Stress, dammit!

Vannacht werd ik wakker en ik kon niet meer slapen. Ik ben tegenwoordig wel een vroegopstaander maar 5 uur is wat te gortig. Daarentegen sliep ik ook al om 22 uur, ik kon mijn ogen niet meer open houden. Het eerste wat me te binnen schoot toen ik wakker werd was: ‘ooh pokke, we moeten naar Nederland’.

Voorbereiden, hopen dat we geen controle tegenkomen (wat vrij nutteloos is want ze zijn er of niet), lang rijden, moe zijn bij Hamburg erachter komen dat je al drie dagen onderweg bent en op de helft bent. Voor mijn gevoel dan.

En dan zijn we er. Twee weken lang drukte, geen stilte dus niet even opladen met alleen mijzelf. ’s Nachts kan ik niet slapen door de herrie buiten, de lichten van de stad, het logeerbed en de man die evenmin de slaap kan vatten… Vijf uren slaap is een unicum. Vervolgens moeten we ook weer terug, met wederom dezelfde stress en met slaapgebrek en het moeten halen van de boot als bonus.

Ik vind het net zo heerlijk. Thuis. Alles weer rustig na de zomer. De herfst, de rust, de regelmaat, de routine, de fijne dingen die ik elke dag doe en ook het tijdelijke normaal hier in de samenleving.

Ik houd gewoon heel erg van rust. Van geen gedoe. Van geen verrassingen en geen veranderingen, tenzij ik zelf besluit dat ze er mogen zijn.

Het dagelijks leven is mijn versie van het goede leven. Met mijn man, kinderen, een paar vrienden, de beestjes, de natuur om me heen, het heerlijke herfstweer, mijn dagboek, koken, stille tijd om mezelf te kunnen horen denken, met fijne muziek of filmpjes die me goede zin geven en boeken die me even meenemen naar een tijd van voor internet, mobieltjes of zelfs elektriciteit, focussen op wat ik op dat moment doe en daar genoegen in kan scheppen… waar ik de moderne maatschappij effectief kan buitensluiten en mijn eigen realiteit vorm kan geven…

Ik heb ook moeite gedaan om me zo min mogelijk aan te trekken van wat er allemaal gebeurt, terwijl ik het ondertussen wel allemaal wil weten.

Hoestende snotterende kinderen? Natuurlijk laat ik ze niet testen. Prikken op school? Natuurlijk stuur ik drie A4’tjes met mijn bezwaren.
Mijn familie niet kunnen zien? Ik kan er boos of verdrietig om worden maar daar heb ik alleen mezelf en mijn gezin mee. Als enige in de winkel zonder muilkorf? Doet me niets. Iedereen met zwijglap zien lopen? Doet me wel wat, als ik niet voor mezelf het absurde van de situatie in zie en erom lach.

Weten wat er komt? Bij tijd en wijlen angstaanjagend, vooral in combinatie met de onnadenkende, wegkijkende massa die liever ‘wappie’ roept dan een regel buiten de volkskrant leest, als ze al lezen.

De massa die denkt dat ze haar vrijheid terugkrijgt van een overheid die die net op onrechtmatige basis anderhalf jaar genadeloos heeft ingeperkt. Zonder echte tegenstand, dus ze hebben de smaak te pakken. Alsof je je vrijheid niet al kwijt bent als iemand die naar believen kan afnemen en teruggeven.

Maar goed. Anderhalf jaar was mijn leven nog meer dan anders, hier. Met zo min mogelijk gedoe. Ik moet even omschakelen naar veel gedoe, denk ik 😀

Gelukkig heb ik de zenmaster + stoïcijn meestal binnen hand- of berichtbereik, die me dan vertelt dat er niets aan de hand is en dat we het wel zien.

Bare pust. (gewoon ademen)