnen wat ik vandaag nu weer op tafel ga zetten.

Gisteren heb ik alles in de koelkast opgemaakt, op een pot mayonaise, zuurkool en kappertjes na. Ik maakte een vegetarische lasagne, wortel’gehakt’, boterkoek, worteltaart, het begin van gefermenteerde gingerale, aardbei-ijs en smoothie-ijs. Uiteindelijk was ik bijna vier uur bezig omdat alles nogal bewerkelijk was. Inmiddels staat er een hele keukenlade vol met potten fermenterend spul. Kefir, kombucha, ginger-ale, groenten, kimchi, firecider…. Het gaat goed, alleen de komkommers zijn lekker, maar zacht. Dat is vast ook de reden dat hiervoor augurken worden gebruikt en geen komkommers. Al doende leert men 🙂

Een gevolg van een lege koelkast is dat ik vandaag boodschappen moet doen. Mijn lievelingshobby, maar we kunnen (wel, willen) niet echt zonder verse groenten en fruit. Ook moet er nieuw bier gemaakt worden en natuurlijk willen de kinderen på bærtur, frambozen en bosbessen en wilde aardbeitjes plukken die nu allemaal tegelijk rijp zijn. En in zee. De dagen raken toch wel vol met allerlei goede dingen, daar hoef ik niets voor te doen en dat is heerlijk. We hebben zelfs niet eens ‘tijd’ om naar de man toe te lopen ’s middags, want dan liggen we meestal in zee.

Wat een leven ook zeg 🙂

Nog een kijktip. Alles van Russell Brand wel, maar deze is fijn kort en bondig als je wil beginnen met wakker worden uit de illusie die deze moderne clusterfuck is. Met Charles Eisenstein, wiens boek (The more beautiful world our hearts know is possible) ik nu aan het lezen ben.

Doei!

Recente aankopen :)

Oh heerlijk, het is kwart voor zeven en gewoon fris. Als in: ik ga een trui aantrekken. Vandaag wordt het 24 graden maar bewolkt. Heerlijk! Ik dacht, laat ik eens iets luchtigs schrijven en vertellen over recente aankopen.

Allereerst: drie paar Darn Tough sokken. Mijn favoriete sokken, op het feit na dat ze in hysterische kleuren komen maar dat breekt zo lekker mijn all black everything-outfits.

Zes jaar geleden kocht ik een aantal paar, toen waren ze alleen nog in Amerika en Engeland te koop maar inmiddels ook gewoon in Noorwegen. Er zijn twee paar zo opgedragen dat ik ze heb weggegooid maar door foute wassortering draait er wel eens een mee in de hete was met de doekjes en de droger dus dan is het helemaal wonderlijk. De rest is still going strong na zes jaar zo’n tweemaal per week dragen. Ongekend en dus de hoge prijs meer dan waard. Ze worden gemaakt in Vermont, USA.

Ik verving mijn waterkoker door een schattig klein keteltje. Ik wil minder electrische apparaten, dingen die lang meegaan, dingen zonder plastic en geen dubbele zaken. Deze is ideaal: voor anderhalve liter maar dat is genoeg, klein, lichtgewicht en kookt heel snel. Hij is van Hällmark. Hij kan op de bålpanne, op de firebox of gewoon op gas.

En schoenen. Platte schoenen. Ik had Dr Martens maar die droeg ik alleen met een panty want ze trekken mijn sokken uit. Argh!
Dus droeg ik meestal mijn Panama Jack-enkellaarzen maar die zijn wat warm voor temperaturen boven de 10 graden, want gevoerd.

Ik wilde andere laarzen van dit merk maar daar kan mijn kuit altijd twee keer in, helaas. Deze schoenen waren echter met 70% korting en ik las recensies als: mooie schoenen maar te klein voor mij, en: eindelijk laarzen die passen om mijn benen. En ze passen perfect. En lopen lekker. Voor nu overdag nog iets te warm maar dat komt snel genoeg weer goed. Ze zijn gemaakt in Spanje.

Nog meer leuks… want ik wil minder afhankelijk zijn van wat de winkels me verkopen. Het gaat over damesproducten. Ik zeg het maar even erbij.

Helaas is een cup, ondanks dat ik toen even dacht een goede gevonden te hebben, gewoon niet echt meer een optie meer, ondanks dat ik er in 2010 een ben gaan gebruiken en tot mijn 4e zwangerschap een blij gebruiker was.
Maandverband, wasbaar of niet vind ik een gruwel, ik wil er gewoon zo min mogelijk van voelen of merken en mijn gewone knappe ondergoed aan. Iemand raadde me deze sponsjes aan, wat me een fijne optie lijkt maar die je ook weer opnieuw en opnieuw moet kopen. Toen ik verder zocht, bleken er ook gewoon wasbare tampons te bestaan. Zwarte! Ik kon mijn geluk niet op. Ze kregen goede recensies, zo fijn!

Ik bestelde ook nog een pak zwarte herbruikbare wattenschijfjes van hetzelfde merk, Imse Vimse. Ik gebruikte wattenschijfjes en micellair water in combinatie met de oil cleansing method maar ik kan ook prima zonder dat micellair water, blijkt. Weer een ding minder.

Een Feuerhand olielamp. We hadden er eentje, van glas en die heb ik gebroken. Stom, stom, eigen schuld. Was een mooie ouderwetsche. Deze is niet zo ouderwets maar ook prima. En minder kwetsbaar. Ze geven zo gezellig licht en wat meer dan een kaars als het moet. Lont kan je ook maken van oude spijkerbroek of ander stevig katoen.

Verder kocht ik nog wat saaie dingen. Een kilo hennapoeder voor 15 euro, een goede regen- en warme winterjas voor de jongen met 70% korting waar hij wel een paar jaar mee kan doen. Hoop ik, in maat 176.
Een paar laarzen voor de oudste, ook met 70% korting, afgeprijsd van 1600 kr. Ik had ze gekocht samen met de andere met het idee een paar terug te sturen maar was het helemaal precies wat ze wilde en ze had toch schoenen nodig voor de winter dus dan is het een goede koop. Slimme mensen kopen winterspullen als niemand aan winterspullen denkt 🙂 Een aanvulling voor mijn huisapotheek, met vooral natuurlijke middelen.
Verder bestelde ik weer een voorraad losse inkt van Diamine.

Nou en toen was het geld ook weer op. Dat ging snel! Gelukkig zijn het eenmalige uitgaven voor dingen die (hopelijk) lang, lang meegaan.

Essentieel.

(dit verhaal ging een heel andere kant op maar ik laat het maar zo)

Enigszins voorbereid ben ik al jaren. Wat extra eten, kaarsen, zaklampen, een waterfilter… Het gebeurt de laatste tijd nog zelden maar toen we hier net woonden, viel de stroom geregeld uit en dan weet je opeens hoe vreselijk afhankelijk je ervan bent.

Maar natuurlijk is alles in deze tijden kwetsbaar. Nu alles op globaal niveau via internet elkaar verbonden is, is het leven kwetsbaarder dan toen we onze spullen nog bij de boer haalden.

Mijn oma haalde nog groenten bij Floor (de buurman), vers van het land en een beetje van de veiling en melk bij Jan (de overbuurman). At laatste restje plattelandsidylle onder de rook van Rotterdam is al decennia geleden platgebuldozerd voor de aanleg van Maasvlakte II, ook wel ‘de vooruitgang’. ‘Economische groei’.

Ik weet dat ik, als het moet, best een deel zelf kan maar om te denken dat we het redden op taaie brandnetels, een handje frambozen in juli en de mosselen die hier groeien maar die iedereen weet te vinden als SHTF, is naïef. Dus leg ik een voorraad aan, van dingen die we gebruiken en een klein deel echt voor nood, zoals bonen die je eeuwig kan bewaren, die gezond zijn en weinig kosten maar waar ik in het dagelijks leven niet heel dol op ben.

Het doet me wel denken: wat is essentieel? Wat heb ik ECHT nodig, als het erop aankomt. Als het waarop aankomt dan?

Er wordt enen spel gespeeld met ons. Zoals een kat die met een muis speelt. Even denkt de muis de vrijheid tegemoet te kunnen rennen en hup, daar neemt de kat weer een grote sprong en pakt haar even zo makkelijk weer op met zijn scherpe klauwen. Wat dacht je nou, muisje?

Hier ook, de grote steden zijn gesloten geweest. De winkels en de cafés waren dicht (de mac en staatsslijter waren open) en nu mag het volk even buiten spelen, feesten, zuipen en de kronen laten rollen tot in oktober de gehoorzaamheidskapjes weer op gaan en er verder gegaan wordt waar men gebleven was in deze psychologische oorlogsvoering tegen de eigen bevolking.

Veel mensen beseffen het helaas nog niet dat de overheid of regering niet de wil van het volk uitvoert maar dat van de macht-achter-de-macht. Het idee dat de overheid jouw gezondheid, jouw bescherming voor ogen heeft, is een hele gevaarlijke gedachte. Dat het niet zo is, voor velen een zeer angstaanjagende.

Je bent alleen, of je nu in de sprookjes gelooft of niet. Want ook als je je ‘braaf’ hebt laten prikken en acute medische zorg nodig hebt, zijn er nog maar 1350 IC-bedden. Ook als je braaf je mouw opstroopte, moet je je vernederende masker dragen, je laten testen, in quarantaine als je het land inreist….

Wat denken mensen. Het gaat niet om gezondheid, het gaat om controle.

Wat ik vooral nodig heb, is mezelf. En mijn man en mijn kinderen en familie. En mijn idee van wat goed, juist en rechtvaardig is. We moeten niet alleen weerstand bieden tegen een regering die ons wil voorzien van een ziekmakende injecties maar ook tegen een stortvloed aan inclusieve propaganda die seksuele afwijkingen als de norm verkoopt en een ieder die hier niets van moet hebben als fascist wegzet. Tegen als vrouwenbevrijding verpakte verzwakking van beide geslachten.

Een ieder die zich niet wil laten injecteren wordt gebrandmerkt als ziekteverspreidende egoïst, religekkie of antivaxxer wiens grondrechten je nog verder kan beperken door mensen dan ook maar de toegang tot hun werk, voedsel en onderwijs te ontzeggen, naast hun toch al afgenomen rechten op samen zijn met anderen, het zich vrij mogen verplaatsen en het recht op lichamelijke integriteit.

Ik weet niet hoe veel mensen er aan onze kant staan. Ik lees schattingen dat 20% zeer fanatiek pro-regeringsbeleid, 20% vrij fanatiek tegen en 60% lijkt lont maar boeit het alsnog geen hol zo lang ze comfortabel zijn. Ik weet het niet.

Ik weet wel dat ik geen ziektes verspreid, ook al laat ik me niet injecteren. In tegendeel! Ik weet dat ik als gezond mens geen gevaar ben voor anderen. Ik weet dat LGBTBBQ een verzinsel is om ons en onze kinderen nog verder te verzwakken en tegen elkaar uit te spelen en dus vatbaarder te maken voor nog meer giftigheid. Ik weet dat ik een vrij mens ben en dat er geen overheid is die ook maar enige zeggenschap heeft over waar ik me mee laat injecteren of wat ik voor mijn mond bind.

‘Bij jezelf blijven’ is denk ik de grootste kracht die je kan hebben op dit moment. Meedeinen op de stroom was nog nooit zo gevaarlijk. Alleen dode vissen zwemmen met de stroom mee, toch? Daar kan geen kast vol pasta en tonijn in blik tegen op.

De komende jaren zullen een aanslag worden op onze gezondheid. Niet alleen fysiek maar vooral mentaal, zeker voor de wakkere mensch. Uiteindelijk, stress is the root of all evil. Hoe maak je mensen zwakker? Door ze te laten stressen, of het nu is over c.v.d of een great reset of wat dan ook. Stress die bij je is zodra je je ogen open doet en je zelfs in je dromen niet met rust laat. Dodelijk, letterlijk.

Je eigen kalmte en evenwicht bewaren, wat er ook gebeurt, is essentieel. Wees creatief. Lees stoïcijnen. Doe de telefoon uit, trek de wifi eruit, doe je laptop dicht. Vertrouw op je eigen ideeën, je eigen normen en waarden en je eigen verstand ook al lijkt het alsof heel de wereld juist aan dat van jou twijfelt.

Lang voor 2020 wisten we al dat er iets heel erg grondig mis was met de wereld, hoop ik. Houd een ‘low profile’. Houd een dagboek bij. Gooi je tv met Ab en Eva en Marion weg. Probeer het systeem niet te veranderen want dat is te groot maar maak je eigen systeem.

Vertel je eigen kinderen wat waar en goed is als tegenwicht tegen het nieuwe normaal op school. Wees niet bang om ouderwets of raar of ronduit knettergek gevonden te worden.

Niet bij de massa willen horen is zeer bevrijdend. Zoek alternatieven. Vind gelijkgestemden. Bedenk wat essentieel is voor je en probeer daar je leven omheen te bouwen. Gooi alle ballast overboord want de enige manier om te blijven drijven is het lichter maken van je boot. Goede verandering komt nooit van boven of van de massa. Goede veranderingen en verzet komen van een kleine maar dappere groep mensen die op zoek durft te gaan naar de waarheid en zich uit durft te spreken.

We hebben al onze energie nodig om sterk te blijven de komende tijd. Besteed het aan de goede dingen.

En nou ja, dat wilde ik dus zeggen over voorbereiden en minimalisme: focus op wat essentieel en goed is.

Problem-creep en pet-peeves.

Dat is ook eigenlijk wel grappig, we hebben veel minder problemen dan ooit in de geschiedenis van de mensheid en toch maken we ons drukker dan ooit, hebben we meer chronische stress dan ooit, plegen we meer zelfmoord dan ooit, zijn we angstiger en depressiever dan ooit en geven we ons leven en masse in rap tempo een steeds lager cijfer.

De moderne wereld is natuurlijk niets voor ons mensen. Vanaf dat de eerste mensachtigen ontstonden, zo’n 2,5 miljoen jaar geleden en sinds onze soort, 300.000 jaar geleden tot een jaar of 150 geleden, was echt comfort een zeldzaamheid, een veel gezochte luxe waar weinig toegang toe hadden. En dat gaf niet want op een koning of keizer na, kon toch bijna niemand zich echte luxe veroorloven.

We zijn gebouwd om lange stukken te wandelen, lange perioden zonder eten te gaan, ons lichaam kan zich prachtig aanpassen aan kou en hitte en onze hoofden gedijen wanneer we ze niet 24-7 proberen vol te stoppen met informatie ondanks dat we geprogrammeerd zijn om constant informatie te zoeken. Het verschil is dat het vroeger van levensbelang was om te weten of er een kudde bisons je wigwam kwam bestormen en nu de informatie die we tot ons nemen voor 99,9% volstrekt overbodig is voor ons overleven. Sterker nog, het maakt ons alleen maar meer miserabel.

Ik zeg niet dat we geen oog moeten houden op de ontwikkelingen in de wereld want in tegenstelling tot vroeger zijn de ontwikkelingen die in de wereld gaande zijn, dingen die ons allemaal zullen raken en enig anticiperen is gewoon slim.

En toch maken we ons druk om de meest idiote zaken. Echt. Over een stoeprandje dat te hoog is. Over een boom van de buurman die blaadjes in de tuin laat vallen. Over een pictogram op de deur van een luierverschoonruimte (want dat is een vrouw en geen onzijdig ding). Over de aanspreektitel van de reizigers want stel dat iemand zich als man noch vrouw identificeert. Over een ziekte die je mits enigszins gezond en niet boven de 80, een overlevingskans geeft van 99,98%. Over de opmerking van een collega over je nieuwe haarkleur. Over dat de friet in het restaurant slap was. Over de nieuwe verpakking van de hagelslag. Over alles, eigenlijk.

Nou hebben we bijna allemaal onze pet-peeves natuurlijk. De mijne is mensen en vooral in de zomer. En mensen die zich druk maken over het geslacht van de poppetjes van pictogrammen of de als virusmaatregelen vermomde wereldwijde staatsgreep. Ja, de ironie ontgaat mij ook niet.

Maar, het zijn creeps. Problem-creep. Als we ons niet meer hoeven druk te maken om of we wel te eten hebben en of we niet zelf op het menu van een wild dier hoeven staan, als machines onze was doen en als we voor elk denkbaar ongemak een oplossing kopen, slikken, drinken of spuiten dan gaan we ons druk maken om geslachtsloze aanspreektitels,  of onze nieuwe auto wel een automatisch sluitende kofferbak heeft, of de kussentjes wel matchen met de rustieke kaarsen en of de buurman toevallig niet meer verdient dan wij.

Ja, waar slaat het op he?

We zijn allemaal geboren in deze wereld en dus gemankeerd. Opgevoed en opgegroeid in een wereld met een verkeerde overvloed. We willen niet terug naar een hardere, maar eerlijkere wereld waarin we weer onderworpen zullen zijn aan de wetten van de natuur en blootgesteld aan de elementen.
We willen zelfs niet 100 jaar terug in de tijd, ondanks dat een leven met minder comfort, gemak en gemaksvoedsel maar meer schone lucht en water maar een meer intacte lokale voedselvoorziening en sociale structuren ons wellicht gelukkiger en gezonder zouden maken op de lange termijn dan vol stress zitten te twitteren met je rechterhand terwijl je met je rechterhand cheetos naar binnen kiepert en je met een scheef oog  netflix kijkt op een tijd dat je al lang in je bedje had moeten liggen.

Toch is het goed om af en toe jezelf een beetje te pesten. Omdat naar buiten in de regen voor een uurtje wandelen zoveel beter voelt dan thuis voor de tv blijven zitten. Stoppen met eten na zes uur ’s avonds zodat je lichaam de tijd krijgt zich te herstellen. Zwemmen in natuurwater. Met je handen in de aarde zitten. Een echt lange wandeling maken. Eens wat eten in de natuur plukken. Vroeg opstaan om een zonsopgang te bekijken. Je kachel uitzetten. Niet je telefoon of computer pakken in een verloren moment maar zitten met je eigen gedachten. Buiten eten maken. Iets eten dat je misschien niet heel graag lust maar wat wel gezond is. Een boek lezen in plaats van tv te kijken. In plaats van te gaan zitten bedenken hoe perfect je leven zou zijn als je niet dit -insert idioot zelf verzonnen non-probleem- zou hebben.

Om eens te denken: is het eigenlijk wel zo erg? Gaat dit niet ook gewoon voorbij? Is dit nog relevant over 5 minuten, 5 uur, 5 dagen, of 5 jaar? Is dit belangrijk? Is dit mijn energie waard?

Het is makkelijker jezelf te veranderen dan de maatschappij te veranderen, hoe graag ik dat laatste ook zou willen. Het probleem is dat er nog 7 miljard mensen zijn die dat ook wel zien zitten (en dat het een klein groepje ook nog daadwerkelijk lukt maar dat hun ideeen niet echt in lijn zijn met de mijne).

Dus voordat ik van de verkeerde dingen problemen maak, probeer ik me bovenstaande vragen te stellen. En soms wil ik me gewoon even druk maken over iets dat niet echt belangrijk is in het grote geheel der dingen. Maar meestal probeer ik mijn schouders op te halen en me af te vragen of het nuttig is om me er druk over te maken. De laptop dicht en het bos of de zee in, helpt ook altijd uitstekend.

Want voor we het weten, zitten we ons een leven lang te ergeren aan en druk te maken om dingen die werkelijk, totaal, compleet niets te maken hebben met het creëren van een beter leven, terwijl er om ons heen dingen gebeuren die juist dat goede leven –wat we tot heden altijd min of meer vrij waren voor onszelf te creëren- onmogelijk maken.

Voorbereid zijn

Foto door Sami Anas op Pexels.com

Wat me de afgelopen maanden (onder meer) heeft verbaasd, is dat veel mensen absoluut, volkomen onvoorbereid zijn op welk onheil dan ook. Alsof de wereld waarin we leven, niet kapot kan gaan. Alsof niet tegelijkertijd de fundamenten waarop onze samenleving is gebouwd, wordt afgebroken.

Als je je een beetje voorbereidt, ben je paranoïde, negatief, een onheilsbode, een complotdenker, een overheidswantrouwer en meer. De Noorse overheid raadt mensen met klem aan om voor minimaal drie dagen eten, brandstof, water en medicijnen in huis te hebben. De run op afbakbrood en toiletpapier vorig jaar toonde ook mooi aan hoe simpel veel mensen zijn. Ik zou mijn karretje vol gooien met noten, vis in blik, olijfolie, peulvruchten en rijst en gewoon de washandjes een extra keertje wassen in plaats van met als het erop aankomt vrij nutteloos en zelfs feitelijk overbodig ‘pleepapier’.

Ik denk absoluut niet dat ik me overal tegen in kan dekken met een voorraadje, ik ben net zo goed afhankelijk van kledingmakers in verre landen, dingen die anderen aan de kringloopwinkel hebben gedoneerd en de globale voedselvoorziening maar zo hulpeloos dat er niets anders rest dan de kop in het zand steken zijn we ook weer niet.

Het geeft mij een goed gevoel om op een positieve manier bezig te zijn met me voorbereiden op een mogelijke gebeurtenis waarbij niet alles meer vanzelfsprekend is. Sinds de bankencrisis, toen pijnlijk duidelijk werd hoe kwetsbaar onze systemen waren, heb ik altijd een redelijke voorraad gehad.

We hebben ons telegramgroepje, waarin we dingen delen over ‘huiselijk preppen’ Preppen, of simpelweg: voorbereid zijn, wordt vaak geassocieerd met doomsday-mafkezen met schuilkelders en blikken spaghetti om het tot 2045 uit te houden onder de grond. Het is het clichébeeld; iedereen die zelf denkt en niet blind vertrouwt op de overheid en hun verlengstuk, de massamedia, wordt afgeschilderd als een gekkie.

Wat ik doe om niet compleet aan de goden overgeleverd te zijn is het volgende:

  • Ik heb andere manieren om te betalen dan alleen mijn pinpas.
  • De auto is altijd voor minstens driekwart vol benzine.
  • We hebben een waterput en waterfilter (van Katadyn, voor 30.000 liter)
  • We kunnen stoken en koken op hout met de bålpanne, houtkachel en de firebox.
  • Ik heb een flinke voorraad houdbaar eten. Met keihard stijgende voedselprijzen sowieso verstandig. Ik koop wat we eten en we eten wat op voorraad is, aangevuld met verse dingen.
  • Ik heb kaarsen, lucifers en olielampen met olie en lont.
  • Ik heb een redelijke huisapotheek. Pijnstillers, etherische olie, emla-zalf, anti-wormmiddelen, siroop en meer. En: huismiddelen werken vaak net zo goed als wat je bij de apotheek koopt maar dan zonder de bijwerkingen.
  • We houden ons gezond door weinig rotzooi te eten en veel te wandelen, bewegen, in de buitenlucht te zijn en op tijd te gaan slapen.
  • De man kan ‘alles’ repareren. Dingen kunnen, anders dan nuttig zijn voor je baas, is altijd handig. Als ruilmiddel of gewoon voor jezelf.
  • Ik kan ook dingen 😀 Brood bakken, dingen fermenteren, beetje tuinieren, eetbare planten herkennen, mijn eigen siroop, zalf, olie en tinctuur maken…
  • Ik kan redelijk goed zonder luxe, mijn leven stort niet in zonder droger of vaatwasser. Zonder wasmachine wel een beetje, maar vooruit.
  • Ik probeer mezelf weerbaarder te maken tegen trek en kou door in half bevroren zeewater te badderen, koud te douchen en alleen te eten tussen pakweg 11-12 en 18 uur en overdag ook in de winter vaak zonder kachel te doen overdag.
  • De spullen die we kopen, zijn veelal gemaakt om langere tijd mee te gaan. Schoenen, jassen, bijlen, messen, sokken…. Fijn als alles niet om het half jaar vervangen hoeft te worden.
  • Ik zorg dat ik voor informatie niet volledig afhankelijk ben van internet.
  • We hebben kinderboeken en naslagwerken en wat fictie. En ik heb papier en inkt, genoeg 🙂
  • Ik heb een zonnelader met een USB-dinges maar de ene auto is een halve batterij (hybride) en ook prima geschikt om dingen mee op te laden.
  • Ik heb geen smartphone die me een afhankelijke zombie maakt. Het aantal mensen dat letterlijk in paniek is zonder wifi of smart(haha)phone, is angstaanjagend.

Verder probeer ik me redelijk afzijdig te houden van de maatschappij (dat is niet mij). Afgezien van het feit dat ik mijn familie al 1,5 jaar niet heb gezien, heb ik geen last van welke maatregelen dan ook omdat ik toch niet houd van reizen, andere mensen bezoeken, winkelen of uit eten gaan. Ik trek mijn eigen plan en leef zo veel mogelijk mijn eigen leven, negeer de mainstream media en laat me niet chanteren tot het opzetten van kontmapjes, het nemen van experimentele gentherapie of het ontsmetten van mijn handen terwijl ik niet vies, ziek of kwetsbaar ben.

Dan maar ‘outcast’ hoewel die spuit hier niet zo’n ‘issue’ is als in Nederland en men er ook niet zo massaal om staat te springen.

Ik vind genoeg blijheid en geluk in mijn eigen leven. In wandelingen met mijn kinderen, rustige gezellige kaarsverlichte avonden met de man, zwemmen in zee, in de dieren die ik om het huis zie, in mooie luchten, dingen zelf maken en zelf doen en zelfs in stukjes typen.

Preppen is voor mij gewoon vooral het leven op mijn eigen voorwaarden. Ik heb een aantal dingen voor nood, wat gewoon gezond verstand is. Ik heb plezier in het leven en de dingen die ik doe.

Ik leef niet in angst voor dingen die kunnen gebeuren maar ben evenmin zo naïef om op de overheid te vertrouwen want die is er echt al lang niet meer voor ons. Als je dat beseft, is je eerste stap naar een vrijer leven gezet 😉

Vakantiestemming

Eindelijk, even tijd om rustig te zitten. Vanmorgen heb ik het huis een beetje bijgewerkt en ging ik met DL2 naar de zee. Het leukste is ongeveer 67 keer achter elkaar de zee in springen, vindt ze. En op de opblaasflamingo, mits ik fungeer als een soort buitenboordmotor. Och ja, goeie oefening 🙂

De kinderen wilden naar de bieb, dus gingen we naar de bieb, glas en metaal wegbrengen, naar de kringloop, de winkel en de kledingwinkel waar we enorm goed slaagden voor dingen die we nodig hadden: sokken, ondergoed, longsleeves en korte broeken. Alles was enorm afgeprijsd. Daarna was ik gaar.

En toen alles weer opruimen, zucht 😉 Ondertussen maakte ik ook nog de frituurpan schoon. Het is gewoon te verleidelijk om dan maar wat (zelfgemaakte, dat wel) patat in de pan te gooien bij gebrek aan verdere inspiratie maar die zelfde aardappels koken en opbakken of verwerken in een aardappelsalade is natuurlijk veel beter en niet heel veel meer werk.
Ik heb al meerdere malen op het punt gestaan om hem definitief te verwijderen maar dan is het ‘oooh en de oliebollen dan, boehoee en dan kunnen we nooit meer donuts maken, ook boehoee’ en vervolgens blijft het kreng toch. Tot ik hem weer schoon gemaakt heb en bedenk dat ik per saldo het ding gewoon echt hartgrondig haat, haha.
Hij is nu verhuisd naar de achterste en bovenste regionen van de ‘kelder’.

Het vet heb ik bewaard, want handig. Voor olielampjes bijvoorbeeld. Lekker, heel het huis meurt naar de frituur maar we hebben wel een klein piepsig walmend vlammetje. Ja, dat wordt nog wat als ‘zie caiberattak’ van herr Schwab doorgang vindt!

Het is wel opeens echt warm en dat ben ik echt niet meer gewend. Er is voor de komende dagen ook allerlei naars voorspeld (28 graden, help!). Het lukt me nog wel om de warmte buiten te houden, ik heb de partytent voorzien van zijn doek, de ramen op de bovenverdieping van lappen en ’s avonds koelt het gelukkig altijd flink af, zodat het hele huis gelucht kan worden. Dat is wel fijn van hier, het is ’s avonds altijd wel weer zo fris dat het aangenamer is met een trui, dan zonder. Ik houd ervan om gewoon lange kleren aan te kunnen hebben enzo.

En overdag doen we gewoon zo min mogelijk als het echt zo heet wordt. Als we nog dingen nodig hebben, dan kan de man die halen in zijn klimaatgecontroleerde auto zonder vier kinderen met zo hun eigen boodschappenlijstje.
Een gemiddeld gesprek in de winkel:
‘Mama?’
-‘Nee!’
‘Ooh’ 😦
En dat 50 keer in vijf minuten. Nee hoor, het zijn hartstikke gezelschappige kinderen om mee te winkelen. Ik ga er alleen niet uit als het boven de 22 graden is, hoogstens om in de zee te springen, voordat de patserboot-galore in alle hevigheid losbreekt. Want dat is wel: het is een herrie in de zomermaanden. Zomermaand. Juli. Nou ja, de vier weken dat heel Noorwegen massaal sommerferie heeft en Syden (‘zuiden’, waar heel Noorwegen normaal gezien naar afreist) zich beperkt tot het zuiden van Noorwegen, haha.
Hoe later op de dag, hoe bezopener velen zijn met dit weer. Er is geen middenweg hier lijkt het vaak: nuchter, of blauw als een tientje. (verraadt deze uitdrukking mijn leeftijd? :D)

Verder was ik begonnen met mijn moestuinperceel wat uit te breiden. Er groeit nu met name doorgeschoten sla en heel veel komkommerkruid maar van de herfst wil ik alles toedekken met karton en voorzien van een laag compost \ mulch. De man heeft een compostbak gemaakt van vier oude pallets maar dat duurt natuurlijk wel even voor we daar iets aan hebben. Toch: beetje bij beetje komen we er wel 🙂 Elke morgen -als ze nog hoorbaar zijn en er hoogstens een kajak voorbij komt- geniet ik van de hommels en bijen die in grote getalen op de bloemetjes afkomen.

Ik heb een paar boeken gekocht over tuinieren die werden aangeraden op onze telegramgroep en ga de komende tijd doen wat ik kan om er volgend jaar iets moois van te maken. Als het weer onder de 20 graden is.

En nu moet ik in de zee. Alweer. Nou, vooruit dan maar. Als we daarmee klaar zijn, heb ik het weer lekker fris, ga ik wat te eten voor op de grill voorbereiden en komt de man alweer bijna thuis.

Het leven is goed 🙂