De kracht van begrenzingen.

Foto door cottonbro op Pexels.com

In onze wereld, wordt ons verteld dat hoe minder grenzen en beperkingen er zijn, hoe beter het leven is. Hoe mooi zou het zijn als je de lotto zou winnen. Als je alles kon kopen wat je wilde. Als je overal naartoe kon reizen waar je wilde. Als geld geen beperking was…. Dat leven is wat gepromoot wordt. Waar je naar moet streven: zo veel mogelijk wensen kunnen vervullen.

Er komt geen einde aan.

En dat is het probleem.

Routines, restricties, budgetten en gewoontes worden gezien als saai. Ze zouden je beperken in je vrijheid want je moet toch altijd kunnen doen, eten, kopen, horen wat je zelf wil, op elk moment? Consumeren is vrijheid, dat weet je toch!

Toch, mijn leven is beter en ik voel juist meer vrijheid als ik mezelf wat restricties opleg. Als ik minder consumeer.

Ik voel me beter in mijn vel als ik mezelf niet maar laat eten waar ik denk trek in te hebben maar me beperkt tot twee, drie gezonde maaltijden per dag.

Als ik alleen het hoognodige uitgeef: een beperkt bedrag aan boodschappen, nieuwe kleding en schoenen als we dat nodig hebben en verder niets, groeit ons spaarsaldo en hoewel ik liever niet te veel geld op de bank heb voel ik me goed bij het hebben van een buffer.

Als ik op tijd naar bed ga en op tijd opsta, voel ik me beter dan wanneer ik ‘lalala gezellig’ tot half twee opblijf en er om half negen pas weer uitrol.

Als ik mezelf dwing om mijn huis te poetsen, geef ik mezelf het cadeau van een schoon en aangenaam huis waarin ik mezelf en creatief kan zijn en kan ontspannen, iets wat me niet lukt als overal dingen zijn die me vertellen: ‘ik hoor hier niet’ en ‘ik moet schoongemaakt worden’ en ‘ik zit vol met vette vingerafdrukken’.

En ook: hoe meer ik deze ‘beperkingen’ volg, des te minder ben ik het pingpongballetje van anderen. Als ik gezond eet, laat ik me niet verleiden tot 5 repen chocola voor 100 kronen. Als ik ‘niets kopen’ mijn mantra heb gemaakt, laat ik die leuke theedoeken en afgeprijsde truitjes lekker in de winkel. Als ik besluit niet meer dan 1600 kronen uit te geven aan boodschappen, loop ik voorbij aan aanbiedingen voor lekkere maar alsnog overbodige producten. Als ik besluit om geen mensen te volgen op sociale media die me iets verkopen, krijg ik niet het malle idee dat ik een veganistische geurkaars / nieuwe lippenstift / frisse stapel badhanddoeken nodig heb om mijn bestaan te verrijken.

Ik bepaal zelf waar ik tevreden mee ben en dat is met weinig -steeds minder- materiele zaken.

Hoe heerlijk is het om een uurtje meditatief je huis schoon te maken (jezelf vertellen dat het huishouden vervelend, oneerlijk en ondankbaar is werkt alleen maar tegen je) en de rest van de dag in een schoon huis te kunnen zijn, denken, schrijven, mijmeren, lachen, ontspannen, koken?

Hoe minder je je aantrekt van de buitenwereld, des te meer word je immuun voor alles dat daar verzonnen wordt. Ik hoef geen stofzuig- of grasmaairobot, geen ‘slimme’ apparaten, geen nieuwe kleding. Mijn eigen dingen doen en mijn eigen postzegel netjes houden, geeft me meer voldoening dan welke niet noodzakelijke aankoop dan ook.

Mezelf begrenzen tot drie maaltijden, zorgt dat ik niet meer hoef na te denken of ik ’s avonds nog iets wil eten: ik doe het gewoon niet en daarmee houd ik mijn gedachten vrij van denken aan eten en mijn lijf vrij van laat eten dat niet lekker op de maag valt.

Juist als je je beperkt, vindt je vrijheid.

Deze wereld verkoopt dure leningen als financiële vrijheid, huizen van vijf ton als vrijheid om je leven te leven zoals je wil, suiker en transvet als genieten, vijftien soorten muesli als keuzevrijheid, keuze uit tien soorten slavenbanen om dat huis van vijf ton te betalen als carrièrekansen…

Een eenvoudiger leven, geeft vrijheid. Iets niet willen is vrijheid. Iets niet nodig hebben is vrijheid. De dingen die de maatschappij aanbiedt weigeren, is vrijheid. Zelfopgelegde restricties op dit gebied, geven vrijheid.

Inflatie, lekker boeiend en je eigen leven.

Foto door Min An op Pexels.com

Alles is zo heerlijk rustig nu. Lijkt zo heerlijk rustig. Ik kom zo min mogelijk onder de mensen, pluk de dag door vroeg op te staan -hoewel er nu eentje voorbij vaart met een motorboot met keiharde muziek…. om half acht ’s ochtends- en lees en kijk amper naar dingen die te maken hebben met actualiteiten. Maar ondertussen bereid ik me wel voor op wat er komt want de rust is schijn, daarvan ben ik overtuigd.

Het ergste wat je kan gebeuren als je je voorbereid is dat je… voorbereid bent. Het zal je leven niet redden maar het geeft net wel wat gemak, wat ademruimte in geval van nood.

tot de creditcard moet betaald…

Ja, schulden aflossen, het allerbelangrijkste als je het mij vraagt. Schulden maken je een slaaf. Net als leven als ‘iedereen’: strevend naar groter, nieuwer, mooier, meer, verder, hogerop, sneller… Wiens leven leef je dan?

Ik denk dat het nu van vitaal belang is, te weten wat je echt blij maakt. Er zijn tientallen studies die aantonen dat zelfs het winnen van de loterij, mensen niet gelukkiger maakt. In tegendeel. Te weinig geld om in de basis van je levensonderhoud te kunnen voorzien, dat maakt ongelukkig en gestrest maar meer dan nodig, net zo goed. Althans, het streven naar meer dan nodig (de essentiële zaken plus een beetje extra, voor het leuk, het gemak, comfort)…

Een leven dat draait om consumentisme, is leeg en zal nooit een vervullend leven zijn. Waarom zou je het überhaupt proberen? Als het ons gelukkig zou maken, zouden we na 70 jaar van meer meer meer en alles kopen wat onze hartjes begeren, toch dronken van geluk en met hartjes in de ogen rond moeten lopen?

Maar nee, in tegendeel. Nooit waren we zo ongelukkig, zo gestrest en zo totaal niet meer in staat om met tegenvallers, kritiek en verandering om te gaan.

Ik denk dat nu, vrijwillig, teruggaan naar een simpeler leven, een van de beste ‘verzekeringen’ is tegen komende economische malaise. Leer minder energie gebruiken want hoe rot deze prijzen ook zijn, klagen helpt ook niet.
Leer je favoriete gerecht van de Chinees thuis maken (deze recepten zijn vaak kinderlijk eenvoudig). Waardeer eenvoudig eten. Gebruik wat je hebt. Maak je huis schoon met water en azijn. Verkoop al je overbodige spullen. Beëindig je televisie-abonnement en wellicht ook je internet als je geen groot dataverbruiker bent: wellicht heb je genoeg aan data op je telefoon. Leer een aantal recepten maken met goedkope ingrediënten: kool, peulvruchten, uien, gehakt, rijst. Stel een budget in voor kleding, eten, communicatie.

Gebruik op wat je hebt, voor je nieuw koopt en koop spullen die zo duurzaam en veelzijdig mogelijk zijn. Koop tweedehands en koop functionele dingen: een warme plaid voor op de bank, een voedselthermos om granen, rijst en pasta in te koken met minimale energie, warme sokken, een goede winterjas en schoenen. Hergebruik glazen potten in plaats van ze te kopen. Schrap extra’s beetje bij beetje: stop met het kopen van accessoires, snoep en koek, plantjes puur voor het mooi (mooi en lekker kan ook!), van kleding die niet echt nodig is…. Waardeer je spullen, ook al zijn ze licht versleten, afgebladderd, verwassen…. Wabi sabi enzo.

Weet wat je zelf mooi vindt. Stop met het luisteren naar marketeers, advertenties, influencers… Blokkeer ze de toegang met adblockers, unsubscribe en ontvolg. Doe meer van wat je echt blij maakt, van binnen.

Je hoeft niet ‘up to date’ te zijn met alles. Je hoeft het nieuws niet te volgen. Je hoeft niet met mensen om te gaan die je energie kosten. Het is prima om een leven te leven waar de massa niets van begrijpt. Sterker nog: het zal je meer genoegdoening geven je eigen pad te volgen dan je hele leven het speelballetje te blijven van anderen.

Wil je je leven radicaal omgooien? Waarom niet. Als mensen dat niet accepteren, is dat hun probleem. Mensen maken zich overal druk om, wat anderen zeggen, wat anderen doen. Dan ga je naar de Aldi in plaats van de AH, de kringloop in plaats van het outletcentrum en stop je met leven voor de bühne. Als dat voor anderen dingen zijn die jouw waarde als mens bepalen, is het maar beter dat ze je niet meer moeten.

Als het te mooi lijkt om waar te zijn en je je afvraagt ‘waar mensen het van doen’, dan is de kans groot dat het allemaal niet zo mooi is als het lijkt, achter de vergulde deur. Stop met jezelf vergelijken met die mensen. En misschien hebben ze het allemaal perfect voor elkaar, zijn hun auto’s en boten en dure huizen hun eigen bezit. Fijn voor die mensen en niets meer dan dat.

Geen zin meer om met anderen dure uitjes te maken? Stop ermee. Klaar met de eeuwige uitwisseling van nutteloze cadeaus op verjaardagen? Stap eruit. Auto te duur? Doe hem weg en koop een kleine tweedehands. Laat het idee los dat je voor elke gelegenheid een nieuwe, passende outfit zou moeten kopen.

Waarom zou je je iets aantrekken van de mening van mensen, die je ook niet om advies zou vragen?

Altijd al willen emigreren? Maak er werk van zo lang het nog kan en je je huis voor goud geld kan verkopen. Als je zelf niet doet wat je wil, bepalen anderen wat je doet en dat is een recept voor ontevredenheid.

Besef dat er maar weinig is waar je controle over hebt en probeer dat te accepteren. Hoe moeilijk het ook is. Er zijn dingen die je wel in de hand hebt. Wat je eet en drinkt. Hoe gezond je leeft. Hoe je bent tegenover je kinderen. Hoe schoon je huis is en hoe netjes je kastjes. We kunnen allemaal een paar bakken met kruiden en bloemen planten. Hoe je je kleren opvouwt, je bed opmaakt aan het begin van de dag, hoe je je lichaam onderhoudt. Hoe je reageert (ik laat me soms nog te veel meeslepen, zeker als aan het einde van een lange, warme, luidruchtige dag mijn bandbreedte een beetje op is). Wat je achterlaat mocht je er *poef* opeens niet meer zijn. De aandacht die je geeft aan anderen. Hoe schoon je omgeving is.

Het is iets waar ik mezelf keer op keer aan moet herinneren. Als ik mijn dagen doorbreng met boos zijn op alles en iedereen -en er is genoeg waar ik boos over kan worden- dan geef ik dat andere te veel macht over mijn leven. En dat is niet hoe ik mijn korte moment op deze aarde in menselijke vorm door wens te brengen, uiteindelijk.

Waarmee ik maar wil zeggen: maak er iets moois van 🙂

Visite, vakantie en nog meer besparingen

Het is zo heerlijk nu… half acht ’s ochtends, nog niemand op het water, niemand op de weg… ik hoor alleen wat lekker hysterische scholeksters, kraaien, ‘onze’ babyeksters als papa-ekster weer met wat eten aan komt vliegen en in het water overal kringen van de vissen die er zwemmen. Na een regenbui vannacht is alles weer lekker opgefrist…

Het was gezellig met de visite uit Nederland. Ze waren meteen weg van Noorwegen en als het even kan komen ze weer een keer terug. We hebben gegrild, heel relaxed bootje gevaren, bier gedronken, in zee gezwommen en het gewoon leuk gehad.

Ik zou zeggen inmiddels is de rust wedergekeerd maar de toeristen zijn sinds gisteren in groten getale aangekomen en vullen het water met hun boten, dronken gelal, keiharde muziek en herrie.
Voor mezelf zou het me niet zo uitmaken -het wordt vanzelf weer augustus- maar het effect op de vogelbestanden is immens, vogels verlaten massaal hun nesten en jongen en er is in 50 jaar tijd al 80% van de Noorse kust- en watervogelbestanden verdwenen vooral door ‘toerisme’.

Vervolgens hebben ze dit weekend nog een powerboatrace dwars door Nasjonalpark Raet bij Arendal. ‘In goede samenspraak met de betrokken overheden’. Ja, ook bedankt namens alle broedende vogels enzo. Eikels. Die boten komen hier voor de deur langs en het is echt niet normaal wat een geweld dat is. Het symbool van doorgeslagen egoïsme en consumentisme.

Tja.

Ik ging met de man nog even langs de kringloop en vond een heerlijk warme zware gigantische donkerbruine deken voor op de bank. Een leren bank is handig maar fris. In de winter is ie ideaal om onder te zitten. De deken dan, niet de bank.

Ook vond ik een nieuw paar lichtroze nep-Adidas gympen (Alidas zeg maar). Ik vond ze zo leuk dat ik besloot de echte versie te kopen. (Ik heb niet het idee dat de nepperds heel lang meegaan, maar ik houd ze als binnenschoenen) En fijn voor mij, ze waren 60% afgeprijsd (want wie in de wereld wil nu lichtroze gympen) en nog verkrijgbaar in mijn maat. Ik had behalve compleet afgetrapte ballerina’s met gaten geen zomerschoenen, vandaar.

Kleine veranderingen…

Verder leven we nog steeds erg zuinig. Ik koop steeds minder… Ik ga morgen eens proberen om met twee bierpakketten, drie vaten bier te maken. Volgens de man was iets wateriger geen probleem 😀 Olijven koop ik ook niet meer… Lekker, naast een glas wijn maar och… nodig is het niet en missen doe ik ze eigenlijk ook niet. En zo is het met steeds meer.

Ik kocht altijd van die houtpallets voor de kattenbak, tot ik ze opeens niet meer had. Ik besloot maar zaagsel van de kippen te gebruiken en nieuw te bestellen. Ik had gedacht dat zaagsel -in combinatie met het pluishaar van onze halve Noorse Boskat- een drama zou worden maar tot mijn verbazing geeft het eigenlijk geen rommel. Minder nog, dan de houtpallets, die ik dus ook niet meer hoef te kopen.
En bovendien is het vele malen goedkoper en heeft het minder transportkilometers, want Noors zaagsel. Ik koop dus echt die dure dingen niet meer! (gewoon kattengrid vind ik zo vies, met kattenbakspul op basis van hout ruik je in elk geval niets van de kattenbak en het is in elk geval goedkoper en milieuvriendelijker dan die Catsan-rommel)

We gaan vanmiddag wel met de kinderen een ijsje eten -nou ja, de kinderen eten ijs, wij niet- om het begin van de vakantie te vieren. En vrienden komen grillen en overnachten. Gezellig! Ik houd het simpel en ga eens niet vier salades enzo maken.

Ik heb van de week voor het eerst sinds heel lang weer falafel gemaakt. De kinderen vroegen meteen ‘kunnen we dit elke week eten?’ en wilden ze de volgende dag mee in hun lunchpakket. Dus ja, prima!

Verder is het stroomgebruik met bijna een derde naar beneden nu ik de warmwaterbereider nog maar een paar uur aan heb, dus dat was een goed experiment. Het water blijft in elk geval nu lang genoeg warm ook.

En dan ga ik nu even doen wat ik moet doen, voor de kinderen allemaal wakker worden. Het kan maar gedaan zijn.

Fijne dag!

Waar een schuld toe kan leiden.

Foto door Johannes Plenio op Pexels.com

Ik ben nu erg blij met de kennis van besparen, zuinig leven en minimalisme die ik de afgelopen dertien jaar heb opgedaan. Want het is bijna dertien jaar geleden dat we, niet in ons nieuwe huis maar ons oude huis nog niet verkocht, werden geconfronteerd met de streken die een bank kan leveren.

De Rabobank ging destijds uit van WOZ-waarde = verwachte verkoopwaarde en leende dat ons als overbrugging. Ik maakte echter bezwaar tegen de WOZ-waarde: die was in vier jaar 40% gestegen. De gemeente zei: ‘Gerlinde, wat een goed verhaal’ en paste hem aan. De Rabobank zei toen: ‘dan willen wij het verschil van 25.000 euro over twee maanden op onze rekening. Mijn ouders zeiden toen: ‘jullie kunnen het van ons lenen’ en daar was ik enorm dankbaar voor.

Sowieso, met twee hypotheken en een instortende huizenmarkt voelde ik enige urgentie om orde op zaken te stellen en dat zorgde er uiteindelijk voor dat mijn leven heel snel veranderde.

Ondertussen maakte ik kennis met minimalisme, toen nog een obscuur hoekje op het internet met Miss Minimalist, Joshua Becker, ZenHabits en een handjevol anderen. Ik keek de Zeitgeistfilms en die openden mijn ogen voor wat er werkelijk speelt, achter de schermen.

Ik leerde besparen. Ik leerde aardappels koken, zelf patat maken, eetbare planten herkennen, goedkoper boodschappen doen, minder consumeren, prijzen vergelijken, meer doen met minder, euro’s omdraaien, dingen gewoon niet kopen…. Vooral dat laatste.

Ik heb eigenlijk altijd wel geweten dat de klap ging komen want het systeem is door en door verrot. We worden door hoge prijzen, angstporno, ‘dumbing down’ en digitalisering dermate in een hoek gedreven dat we straks geen keuze meer hebben dan een Universal Basic Income en alle voorwaarden die daaraan worden gesteld door zij die de touwtjes in handen hebben, te accepteren. Of anders….

Lekker vooruitzicht wel maar zoals ik zei: nu ben ik blij dat ik al niet zo veel van deze wereld wil. En het ook niet mis, als het er niet meer is. Het zal mij een zorg zijn dat er geen vliegtuigen vliegen, je geen paspoort kan krijgen, dat een biertje zeven euro kost op een terrasje (dat doet het hier al jaren en dan kreeg je tenminste nog een halve liter) of dat heel Noorwegen in de file staat omdat hun electrische auto’s moeten worden opgeladen maar het aantal laadpunten buiten de grote steden niet berekend is op een miljoen mensen die in eigen land vakantie vieren.

Hogere benzineprijzen zijn vervelend maar voor ons geen drama, want we rijden zelden op benzine. Hoge energieprijzen zijn evenmin leuk maar we hebben nog de mogelijkheden ze het hoofd te bieden.

Man en (doorgaans ook) ik vinden het geen probleem om twee in plaats van drie maaltijden per dag te eten. We zijn al niet gewend aan vakanties. Sterker nog: ik vind thuisblijven de ultieme luxe. Hoe heerlijk is het om op de plek te zijn waar je alles hebt, waar je zon en zee en strand onder handbereik hebt, waar de kipjes pittoresk door de tuin dartelen en waar er niet al 75 man voor je in je bed hebben liggen zweten, ruften, huidschilfers shedden en copuleren. En dat alles, zonder dat we op de klok hoeven letten.
Ik hoef niets in te pakken, geen oppas voor de dieren te vinden, niet in de file te staan met nog 100.000 andere vakantiegangers en bij thuiskomst geen wasmonster te temmen.

Ik probeer op te maken wat we hebben en als ik twee keer per week de koelkast inspecteer en ook echt op tafel zet wat op moet -en niet iets anders erbij- dan gaat het ook op en sparen we geld en afval. Als ik een pak kulturmelk of yoghurt leeg maak (een soort fermenteerde melk) gebruik ik een flessenlikker en spoel het pak uit met een beetje water dat ik weer overgooi in een volgend pak. Ketchupflessen idem.

Als iets een goede aanbieding is, neem ik genoeg mee voor een paar weken of maanden. Boeken kopen we zelden tot nooit nieuw. We hebben geen televisieabonnement, geen tablets of smartwatches of zulke gekkigheid.

Al die dingen worden je opgedrongen. 120 jaar geleden verkochten ze ook al wasmiddel dat nog schoner zou wassen, nog beter zou ruiken en nog zachtere was zou geven. Niemand zou ooit verzinnen dat ze een horloge nodig hadden waarmee je overal gevolgd, gebeld en uitgelezen kon worden. Elke mascara doet het zelfde -je wimpers verven- maar elke mascara maakt je wimpers nog langer en verleidelijker. Elke paar maanden zijn er weer nieuwe trendkleuren en musthaves. Natuurlijk.

De meest stijlvolle mensen dragen tijdloze kleding, de mooiste huizen zijn niet die volstaan met meuk van de Intratuin en uit de VT-wonen.

Laat die shit gewoon niet toe in je hoofd en je huis. Natuurlijk zijn er overal leuke dingen te koop maar zie ze gewoon voor wat ze zijn: leuke dingen. Houd je geld in je zak voor belangrijke dingen. Voor eten, ofzo. Je hoeft niet alles wat je ziet en wat je aanspreekt, in je huis te hebben.

Er is schoonheid in eenvoud. In afwas op een afdruiprek, in was aan de lijn, in een wollen deken op frisse avonden, in slijtplekken op je favoriete plek van de bank, in hier en daar afgebladderde verf, in simpel eten, in een glas water, in stekjes opkweken tot mooie plantjes, in een lievelingsoutfit en die keer op keer op keer dragen, in bibliotheekboeken, in lege muren, in rommelige moestuintjes waar insecten te keer gaan en vogels hun jongen grootbrengen, in een wandeling naar het park en op een bankje zitten, in offline en onbereikbaar zijn, in een goed gesprek met echte vrienden, in iets aardigs doen zonder iets terug te verwachten, in iets kunnen hergebruiken, iets weggeven, iets krijgen, in onkruid, in niet meer bezitten dan je nodig hebt, in kwaliteit boven kwantiteit, in stoppen met eten als je geen trek meer hebt, in vroeg opstaan en de zonsopgang zien, in iets repareren, iets zelf doen, in aandacht in plaats van afleiding, in iets maken in plaats van consumeren, in tevreden zijn met wat je hebt ook al hebben de mensen om je heen, meer. In je kinderen de waarde leren van dingen, in plaats van slechts de prijs. In stilte, in contemplatie. In je gedachten op papier zetten, in plaats van heel de tijd andere mensen hun gedachten en meningen absorberen via het internet. In het voelen van kou en warmte, zonder deze te bestempelen als slecht of vervelend (ik werk hieraan wat warmte betreft ;))

Besparen met een gezin: tips

Foto door Vidal Balielo Jr. op Pexels.com

Besparen met kinderen is natuurlijk anders dan besparen in je eentje, zeker als je kinderen -en partner- heel anders gewend zijn. Het is enerzijds lastiger, anderzijds zijn de effecten ook groter. Ik denk dat zuinig, eenvoudig leven, een positieve uitwerking heeft op de ontwikkeling van een kind. Daarbij, ik snap echt niets van de mensen die nu nog wel op vakantie gaan met het gezin, maar geen voorbereiding treffen verder op wat voor manier. En dat is vermoedelijk wederzijds 😉

Ik ging verder kijken in 2009, met de bankencrisis. Ik las toen ergens de tip van de Zeitgeist documentaires. Nog steeds zijn deze documentaires actueel en ik kwam er toen achter waar onze economie op is gebaseerd. Hoe geld wordt ‘gemaakt’. Ik heb altijd wel geweten dat er een systeemcrash zou komen… En dat is waar we nu middenin zitten, vermomd als pandemie en gecreëerde inflatie.

Heel veel bespaartips zijn natuurlijk ‘duh’. Dat snap ik. Maar: je moet het wel doen. Wat dan? Dit zijn de dingen die wij doen. Meestal, niet altijd. Maar ik denk dat het leuker is om heel soms iets wel te doen en dat het dan wordt gewaardeerd, dan iets altijd te doen waarbij het gezeur en gedram niet van de lucht is als het een keertje niet kan.

Wat ik doe:

  • Stop met de kinderen snacks geven, zeker van het verpakte en suikerrijke soort. Hier mogen ze iets kleins als ze uit school komen, maar in principe eten we drie keer per dag en tussen die momenten in is de keuken gesloten. Ze kunnen ‘honger’ hebben maar 1) deze honger is meer geestelijk dan fysiek, 2) dan hebben ze in elk geval nog trek in hun avondeten en 3) ze verhongeren niet als er vijf uur tussen een goede lunch en avondeten zit.
  • Drink water. Mijn kinderen drinken nu alleen maar water. Soms een half glaasje melk. Heel soms koop ik drinkyoghurt, maar dat is een traktatie. ‘Lust ik niet’ vind ik zo raar. Iedereen lust water. Als je maar dorst hebt. Geef ze gewoon niets anders meer en geef zelf het goede voorbeeld.
  • Leer ze dat ze hun spullen opgebruiken voor ze nieuwe dingen krijgen. Of het gaat om schoenen, opschrijfboekjes, pennen of wat dan ook. Er komt toch al genoeg het huis binnen zonder dat we er iets voor doen.
  • Koop heel beperkt dingen voor de lol. Het kost allemaal ‘niets’ bij de action of de kringloop maar dat wil niet zeggen dat je het allemaal moet kopen. Kinderen weten niet dat die spullen weinig kosten, het enige dat ze leren als ze altijd iets mogen uitzoeken is dat ze altijd iets mogen uitzoeken. En dat ze niet tevreden moeten zijn met wat ze hebben omdat er in de winkel altijd iets beters ligt.
  • Leer ze eten wat op tafel staat. Mijn oudste at sinds ze vijf was, echt bijna alles maar begint nu ze bijna 15 is weer te emmeren. Kool te hard, aardappels vies, herregud. Ze eten wat er op hun bord ligt, ze moeten van alles drie happen proberen, mogen daarna iets wat ze niet lusten ruilen voor iets anders -mits gezond: geen salade voor kruidenstokbrood- en krijgen absoluut niets anders: als ik daar aan was begonnen had ik vier kinderen die alleen maar brood met hagelslag zouden eten.
  • Neem ze niet mee uit boodschappen doen. Het is sneller, het scheelt gevraag om dingen, het scheelt geld als je ze niet geeft wat ze willen.
  • Onthoud dat de ouders de baas zijn. De politiek mag je willen vertellen dat kinderen eigenlijk staatseigendom of ‘van ons allemaal’ zijn, dat zijn ze niet en als ouder beslis je wat er wel of niet gebeurt. Wees niet bang om te zeggen dat ergens gewoon geen geld voor is of dat iets niet kan. Ook daar wennen ze aan.
  • Laat oudere kinderen zelf geld verdienen. Als ze hier iets willen, kunnen ze klusjes doen. Als ze vragen om iets, verwijs ik daarnaar. Als ze zelf niet de discipline hebben om uit zichzelf hun dingen te doen -waar ze best rijkelijk voor kunnen worden beloond-, zie ik niet waarom ik ze geld zou moeten geven. Het grappige is dat ze die dingen vervolgens alsnog voor me moeten doen maar dat ze er niets voor krijgen als ik erom moet vragen. Weten ze. Niet mijn probleem.
  • Word gewoon immuun voor gezeur. Natuurlijk is dat met kinderen van zes anders dan met kinderen van 16 maar dan nog. Vinden ze iets maar niet leuk. Als je zelf al moeite hebt met rondkomen, hoef je je kind geen schoenen van 90 euro per paar te geven waar schoenen van 30 euro het zelfde werk verrichten.
  • Leer ze dat iets niet hebben of doen, ook leuk kan zijn. Met kleine kinderen zijn honderden dingen te verzinnen die leuker zijn dan in een kudde zombies door de dierentuin sjokken of naar een pretpark gaan. Een stukje fietsen, een ijsje eten (neem ze mee van thuis in een thermosfles met wat ijsblokjes) en zwaaien naar de eendjes vinden ze net zo leuk, of leuker.
    Idem met dingen hebben. Hier krijgen kinderen gewoon Macbook’s en de nieuwste iPhones voor kerst. Vooral gescheiden ouders -en dat zijn er nogal wat- hebben last van zulke compensatiedrang. Mijn kinderen? Nope. Ik vraag ze dan hoe ze het gevonden hadden als wij elke dag om vijf, zes uur of later thuis zouden zijn, als ze op de SFO hadden gemoeten, als ze op een koude decemberdag in een donker en koud huis moeten aankomen en zichzelf maar moesten vermaken. Wordt dat gecompenseerd met een telefoon die het zelfde doet als die je hebt? Nah…
  • Repareer hun spullen. ‘Ja maar ik wil niet rondlopen met een gerepareerde broek’. Wel, dan ga je in je onderbroek. Dus.
  • Maak ze geen merkfans. Mijn zoon zei pasgeleden: ‘al die mensen denken dat sportschoenen meer waard zijn omdat er een swuush op staat, die zijn echt hjernevaska’. (Noren spreken een Engelse oo uit als uu, vraag me niet waarom). Ja, al je het dubbele of meer betaalt voor een logootje, ben je inderdaad gehersenspoeld. Zorg dat je kinderen niet gehecht raken aan een AH, Nike of ander merk dat geen kwaliteit maar een imago verkoopt. Ze mogen kleding van een bepaald merk, als dat lang meegaat. Een winterjas van Reima waar nu drie meisjes mee gedaan hebben, Converse gympen die praktisch niet verslijten, een Fjellreven rugzak… prima.
  • Leer ze de leuke dingen zien van geld besparen: al wat je niet koopt, hoef je ook niet te verdienen, ergo meer tijd voor leuke dingen. Nu moeten velen van ons tegenwoordig misschien wel besparen simpelweg om de vaste lasten en noodzakelijke uitgaven te kunnen doen maar dan nog is besparen beter dan het alternatief.
  • Er is niets mis met een beetje harder worden. Mijn kinderen zijn gewend dat er geen verwarming is in de slaapkamer, ook niet als het buiten -12 is. Ze vinden het net zo aangenaam als ik om op te staan in een ijskast maar och… we kunnen wel tegen een stootje. Het heeft ook wel wat, langzaam warm worden bij de houtkachel op een donkere dag in januari…. En als ze ergens heen willen, kunnen ze fietsen. Niet altijd, we zijn ook geen onmensen 😉 maar kom op. Die suikerbeestjes die voor 2 kilometer naar school worden gereden, ik snap het niet.
  • Leer ze georganiseerd te zijn. Of, doe een poging en maak het zo makkelijk mogelijk voor ze om dat te zijn, ook al zijn ze het 😉
    Ook voor kinderen geldt dat ze vaak niet meer weten wat ze hebben en meer tevreden zijn als ze in een opgeruimde omgeving leven met hun lievelingsdingen om zich heen.
  • Doe dingen die geen of weinig geld kosten. Tekenen, wandelen, een ijsje eten, picknicken, zonsondergang kijken, sterren kijken, film kijken, popcorn bakken, focaccia bakken (lekker makkelijk en snel klaar en lekker, vooral!), ijsjes maken, gewoon buiten zitten en lezen of praten…. aandacht is het belangrijkste!
  • Geef ze tweedehands dingen voor hun verjaardag. Misschien niet als enige, maar het idee dat een cadeau nieuw moet zijn om gewaardeerd te worden, is idioot.
  • Heroverweeg cadeaus voor heel kleine kinderen. Waarom willen mensen een baby voor zijn eerste verjaardag een ‘bijzonder cadeau’ geven? Het boeit het kind echt helemaal niets.
  • Geef kinderen geen ipads enzo. Kleine kinderen helemaal niet, ze leren dat alles wat ze willen gebeurt door met hun vinger te schuiven. En dat is misschien een wereld die ons gepromoot wordt maar geen wereld waarin we moeten zouden willen leven.
  • Beperk schermtijd. Wij hebben max. 1 uur per dag en alleen beneden in huiskamer.
  • Verban commerciële televisie: je kinderen worden gehersenspoeld met onzinnige reclame voor onzinnige dingen en denkbeelden.
  • Voor kleinere kinderen: bewaar cadeaus, haal ze weg voor ze het herkennen en bewaar het voor kerst of sinterklaas om wederom te geven, of geef het cadeau aan een ander kind. Wat moet een (klein) kind met 20 cadeautjes op een verjaardag?
  • Denk een beetje buiten de doos. Iets hoeft niet altijd op een bepaalde manier omdat iedereen het zo doet.

Ik bedoel maar: houd het simpel en wen je kinderen niet aan al te veel luxe. Wen ze overbodige luxe af om ze voor te bereiden op wat komt. Kinderen hebben toch al luxe, en wij allemaal: schone kleren, lieve ouders, familie en vrienden, genoeg eten en een warm bed (ook al moeten ze het soms zelf eerst even opwarmen ;))

Stop ermee ze te verwennen met geld en materiele zaken en afhankelijk te maken van de winkels. Leer samen problemen creatief oplossen. Vind plezier en genoegdoening in kleine dingen.

Goedkoper koken, duurder leven

Het is raar weer. Het ene moment koud, dan weer heet. Als het ’s avonds enigszins aangenaam is -doorgaans trekken we na zessen allemaal weer een trui aan, ook al was het overdag 30 graden op de thermometer- worden we opgevreten door de knutten. Als je in het gras gaat staan, word je letterlijk aangevallen. Nu ik dit schrijf word ik ook al aangevallen en het is halverwege de middag. Het is een goed jaar voor prikbeesten.

Penger…

Ik ben de laatste tijd bezig om orde op zaken te stellen, financieel. Er was nog een belastingaanslag -aanslag is het juiste woord ja 😀 -, want geen schulden om van de belasting af te trekken. De restskatt van de auto die we importeerden viel hoger uit, ik kocht preps, zeven pallets met hout en meer dingen die nu eenmaal geld kosten.

Gelukkig komt er vakantiegeld aan en krijgen we Nederlandse BPM terug als we in Noorwegen de restskatt hebben betaald. Althans, als we geen komma verkeerd zetten op het formulier. En uiteraard pas na een maand of twee want zo rolt de belasting.

Ik vind het echt geen slecht idee om de auto weer te verkopen. Vermoedelijk kunnen we hem voor een goede prijs kwijt en dan hebben we weer een fatsoenlijke buffer. . Dat hebben we nu niet en dat geeft me onrust. Hebben we alleen -wederom- geen gezinsauto.

Voedselverwerking

Gisteren heb ik alles dat we in de koelkast hadden liggen, verwerkt. Er ligt niets in de groentelade te slingeren, er zijn geen restjes waar iets mee moet anders dan gewoon in een pan of kom ‘gooien’… Ik maakte van alles:

  • Twee broden gesmeerd door de kinderen hun lunches van de week.
  • Groenten voorgesneden.
  • Een heel lekkere Thaise taugésalade gemaakt (ik deed er komkommer zonder zaden en pulp bij en liet de peper achterwege i.v.m. de kinderen)
  • Twee bollen knoflook geperst en in de olie, gember geraspt in olie, zodat ik niet naar de poederversie grijp.
  • Nasi voorbereid: ui en knoflook, ei en ham bakken, rijst koken.
  • Bacon gebakken, voor in een salade of pasta carbonara.
  • De ‘extra’s’ voor een salade gemaakt: croutons, gehakte noten, watermeloen en feta, er hoeft alleen nog salade uit de tuin bij.
  • Havermout voor mij: rode bessen, havermout, water en kulturmelk.
  • Restjes kaas geraspt voor over tortilla’s of op focaccia.
  • De jongen maakte van overrijpe bananen bananenbrood in de airfryer.
  • Chinese tomatensoep gemaakt.
  • Croutons gemaakt van de kapjes van het brood.
  • IJs van rijpe banaan, aardbeien uit de vriezer en slagroom.

Nou ja, zulke dingen. Ik vind het altijd fijn als er geen losse eindjes in de koelkast liggen en het is zo makkelijk voor de komende week. Die wordt druk want een oud-collega uit Nederland komt logeren en vrienden die uit het durp verhuisd zijn komen ook eten en logeren, de kinderen hebben afwijkende schooltijden en donderdag hun laatste schooldag en er is nog een afsluiting van de jongen zijn klas: die gaat na de vakantie naar de ungdomsskole.

Koken in een thermosfles

Ik zocht dingen om geld, energie en gedoe te besparen en kwam op het magische proces van thermos-cooking. Wat je doet: je warmt de thermosfles op met kokend water. Na een paar minuten doe je het water terug in de waterkoker, je doet havermout (of rijst, of quinoa, of tarwekorrels, of pasta, of linzen) in de thermos, voegt de benodigde hoeveelheid water toe en laat het staan. Havermout heeft maar even nodig, quinoa langer en rijst nog langer. Er zijn genoeg goede recepten met de juiste verhouding out there.

Er zijn ‘thermosflessen’ speciaal voor voedsel met een wijdere bovenkant. Ik maak nu op die manier de havermout van de jongste twee. Ze eten het direct uit de thermos en behalve een halve liter water koken, kost het me geen stroom of extra afwas en dus minder geld. Bovendien: eten laten overkoken of aanbranden is praktisch onmogelijk. Ideaal!

Frugal Inspiratie

Soms kom je een website op YouTube-kanaal tegen dat gewoon ‘resoneert’ en dat had ik met Rowena Marie. Frugal financial minimalist, of iets dergelijks.

Ze leven minimalistisch en geven weinig uit maar ze woont niet in een lege ‘pod’, zoals sommige minimalisten. Dat is ook wel een verademing. Ze heeft bijvoorbeeld gewoon een potje met *verslikt* MEERDERE balpennen! En levende boeken. Bloemetjes.

Ze eet al jaren ‘plant based’ en hoewel ik weet dat mijn lijf vegan echt geen goed idee vindt, heeft ze enorm veel appetijtelijke en super goedkope vegan recepten en tips om heel goedkoop te eten die ik echt wil gaan maken met mijn voorraad kikkererwten en linzen.

En deze, Arrow Hill Cottage. Vooral over minimalisme en lezen zonder gedoe.

Weg met nog meer slechte gewoontes…

Ook had ik besloten om ’s avonds geen wijn meer te drinken. Het is een gewoonte en geen een die veel positieve effecten sorteert. Mijn zelfgemaakte wijn heeft weinig alcohol, ongeveer 7% maar wat is het punt? Het smaakt me minder lekker dan dat glas om half vijf ’s avonds (ik typte ’s ochtends… nee, dat niet hoor!) en gratis is het ook niet. Ik houd het nu bij het glas dat me echt plezier doet en dat is dat aan het einde van de middag, met een liflafje en een boek erbij, met de man naast me.

Energiebla deel 973

Ondertussen stijgt de energieprijs hier naar 650 øre per kWh op sommige tijden, zoals morgenochtend. Boven de 80 øre wordt 80% gecompenseerd door de overheid maar dat maakt het in het stroomafhankelijke Noorwegen nog steeds niet goedkoop.

Het enige waar we nog echt op kunnen sparen, is -naast het afschaffen van het aquarium- het uitzetten van de warmwaterbereider. Die staat al lager, op 62 graden. Ik zou het niet zo’n drama vinden, de man echter vindt het het nog wel waard en ik snap dat hij na een dag hard werken een warme douche wel waardeert.

Ik wil nu proberen om hem alleen in de middag te laten verwarmen, zodat er ’s avonds warm water is. ’s Nachts en overdag hoeft er geen paarhonderd liter warm te worden gehouden.

Ik wist wel dat mijn zuinige skillz ooit een keer echt van pas zouden komen 😉 En bijleren voor we ze echt nodig hebben, zo licht mogelijk leven en ondertussen genieten van alle goede dingen, de enige echte voorbereiding.

Jezelf zijn, hahaha.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Een heel interessante documentaire om te kijken, is The Century of Self‘. Het gaat over de wetenschap van Sigmund Freud en hoe deze is gebruikt door de mensen die de macht hebben -en zijn neefje- om de massa te controleren door middel van consumptie ‘zichzelf te laten zijn’.

Ik heb ook altijd wat moeite met de term ‘jezelf zijn’. Wie is dat dan? En hebben we daar dan spullen voor nodig waarvan een ander voor ons bepaald heeft dat we ze nodig hebben? Ja, in onze wereld heb je dat.

De buitenwereld moet natuurlijk wel aan ons kunnen zien of we conservatief of kunstzinnig zijn, een dure smaak hebben, veel geld verdienen, een beetje tegendraads zijn, wat onze favoriete voetbalclub is, dat we tech-nerds of spiritueel zijn….

Handig wordt ingespeeld op onze diepste verlangens en angsten… en we hebben het niet eens door. We denken dat wat ons opgedrongen wordt, noodzaken zijn.

Als mensen maar niet denken dat ik raar ruik en hop, maandverband met ongetwijfeld zeer ongezond bloemenparfum en kankerverwekkende anti-transpiratiedeo.
Als ik maar aantrekkelijker ben en een zwoele oogopslag heb en hop, weer 15 euro voor de 54e mascara.
Als ze maar niet denken dat ik niet weet wat er in de mode is en hop, weer een tripje naar de Primark.
Als ik maar een lange tafel in een mooie keuken had, dan zou ik wel veel vrienden hebben die bij me wilden komen eten en hop, halve ton voor een grotere keuken en tafel maar gelukkig kan je die in dertig jaar afbetalen.
Als ze maar niet denken dat ik goedkoop ben en hop, merkwijn, merkbier, merksap, merkkoekjes, merktoastjes en liflafjes van de traiteur voor de visite.
Als ik nou maar een mooie auto had, dan vind ik wel een vrouw die me interessant vindt… en hop, nieuwe auto plus lening.

Alles om er maar bij te horen. Om maar te voldoen aan de debiele standaarden die grote bedrijven hebben opgelegd als het gaat om hoe we eruit zien, wat we in onze vrije tijd doen, hoe schoon je huis moet zijn, hoe we dat huis moeten inrichten, wat we moeten dragen…

Hoe kan je ‘jezelf zijn’ als je alles doet voor een ander en al je beslissingen worden gebaseerd op wat gebruikelijk is?

Je kan je voorkeuren uitdrukken in je kleding maar of je nu in een driedelig pak loopt en je geld uitgeeft aan een keurig huis in een leuke buurt of je geeft je geld uit aan concerten, t-shirts en cd’s van je favoriete metalbands en Manic-Panic haarverf maakt Het Systeem niet uit, het gaat erom dat je consumeert en dat gebeurt in beide gevallen.

Ik vind het altijd mooi om mensen te zien die nog traditioneel leven. De huizen of hutten min of meer hetzelfde, de mensen min of meer hetzelfde gekleed, in kleurige gewaden of simpele functionele kleding en toch zijn ze allemaal zo anders. Het gaat helemaal niet om die uiterlijkheden.

De echte rebel en degene die het meest zichzelf is in onze wereld, is degene die in de caravan woont, een moestuintje heeft, minimaal werkt, minimaal consumeert, minimaal geld verdient en het zeker niet op de bank zet. Iemand die met minimale middelen, voorziet in zijn levensbehoeften die uiteindelijk voor iedereen weinig meer behelzen dan voeding, onderdak, warmte en iemand om van te houden…. de rest is luxe.

Hemel of hel?

Foto door Ryutaro Tsukata op Pexels.com

Ik heb een vriendin met het magische vermogen gedachten onder woorden te brengen die tegelijkertijd in mijn hoofd rondspoken.

Vanmorgen maakte ik een lange boodschappenlijst. Vervolgens schrapte ik het een en ander dat niet echt noodzakelijk was. Was ie nog steeds lang maar ik vond mezelf erg goed bezig. Ik stond in de woonkamer, keek eens uit naar alles dat er is en bedacht me, dat het een fijne plek is om te zijn. Fijne banken, houtkachel, dekens, kandelaars, zoutlampen, wat mooie afbeeldingen aan de muur, boekenkastje, cd-speler, cd’s… wat als dat er allemaal niet meer zou zijn?

Wie zou ik zijn als ik niets meer had? Als mijn kleding puur functioneel was? Een spijkerbroek met een fleecetrui, bijvoorbeeld? Uff da, horror! Als ik echt stilte aan mijn hoofd zou hebben, dus ’s avonds geen cd’s, geen film, geen onderhoudende youtube-filmpjes of podcasts. Als ik mijn gezicht niet meer op zou maken. Als eten puur functioneel zou zijn: gekookte brandnetel en linzen vult ook je maag. Altijd gewoon water werkt prima tegen dorst.

Mijn vriendin vroeg zich af of ze, als ze dingen zou declutteren, saai zou zijn. Zich zou vervelen. Verlies je een deel van jezelf als je dingen wegdoet waarmee je je lang hebt geïdentificeerd? Ze is ook behoorlijk minimalistisch ingesteld, dus het was een interessante vraag.

Wie zouden we zijn als we al die symbolen om ons mee uit te drukken, zoals een bepaalde kledingstijl en die afleidingen, zoals een kop koffie hier en een koekje daar en scherm en de radio niet meer hebben? Onze hobby’s, onze boeken, onze films, ons interieur…?

Als je leeft als een Tibetaanse monnik, verlies je dan jezelf of vind je jezelf?

En wie zou je vinden?

In een kamer met niets aan de muur, geen afleiding in de vorm van cd’s of schermen of boeken. Hemel of de hel?

Het zijn interessante vragen.

Ik denk dat het belangrijk is om dingen met open armen te laten gaan zo lang je nog de keuze zelf kan maken. Het is te verkiezen boven je vastklampen aan iets dat je afgenomen kan en wellicht zal worden….

Niet dat ik de cd-speler ga verkopen of alvast in een huispak ga lopen maar proberen non-attachment oefenen zou nog wel eens heel goed van pas kunnen komen.

Dus ga ik nu maar eens på tur met lege handen en nadenken over deze kwestie….

Bla.

Het einde van het schooljaar nadert, nog een dikke week en het is sommerferie. De laatste volle week is kystkulturuke, kustcultuurweek. De oudste hebben krabbententen gemaakt die ze gaan uitzetten, ze gaan naar zee, vis- en rabarbersoep maken, zwemmen, ze leren over de zee en de kust, er is een byttedag op school waarbij ze dingen meenemen die ze niet meer nodig hebben en kunnen ruilen tegen dingen die ze ook niet nodig hebben…. Reuzeleuk.

De meeste jaarafsluitingen zijn ook achter de rug, gudskjelov. Alleen die van de jongen nog, waarbij ze hadden bedacht dat de ouders tegen de kinderen iets van ‘find the flag’ ofzo zouden spelen. Ik ga nu gewoon weg als het te druk wordt of als er te veel menselijke interactie is, zoals vorige week toen we eigenlijk gingen grillen maar dat werd afgelast en iedereen in de klaslokalen taart ging ging eten, wegens slecht weer. Of, een slecht weerbericht want achteraf bleek het prima grillweer. Och ja, vreemd vinden ze me toch wel denk ik.

Ik heb van de week nog het een en ander geprept: ik kocht wollen longsleeves voor mij en de oudste en de jongen, alles met 60% korting. Verder nog wat handige pillen en poeders bij Kruidvat (epsomzout, baking soda, medicijnen) en wat cadeautjes voor de kinderen bij de HEMA aangezien juist die kleine dingen hier echt letterlijk dubbel tot tien keer zo duur zijn.

Verder was ik best trots op mezelf… ik had vorige week opeens zin om lippenstift en zilveren oogschaduw te kopen. Echter, elke keer als ik het dan heb, bedenk ik dat het echt enorm overbodig spul is. Donkere lippenstift doet me ouder lijken dan ik ben, lichtere kleuren vind ik weer zo overbodig. Dus ik kocht het niet.
En nu is het idee dat ik het wil ook weer weg en ben ik blij dat ik het niet toch gekocht heb.

Sowieso kocht ik behalve mijn preps al een hele tijd niets. Wel kwam er eindelijk het beloofde pakketje van oma, met gehaakte kippetjes, het theeserviesje van de oma van hun oma en wat knutselspulletjes. Het was een groot succes en er wordt elke dag mee gespeeld. En ja, ze hebben paaskuikentjes in hun haar.

Het hout werd geleverd, dat is ook wel heel fijn om te hebben liggen. 4000 liter mooi droog hout, genoeg voor van de winter en als we zuinig doen, uiteraard langer. Ik heb bij een ander nog 3000 liter besteld, voor de winter erop. Iedereen wil nu hout hebben en goed gedroogd hout is duur en lastig of niet te verkrijgen, dus ik kan het beter nu kopen, dan heb ik volgend jaar ook nog droge blokjes voor in de kachel nog voor een goede prijs.

Foto door Octavian Iordache op Pexels.com

De kaarsen die ik nu heb, houd ook ik voor van de winter, voor het geval we ze echt nodig hebben. Ik vind het altijd heel gezellig om kaarsjes aan te hebben, zomer en winter maar nu houd ik het bij mijn heel zuinige kerstlampjessnoeren, het wordt toch niet echt donker. Zo is het nu tegen twaalven…

Het voelt zo heerlijk onbezorgd, de zomer. Zo zonder gedoe….

De komende week dus nog maar eens genieten van mijn rust 😉 Gelukkig staat er, behalve wat de kinderen elke dag naar school mee moeten nemen, niets op mijn agenda.

We gaan er sowieso een leuke zomer van maken. Simpel. Gezellig. Met veel ijsjes. Met misschien nog wat bezoek van lieve mensen uit Nederland, maar ook zonder vermaken we ons goed. We zien wel.

En dan ga ik nu maar eens een stukje wandelen….

Ha det!

Preppen? mindful eten

Serieus, ik vind dit zo’n belangrijk thema. Mindful eten heeft natuurlijk een beetje een zeverig imago voor velen, alsof je eerst een half uur in je bakje gekookte granen gaat zitten turen met een hart dat overloopt van dankbaarheid voor het met muizenhapjes en aandachtig doch rustig en grondig kauwend in een half uur naar binnen wordt gelepeld terwijl er iemand op een klankschaal veegt. Wie heeft daar nu tijd voor.

Foto door Daria Shevtsova op Pexels.com

Maar er is een middenweg tussen een hamburger naar binnen douwen terwijl je onderweg bent naar Iets Belangrijks en dat.

In het boek French Women Don’t Get Fat gaat het ook hierover, min of meer. Het gaat over tijd maken voor wat je eet en eten met aandacht. De dingen echt proeven. Luisteren naar je lijf, langzaam eten en stoppen met eten als je geen trek meer hebt, in plaats van als je stampvol zit. Toen ik op die manier naar mijn eten ging kijken, viel ik spontaan af en ging van maat M naar XS – S en was daar zeer content mee.

Soms kruipen oude gewoontes weer terug waar ze niet moeten, maar ik heb een ‘eerlijke broek’ en als de taille daarvan oncomfortabel aanvoelt, weet ik dat het tijd is om weer even te hercalibreren: eten met aandacht, en niet meer ’s mans bier opdrinken.

Ik heb geen weegschaal maar ik gok dat het drie kilo zijn, die ik niet nodig heb. De truc is dan niet het volgen van een dieet, maar meer aandacht hebben voor wat ik eet. En waarom. Verveling? Moet het op? Een leeg gevoel op wat voor manier dan ook?

Ik las toevallig een boek over mindful eten: ‘Reinventing the Meal‘ van Pavel Somov. Het was interessant, hoewel ook wel wat geneuzel.

Onze cultuur hecht weinig waarde aan mindfulness en heel veel aan instant gratification, snelheid en meer voor minder. Dat dat niet zo goed is voor ons, zie je als je twee minuten mensen kijkt op straat. Het boeit mensen of weinig wat ze eten, of ze zijn zo hysterisch bezig met hun spirulinashakes, quinoaburgers en tarwegrassalades dat het ook niet meer gezond is.

De meeste mensen hebben een ‘eating zombie’ die gewoon maar eet zonder echt te proeven, te genieten en na te denken over wat ze eten en daar zit een groot deel van het overgewichtsprobleem. We maken het nodeloos ingewikkeld.

De schrijver geeft allerlei tips en trucs om meer mindful te eten maar stelt ook vragen over de manier waarop we naar eten kijken. Is eten niet per definitie doden en vernietigen? Omdat we een wortel niet horen schreeuwen, moeten we niet denken dat een wortel graag uit de grond getrokken wordt. Is een overetende vegan moreel superieur aan een mindful en met dankbaarheid en bewustzijn etende alleseter die alleen tot zich neemt wat hij of zij echt nodig heeft?

Eerst water drinken voor je eet, een tijdje focussen op je ademhaling, je eten ruiken voor je het proeft en dan met aandacht voor hoe je lijf zich voelt als je begint met eten, een bescheiden hoeveelheid in rustig tempo opeten en het echt proeven.

Vol zitten van chips is niet lekker, maar rustig aan een handje chips bij een glas wijn is heerlijk -vind ik- als je ook daadwerkelijk proeft wat je eet. Soep is lekker maar veel lekkerder als je de tijd neemt om het met aandacht en smaak te eten dan wanneer je het naar binnen kiepert omdat je ook nog aardappels en vlees moet eten.

De schrijver zegt dat je een ‘dessert mentaliteit’ zou moeten hebben bij alles wat je eet. Mensen eten dessert vaak met het meeste aandacht en kijken er echt naar uit. Het is voor veel mensen het hoogtepunt van hun maaltijd. Waarom zou je dat niet doen met je ontbijt, je lunch of met wat je tussendoor eet? Je verheugen op wat je gaat eten? Als je niet heel de tijd graast, je lichaam de mogelijkheid geeft om daadwerkelijk hongerig te worden en de texturen en smaken van al je eten leert waarderen, dan kan alles wat je eet, ‘dessert’ worden.

Je voedt ook je geestelijke mens als je eet. Hij noemt het voorbeeld van naar de boer rijden met je auto, biologische aardbeien kopen en ze vervolgens gedachteloos achter het stuur naar binnen proppen versus bij de bakker een donut halen, ermee naar een bankje in het park lopen en daar deze in het zonnetje hapje voor hapje eten, genieten van hun zoete klefheid en de kruimels delen met wat vogeltjes. Wat is gezonder? Wat voedt je meer?

Interessant.

Maar goed. Ik denk dat nu alles duurder wordt, het ook goed is om bewust minder te gaan eten. Het is een van de makkelijkste manieren om je boodschappenbudget te verlagen.

We eten bijna allemaal meer dan we nodig hebben en ik net zo goed maar ik merk dat ik daadwerkelijk minder eten nodig heb, en meer tevreden ben met minder als ik aandacht geef aan wat ik eet, aan het eten zelf ook al voelt die oefening in het begin erg overdreven en onwennig.

En mijn eerlijke broek zit weer ruim. Dat is ook wat waard.