Waar blijft de tijd?

Elke dag maken we duizenden kleine beslissingen. Als we ons vermogen tot het maken van beslissingen uitputten door onszelf een belachelijk groot aantal opties te geven over de meest pietluttige dingen, houden we geen bandbreedte meer over voor de belangrijke besluiten. Als we ons leven volstoppen met spullen die handig lijken, sijpelen onze seconden en minuten weg zonder dat we weten waarom precies.

Als je opstaat en direct wordt geconfronteerd met een kast met 150 kledingstukken waarvan je misschien 20% draagt maar niet kan vinden dankzij de overige 80%, dan begint je dag met stress en besluiteloosheid. Daarna moet je op zoek naar comfortabel en heel ondergoed, tussen alle verwassen, te kleine, te grote en anderszins ongeschikte exemplaren. Als vervolgens je glas water over de grond gaat omdat je stapel boeken op je nachtkastje omvalt en de stapel kleding op de grond nat wordt en dus maar in de was moet, dan heb je jezelf al minstens 20 minuten extra werk op de hals gehaald en dan ben je de slaapkamer nog niet uit.

Wat een verschil met opstaan, ondergoed, een jurk en panty uit de kast pakken. Dat kan blindelings want je hebt 7 dezelfde fijne onderbroeken voor overdag, al je jurken zijn je lievelingsjurken en alle panty’s in je kast zijn heel, comfortabel en neutraal van kleur. Je pakt je waterfles uit het raamkozijn, doet je horloge om, slaat het dekbed terug om te luchten en klaar ben je.

Vervolgens kom je in de keuken waar nog (frustratie!) afwas op het aanrecht staat en doe je de keukenkastjes open en word je aangevallen door een stapel aangebroken ontbijtgranenverpakkingen, een te ver opengescheurde zak pasta en een stapel plastic bakjes zonder deksel. Je favoriete mok is nergens te bekennen dus drink je je (inmiddels lauwe) koffie maar uit een beker van de kinderen die inmiddels van alles overhoop halen voor hun eigen ontbijt.

Wat een verschil met de keuken inkomen en begroet worden door een leeg aanrecht en het koffiezetapparaat dat al klaar staat. Je pakt een beker uit de la (een van de zes identieke exemplaren) en eet je standaard ontbijt en omdat je een half uurtje voor je gezin opstaat, heb je de tijd om van de hete koffie te genieten, wat gedachten op te schrijven, de dag door te nemen en je gelaat te voorzien van wat mascara, lipgloss en wat concealer. Tegen de tijd dat iedereen naar beneden dendert, ben je wakker, ontspannen en klaar om met de dag te beginnen.

Nee, als je leven al vol chaos begint wordt het lastig om te ontspannen, een plan te maken voor die dag, je avondeten te plannen en even alleen te zijn met je eigen gedachten.

Alles wat we toelaten in ons leven, kost energie. Ook al lijken het handige dingen te zijn, je moet je afvragen of het je tijd waard is. Ik las het voorbeeld van een broodrooster. Het staat op je aanrecht en daarom gebruik je hem. Je moet de kruimelopvanger legen, het ding zelf afnemen, eromheen schoonmaken of hem optillen om eronder schoon te maken. Brood erin en eruit kost 4 seconden. Tien seconden om de kruimels eruit te halen. Tien seconden om hem schoon te maken. Elke week maak je hem even extra goed schoon, nog eens tien seconden. Dat is 178 seconden per week, 9256 per jaar, ergo 154 minuten oftewel bijna 2,5 uur per jaar die je besteed aan een broodrooster.

En zo gaat het met al je dingen. Elk boek, vaasje, plantje, paar sokken, paar schoenen, oogschaduwpalet, kandelaar, potje jam, electronicakabeltje, haarspeldje, fotolijstje, lampje, pollepel, sieraad, gordijntje, speelgoedje… alles kost een bepaalde hoeveelheid van je tijd. En die tijd die je hebt, is beperkt.

De meeste dingen kosten meer, dan ze toevoegen. ‘Het eet geen brood’. Nee nee, maar ondertussen! Het eet seconden, minuten, uren, dagen, weken, maanden en jaren van je leven.

Het opmaken van ons bed kost me 40 seconden. Kussens opkloppen, onderlaken recht, dekbed erop. Zeg een minuut als ik wasgoed van de vloer haal. Dat is 4 tot 6 uur per jaar. Stel dat je ook wat sierkussens en een sprei eraan toevoegt, wat je twee minuten extra kost om recht te leggen en 20 minuten per kwartaal om netjes te houden: wassen, te drogen hangen, strijken, opvouwen. Dat kost je bijna 14 uur per jaar extra en dan reken ik met 2 minuten aan de lage kant. Bijna een dag per jaar om alleen je bed op te maken. En zo heb je misschien nog wel drie bedden om op te maken, elk met hun kussentjes, spreien, knuffelbeesten en andere decoratie.

En daar blijft dus de tijd.

bron

Besluiten wat je wil wegdoen en wat je wil houden in een leven dat te vol is met alle kleine beslissingen die je elke dag moet nemen, is makkelijker als je jezelf afvraagt: draagt dit -ding- bij aan het leven dat ik wil leven? Vraag je af hoeveel tijd de dingen kosten die je doet en reken uit wat dat op jaarbasis betekent. Is het het waard?

Als je dingen toelaat in je leven, moeten ze je aandacht, je geld en je tijd waard zijn.

Met minder spullen is er alsnog genoeg te doen. Ook een eenvoudiger leven heeft drukke periodes. Een zelfbenoemd minimalist moet ook geregeld ontrommelen om het leven eenvoudig te houden. Ook een huis met heel weinig spullen is bij tijd en wijlen een rommel. Maar de basis is rustig en orde in de chaos terugbrengen kost nooit langer dan een kwartiertje.

Het is niet erg als dingen tijd kosten. Maar overbodige dingen die tijd kosten terwijl ze niets toevoegen: dat is zonde van je enige leven. Als je je druk maakt over de dingen die er toe doen, kan je voor die dingen de juiste besluiten nemen.

Als je je vermogen tot besluiten nemen uitput door 80% ondraagbare kleding in je kast, het constant organiseren van al het fake-food in de keukenkastjes, besluiteloosheid in de supermarkt, een koelkast vol met praktisch oneetbaar eten, wat mensen op social media zeggen en een huis vol met nutteloze spullen die je nu eenmaal hebt, dan houd je niets over om besluiten te nemen over de belangrijke zaken. En dan word je dus een pingpongballetje van anderen, die deze beslissingen voor jou nemen.

Wees geen pingpongballetje.