Een andere houding ten opzichte van huishoudelijk werk

Foto door Monstera op Pexels.com

Soms lopen de dingen niet zoals ze moeten lopen. Alles wat je doet, kost meer tijd dan nodig en de helft van de dingen die je wil doen, doe je niet eens. Want ‘tijdgebrek’. Of het lijkt gewoon te veel om aan te beginnen en dus doe je het maar niet, terwijl het elke dag, bewust of onbewust, meedraait op de achtergrond in je hoofd.

Als je hoofd en huis vol zitten met troep, is het lastig om te focussen op het moment, laat staan om er plezier in te vinden.

Het is lastig om plannen te maken voor de toekomst, omdat al die oude dingen in de weg zitten. Je gaat misschien denken dat je leven een stuk aangenamer zou zijn met nieuwe kleren, een groter huis, makkelijkere kinderen, een meer opmerkzame man… Maar is dat zo? In sommige gevallen: ongetwijfeld. Maar ik merk zelf dat als ik wat te klagen heb, het meestal een kwestie is van mijn eigen instelling. Van mijn eigen manier van denken. Van het feit dat ik mezelf moeilijk maak. Dat ik mijn eigen leven niet genoeg heb georganiseerd, of op de verkeerde manier. Dat ik zelf te weinig besteed aan mezelf, wat alles wat ik doe lastiger maak en wat me juist minder leuk maakt voor man en kinderen.

Marla Cilley schrijft hierover: ‘we gedragen ons te vaak als martelaren. We denken dat zelfopoffering ons dichter bij God brengt, terwijl eigenlijk in veel gevallen dit gewoon je ego is die spreekt. ”Kijk eens wat ik voor je doe” en ondertussen doe je die dingen met boosheid in je hart. ”Niemand anders doet het, dus ik doe het wel weer” en ”niemand kan dit zo goed als ik”. Of: ”kijk mij eens geweldig zijn met alles wat ik doe”. Hierdoor kunnen andere mensen al niets meer bijdragen.

El-ke-dag-weer. Ja, zo gaat dat met huizen en kinderen en echtgenoten en jezelf. Sommige taken moeten elke dag verricht worden en kunnen voelen als ondankbaar werk omdat niemand nu eens vertelt dat de wc zo fijn schoon is en in plaats van te waarderen dat je hun kleren hebt verzameld, gesorteerd, gewassen, opgehangen, afgehaald, gestreken en opgevouwen hoor je zuchten omdat ze het nog even in in hun eigen kast moeten leggen, een taak van 30 seconden.

Maar heb je dat nodig, die constante bevestiging? Natuurlijk niet. Je doet deze dingen voor jezelf en voor je familie. Je weet dat ze van je houden. En het meest houden ze van een moeder of vrouw die op de eerste plek goed voor zichzelf zorgt en zich niet ziet als een martelaar omdat ze doet wat nu eenmaal haar taak is.

(ik hoor feministen knarsetanden nu maar dat is ook juist zo grappig).

Er is maar een pad om te volgen en dat is dat van tevredenheid, van het mooiste ervan maken dat je kan. Wat precies mooi is, is voor iedereen verschillend maar het mooie daarvan is weer, dat je zelf de vrijheid hebt om dat in te vullen, binnen de grenzen van wat mogelijk is uiteraard. Maar het kennen en respecteren van die grenzen, is eveneens iets dat het leven mooier en aangenamer maakt.

We kennen allemaal het gegeven dat je in een vliegtuig wordt verteld dat je eerst je eigen zuurstofmasker op moet zetten, voor je dat van je kinderen bevestigt. Ik vind het een mooie analogie maar ik denk dat het ook verkeerd gebruikt wordt. Een dag naar een spa, ’s avonds uren Netflix kijken, winkelen en te veel geld uitgeven: ‘eigen zuurstof eerst’. Maar het gaat er niet om wat je af en toe doet, het gaat erom wat je dag in, dag uit doet.

Je kan in de loop van de dag veel kleine momenten inbouwen voor ‘eigen zuurstof’. Een paar voorbeelden:

  • Een half uurtje eerder opstaan dan je gezin om te douchen, je mooi aan te kleden, make-up op te doen en koffie te drinken en ontbijt voor te bereiden. Hierdoor begint de dag vloeiend in plaats van frustrerend omdat je nergens tijd voor hebt en om half elf nog in je vuil rondloopt.
  • Een goede ochtendroutine, en een avondroutine om je voor te bereiden op die ochtend. Hoe heerlijk is het om wakker te worden in een opgeruimd huis en je koffie te maken in een schone, opgeruimde keuken?
  • De tijd nemen om je eten te eten, zonder scrollen, lezen of andere afleidende activiteiten.
  • Houd je huis schoon en opgeruimd.
  • Je kinderen leren je niet te storen als je om drie uur een kop thee drinkt en een kwartiertje een boek leest zodat je even een kwartiertje kan opladen.
  • Je dagelijkse bezigheden plannen op een manier die bij jouw leven past zodat je nooit meer laatstemomentoplossingen moet bedenken die veel tijd en geld kosten.

Ik loop ook wel eens te zeuren over het feit dat ik iets vijf minuten geleden gedaan heb en het nu alweer ongedaan is gemaakt. Over dat ze weeeer hun vuile sokken niet opruimen. Over dat er vette vingers op mijn brandschone ramen zitten. En weet je, ik voel me dan altijd zo’n ongelofelijke muts als ik daarover klaag. Want ik maak er een probleem van op dat moment, en ik weet ook dat ik veel betere opties heb: het laten rusten, de overtreder vriendelijk verzoeken het probleem te verhelpen, het zelf doen… Alles is beter dan zucht, zucht, steun, steun.

Als we buitenhuis werken, worden we ook niet (openlijk) chagrijnig als we el-ke-keer hetzelfde moeten doen. We noemen het zelfs ‘afwisselend’, haha. Zeker voor je eigen familie, zou je je ook gewoon zo bij elkaar moeten pakken, even diep adem halen en het goede voorbeeld geven door niet te zeuren of niet boos te worden of niet te verzanden in martelaarschap.

En als we tijd voor onszelf maken, opeisen, dan zijn we ook leuker. En een beter voorbeeld voor onze kinderen en leuker voor onze echtgenoten. Wie luistert er naar een moeder die moppert over onopgeruimde kamers terwijl haar eigen kamer een chaos is? Welke man komt even graag thuis bij een chronisch bozige slons in d’r joggingbroek en d’r haar in een vogelnestje als bij een gezellige, kalme vrouw die zichzelf overduidelijk de moeite waard vind om aandacht aan te besteden?

Vaak zijn het ook gewoontes. We willen niet vervelend doen, zeuren, schreeuwen of ontevreden zijn of onszelf zielig vinden maar we zijn gewend op een bepaalde manier te reageren en onze dagen op een verkeerde manier in te delen zodat alles constant door onze handen lijkt te glippen Bewust worden hiervan, even adem halen en een andere, aangenamere reactie geven is voor iedereen beter. De tijd nemen voor het opzetten van effectieve routines, waarbij we ons eigen welzijn voorrang geven omdat je uit lege vaatjes nu eenmaal niet kan tappen.

Om van je naasten te houden zoals van jezelf, moet je dus eerst van jezelf houden. Je bent het waard om de persoon te zijn die je zou willen zijn.