Speelgoed en kamers opruimen….

Twee maanden vakantie en niet veel meer dan nodig doen in huis, heeft zijn sporen achtergelaten. De zon staat ook alweer een stuk lager dus alle Schmutz valt extra op. Ik heb me voorgenomen om elke dag tot tien uur ’s ochtends te doen wat ik moet doen zodat ik op het gemak het hele huis heb gedaan, over een week of twee. De ene dag een slaapkamer opruimen, de volgende dag een badkamer…. op het gemakje.

Vandaag begon ik aan de kamer van de oudste, dat is altijd een drama. Rollen electriciteitstape, een kuub oud papier, uitgedroogde viltstiften, een rol folie, een aangebroken pak zout, lepels, tandenborstels, vuile kleding achter in de kast gepropt, verpakkingen en prijskaartjes… Waarom!

Ik had inmiddels vijf keer gewaarschuwd dat als ze het zelf niet netjes houdt, ik het netjes maak en ze weet wat dat betekent. Vandaag was het zo ver. Een flinke vuilniszak en een doos voor de kringloop later en alles is weer aan kant.

Ik vind het altijd lastig, laat ik ze hun gang gaan of houd ik het onder controle? Ik weet wat er gebeurt als ik niets doe of zeg en dan gebeurt het bovenstaande. Niet bij allemaal, de oudste is wel de ergste wat dat betreft. Ze heeft ook het meeste, als oudste (klein)kind en fervent verzamelaar van rommeltjes.

Ik snap dat ze autonomie nodig hebben met hun eigen spullen en die kunnen ze krijgen maar zo lang ze hier wonen houden ze het netjes, op mijn voorwaarden. En dat hoeft echt niet te betekenen dat alles kaal en leeg moet zijn en dat het nooit een rommel mag worden, maar wel schoon en opgeruimd (geen vuil ondergoed achter in de kledingkast en geen lekkende pakken zout in de kast) en als dat niet kan, heb ik ook geen zin om een berg rommel te onderhouden.

We kopen zelden iets van speelgoed, nagenoeg alleen boeken. Veel van wat ze hebben is zelfgemaakt (ze hebben allemaal een scherp oog voor dingen waar ze ‘nog wel iets mee kunnen’ of cadeau gekregen van opa en oma, wat ook niet meer zo hard gaat nu die nooit meer komen. Oma stuurt wel knutselspullen, stiften en papier waar ze heel erg blij mee zijn en dat zijn gelukkig ook dingen die worden opgebruikt.

De enorme kist vol Lego raakt gelukkig niet nog voller. Mijn ouders gaven heel veel Lego en de man had een tijdje veel plezier in het bestellen van Chinese neplego, waaronder een enorm Harry Potter kasteel en de Death Star van Star Wars…. Maar alleen de jongste twee spelen nog echt met Lego en dan vooral met de Lego-meisjes, paarden en die piepkleine accessoires die erbij horen en genoeg is genoeg hoor! Werkelijk.

Ik ben wel blij dat we al met al behoorlijk terughoudend geweest zijn met speelgoed geven. Ze zijn niet gewend dat er bergen grote cadeaus zijn op feestdagen en als ik ze vraag wat ze willen, hebben ze meestal niet eens een idee. Als we in een winkel zijn waar ook speelgoed te koop is, vinden ze uiteraard genoeg maar dan zeg ik altijd ‘vraag maar voor je verjaardag’. Inmiddels zeggen ze dat ook tegen elkaar als er een iets vraagt. Ik hoor ze ook nooit over het speelgoed van andere kinderen. In elk geval niet in de zin van dat ze het ook willen hebben.

Uiteindelijk, ‘nee’ is een prima antwoord voor 98% van de tijd. Als er dan een keer iets mag, staan ze me met grote ogen aan te kijken en vragen zich af of ik de vraag heb begrepen 😀 En dan is het ook nog eens bijzonder.

Er zijn mensen die met kerst geen cadeaus geven, zoals Darci Isabella. Ik snap dat goed. Ze zijn katholiek en voor hen ligt de focus op samenzijn met familie en het religieuze. Ook de verjaardagen zijn redelijk cadeau-vrij daar en bestaan vooral uit dat de jarige iets junkfood mag kiezen, iets wat ze normaal niet krijgen. Haar kinderen, home-schooled, zijn het gewend en lijken me gelukkig genoeg.

Helemaal zonder cadeaus lijkt me echter ook een beetje flauw voor de kinderen. We geven voor kerst meestal al ‘dingen doen’ en een zeer beperkt aantal fysieke gaven maar wel een aantal.
Natuurlijk scheelt het veel dat we hier geen grote verjaardagen vieren met familie die viermaal per jaar met grote cadeaus aankomt maar dan zou ik andere dingen vragen: geld voor een groter cadeau als een fiets of goede rolschaatsen of om iets met zijn allen te gaan doen, al is het maar een ijsje eten. Veel leuker dan het zoveelste stuk plastic.

Het is ook vooral ons eigen idee. ‘Heeft iemand suggesties voor een bijzonder cadeau voor een kind van een?’ las ik wel eens op forums toen we nog in die fase zaten. Ja, een lege doos, vinden ze prachtig. >
’t Is vooral onze eigen projectie. ‘Maak maar een verlanglijstje voor sinterklaas’. Intertoysboek erbij… En het dan gek vinden dat ze zeuren en ‘verwend zijn’. Joh 😉

Al met al ben ik blij dat we het zo aangepakt hebben. Ze zijn allemaal behoorlijk creatief, met wat ze hebben en met dingen die ze vinden. Wat ze hebben, waarderen en gebruiken ze ook… Ze weten dat het niet zomaar uit de lucht komt vallen en dat er grenzen zitten aan wat we kunnen kopen en in huis kunnen hebben.