Meebuigen, niet meedoen.

Gisteren viel er brief van de ‘overlege’ in mijn inbox. De opperdokter, van de gemeente. Het coronagevaar heeft hier codes en groen betekent niet dat er niets aan de hand is maar ‘niets aan de hand’ is klaarblijkelijk geen optie meer.

De scholen beginnen allemaal ‘groen’ en men wil een zo gewoon mogelijke schooldag voor de kinderen garanderen. Hoe? Als er iemand in een klas bijvoorbeeld positief getest wordt, moeten alle nærkontakter zich of laten testen (drie maal) of tien dagen in ‘ordinær hjemmekarantene’. Als je als ouder tegen testen bent, moet je dat terstond melden. Niet andersom natuurlijk, dat de school of het kdv moet vragen of er met een wattenstok achter in neus van het kind mag worden gepoerd. Dat stadium zijn we reeds lang gepasseerd.

Ik schreef een giftige e-mail naar school en verwijderde deze weer. Het schrijven ervan, net zoals ik soms een blogpost schrijf om af te reageren, luchtte al op.

Ik stuur vandaag een berichtje naar de scholen dat mijn kinderen onder geen beding getest mogen worden. Verder maken we er gewoon het beste van als ze in ‘gewone thuisquarantaine’ moeten, alsof daar iets gewoon aan is. Ons hebben ze er niet mee, ik heb geen baan waar ik moet verschijnen waardoor ik me in vijftig bochten moet wringen.

Het systeem zo veel mogelijk negeren, in plaats van er tegen te vechten. De brief voor de aankondiging om thuisonderwijs te gaan doen, staat klaar voor als het te gek wordt. Ik moet er echter ook voor waken om niet als een kikker langzaam gekookt te worden en ook mijn idee van ‘normaal’ en ‘mee te leven’ steeds meer op te schuiven.

Zal ook wel niet gebeuren. Ik zei pasgeleden tegen de man dat ik wat minder meegaand zou willen zijn. Hij moest heel hard lachen.

Het heeft geen zin om een leraar begrip voor mijn standpunt te laten opbrengen als deze in de waan is dat NRK hem of haar evenwichtig en objectief nieuws brengt, laat staan een hele school of iedereen bij de gemeente.

Het enige dat ik kan doen is mijn waarheid blijven uitspreken als het zo ter sprake komt, niet meewerken aan de belachelijke maatregelen en de folders van de stichting Vrije Vaccinkeuze uitdelen in de hoop dat meer mensen wakker worden. Vriendelijk blijven lachen, ook al heb ik geen idee of mensen teruglachen achter die verfoeilijke lappen.

Goede verandering komt uiteindelijk nooit omdat wij de mensen de overheid beïnvloeden (als stemmen effect had was het wel verboden) maar omdat we samen verandering eisen door simpelweg weigeren nog langer mee te doen, de beste manier om te protesteren.

En dat is veel relaxter. Makkelijker. Effectiever, vooral.

  • Niet meedoen aan de testmaatschappij. Nu niet, nooit niet.
  • Aardig blijven. Boos zijn kost veel te veel energie. Het niet proberen te veranderen.
  • Geen mondkapjes, antibac, ‘vaccins’ of andere gekkigheid. Geen 1,5 meter. Geen elleboogjes.
  • Genoeg is genoeg: thuisonderwijs is een reële optie en dat was ook een van de redenen om hier te willen wonen.
  • De winkels vermijden die meedoen aan de gekkigheid, van gemondkapt personeel tot allerlei woke-gedrag.
  • Supermarkten en ketenwinkels vermijden waar mogelijk.
  • Zo min mogelijk geld op de bank hebben staan.
  • Minder afhankelijk zijn van het systeem, van stroom, van de input van nieuwe spullen etc.
  • Mijn energie bewaren voor dingen die wel nuttig en fijn zijn.
  • Nuttige dingen doen. Vogels kijken, wandelen, de fijne mensen opzoeken en aandacht geven.

Deze documentaire nog een keer kijken. Ik kan er weinig mee op praktisch niveau maar dat komt misschien nog wel, haha. Echt, aanrader. Gaat ook over regeringen, protesteren, onrecht etc.