Nå skal vi reise…

Jaja, over een uurtje of 10 rijden we de boot op. Op weg naar verNederland. Het eten voor onderweg is gekocht, pakjes ijskoffie liggen klaar voor dipjes, de rugzakjes zijn ingepakt en de tests zijn gedaan.

Helaas was het de enige manier om een geldige test te krijgen voor Denemarken, de enige sneltests die Noorwegen goedkeurt zijn hoogopindeneus-vernederingen. De test was echter bij de huisarts zelf, met iets meer verstand van anatomie dan de gemiddelde mens dus voor wel, for the sake of family… NU kan het, NU hebben we de mogelijkheid… laten we in hemelsnaam gaan. Ik heb wel heel de dag een irritant, drukkend gevoel bij mijn neus en daar achter gehad. Echt, eens maar NOOIT meer. Maar voor dit keer wel.

In Paderborn, vlak voor de grens bij Duitsland gaan we tanken zodat we niet in Duitsland hoeven stoppen. Althans, niet op een plek waar handel gedreven wordt.
Het wordt vast een interessante reis. Ik verheug me heel erg op het moment dat we op de bank ploffen bij paps en mams en voorzien worden van koek & zopie, we blijven natuurlijk wel ‘de kinderen’.

Vrijdag was ons ene konijn ontsnapt en had gevochten met een ander knijn. De kinderen konden hem weer vangen maar hij zijn ene balletje was beschadigd en buiten zijn lichaam gekomen en de hele boel was opgezet met miltvuur heet het geloof ik. Arm konijntje!
Hij gedroeg zich echter precies als anders, dus we hadden niets gemerkt. Hij moest naar de dierenarts en dik 200 euro verder voor de operatie en 40 voor medicijnen hadden we Prikkie terug, met wat extra hechtdraad. Prikkie maakt het prima en leek van het hele circus weinig te lijden gehad te hebben maar het is toch weer een boel gedoe! De dierenarts belde vandaag om te vragen hoe het met hem ging. Zo lief! Ze was dik twee uur met hem in de weer geweest en was verbaasd over hoe sterk hij is. Ik stuurde foto’s van het zaakje en de dierenarts vond ook dat het er prima uitzag. Pfoe!

Alle beestjes zijn voorzien van extra eten, om de periode (1 dag eigenlijk) te overbruggen tot de mensen uit Nederland op ons huis komen passen. Ik hoop dat ze een heerlijke vakantie gaan hebben hier. Helaas was er geen mogelijkheid elkaar nog even te treffen maar dat is wel het voordeel van ‘niks’ hebben: ik kan mijn huis gerust achterlaten bij mensen die ik niet persoonlijk ken maar desalniettemin wel vertrouw. We doen dat al jaren en nog nooit hebben we daar enige problemen mee gehad: in tegendeel, we hebben alleen maar veel leuke aardige mensen leren kennen.

Grappig eigenlijk, we moeten allemaal netwerken op sociale media, blabla, maar zodra daar dan echte contacten uit voortkomen, is het: PAS OP GEVAARLIJK JE WEET NIET WIE HET IS. Wel, dat is ook het mooie van internet: je schrapt een boel beleefdheid en nutteloze smalltalk en weet vrij snel hoe iemand is.

Wat mensen die ik de laatste 1,5 jaar heb leren kennen komen eventueel langs en dat is wel heel tof. Misschien kunnen we een meeting hebben met gelijkgestemden. Mijn broertje en schoonzus erbij… ‘We’ hebben inmiddels een fijn groepje op telegram, wat je hier kan vinden https://t.me/huiselijkpreppen en hier zijn ook al de nodige meetings, wandelingen en vriendschappen ontstaan. Het is net de commentaarsectie van mijn blog maar dan zonder trollen. Gelijkgestemden, mensen die willen beginnen met preppen, stomme grapjes, autonoom worden, appelmoes, blikjes met of zonder lipje, de beste soepballetjes, uitgestorte harten over familie en vrienden met oogkleppen: het is een fijne groep dus voor de mensen die mee willen praten: van harte welkom. Vegans en mensen die hun eigen huisdieren slachten keuvelen gezellig met elkaar. Waar vind je dat nog hé?

Goed. Ik ga zo maar eens slapen en op tijd weer eruit. We hebben een lange reis voor de boeg. Een die het waard gaat zijn. Dat mag ook wel. Ik heb er zin in, min of meer. Ik heb ook zin om over twee weken weer in een fris huis thuis te zijn en om het gewone leven weer voort te zetten, maar dan zonder mijn familie al bijna twee jaar niet gezien te hebben maar met veel goede mooie herinneringen voor mijn ouders en mijn kinderen, en voor ons.

Doei!