Minimalistische kinderkamer: hoe?

Van mij hoeven de kamers van mijn kinderen echt niet minimaal, maar wel opgeruimd en zonder overbodige rommel. Als ze iets willen ophangen, kan dat op een magneetbord of in overleg maar er wordt niet van alles op de muur geplakt. Als ze iets graag willen kunnen ze het krijgen voor hun verjaardag. Zo zouden we nog steeds de kamer van de oudste voorzien van witte panelen. Klusje voor van de herfst!

De oudste is echt de verzamelaar. Ze zegt zelf dat ze het fijner vindt als haar kamer ‘leeg’ is en dat was ie ook een tijdje, maar nu heeft ze weer wat dingetjes terug toegevoegd. Alle Harry Potter spullen die ze had, zijn verbannen naar lades en kasten. Die fase is, na een jaar of vier, wel over. Zij is ook degene die het langst ‘dingetjes’ heeft gekregen van vooral oma. Omdat we echt zelden naar een winkel gaan, komt er ook zelden iets bij. En dat is meteen mijn eerste tip:

Houd de deur dicht voor nieuwe spullen.

Koop het zelf niet, neem je kinderen niet mee naar een winkel als je weet dat je geen nee kan zeggen tegen maggik en probeer waar mogelijk onzincadeaus voor verjaardagen te vermijden door geld te vragen voor iets echt nuttigs als een fiets of step, of dingen als kleding of schoenen. ‘Dat is toch saai’ zeggen opa’s en oma’s dan. Nee, een kuub plastic rotzooi waar drie minuten mee gespeeld wordt, dat is saai.

Houd kleine dingetjes bij elkaar, in een kast of op een dienblad.

Scheelt veel onrust aan de ogen! De jongste houdt ook van ‘dingetjes’ Voor in d’r haar (ze gebruikt het ook), een kerstboombril (gebruikt ze ook), een theeserviesje, mooie steentjes, kettinkjes, bij d’r grote zus gebietste ‘sieraden’, schelpen…. alle rommeltjes zitten in een ladenkastje op d’r bureau en de dingen gaan hier, zo weet ze, na gebruik ook in terug.

Laat ze hun eigen kamer schoonmaken.

Zo merken ze dat dingen hebben betekent dat ze dingen moeten ‘verzorgen’ Het is goed voor ze om te weten dat niet alles automatisch gaat. Ze leren discipline en routine. Je minimaliseert je eigen huishoudelijk werk. Ze waarderen het als het dan een keer voor ze gedaan wordt.

Het is een slaapkamer.

Ik ben geen fan van speelgoed in het algemeen, althans niet op de manier als in een speelgoedwinkel. De kinderen hebben vooral speelgoed zonder verhaal, waarbij ze zelf dingen moeten verzinnen en van dat ook nog eens een beperkte hoeveelheid. We hebben duplo, lego, tekenspullen en wat ‘poppetjes’. En te veel knuffelbeesten maar ja. Ze houden nu eenmaal veel van hun ‘bamser’.

Ik kan me indenken dat een slaapkamer vol speelgoed, erg veel prikkels geeft voor een kind dat zijn of haar rust hard nodig heeft dus op een paar dingen (een puzzel, een paar Littlest Petshop-beestjes) in kasten na, hebben we dan ook geen speelgoed op de kamers. Dat geldt dan met name voor jongere kinderen, maar de oudere kinderen hebben sowieso bijna geen speelgoed meer.

Houd het rustig en waardevol.

Waarvan akte 😉 Maar liever een groot ding, dan 5 kleintjes. DL2 is, zoals ik al eerder zei, nogal groot fan van Molletje en dus bestelde de man, nooit zo van de halve maatregelen, een poster voor boven haar bed. Die hangt er al een jaar of vier en nog steeds vindt ze hem prachtig want ze vertelde me pas nog dat ie ook opgehangen moest in haar kleine huisje in het bos, haha. Maar dingen ophangen omdat er nu eenmaal dingen aan de muur ‘moeten’ hangen, dat vind ik nogal onzinnig.

Als ze iets heel lang, heel leuk vinden dan mag er van mij wel iets van gekocht worden maar als het de ene weet Peppa is, de week erna Disney en daarna Star Wars ofzo, dan is het nogal nutteloos om daar als ouder achteraan te hobbelen en alles te faciliteren met bijpassende merchandise.

Ze kunnen niet alles hebben.

Dat geldt voor volwassenen en voor kinderen net zo goed. Er moeten keuzes gemaakt worden. Het is beter om een paar dingen te hebben waar ze echt wat aan hebben dan kasten vol met spullen die ze hebben omdat ze ze hebben. Ik denk dat het belangrijk is dat kinderen die waarde leren zien. Dat ze snappen dat hun favoriete boeken een plek hebben in de kast, maar die 50 exemplaren die ze eens-maar-nooit-weer lazen, niet.

Declutter regelmatig

Ze groeien zo snel uit dingen en ook al let je op, spullen gaan gewoon stiekem liggen jongen achterin lades ofzo. Heel bijzonder. Regelmatig even een rondje maken door lades en kasten en eruit halen wat overduidelijk weg kan, houdt het netjes. Potjes met uitgedroogde klei, knutselwerken die hun glans hebben verloren, dingen die kapot zijn gegaan of die -zoals alles wat ze overal gratis krijgen- twee minuten leuk en dan stof gaat verzamelen…. En ik denk verder dat hoe je andere dingen wegdoen aanpakt, ook heel erg ligt aan je kind. De oudste wil enerzijds alles bewaren maar ook een ‘lege’ kamer en kan bijna letterlijk niet kiezen en is meestal erg opgelucht als ik de keuze voor haar maak. De ander wil weinig dingen maar is wel zuinig op wat ze heeft. Maar daar komt ook weer de eerste tip: als je gewoon weinig naar binnen brengt, hoef je ook weinig weer weg te doen.

Kies een kleur.

Zoals je ziet houd ik me daar heel goed aan 😀 (niet) maar als ik het vanaf de grond af op zou moeten bouwen, zou ik de dingen enigszins in dezelfde kleur houden om de eenheid te bewaren. Gordijnen, dekbedhoes, muur… zo kalmerend als dat geen zes verschillende kleuren heeft. Nu hebben ze gewoon wat ze zelf mooi vinden en wat we in de loop der tijd gekocht, nieuw of tweedehands, en gemaakt hebben. Ook goed, ik hoef er niet te zijn behalve om de boel even glad te trekken ’s ochtends.

En uiteindelijk zitten ze toch veelal beneden, zeker de kleinsten. Wel zo gezellig, voor je het weet zitten ze ook als augurken in een potje op hun eigen kamer.

En concreet?

Dat is het dus. Wat houd je dan, uiteindelijk? Hoe veel is genoeg? Wanneer is het te weinig? Was er maar een one-size-fits-all. Een handleiding.

Dat is zo persoonlijk. Ik merk wel dat als er relatief weinig is, het ook goed opvalt wanneer iets overbodig is, zowel voor mij als de kinderen. Ze hebben weinig, ze spelen met nog minder en zijn toch altijd bezig, creatief en tevreden.

Natuurlijk, ik zou graag de knuffelbeestenberg minimaliseren en er zijn genoeg kinderen die daar helemaal geen problemen mee hebben maar als ik dat hier zou doen, creëerde ik een kleine (grote) humanitaire ramp. Knuffels hebben oogjes, houden stiekem feestjes, hebben gevoel enzovoort. Ik was net zo erg vroegah…

Daarentegen zijn er weer andere dingen die ze zelf zonder problemen in de doos voor de kringloop stoppen, waarvan ik dan weer niet gedacht had dat ze dat zouden doen. Dus nogmaals, hoe minder erin komt, des te minder je hoeft te ontrommelen en moeilijke beslissingen te nemen.

Het is ook maar net wat ze gewend zijn. Er ligt hier veel minder dan in Nederland de focus op ‘wat heb je’. Of ‘wat draag je’. Dat is heel fijn. Hier zijn ze gewoon niet gewend dat de dingen met kruiwagenvrachten naar binnen worden gesjouwd en dat vinden ze prima.

Als ze al wel eens vragen waarom wij iets niet hebben, dan vertel ik dat wij niet elke dag onze kinderen op de SFO willen brengen om te werken voor dingen die we eigenlijk niet nodig hebben en dat we het fijner vinden om dingen te doen, dan dingen te kopen voor onze kinderen. En dat vinden ze eigenlijk ook wel: ik denk dat mijn kinderen het meer waarderen dat ze woensdagmiddag een paar uur aan het strand kunnen spelen dan dat ze op zaterdag uit schuldgevoel een Barbie krijgen ofzo.

Houd wat waarde heeft voor je kind, ook al zie je het zelf niet zo. Laat je kind ook afstand doen van dingen die hij of zij niet wil en zeg niet ‘oh wat zonde weet je zeker die heb je van die-en-die gehad’.

Simplify, simplify, simplify. Want het kan altijd eenvoudiger 🙂