En wat als je dan dingen wil?

Foto door Maria Orlova op Pexels.com

Laat ik eerst zeggen dat ik absoluut niet perfect ben in het niet kopen van dingen die ik niet echt nodig heb. Ik heb enorme bewondering voor mensen, of ze nu ‘shopaholics’ waren of al jaren minimalistisch leven, die een jaar lang niets extra’s kopen. Niets kopen is makkelijker als je meer dan genoeg op voorraad hebt, maar wellicht ook moeilijker omdat de omslag veel groter is dan wanneer je al gewend hebt nagenoeg alleen te kopen wat je nodig hebt.

Toch, ik heb ook wel eens zin om meer te kopen dan nodig. Er zijn enorm veel dingen die ik leuk vind. Te veel eigenlijk, ik kan nooit kiezen. Cottagetuinen, indiase kussens, enorme boekenkasten (met trapje!), hemelbedden, bloemetjesservies, Noorse hytte-stijl balkons… Het zou Villa Kakelbont in het kwadraat worden, ware het niet dat ik dan ook constant dingen zou veranderen, dingen zou willen en altijd op zoek zou zijn naar meer.

Dat is niet handig, dus besloot ik maar gewoon helemaal niets te willen. Nou ja, bijna niets. Naar westerse maatstaven.

Wat me dus niet altijd lukt want soms popt er opeens iets op in mijn hoofd waarvan ik denk: ‘waarom niet eigenlijk?!’.

*REM!!!*

Waarom eigenlijk? Heb ik het nodig? Waar komt de noodzaak tot het plotseling willen acquireren van materiële zaken vandaan? Meestal niet uit mijzelf. Meestal uit een boek, een youtubefilmpje, een plaatje… Een idee, van hoe het heurt. De behoefte aan een ‘verzetje’.

Het is belangrijk dit voor mezelf te weten, want zelden is de drang tot iets willen aanschaffen er een die voorkomt uit een noodzaak.

Meestal kan het het dan wel laten zitten. Zo niet, dan moet ik bij mezelf te rade gaan.

Heb ik echt zin om x artikel te kopen, om de verpakkingen op te ruimen, om het minstens een paar maal per week te gebruiken, om het te onderhouden, op te slaan en aan het einde van het ding zijn leven of als ik het zat ben, weer weg te doen? Naar de kringloop, vuilnisbak, doorgeven….? Is het het geld waard? Wat met ‘het milieu’? Is mijn aandrang tot het doen van de aankoop het waard om het te produceren, verpakken, vervoeren etc?

Ja, het is natuurlijk al gemaakt maar door het af te nemen zeg ik: ‘maak er meer!’

Het scheelt dat er hier vaak minstens 3 – 4 dagen zitten tussen iets online bestellen en het geleverd krijgen, vaak langer. En dat er tussen mij en de wat uitgebreidere fysieke winkels 23 kilometer afstand zit. Dat invoerkosten van alles buiten Noorwegen niet mals zijn, is ook een grote belemmerende, of juist behulpzame factor.

Als het nog niet verdwenen is, dan denk ik aan die voorgaande keren waarop ik iets wilde en wat er uiteindelijk met de spulletjes is gebeurd. Alles dat ik kocht in een opwelling, dus zonder dringende reden, verdwijnt uiteindelijk weer uit mijn huis. Na een paar weken, maanden of een jaar….

De dingen die ik echt, echt lang wilde, die blijven. Ik investeerde in een echt mooie koffietafel en daar ben ik nog steeds echt blij mee. Ik kon hem omdat ik wachtte (en wachtte) kopen met 45% korting, nu is ie weer 430 euro. De twee dingen die ik aan de muur heb hangen, zou ik ook naar ons tiny house verhuizen, als we een tiny house zouden betrekken, dan. De bålpanne (een grote ondiepe pan om vuur in te stoken en op te grillen, hangend aan een driepoot) wilden we al toen we hier net woonden. Ik ben elk jaar blij als de wollen deken van Spinnerigården weer op bed kan zo in augustus…. En al die andere dingen…. die zijn al lang weer vergeten.

Ik vraag mezelf af: wil ik de rust in mijn hoofd, of de rush van een nieuwe aankoop? Wil ik een minimalistisch huis, of wil ik spullen onderhouden? Wil ik geld op mijn bankrekening, of geld in nieuwe spullen steken die zodra ik ze afreken al 75% in waarde zijn gedaald? Ben ik meer of minder ‘mij’ met dit ding in mijn leven? Wil ik kalmte voelen in huis, of de noodzaak om dingen te poetsen, verschuiven, declutteren…? Helpt dit ding me te leven zoals ik wil?

En als ik het dan nog steeds wil, kan ik het op een andere manier verkrijgen? Ik wilde bijvoorbeeld bloeiende planten om het kippenhok, dus ik dacht aan hortensia’s maar die kosten hier enorm veel. Later bedacht ik dat de man met hout dat we nog hebben liggen, plantenbakken kan timmeren die ik kan vullen met heide die hier overal groeit. Ik kan de hortensia’s van de buren stekken. Ik kan overal planten vinden die ik kan stekken. Vrouwenmantel en kamperfoelie groeien hier overal in het wild en zijn enorm makkelijk te overwennen. Ik kan eind oktober bloembollen kopen met 70% korting voor de vrolijke noot in het vroege voorjaar.

Uiteindelijk, elk nieuw ding wordt vroeg of laat maar meestal vroeg, gewoon het zoveelste, nutteloze ding en hoe meer dingen we toevoegen, hoe minder ze toevoegen.

Prikkels in de vorm van advertenties vermijden. Me bewust zijn van de impact van mijn geconsumeer. Wachten tot het overgaat, wat het nagenoeg altijd doet. Nadenken over wat er in het verleden gebeurde met overbodige aankopen. Herinneren wat een vrijheid het niet hebben van spullen met zich meebrengt. Tevreden zijn met wat ik al wel heb en wat precies genoeg is voor hoe ik wil leven. Wat minimalistische inspiratie opdoen van mensen die je niets proberen te verkopen.

En dan nu, een blokje om.

Fijne dag allemaal!