Wat ik niet kocht.

Dingen kopen: het is niet mijn hobby maar soms wil ik ook wel eens wat nieuws en dan kan ik daar ook wel blij mee zijn. Met een nieuw zacht vest, een paar mooie jurken, een apparaat dat ik echt vaak gebruik…. Maar de meeste aankopen zijn schier overbodig.

Wat ik de afgelopen tijd niet kocht:

  • Een nieuw dekbedhoes. Die ik wilde (een donkergrijze of zwarte van 50% katoen en 50% linnen met 50% korting) was uitverkocht en toen dacht ik weet je wat? Ik heb dat helemaal niet nodig. Ik repareer en herstel wat nodig is en koop lekker niets. Ha! Lapje erop aan de achterkant, nieuwe zoom en hop, weer een paar jaar goed. Hopelijk.
  • Plastic bakken. Toen ik de berging vulde met minder vaak gebruikte spullen, was er even het idee om plastic doorzichtige bakken te kopen zoals in het boek. Zie je: zelfs in een boek over zo min mogelijk bezitten en een leeg huis hebben, word je nog verleid om spullen te kopen. De man neemt nog twee dozen mee van het werk voor skibroeken en winterpakken en dan is dat ook weer helemaal klaar. Gratis, met wat er al is. En het is niet de meest charmante oplossing maar voor 150 euro aan plastic afval kopen is nog minder charmant.
  • Rode henna haarverf. Ik vreesde even dat mijn haar een permanent lichtgroene waas had gekregen maar die angst bleek ongegrond, mijn haar wordt alleen maar roder van tint. Gelukkig, want roder hoeft van mij eigenlijk ook niet.
  • Een kas. Maar dan een echte mooie, van zwart of groen metaal met echt glas, waar je op koude zonnige dagen heerlijk kan zitten. Het liefst met een bureau om aan te schrijven en een kleine houtkachel en oh nee, dan kom ik straks niet meer naar binnen 😀
  • Een robotstofzuiger. Het blijft een aanlokkelijk idee, dat er gewoon een apparaat rondrijdt dat na het eten de kruimels voor me opveegt en me datgene uit handen neemt waar ik de grootste hekel aan heb maar wat me ook flink wat tijd kost. Maar ik bedacht, zoals steeds, dat het klinkklare onzin is. Want hoe lang ben ik nu echt bezig? Bezemen van de woonkamer en keuken kost een paar minuten, de andere ruimtes daarmee ben ik zo klaar.

En vast nog wel meer, maar dit is wat ik me herinner.

Dat is het voordeel van niet meteen aan impulsen toegeven: het spaart heel veel geld uit. Met winkels in de buurt en internetwinkelapps onder handbereik is het makkelijker dan ooit om toe te geven aan het stemmetje in ons hoofd dat ons vertelt dat we dingen moeten kopen. Nog meer, dan we al hebben. Want meer is beter. Meer is handiger. Mooier is beter dan gewoon goed genoeg. En natuurlijk hoeven we niet altijd genoegen te nemen met het strikte minimum of met elk ding dat die bepaalde functie vervult.

Een mooie leren tas is fijner dan een jute boodschappentas, een mooie vulpen is fijner dan een lelijke balpen en linnen is fijner dan zweterig polyester. Maar waar komt het vandaan, die wens? Heb ik heb zelf verzonnen of heb ik het (zelfs zonder door te hebben dat dat gebeurde) gezien op internet, in een boek, in een tijdschrift? Want ikzelf heb echt zelden iets nodig. Echt nodig.

Ik weet nu dat ik altijd weer uitkom bij minimale decoratie en kalme kleuren, hoezeer ik soms best iets anders zou willen. Maar dat is de ene dag Indiaas met 50 kleuren en zilveren belletjes, de dag erna cottage-core en de dag daarna een Noorse boerderij waarin de tijd sinds 1850 heeft stil gestaan. Dat is niet praktisch en dat verzin ik dus ook niet zelf. Het is handiger als we niet zo veel te vergelijken en niet zo veel keuzes hebben in de dingen waarmee we ons omringen.

Vroegah, als je een goede theepot had, keek je wel uit om een nieuwe te kopen. Waarom! Je zag hoogstens eens een fraaier exemplaar bij een vriendin of in de winkel als je daar eens in jaar naartoe ging ofzo maar je wist dat het het toppunt van idiotie was om iets dat prima werkt te vervangen door iets dat ook prima werkt alleen omdat je even bezeten bent van het mooie lichtblauwe porselein met bloemetjesmotiefje.

Nu zijn de keuzes en mogelijkheden zo eindeloos, de kooplustopwekking inspiratie overal en het ding in kwestie in een paar seconden aangeschaft en soms zelfs in een paar uurtjes, geleverd.

Vanmorgen keek ik dit filmpje, van een minimalistisch levende Russische dame. Wij zien een armoedig appartement met intens lelijke meubels maar zij is blij met wat zij heeft omdat het voor daar, een behoorlijk goede woonruimte is ook al is het Sovjet-oud en staat het vol met meubels van de verhuurder.

Daar kunnen ik nog wat van opsteken, in plaats van te verzinnen dat de muren eigenlijk wel een verfje nodig hebben, dat de skikleding van de kinderen beter in een plastic doos van 229 kronen zou kunnen en me te goed voel om even tien minuutjes te stofzuigen ’s ochtends want ach en wee, de frustratie…. 😉

Het ligt er ook maar aan met wie je je vergelijkt. Instagramaccounts met 10.000’en volgers en perfect afgewerkte en gestylde huizen of met een Russische vrouw die dolblij is met het weinige dat ze heeft.

Of gewoon met zo min mogelijk mensen en je eigen pad volgen.