De bevrijding van een minimalistisch (zuinig, eenvoudiger) leven.

Een zuinig, minimalistisch en eenvoudiger leven is een bevrijding ten opzichte van een leven gevuld met het streven naar meer bezit, meer status, meer productiviteit en meer geld. Ik zal niet beweren dat consumptie per definitie slecht is of dat het verkeerd is om af en toe iets moois te willen en te kopen. Door te leven met minder ben ik juist goede dingen van mooie kwaliteit extra gaan waarderen en vond ik juist de kledingstijl die bij mij past, bijvoorbeeld. Maar: genoeg is genoeg.

Leven op je eigen voorwaarden

Mensen denken soms dat het enorm beklemmend is om te leven met minder. Om minder te kopen, minder te moeten, minder te reizen. ‘Je moet wel van het leven blijven genieten’. Niet iedereen is hetzelfde, mijn ideale leven is een ander zijn nachtmerrie en vice versa maar ik kan oprecht zeggen dat mijn leven sinds ik anders ben gaan leven, alleen maar mooier is geworden. We hebben een leven in een prachtig land, we kunnen het ons veroorloven te leven van een inkomen, ik kan thuis zijn voor mijn kinderen en we hebben tijd voor elkaar en wat we belangrijk vinden.

Meer geld, meer tijd over

Omdat we veel minder kopen, hebben we tijd over. Iets kopen kost geld en geld is tijd. Tijd die besteed is om dat geld te verdienen. Maar dat niet alleen. Het kost tijd om iets te willen, om dingen te vergelijken, te obsederen over dingen die je nog niet hebt, erover te praten, uit te zoeken, naar de winkel te rijden of het bestellen, het uitpakken, het afval weggooien, het ding onderhouden, gebruiken, schoonmaken, opslaan, er accessoires en schoonmaakspullen voor kopen, het repareren, klagen bij de klantenservice als het ding na x tijd in elkaar zakt, ergernis en uiteindelijk moet het verkocht, weggegooid, gerecycled of geretourneerd.

Het kost geld. Je ‘verdient’ geen 3500 euro. Je echte inkomen is wat je overhoudt als je al je kosten om te werken aftrekt van je nettoloon. De afschrijving, benzine en sneller nodig zijnde reparaties aan je auto. Het onbetaalde overwerk. De kinderopvang. De gemaksmaaltijden. Je nette kleding. De lunches in de kantine. Dan verdien je opeens misschien maar 13 euro per uur en kosten die laarzen die je niet nodig hebt, anderhalve dag ploeteren.

Rust en tevredenheid

Constant dingen willen en dingen opzoeken om te willen, geeft enorm veel onrust. Scroll door Instagram, Facebook, bekijk een youtube-filmpje (I’ll put the link to Amazon in the descriptionbox below’ is echt de meest gebruikte zin in youtubefilmpjes) of surf zonder adblocker en daar heb je het: het gevoel iets te missen in je leven dat met iets materieels moet worden opgevuld. Of het nu gaat om een gezellige ouderwetse keuken vol knap gestylde kringloopmeuk of iets glimmend glanzend nieuws: dingen zal je willen en inadequaat zal je je voelen.

Ik zie mezelf als redelijk immuun voor zulke dingen maar toch merk ik dat ik dat niet altijd ben. Niet dat ik meteen naar amazon surf om me te voorzien van de mooiste minimalistische musthaves 😉 maar toch… Het vermijden van blogs, youtubekanalen en andere plekken die uitnodigen tot zulke ideeën, brengt rust en tevredenheid met wat ik heb.

Stoppen met status

Als je hebt besloten dat je zuinig of minimalistisch of eenvoudig wil leven, verdwijnt de noodzaak om je te omringen met statussymbolen. Zowel de man als ik hebben nooit die behoefte gehad maar het is iets dat ik vaak lees en hoor van mensen die hun leven op deze manier hebben veranderd: het maakt niet meer uit wat anderen denken. Als je anderen bezig ziet in hun hamsterwieltjes om het volgende nutteloze ding te bemachtigen, om indruk te maken op de buren of vrienden, dan is dat vooral lachwekkend. Onlangs zei iemand letterlijk dat ze het belangrijk vond om aan de buitenwereld te tonen dat ze het goed heeft in materieel opzicht. Naar mijn idee zijn een gezond lijf en een glimlach genoeg om te laten zien dat je het goed hebt.

Wat anderen zeggen, is bijna altijd onbelangrijk. Anderen zijn onbelangrijk, in 99.9999995% van de gevallen.

Weten dat het minder kan geeft rust

Er hoeft minder gewerkt te worden voor onze levensstandaard. Ik weet dat we, ondanks dat we simpeler leven dan de meesten, zonder pijn op nog veel dingen kunnen inleveren zonder kwaliteit van ons leven te missen. Ik zou meer kinderkleding tweedehands kunnen kopen (wat ik nu niet doe omdat ik liever weinig van goede kwaliteit heb, precies zoals ik het wil). We zouden kunnen leven zonder Netflix. Meer peulvruchten en minder vlees kunnen eten. Producten als kaas en gerookte vis laten staan. We redden ons prima toen we alleen de Golf hadden, het enige nadeel was dat we niet legaal met zijn zessen in die auto kunnen rijden dus onze actieradius als familie werd nogal beperkt. Ik zou lopend boodschappen kunnen doen. We zouden zelf vis, krabben en kreeften kunnen vangen en vaker mosselen plukken. Ik zou dingen kunnen verkopen in plaats van het weg te geven.

Ik vind dit een aangenamere gedachte dan verzinnen wat ik allemaal nog nodig heb om mijn leven ‘compleet’ te maken.

Geen ‘buyers remorse’

Ook fijn: ik heb zelden spijt van een aankoop. En ik hoef niet te liegen tegen mijn man over aankopen: ‘nee, die vond ik achter in mijn kast’ of ‘nee, ze waren maar 50 euro in de uitverkoop’ of ‘nee, gekregen van de buurvrouw’. Het is zo vervelend om geld betaald te hebben voor iets dat in de winkel zo leuk leek maar eenmaal in je huis of kast zijn glans volledig heeft verloren of totaal niet doet wat het belooft. Als je koopt wat je nodig hebt, heb je dit probleem niet meer.

Geen ruzies om geld

Er zijn geen ruzies over geld. Ook dat hebben we nooit gehad. De man koopt zo nu en dan wat voor zijn auto, als het gaat om grotere bedragen dan vraagt hij of we nog geld hebben maar verder zegt hij, zoals mijn opa over mijn oma zei: ‘jij gaat over de spijkers’. Opa klaagde altijd dat hij niet eens een pakje spijkers mocht kopen van oma. Dat mocht hij wel maar oma was inderdaad strikt met het budget: na haar dood bleken ze 20.000 euro op hun girorekening te hebben, bij elkaar gespaard van AOW en een piepklein pensioen.

Verder koop ik ’s mans kleren, zijn werkgever vergoedt zijn telefoon en werkkleding en heeft hij sowieso niet veel nodig voor een aangenaam leven, net als ik. Er is altijd geld genoeg voor wat we willen, omdat we nu eenmaal niet zo veel willen. Dat maakt het een stuk aangenamer.

Vrijheid

Ik voel me een vrij mens. Natuurlijk moet ik ook doen wat ik moet doen voor mijn gezin en doen overheden er alles aan om ons minder vrij en meer afhankelijk te maken, iets dat ik absoluut veracht maar ik ben in elk geval vrij van moeten consumeren, status op moeten houden, mijn waarde bewijzen door acht uur per dag op kantoor te zitten… De man is vrij om het werk te doen dat hij leuk vindt, in plaats van dat hij hele dagen achter een computer zit wat wellicht meer betaalt maar minder voldoening en vrijheid geeft.

We hadden het idee dat hij een dag minder kon gaan werken maar het is nu zo druk op zijn werk dat dat er voorlopig niet inzit. Maar pasgeleden hoorde ik hem zeggen dat hij veel langere dagen kon maken als hij wilde maar dat dat dan ten koste zou gaan van belangrijker zaken en toen was ik blij 🙂

Beter voor de kinderen

Het is een betere manier om op te groeien voor de kinderen. Er zijn hier zo veel kinderen die ‘alles’ krijgen. Letterlijk een stapel cadeaus onder de kerstboom van een meter hoog. Elke zaterdag een gigantische zak snoep. Hun zin. Alle aandacht zodra ze een kik geven. Ik snap dat niet maar ik denk dat het compensatie is voor het feit dat zo veel ouders hun kinderen vanaf 10 maanden in de barnehage en daarna SFO stoppen vijf dagen per week. En in de helft van de gevallen, vervolgens gaan scheiden.

Mijn kinderen zijn creatief, vindingrijk, tevreden met wat ze krijgen en heel blij met wat extra’s in plaats van dat ze verwachten dat het allemaal wordt aangerukt zodra ze erom vragen. Ze weten dat ze moeten werken voor wat ze willen en zuinig doen met wat ze hebben want eenmaal kapot, koop ik het doorgaans niet opnieuw. Mensen zeggen vaak hoe rustig en welge(tafel)manierd ze zijn en dat maakt me dan wel weer trots 🙂

Meer opties

We hebben meer keuze. Als we willen verhuizen is een huis met vijf slaapkamers natuurlijk ideaal maar het hoeft niet. Verder hebben we geen specifiek groot huis nodig. In ons huis is het toch vooral de lege ruimte die opvalt. Ik vind dat zelf heerlijk. De helft van de woonkamer wordt niet gebruikt, de kinderkamers zijn ‘leeg’, we gebruiken de kleinste van de twee badkamers, de kasten bevatten alleen het noodzakelijke… Dat is een heel verschil met minimaal 120 m2 nodig hebben voor al je spulletjes en in een soort ikea-showroom moeten wonen om al je spullen kwijt te kunnen.

We zijn niet gebonden aan een locatie, aan schulden, een huis, een hypotheek…. We zijn vrij om te doen wat we willen in meerdere opzichten. Een dag minder werken is een optie voor de man. We hebben keuzes. We zitten niet vast aan huizen, hypotheken of andere schuldeisers.

Er is meer ruimte voor belangrijker dingen. En daar gaat het uiteindelijk allemaal om. De beste dingen in het leven zijn geen dingen.