22 jaar.

Vandaag zijn de man en ik 22 jaar samen, sinds mijn 17e en zijn 23e. Ik weet nog dat ik hem 27 jaar geleden voor het eerst zag en meteen verliefd op hem was.
Of, ik had hem ongetwijfeld al vaker gezien maar toen was hij me niet opgevallen, want een van de ‘grote kinderen’ (en ik een van de kleine kinderen ;)) in mijn straat, haha. Hij woonde twee minuutjes lopen bij me vandaan.

Het begin was turbulent, want ik ging vier dagen later op vakantie (naar Noorwegen) en toen ik terug kwam, moest hij na een paar dagen naar zee, voor drie maanden. Er was geen email, mobiel bereik was flut en brieven deden er weken over maar het heeft ons wel voor altijd aan elkaar verbonden. Ik ben echt nog elke dag gelukkig en blij dat ik naast hem wakker word en voel elke dag dat dat wederzijds is en ik denk dat dat het allermooiste is in het leven om te hebben.

Ik vraag me af, hoe is het zo gekomen dat we allemaal zo cynisch zijn geworden over liefde en relaties. Voor je iets positiefs zegt, moet je alles weer relativeren. Ja, ik weet dat vroeger mensen vast zaten in een ongelukkig huwelijk, dat een huwelijk vaak weinig met liefde te maken had en dat alles kapot kan.

Alle verhalen die je leest in de media. Het is een minder groot taboe en het levert minder hoon op te zeggen dat je met twintig man het bed deelde, liever een vibrerend stuk plastic in je daaro hebt dan je eigen man of dat je al jaren geen fysiek contact meer hebt dan dat je gewoon al 22 jaar gelukkig bent, zonder gekkigheid, met je eerste echte grote liefde. ‘Ja natuurlijk’….

Natuurlijk, de media pushen graag een bepaald verhaal. Dat van vreemdgaande mannen, van overspelige en daarvan genietende vrouwen, van gekkigheid die uiteindelijk een huwelijk alleen maar verzwakt. ‘We hebben een open relatie’ lees je dan als kop. De vrouw vertelt hoe heerlijk ze het allemaal vindt en hoe de relatie is opgeknapt.
Geloof je het zelf? Alles om ons ongelukkig, verward en zwak te maken en dus betere consumenten, een beter kneedbare massa voor de adverteerders want het verkopen van advertenties is natuurlijk het echte doel van tijdschriften en tegenwoordig ook van kranten en helemaal van niet-zo-sociale media.

‘Moet je niet wat meer van het leven genieten voor je je zo vastlegt’ zeiden mensen wel eens. Ja, het had me achteraf ook veel fijner geleken om minstens een keer of tien katerig en met een vies, leeg gevoel van binnen wakker te worden in het bed van een vreemde. Dat is toch wat ze ermee bedoelden….

Er is veel meer voor te zeggen om op jonge leeftijd een fijn iemand te vinden met wie je de intentie kan hebben de rest van je leven te delen. Om gewoon samen met niets te beginnen en de belangrijke dingen die je doet, samen te doen.

Maar ik houd maar weer op en ga eens verzinnen wat ik vandaag nu weer op tafel ga zetten.

Gisteren heb ik alles in de koelkast opgemaakt, op een pot mayonaise, zuurkool en kappertjes na. Ik maakte een vegetarische lasagne, wortel’gehakt’, boterkoek, worteltaart, het begin van gefermenteerde gingerale, aardbei-ijs en smoothie-ijs. Uiteindelijk was ik bijna vier uur bezig omdat alles nogal bewerkelijk was. Inmiddels staat er een hele keukenlade vol met potten fermenterend spul. Kefir, kombucha, ginger-ale, groenten, kimchi, firecider…. Het gaat goed, alleen de komkommers zijn lekker, maar zacht. Dat is vast ook de reden dat hiervoor augurken worden gebruikt en geen komkommers. Al doende leert men 🙂

Een gevolg van een lege koelkast is dat ik vandaag boodschappen moet doen. Mijn lievelingshobby, maar we kunnen (wel, willen) niet echt zonder verse groenten en fruit. Ook moet er nieuw bier gemaakt worden en natuurlijk willen de kinderen på bærtur, frambozen en bosbessen en wilde aardbeitjes plukken die nu allemaal tegelijk rijp zijn. En in zee. De dagen raken toch wel vol met allerlei goede dingen, daar hoef ik niets voor te doen en dat is heerlijk. We hebben zelfs niet eens ‘tijd’ om naar de man toe te lopen ’s middags, want dan liggen we meestal in zee.

Wat een leven ook zeg 🙂

Nog een kijktip. Alles van Russell Brand wel, maar deze is fijn kort en bondig als je wil beginnen met wakker worden uit de illusie die deze moderne clusterfuck is. Met Charles Eisenstein, wiens boek (The more beautiful world our hearts know is possible) ik nu aan het lezen ben.

Doei!