Tijd om te overdenken.

Ik vier over een paar maanden mijn tienjarig thuisblijfmoederschap. Het waren tien prachtige jaren waarin enorm veel is gebeurd. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, iets dat nog altijd in mijn pen zit.

Vanmorgen merkte iemand in het Telegramgroepje op dat er een groot aantal wakkere moeders, thuisblijfmoeder is of op zijn minst keuzes in het leven heeft gemaakt die de kinderen voorop stellen in plaats van het egoïstische ‘als mama blij is, is iedereen blij’.  Je moet jezelf ook zo nu en dan voorop stellen omdat je uit een leeg vat niet kan tappen maar je gezin hoort je hoogste prioriteit te zijn en niet alleen in woorden maar ook in daden. Vind ik.

De laatste twee jaar ben ik blijer dan ooit dat we ons leven op een manier hebben vormgegeven die past bij wat wij belangrijk vinden in het leven. Een onverwacht voordeel is ook dat we tijd hebben om dingen te onderzoeken.

Als je een flink deel van je leven laat innemen door je werk en alles daaromheen –het regelen van oppas, het afleveren van kinderen bij de oppas, het maken van afspraken, bekvechten met je echtgenoot die altijd te weinig doet en wat ie doet, doet ie verkeerd, sarcastische commentaren maken op blogs van thuisblijfmoeders ;), het onderhouden van de auto en garderobe die je nodig hebt voor je werk, het volgen van cursussen die je aan jezelf verkoopt als ‘persoonlijke ontwikkeling’ maar wat niets anders is dan van jou een nuttiger werknemer maken ten koste van je eigen gezin- dan blijft er weinig tijd over om kritisch te zijn.

Kritisch op wat je eet.  
Kritisch op wat je je kinderen inspuit.
Kritisch op waarmee jezelf laat prikken.
Kritisch op wat je leest en kijkt.
Kritisch op de spullen die je koopt.
Kritisch op het geld dat je uitgeeft.
Kritisch op de verplichtingen die je aangaat.
Kritisch op wat je nodig hebt om aangenaam te leven.

Het makkelijkste is het, om mee te rennen met de stroom. Zodra je je afvraagt of je wel goed bezig bent, gaat de wekker alweer en begint er weer een week van drukdrukdruk, rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Maar iedereen doet het en je hebt het toch goed? Je kan je luxe veroorloven, je woont in een mooi huis, een leaseauto of twee en altijd onderweg naar het volgende dat je nog niet hebt.

Maar bij veel mensen knaagt er wat. Ze weten niet wat, maar weten wel dat ‘dit’ niet de realiteit is. Dat dit niet het echte leven is. Dat er iets heel erg niet klopt.

En dat is eng. Want de leugen is zo immens, al alomvattend en erachter komen dat je hele leven een leugen is, is pijnlijk. Of het nu gaat om het schoolsysteem, het financieel systeem, de gezondheidszorg, de voedselvoorziening, de gepropagandeerde manier waarop je moet leven en een slimme meid is op haar toekomst voorbereid en onze vrij (lol) media: niets is echt.

En dan is het vaak makkelijker om maar mee te blijven doen dan om je klaar te maken om eruit te stappen. Want je weet wat je hebt en niet wat je krijgt.

Als je altijd maar blijft leven op voorwaarden die anderen voor je bepalen, dan leef je niet echt. Je bestaat in de door een ander voor jou geschapen semi-werkelijkheid.

Je kan denk ik pas een bewuste keuze ergens voor maken als je weet dat er een andere kant is en dat een ander leven mogelijk is. Ik weet echter van niemand die zijn leven omgooide –naar een eenvoudiger leven dat niet draait om het verdienen en lenen van zoveel mogelijk nepgeld- die daarna dacht: ‘nah, ik ga weer lekker terug naar de file en de vinex’.

We zijn niet gemaakt voor het A4-leven zoals ze dat in het Noors zo treffend noemen. Het lijkt comfortabel maar het is niet meer dan afhankelijkheid waar je zelf duur voor betaalt, op allerlei manieren.

Ik merk dat ik ook meer en meer moeite heb met de afhankelijkheid die we hebben van het systeem. Een afhankelijkheid die ik natuurlijk ook voor een deel zelf in stand houd door dat systeem te gebruiken, in plaats van een alternatief te verzinnen, maken of zoeken. Dat is iets waar ik me de komende tijd druk om wil maken 😉

Ik wil eruit!