Het orkest op de Titanic.

Ondanks dat ik echt nooit met haar zou willen ruilen, vind ik het altijd leuk om Jennifer L. Scott haar filmpjes te bekijken. Er is natuurlijk ook een grens aan hoeveel doomsdayfoodshortagevaccinedeaths men kan verdragen.

Toch bekruipt me de laatste tijd steeds vaker een wat ongemakkelijk gevoel. Hoe lang zullen we nog de luxe hebben om ons druk te maken om de juiste kleur oogschaduw, het matchen van het behang met de sierkussentjes en of ‘vanilla-ginger-orange-geurkaars nu wel of niet een herfstgeur is?

Ik weet het niet maar ik als ik er geld op moest zetten, zou ik kiezen voor niet al te lang meer.

Natuurlijk heb ik geen glazen bol, alleen een vermoeden als ik de huidige ontwikkelingen en plannen doortrek (goed idee trouwens, doortrekken) naar de komende jaren.

En ja, ik houd ook van af en toe een nieuwe oogschaduw, voel me prettiger in een huis dat naar mijn smaak (of gebrek eraan) is ingericht, draag graag mooie kleding en zo nu en dan een geurkaars branden is een fijne luxe die ik mezelf soms gun. Zulke dingen maken het leven net wat aangenamer.

Dan komen we echter weer bij de vraag: wat is essentieel? En zullen mensen gaan beseffen wat essentieel is, als alles zo duur wordt dat de vaatwasser aanzetten een luxe wordt en vlees iets voor op zondag en funshoppen een herinnering uit een bijzonder verleden?

Zullen mensen dan in gaan zien dat ze hun vrijheid en gezondheid hebben verkwanseld voor een vals gevoel van veiligheid en vrijheid? En zullen andere mensen spijt hebben dat ze niet meer stonden voor hun eigen idealen, hun waarheid, hun visie, hun mening, hun vrijheid als straks de hele wereld straks van QR-codes, controle, inflatie, schaarste en social credits aan elkaar hangt? Dat ze hun EIGEN hersens niet gebruikten maar vertrouwden op de experts van ‘wij van WC-eend’?

Blijven mensen keuvelen over (zoals vriendin S. zei) hun schortjes en jurkjes terwijl de wereld in brand staat?

Enerzijds is het zo nodig om ons niet volledig mee te laten slepen in waar de hele wereld het over heeft en een gevoel van ‘normaal’ te behouden, in elk geval op onze eigen postzegel. Van mij hoeft een blogger of youtuber niets te zeggen over prikken, politiek of met je sokken matchende mondkapjes. Anderzijds… het voelt een beetje als het doorspelende orkest op de zinkende Titanic om je druk te blijven maken over zulke triviale zaken.

Het is bizar hoe de wereld van voor 2020 een vage herinnering is geworden. Natuurlijk hadden we toen ook geen echte vrijheid, maar in elk geval konden we ons behoorlijk vrij bewegen en ontmoeten wie we wilden, wanneer en waar we wilden. Prijzen stijgen als een gek nadat we decennialang alle mogelijke moeite hadden gedaan om onze voedselvoorziening zo efficiënt mogelijk te maken. Dat je ‘alleen maar hoeft te testen’ om te mogen reizen, is nu een unieke kans en je medemens ontwijken en wantrouwen het ‘nieuwe normaal’. Het dwingen van ongeprikten het middel te nemen dat de geprikten zou moeten beschermen maar dat blijkbaar niet doet, de nieuwe logica.

Ik weet het ook niet. Daarom ben ik ook, in de test van de 16 persoonlijkheden, een mediator 🙂

Het is belangrijk om een gevoel van normaalheid te behouden. Normaal-normaal. Menselijk normaal. Om de goede dingen van het leven de aandacht te geven die ze verdienen. Om met fijne mensen een biertje te drinken, om je eigen omgeving niet te verwaarlozen en juist een beetje mooier te maken in plaats van een te passen aan de lelijkheid van de buitenwereld. Om geregeld te verdwijnen in een fijn boek, ook al is het niet de meest highbrow literatuur. Al is het maar om weer op te laden om vervolgens weer de realiteit (of is het de illusie) van alledag weer onder ogen te kunnen zien.