Financieel minimalisme

Deze man praat er heel boeiend over.

Hij heeft van heel weinig, heeft met dat weinig enorm veel gereisd, heeft interessante zienswijzen en tips en is een verademing tussen alle zichzelf al te serieus nemende minimalisten: hij geeft geld uit niet aan een luxe stadsappartement maar aan adembenemend uitzicht en vindt dat koffie met vrienden of eten in een restaurant waardevolle toevoegingen zijn in het leven….

En dat kunnen het ook zijn. Gelukkig heeft hij daar ook zijn regels voor šŸ™‚

Ik vind hem een grote inspiratiebron om zo ver mogelijk onder m’n stand te leven.

Zo. Hebben jullie van het weekend ook iets te doen.

Oh nee, de laptop gaat lekker slapen en we gaan Echte Dingen doen. Buiten, met leuke mensen en eenvoudige geneugten enzo.

Maar mocht dat ook gaan vervelen, dan is dit beter dan haulvideo’s. Maar dat is alles eigenlijk wel.

Nou doei!

Zichzelf oplossende niet bestaande problemen.

Foto door Luis Quintero op Pexels.com

Het is toch bijzonder hoe sommige dingen zich vanzelf oplossen. Dingen die niet eens problemen zijn. Jij wil simpeler leven? Jij zal simpeler leven!

Het is eigenlijk best flauw.

Eens verfde ik mijn haar. Zwart, donkerbruin, knalrood… tot ik ernstig allergisch werd voor haarverf. Mijn hoofd zwelt op, jeukt vreselijk en vlekken overal. Ook ‘biologische’ en ‘natuurlijke’ haarverf geeft reacties die me doen lijken op Squiddly Diddly.

Het enige dat geen allergische klachten geeft is henna en ik was zo blij met mijn kleur… tot mijn haar begon uit te vallen. Ik ben weer de enige persoon wiens haar uitvalt van henna. Het is nu behoorlijk vervaagd en een eind uitgegroeid. En groeit weer terug, gelukkig.

Kosten voor haarverf: nihil.

Eens had ik zes oorbellen en een navelpiercing. Tot ik allergisch werd voor oorbellen. Maakt niet uit wat voor materiaal. Helaas, helaas want ik vind oorbellen echt heel leuk, vooral opvallende. M’n bungelende spinnewebben, vogeltjes, licht ordinaire grote ringen… alles ist raus. Zelfs clip-oorbellen zorgen voor allerlei reacties die ik niet wil voelen.

Kosten voor leuke oorbellen: nihil.

Eens liep ik bijna altijd op hakken. Dat is wel minder geworden sinds we in Noorwegen wonen, want sneeuw, ijs, regen en de afwezigheid van stoep maar wat ook niet helpt is mijn rug-met-hyperlordose. Lang ging het goed, tot het niet meer goed ging. Helaas voor mijn prachtige laarzen van Duoboots. (aanrader voor mensen met heel dunne of heel dikke kuiten).
Mooie hoge hakken zijn niet zo fijn als je vervolgens ’s nachts wakker wordt van de pijn in je rug.

Kosten voor sexy schoeisel: nihil.

Eens droeg ik meer make-up. Grijze oogschaduw, dikke eyeliner, lippenstift… Ik koop het een en ander biologisch / natuurlijk – en altijd gruwelijkheidsvrij- maar sinds een tijdje reageert mijn huid vreemd op niet biologische make-up. Ik beperk het nu tot Dr. Hauschka mascara, eyeliner, wenkbrauwpotlood en lipgloss.

Kosten voor gezichtsverf: ca. 100 kronen per maand. Ik doe 3 maanden met deze dingen en koop het bij luxplus.no (er is ook een luxplus.nl) voor een goede prijs.

Het is een beetje jammer want dit waren wel dingen die me blij maakten…. maar ik mis ze ook niet. Ik ben gewend aan mijn oren zonder oorbellen, mijn terugkerende eigen haarkleur, platte schoenen en mijn eigen gezicht. Ik was vermoedelijk hoe dan ook wel gestopt met mijn haar verven, want milieu. En met ingewikkelde oorbellen en make-up, want minimalisme en eenvoud.

Soms is het best makkelijk als besluiten gewoon voor je worden genomen šŸ˜‰

Lui of lui.

Foto door Leonie Fahjen op Pexels.com

Mensen die besluiten minder of niet meer te werken voor een baas of klant, worden vaak met argwaan bekeken. Ik denk omdat anderen hierdoor opeens geconfronteerd worden met hun eigen zelfgemaakte gevangenissen.

Hoe durft iemand om zo maar te stoppen met geld genereren voor Het Systeem, de Overheid en Onze Publieke Voorzieningen!

De meeste mensen die stoppen met werken, maken zich nuttig op andere manieren. Ze zijn er voor hun kinderen, steunen lokale boeren omdat ze tijd hebben om bij hen aan huis te kopen, ze plukken zwerfafval als ze gaan wandelen, ze doen vrijwilligerswerk en doen meer dingen zelf, zoals het maken van goed eten, het repareren in plaats van weggooien en vervangen van kleding, ze hebben tijd voor bibliotheek en kringloopwinkel in plaats van alleen voor klikkerdeklik op bol en amazon. Ze rijden minder of geen auto en hebben minder nood aan gemaksvoedsel, snelle oplossingen en geld tegen problemen smijten die met enige tijd en creativiteit ook opgelost zouden zijn.

En daarbij, ‘niets’ doen is therapeutisch en zeer milieuvriendelijk. Als je in het gras ligt en kevers bekijkt, een ommetje maakt of vogels observeert, dan rijd je niet rond in je auto, je genereert geen geld voor de overheid die er windmolens, biomassacentrales en terroristische organisaties mee financiert en je koopt geen onzin.

Er zijn en ik ken van die mensen die overal een app voor hebben, zelfs om ze te vertellen hoe veel water ze op een dag hebben gedronken. Serieus?
Mensen die in hun handen klappen voor de verlichting. Mensen die de basis, dingen die elk piepsig diertje kan en doet (zorgen voor gezond eten en hun eigen sh’t schoonmaken) uitbesteden aan anderen. Een betaling doen via de computer is al lastig, want alles moet tegenwoordig met een klik gefixt zijn.

Wie is er lui, wie er is vrij, wie is er afhankelijk?

Hoe minder er is waar je afhankelijk van bent voor een tevreden leven, hoe beter.

Huishoudelijke economie.

Foto door Daniil Komov op Pexels.com

Mijn moeder zat in de vormingsklas. Het is zelfs niet heel lang geleden dat dit met de grond werd gelijk gemaakt, vermoedelijk met het oog op ‘vooruitgang’ en ‘gelijkstelling’.

Het was zo eenvoudig. Vader ging eropuit om te werken, moeder regelde de huishoudelijke zaken. En misschien was niet elke vader of moeder daar even blij mee, wat dat betreft is het fijn dat er nu een keuze is maar het probleem nu is dat iedereen de taak van vader wil en heeft en moet hebben en de taken van moeder ondergeschoven kindjes zijn, met alle rampzalige gevolgen van dien.

Veel kinderen die het ouderlijk huis verlaten, hebben geen idee hoe ze een huishouden draaiend moeten houden. Hoe je een huis schoon houdt, gezonde goedkope en makkelijke maaltijden kookt, hoe je zorgt dat je binnen en het liefst onder je stand leeft.

Dat is natuurlijk fijn voor alle kapitalistische instellingen die daarvan profiteren. Creditcardmaatschappijen, verkopers van kant-en-klaar troep, banken, winkels met leuke dingetjes waar mensen zichzelf mee verwennen.

Als je maar geld genereert (belasting betaalt) met hetgeen je doet. Maak je je huis schoon, doe je de administratie en bak je je eigen taart, dan wordt daar op neer gekeken.

‘Ambitieloos’, hoor je dan. Alsof het hebben van een gelukkig en gezond gezin, het creĆ«ren van een fijn thuis, het koken van gezonde en gevarieerde maaltijden en je financiĆ«le sh’t op orde hebben geen lovenswaardige ambities zijn en je prestaties er alleen toe doen als je ervoor betaald krijgt.

Maak je het huis voor een ander schoon, doe je voor een ander de administratie en bak je voor een ander taart, voor geld, dan ben je een onderneemster, een girlboss en prijzenswaardig simpelweg omdat je doet waar een ander te lui of te stom voor is, ondertussen de staatskas spekkend met de belastingen die je afdraagt. Wat het uiteindelijke doel natuurlijk is.

Het is belachelijk.

Op school zullen kinderen het niet leren en veel ouders zijn gewoon te druk of hebben zelf een te grote financiƫle en huishoudelijke puinhoop om hun kinderen iets van waarde bij te brengen.

Ik zag het aan mezelf en ik kan daar absoluut mijn moeder niet de schuld van in de schoenen schuiven, maar ik heb pas 13 jaar geleden voor het eerst een aardappel gekookt. Onze financiƫle situatie was niet om te huilen maar echt inzicht in onze financiƫle situatie kreeg ik pas toen ik me er daadwerkelijk in ging verdiepen en alles wat we ons hadden laten aanpraten, onder de loep ging leggen.

School is niet meer dan een voorbereiding op het leven als loonslaaf. De lange schooldagen, de gemeen klinkende bel, het afstraffen van jongetjes-gedrag bij jongetjes, het in de rij staat, het stil moeten zijn en doen wat de baas zegt, toestemming moeten krijgen om naar het toilet te mogen, het absolute gebrek aan persoonlijke ontwikkeling en het verbod op buiten de lijntjes kleuren… allemaal bedoeld om de kinderziel in malletje te proppen zodat ze braaf mee kunnen doen in het systeem.

Daarom maken we ze niet slimmer dan ze zijn.

Daarom vertellen we kinderen niet dat ze leningen moeten vermijden als de pest. Daarom vertellen we ze niet dat vrijheid hun grootste goed is.
Daarom vertellen we ze dat ze slagen in het leven als ze maar het hoogst mogelijke opleidingsniveau afronden.
Daarom zeggen we dat je eigen boekhouding doen, stom is, dat je huis poetsen minderwaardig werk is dat je voor veel geld uit moet besteden aan een ander.
Daarom worden studenten aangemoedigd of op zijn minst in staat gesteld om maar lekker veel te lenen, dat houdt ze netjes in het gareel als ze eenmaal gaan werken.
Daarom wordt kinderen niet geleerd hoe ze een schroevendraaier moeten vasthouden of een budget voor zichzelf moeten opstellen.

De machtigen der aarde profiteren van onze collectieve onwetendheid.

Gelukkig kunnen we dit gewoon omdraaien, en wel door te stoppen met overdadig consumeren en ontrommelen en dat kan op alle vlakken maar dat doe ik in een volgende post anders wordt het ook zo’n lang verhaal dat niemand leest.

Licht als een vogel

Mijn tweede dochter had een tijd lang de brandende wens een vogel te worden. En ik snap dat zo goed. Ik vind alle vogels leuk, maar een van de leukste is toch wel het piepkleine Goudhaantje.

Er zat eens een groepje in het bos achter ons huis en ik heb wel een half uur naar ze staan kijken, ze zijn absoluut niet schuw. Zo klein! Zo druk! Zo luidruchtig! Hoe kan het, in die vijf gram. Ik vind hun gezichtsuitdrukking ook prachtig. Zo’n beetje tussen sjacho en beteuterd in.

Foto door Nicky Pe op Pexels.com

De vogeltjes die we hier zien, overwinteren zo maar in Zuid Europa. Hoe kan het. De zee overvliegen, stormen, roofvogels, mensen en (vloekt binnensmonds windmolens trotseren… Zo ver vliegen met dat piepkleine lijfje. Je kan alleen maar enorm veel respect hebben voor de natuur dat er zo veel kracht zo’n piepsig beestje huist.

Ik heb een afbeelding van een Goudhaantje in de keuken… omdat ik denk dat we veel van vogels kunnen leren.

Hoe dan?

Vogels doen gewoon wat ze moeten doen.

Ze bouwen nesten, geven hun jongen te eten en leren ze vliegen en de meesten gaan hun eigen weg. Ze verdedigen hun territorium of leven gezellig samen, afhankelijk van hun bedrading.

Ze zeuren niet, ze hebben niet ‘geen zin’ of ‘geen inspiratie’, ze worden niet alcoholverslaafd en laten hun jongen verkommeren, ze hebben geen afleiding nodig van hun dagelijkse werkzaamheden.

Ze koesteren geen wrok

Kraai-achtigen onthouden wie hen onjuist heeft bejegend maar de meeste vogels doen niet aan vetes of wrok. De kippen krijgen een straal zand in de ogen van een medezandbadderaar maar zitten er niet mee. De kraai die vorig jaar de ekstereieren en jongen opat, zit de rest van het jaar gebroederlijk naast de ekster, te kijken of er nog iets eetbaars van mijn balkon valt. Valt een sperwer aan op de voedertafel dan is er even grote paniek maar na een paar minuten komt iedereen uit de schuilplaats en is het business as usual.

Niet dat we alles wat ons wordt aangedaan maar moeten vergeten maar oude koeien horen in de sloot en iemand het voordeel van de twijfel geven mag ook wel eens.

Ze nemen wat ze nodig hebben maar niet meer dan dat

Vogels met te veel vet of spullen kunnen niet vliegen.

Ze kunnen mooi zingen.

Mooier dan ik. Is ook niet moeilijk. Zelfs raven. Hun roep raakt je ziel. Het is goed te begrijpen hoe veel mythische eigenschappen aan raven zijn toegeschreven.

Ze hebben ‘niets’ nodig

Echt, vergeleken bij zo’n vogeltje voel ik me echt zo’n kneus! Want wij ‘moeten’ schoenen, sokken, wollen truitjes, skibroeken, rugzakken, koffiezetapparaten, kopjes, mandjes, spiegels, scheermessen en douchekoppen en als je daar over na gaat denken zijn we echt wel een kansloze soort. Volledig verloren zonder stroom en supermarkt.

Hoe mooi zou het zijn als je gewoon kan gaan waar je wil, zonder extra gewicht, zonder bagage, omdat je alles wat je nodig hebt, onderweg wel vindt.

Ze zijn goed in op vervelende mensen hun hoofd poepen.

Misschien zijn dat alleen meeuwen. En moeten we er geen voorbeeld aan nemen. Maar toch, sommige mensen…. gun je het gewoon šŸ˜‰

En kijk eens wat er op het dak van de heftruck ligt…

Hier eraf, daar erbij.

Foto door Alex Fu op Pexels.com

Het vervelende is dat de gewone dingen steeds minder betekenis lijken te krijgen in het licht van wat er allemaal gebeurt. Wat hebben ze nu weer verzonnen om de massa in de gordijnen te krijgen? A ha. Het is zo heerlijk om het mainstream nieuws te negeren, het nadeel is dat ik de mensen nog minder begrijp dan ik al deed en weinig anders meer kan doen dan in lachen uitbarsten als ik er dan een keer wat van meekrijg.

Maar dat hindert niet. Ik zorg dat mijn eigen zaken op orde zijn. En dat zijn ze. Een nadeel is dat het spaargeld in de orde zit, maar dat komt ook wel weer goed.

Ik heb nog meer eten besteld, het meeste decennialang houdbaar, mits goed bewaard. Mezelf voorzien van duurzame leggings. De garderobes voor de kinderen op orde voor nu het komende jaar. 4000 liter berkenhout besteld voor het komend stookseizoen. Ik kocht een interessant apparaat, voor het voorkomen van ziektes en ontgiften van het lichaam.

Ik denk dat angst een slechte raadgever is en echt, ik lig nergens wakker van maar ik denk dat deze man een goed punt heeft. Noorwegen heeft een heel slecht uitgangspunt als het gaat om voedselvoorziening: veel vruchtbare grond is bebouwd met huizen of industrie, Noorwegen importeert ca. 70% van zijn voedsel uit het buitenland en prijzen voor grondstoffen zijn gemiddeld met 300% gestegen. Ik meen dat Noorwegen 3,5% ‘dyrkbar jord‘ heeft, waarvan 6% dan geschikt voor granen. Niet dat we met alle geweld granen moeten eten, maar toch wel iets

Ik doe wat ik kan doen en verder is het buiten mijn macht om er iets aan of tegen te doen en moeten we maar afwachten welk lot de schikgodinnen voor ons gesponnen hebben.

En dan is het nu weer tijd voor…. niets kopen! Oooh, joy!

Na een periode van dingen kopen -nodige dingen-, is het zo heerlijk om weer rust te hebben.

De rust van niets hoeven kopen maar ook de rust van toekomstbestendig zijn. In elk geval voor een tijdje.

Ik weet niet hoe lang ik ‘niets’ ga kopen, maar mijn voornemen is om In elk geval tot de kerst te doen met wat ik heb. Tegen die tijd zien we wel weer verder, of er moeten echt heel vreemde dingen gebeuren. Wat is ‘vreemd’ tegenwoordig he?

Niets kopen maakt me creatief. En blij. En kalm.

Echt, ik zou het liefst alles wat ik heb opgeslagen en bewaard (kinderkleding, laarzen op de groei voor de jongen, eten, olielampen en lampenolie, kaarsen) doneren en gewoon weer mijn oude manier van ‘pas kopen als ik het echt nodig heb’ in ere herstellen, ondanks dat wat er ligt, slechts de basisbehoeften dekt en niets frivools of overbodigs bevat. Maar dat is geen optie momenteel.

We doen het er maar mee he?

En dan ga ik straks maar eens fijn pƄ tur, mijn vriendin M. komt langs en dan kunnen we gezellig zevenblad en wilgenroosjes plukken, want eten uit de natuur is goed.

Doei!

Lastige dingen wegdoen.

We hebben bijna allemaal van die dingen die lastig zijn om weg te doen. Foto’s, erfstukken, kleding die nauwelijks gedragen is en dat altijd zal blijven, dingen waar je op een punt in je leven heel veel plezier van hebt gehad… maar die nu meer voelen als een last dan een lust en ja, dat ‘voel’ je vanzelf als je je vooral omringt met dingen die wel waarde hebben.

Ik heb, of had ook van zulke dingen. Vaak is het zo dat ik opeens merk dat ze er zijn en eenmaal een besluit gemaakt over het wegdoen van een ding, volgen er vaak meerdere.

Zo heb ik een jeneverkruik (zo een), van de herberg van mijn over-overgrootopa. Op zich een mooi erfstuk ware het niet dat de beste man zich ophing aan de balk van de herberg en gevonden werd door zijn vrouw en dochter. Ik snap dat het leven te zwaar kan zijn maar ook het eigen leven beĆ«indigen kan wat chiquer dan dat. Als ik dat ding zie, denk ik daaraan in plaats van ‘goh, wat een leuk erfstuk’. Hoe mooi die kruik ook is met een bloemetje erin.

De dingen zijn waard wat we er zelf aan waarde aan toekennen. Maar wat hebben we eraan om dat te doen? Het is maar net wat we onszelf vertellen. De dingen zijn dingen. Wij houden ze vast, niet andersom. Het zit allemaal in ons hoofd want elke andere persoon ziet gewoon een treinkaartje / vaasje / schoentje / inktpot / whatever.

Ik vind het vervelend als ik dingen heb die me niet specifiek blij maken of nuttig zijn maar die ik ook niet zomaar weg kan doen. Wat dan helpt als ze zomaar wegdoen. Ja, zo simpel is het.

Als het ding een plaats heeft in je huis, in je kast, misschien zelfs op een prominente plek, dan lijkt het alsof het er hoort en hoort te blijven. Leg het echter in een bak met te kleine kleding, overbodig geworden huisraad en andere meuk voor de kringloop, dan verliest het ding in kwestie zijn status en wordt het een overbodig object waar je met plezier afstand van doet, net zoals van al die andere dingen.

Vaak is het vergroten van de afstand, letterlijk afstand nemen, al een groot verschil. Het verbreken van de band.

En, wat wil je het liefst in je leven? Je keer op keer druk maken om dezelfde dingen? Herinneringen die op je drukken? Sjouwen met dozen en dozen met herinneringen aan det som engang var maar nooit meer terugkomt, of kies je voor een licht, luchtig en onbezorgder leven in het nu en in de toekomst?

Dat laatste, alsjeblieft.

Huup huup vorkheftruck. En een meeuw.

Gras op het dak. Op oude Noorse huisjes gebruikt als isolatie. Op nieuwe hytter (vrijetijds woningen) een statussymbool omdat de constructie van het huis heel erg solide moet zijn om zo’n berg aarde en planten te kunnen houden. En gewoon omdat de bouwregels vereisen dat een hytte enigszins bij de omgeving moet passen om te voorkomen dat mensen echt de meest ernstige kitschbouwwerken in mooie voorheen ongerepte berggebieden neerpleieren.

Maar op het dak van een heftruck? Dat was nieuw. ’t Was bovendien ook nog al hap snap gedaan allemaal.

Je vraagt je af, wie doet nu zoiets?

Deze dame dus.

Sinds gisteren -het nest was in een dag verrezen- heeft ze een nest, en in elk geval 1 ei op het dak van de heftruck op het werk van de man.

De heftruck is toch echt nodig om af en toe wat boten en motoren te verplaatsen…. maar dat maakt haar niet uit.

Ze rijdt gewoon mee, tenzij het echt te gek wordt en er wel heel rare capriolen boven haar hoofd worden uitgevoerd. Dan vliegt ze even weg, houdt alles nauwlettend in de gaten en zodra de kust weer redelijk veilig is, strijkt ze weer neer, op een al de al dan niet rijdende gaffeltruck.

Ik hoop zo dat het haar lukt om het ei uit te broeden. Vorig jaar zomer hebben er ook weken lang twee kleine meeuwtjes op het terrein rondgestruind, tot ze groot genoeg waren om de vleugels uit te slaan en de wijde wereld te verkennen.

Mooi als de natuur haar rechtmatige plaats in de wereld van de mensen een klein stukje terug pakt…. Ook al is het op het dak van een heftruck.

Stilte in een luidruchtige wereld.

En rust. Na twee gebroken nachten en 17 mai. 17 mei is de Noorse nationale feestdag, de ‘grunnlovsdag’. Grondwetsdag.

Eerst naar het schoolplein voor een hypocriet praatje over ‘ons vrije land waar een ieder voor zijn of haar mening uit mag komen’.

Dat merkte ook een kennis die op facebook het OekraĆÆne-narratief bevroeg. Daags erna verscheen er een paginagroot artikel in de lokale krant over hoe Sindre het durfde om De Waarheid in twijfel te trekken. Zelfs de houdbaarheid van zijn positie in het bestuur van de kerk kwam ter sprake, ondanks dat hij als privĆ©persoon postte.

Tot zover de vrijheid van meningsuiting.

Met zo’n pers heb je geen Ministerie van Waarheid meer nodig.

Maar, de kinderen gingen in de optocht en waren mooi aangekleed, de kinderen kregen een ijsje en een suikerspin, de oudste ging met vriendinnen door het dorp slenteren en het was, als ik even niet verder nadacht, gewoon leuk om iedereen mooi aangekleed en met vlaggetjes zwaaiend feest te zien vieren.

Dat gaat hier overigens heel beschaafd. Er verrijzen geen streetfood-kraampjes, er wordt niet op straat gegeten en gedronken, er ligt maar weinig afval na afloop, mensen schreeuwen niet, roepen niet, er zijn geen kinderen op kleedjes met rommeltjes… En wat ik echt leuk vind is dat iedereen zich netjes aankleedt. De Syrische vrouwen dragen hun mooiste gewaad met mooiste hoofddoek, de Somalische kindjes lopen in ‘festdrakt’ gebaseerd op de traditionele Noorse klederdracht…

Verder heb ik vanmorgen mijn deel ‘kikker eten’ alweer gedaan en dat voelt goed.

Kikker eten: het meest vervelende van je dag als eerste doen. Daarna kan al het andere alleen maar meevallen. Moet je meerdere kikkers eten, eet dan de lelijkste eerst. Mijn Audible-abonnement heb ik stopgezet, mijn inbox leeg gemaakt, iets met de belasting geregeld, ingelogd bij een winkel waar ik een lidmaatschap van heb dat jaarlijks 2% van het geld dat je er besteedt, uitkeert en nog wat kleine dingetjes.

En dan verder even rustig aan doen, want ik ben moe. Mijn buren hadden eergisteren een luidruchtige nacht met muziek en gebrul van buurvrouw en haar zus en vannacht maakten ze ruzie, ruzie… Schreeuwen, brullen, huilen, hysterisch. Om 5 uur werd ik er weer wakker van en besloot ik de politie maar te bellen maar net toen ik dat ging doen hoorde ik walkie-talkies en toen ik keek, zag ik ambulancepersoneel. Iets na zevenen werd het stil.

Ik overwoog vannacht om later de grasmaaier aan te zetten en zelf pĆ„ tur te gaan, om Marduk op volle sterkte aan te zetten of met pannedeksels onder hun raam te gaan staan maar besloot maar niet bij te dragen aan het drama en de herrie… en de wijze woorden van Max Ehrmann nog maar eens te lezen….

Go placidly amid the noise and the haste, and remember what peace there may be in silence. As far as possible, without surrender, be on good terms with all persons.

Speak your truth quietly and clearly; and listen to others, even to the dull and the ignorant; they too have their story.

Avoid loud and aggressive persons; they are vexatious to the spirit. If you compare yourself with others, you may become vain or bitter, for always there will be greater and lesser persons than yourself.

Enjoy your achievements as well as your plans. Keep interested in your own career, however humble; it is a real possession in the changing fortunes of time.

Exercise caution in your business affairs, for the world is full of trickery. But let this not blind you to what virtue there is; many persons strive for high ideals, and everywhere life is full of heroism.

Be yourself. Especially do not feign affection. Neither be cynical about love; for in the face of all aridity and disenchantment, it is as perennial as the grass.

Take kindly the counsel of the years, gracefully surrendering the things of youth.

Nurture strength of spirit to shield you in sudden misfortune. But do not distress yourself with dark imaginings. Many fears are born of fatigue and loneliness.

Beyond a wholesome discipline, be gentle with yourself. You are a child of the universe no less than the trees and the stars; you have a right to be here.

And whether or not it is clear to you, no doubt the universe is unfolding as it should. Therefore be at peace with God, whatever you conceive Him to be. And whatever your labors and aspirations, in the noisy confusion of life, keep peace in your soul. With all its sham, drudgery and broken dreams, it is still a beautiful world. Be cheerful. Strive to be happy.

Happy ben ik al gauw als ik geen mensen hoor of zie, behalve de mensen die ik zelf gekozen en gemaakt heb. Ik hang de was op en ga maar eens fijn pĆ„ tur….

Lichter.

Foto door Ben Mack op Pexels.com

Lichter ‘journalen’

Het is toch zo’n heerlijke dag vandaag. Ik was weer lekker vroeg wakker om 7 uur eruit. Eerst een uurtje alleen met mijn gedachten. Ze op papier zetten helpt me om ze te ordenen. Ik schrijf ze nu gewoon op een los vel en tegen de tijd dat iedereen wakker wordt, gooi ik het blad in de kachel. Geen zorgen om een dagboek met diepe (of gĆŖnant ondiepe) gedachten dat door derden gelezen kan worden. Net zoals op mijn blog, heb ik toch nooit de behoefte terug te lezen wat ik eerder heb geschreven.

Lichter koken

Het is weer barbecuetijd…. zo heerlijk makkelijk. Ik snijd groenten en zet ze met een scheut olijfolie en kruiden in een pan. Als we gaan eten, rijg ik ze aan een spies en gaan ze, samen met een paar hamburgers of sateh op de grill. We kopen vlees van Fritt & Vilt en dat komt van varkens die in de bergen rondscharrelen, van biologische kippen, wild en van dieren van hobbyboeren. Eens in de maand krijgen we een pakket van zo’n zeven kilo. Inmiddels zit de vriezer tot zijn nek toe vol want we zijn geen enorme vleeseters…

Lichter opmaken

Na mijn experiment met minder douchen en stoppen met het gebruik van micellair water, shampoo en zeep, was het tijd om weer aan mijn eigen gezicht te wennen. Ik gebruikte bijna altijd wat oogschaduw, eyeliner, lippenstift, mascara en wenkbrauwpotlood maar besloot om ook dat tijdelijk (?) te beperken tot de laatstgenoemde twee producten. Gewoon, omdat ik wil weten dat ik het niet mis als ik het niet gebruik.

Lichter kleden

Langzaamaan verandert ook wat ik draag. Ik heb en draag vooral jurken en rokken met daaronder panty’s. Ik heb een aantal panty’s dat ik al drie jaar heb en bijna wekelijks draag, gewoon van de supermarkt. Helaas is die soort niet meer te krijgen en beginnen ze nu toch een voor een de geest te geven.

Goede panty’s (lang meegaand, brede band aan de bovenkant, dik genoeg voor in de winter, lange benen, comfortabel) heb ik nog niet kunnen vinden….

Met het oog op duurzaamheid en warmte, heb ik daarom een drietal leggings gekocht (GAP pure body leggings). Mijn knielange jurken vind ik niet mooi met leggings, maar de man wilde graag mijn jurken iets korter maken, zodat ze beter staan boven leggings.

Leggings zijn ideaal, zeker voor hier. Warm, comfortabel, ze passen netjes in mijn laarzen dus worden niet baggerig van het bos of nat van sneeuw of regen, ze wegen niets, zijn klein, ze hebben geen vervelende ritsen of knopen, ze zakken niet af en knellen evenmin.

Lichtere inventaris

Ik declutterde nog een aantal dingen. De spiegel uit de slaapkamer bijvoorbeeld, doet niets anders dan stof verzamelen. Ik weet dat alles wat ik in mijn kast heb hangen, me fantastisch staat šŸ˜‰ dus ik hoef mezelf niet elke morgen vanaf 7 verschillende hoeken te bekijken en me af te vragen of die broek mijn kont dik doet lijken etc. Oh, wat fijn! De spiegel is dus weg.

De laatste spullen van mijn ouders, die toch niet meer komen.

Met de tijden die we tegemoet gaan is het soms verleidelijk om die dingen te bewaren, voor het geval dat. Maar we hoeven geen twee baardtrimmers, drie scheermessen, nog een steelpan, sodastream, twee nagelscharen, wijnglazen, een stapel te grote t-shirts en meer van dat.

Ik kies liever voor de lichtheid van weten dat ik alleen heb wat ik nodig heb en dat wat ik heb een aardig tijdje mee kan. Ik geef nu liever weg wat we niet gebruiken, dan het te bewaren voor ‘ooit’.

Als ik er nu iemand een plezier mee doe, hoeft er nu iemand geen kleding, spiegel, baardtrimmers of wat dan ook te kopen. Ik hoop dat me een beetje karmapunten geeft voor het geval ik zelf eens om iets verlegen zit šŸ˜‰

In elk geval geeft het me nu een gevoel van kalmte en dat is onbetaalbaar.