Eigen stijl en het nut van gebrek aan inspiratie…

Het is zo dubbel: aan de ene kant besteed ik het liefst zo min mogelijk energie aan kleding. Energie, geld, grondstoffen, gedachten erover…. Anderzijds vind ik kleding best belangrijk omdat het wel een deel van mijzelf uitdrukt. Ik doe niet veel miskopen maar als ik ze doe, het is doorgaans garderobe-gerelateerd en komt het altijd omdat ik niet naar mezelf maar naar anderen heb gekeken.

Ik ben makkelijk en moeilijk. Makkelijk als in dat ik het prima red met drie leggings, drie tops en twee vesten en moeilijk omdat dat dan wel allemaal Perfecte Dingen moeten zijn. En zoals we weten, zijn die moeilijk te vinden.
Vorig jaar had ik een ‘experiment’ met een maand lang alleen de hierboven genoemde dingen in mijn garderobe. Meer niet. Het beviel me perfect en ik miste mijn overige kleren niet, hoewel ik achteraf wel wat meer variatie had kunnen aanbrengen, bijvoorbeeld een jurk, rok en legging.

Ik ben niet zo ecologisch verantwoord dat ik wat ik draag niet belangrijk vind zo lang het maar van de kringloop komt. Ik zie soms van die alternatieve types die idiote combinaties op een mooie manier dragen. Niet omdat ze stijliconen zijn of goed zijn in combineren maar omdat ze ondanks dat ze een rode broek, een grijze gebreide trui en een verwassen groene legerparka dragen, eruitzien alsof ze zich goed voelen.

Zo niet mij…..

Waar ik niet tegen kan….

Ik kan niet tegen randjes. Kriebeltjes. Colletjes. Ruches. Dingen die afzakken. Opkruipen. Knellen. Te wijd zitten. Te strak zitten. Die mijn lijf in twee delen. Omhoog kunnen waaien. Ladders. Kraagjes. Decoratie. Printjes. Laagjes. Kleurtjes. Bandjes. Ik kan tegen steeds minder dingen, haha.

En toch weer erin trappen…

Ik draag al maanden weer voornamelijk zwart. Van de lente kocht ik echter jurken. Met kleur. Na een maand kleurige vrolijkheid was ik ze beu. De jurken vind ik nog steeds super maar ze aan mijn lijf hebben niet meer.

Waarom laat ik me toch weer verleiden tot het idee dat ik ook eens iets vrolijkers zou moeten dragen? Ik koop het zelf natuurlijk en op dat moment dacht ik ook dat het een goed idee was.

Waarom! Was het de invloed van anderen dat ik me liet verleiden tot zulke vrolijkheid? Laat ik me door pinterest – youtube – whatever iets aanpraten dat eigenlijk helemaal niet mij is?

Inspiratie is dodelijk 😉

Ik denk het, want hoe minder ik me laat overspoelen met de woorden en meningen van anderen, des te sterker is mijn eigen stijl, waar ik eigenlijk altijd naar terugkeer, hoe leuk ik heel veel andere dingen ook vind. Maar net zoals met mijn huis geldt ook voor mijn kleding dat ik echt heel veel (totale niet minimale) stijlen prachtig vind om naar te kijken maar niet om zelf in te leven.

Hoewel ik nooit iets direct zal kopen dat een ‘influencer’ aanprijst, zijn het wel ideeën van anderen die plaatsnemen in mijn eigen brein en daar gaan zitten doen alsof ze uit mijzelf komen, met verkeerde gevolgen zo blijkt altijd achteraf.

Zo lang ik me afzijdig houd van ‘inspirerende’ media, ben ik tevreden en meer mezelf in meerdere opzichten.
Ik vind de video’s van A Small Wardrobe wel geweldig en van haar ‘leer’ ik ook veel over het ontwikkelen van je eigen stijl. Dat het oké is om soms iets te proberen dat het achteraf niet helemaal is, over hoe je langzaam een perfecte garderobe opbouwt. Een bonus is dat ik haar stijl leuk vind maar nog nooit iets aan haar lijf heb gezien waarvan ik zelf ook maar zou overwegen om het te dragen 🙂

Inpakken en wegwezen?

Daarom zijn de fleuriger jurken ingepakt, tot over een maand of wat. Als ik ze dan niet heb gedragen, gaan ze de wijde wereld in, hopelijk iemand anders blij maken en was het een wijze les: echt. geen. kleuren. meer.

Ik houd het bij mijn beperkte garderobe met wat zwarte jurken, zwarte rokjes, zwarte tops, zwarte nepleren leggings, zwarte truien, zwarte sjaal, zwarte vesten, zwarte hoge laarzen, zwart ondergoed, zwarte panty’s, zwarte rugzak, zwarte handtas en een zwarte ziel.

Heerlijk 🙂