Over prakkie, soep, sushi, wier en meer.

Nou nou, dat was even schrikken hè, zo zonder Fascistbook & co. Ik zou ze niet missen. Ik zou sowieso weinig internet missen als het er niet meer was. Bijzonder hoe hulpeloos veel mensen zijn en hoe ze afhankelijk zijn van zo’n bedrijf. Bijzonder eng ook hoe de hele wereld afhankelijk is van het internet.

Och ja. Inmiddels wast de wasmachine een was, de biervaten staan vrolijk te borrelen op de achtergrond en de kinderen liggen nog op bed. DL2 was een beetje ziekjes de laatste dagen maar ze eet ook vaak als een zieke kip en kan zo lekker tobben over de meest (in onze ogen) onzinnige zaken en dat slaat altijd op het kind d’r hoofd en buik. We noemen haar Melman, naar die hypochondrische giraf van de film Madagascar. Straks maak ik een soep in de slowcooker met wat biologische koeienbotten en veel verse groenten en zeezout, daar zal ze wel van opknappen.

Ik begrijp niet dat ze zo slecht eet, want ik kook over het algemeen erg lekker. Nee, wij dan vroeger. ‘Wat eten we?’ en als het antwoord dan ‘prakkie’ was, dan was heel mijn dag verpest. Als ik iets vreselijk vond, waren het gekookte aardappels met gekookte groenten en dan ook nog eens als, de naam zegt het al, geprakt. Echt, kokhalzend ging het -min of meer- naar binnen. Het enige lichtpuntje waren de augurken. De man zijn trauma is zo’n vierkant blok vis met witte saus uit een pakje. Ieuw!

De laatste tijd eten we ongeveer tweemaal per drie weken zelfgemaakte sushi. De kinderen helpen met maken en dat gaat elke keer een beetje beter, zelfs zonder sushimat maar nu het een vast onderdeel van het menu is geworden, koop ik er wel eentje. Echter, een handdoek werkt ook redelijk. Ik heb nog wat over voor de lunch vanmiddag en heb er nu al zin in.

Vandaag gaan we naar het durp, even de boeken inleveren bij de bieb en verder heb ik niet zo veel op het programma. Gisteren was ik zo laat met alles, ik liep heel de dag achter mezelf en de feiten aan en dat is zo irritant! Als de kinderen straks beneden komen maak ik gelijk alles in orde, inclusief het eten voor vanavond en hebben we de rest van de dag ‘vrij’. De kinderen mogen ook hun handen laten wapperen en kunnen de was opvouwen, afval wegbrengen, de dieren verzorgen en hun eigen kamer netjes maken.

Gisteren heb ik de kussens gewassen van de ‘loungeset’ die we hadden gekregen van de buren en een van de banken naar boven gesjouwd voor op het balkon.
Ik had opeens zo veel zin om comfy met de man ’s avonds op een (schone) bank te zitten bij de bålpanne, met een dekentje over onze benen… Dat doen we echt te weinig terwijl ik dat juist zo heerlijk vind. Het enige vervelende is dat ik eigenlijk geen goede plek heb voor die enorme kussens.

Dat is toch stom, dat we soms gewoon niet doen wat ons eigenlijk het meest blij maakt en dat we soms de dingen uitstellen die we toch wel moeten doen voor een uurtje ‘niksen’, waarmee we alleen onszelf in de vingers snijden….

Dus. Ik ga maar eens doen wat ik moet doen!

Fijne dag vandaag 🙂