Should I stay or should I go….

Vorige week, toen Noorwegen nagenoeg alle regels ophief, was ‘we gaan naar Nederland’ mijn eerste gedachte. Om vervolgens in de stress te raken van de hoeveelheid gedoe die dat ook weer met zich meebrengt.

Vervolgens kreeg ik een berichtje van blogvriendin Anuschka, die vertelde waarom ze niet naar Nederland wilde reizen en toen dacht ik: ‘ze heeft groot gelijk, is het het waard om me zo veel gedoe op de hals te halen terwijl hier het leven nu zo gewoon en aangenaam is’ dus ik gaf mezelf toestemming om niet te hoeven. Om vervolgens te besluiten om wel te gaan. Omdat ik niet meer moest van mezelf.

Echt. De logica…. Ik vind het ook altijd leuk om met iemand te praten over wat ie gaat eten omdat ik dan ook op goede ideeën kom. Als iemand zegt ‘boerenkool’ dan bedenk ik daarom dat we Gado Gado gaan eten, wat ik anders niet had verzonnen bijvoorbeeld.

Maar goed, nu is er nog wel het een en ander te regelen. De spullen moeten gepakt, de boot geboekt, de neus getest, de luisterboeken en muziekjes voor onderweg gedownload, de wielen van de auto uitgelijnd, proviand voor onderweg ingeslagen, losse euro’s voor onderweg opgezocht, de auto volgetankt, het briefje voor de huisoppassers geschreven, de achterbak leeggemaakt, de pakjes opgehaald….

Het liefst zou ik gaan vliegen, ondanks dat ik vliegen vreselijk vind maar het scheelt zo vreselijk veel gedoe. Echter, zo’n mondkapje is voor mij echt de grens. Doe ik niet. De vernedering van geen gezicht meer hebben en niet mogen ademen: we rijden wel een stukje om.
Dat het geprikte vliegeniers niet zo goed gaat, stemt ook niet gerust. (een arts spreekt zich uit over de superpiloten die na de prik veranderden in aan bed gekluisterde lamlendigen en het gevaar van zulke onfitte figuren in vliegtuigen boven ons aller hoofden). Van de week las ik ook een berichtje over een piloot die in elkaar zakte op een vlucht vanaf Mallorca. Vast iets verkeerds gegeten.

Ik heb gisteren fijn voor drie dagen gekookt. Pulled pork, coleslaw, een stevige groentensoep met ‘kraftbein’. Dan hoef ik me daar in elk geval niet druk om te maken en hebben we tot en met zaterdag (vrijdag is pizzadag) een makkie. Misschien reizen we dan zondag. Of niet. Argh!

Het idee dat we naar Nederland gaan en hoe het is veranderd, is surrealistisch vergeleken met hier. Het kan zo weer omslaan uiteraard maar het is zo zalig dat overal die ‘hold avstand’ onzin weg is en hoe lelijk sommige mensen ook zijn, ik zie toch liever hun gezicht dan dat vermaledijde blauwe vodje. Verder merk ik niet echt verschil want ik ging toch al niet naar evenementen, het buitenland of restaurants, hoewel die laatste gewoon heel de tijd open waren, voor iedereen.

Ik kan niet zeggen dat ik erg veel zin heb in Nederland, maar het doel heiligt de middelen. Denk ik.

Wat een enorm niet informatieve post dit he? En toch ga ik hem publiceren.

Ha en fin dag!