The house that keeps on giving: vraag het je spullen.

Is het niet vreemd, hoe veel spullen er uit een huis kunnen komen dat je opruimt? Hoe vaak je een opruimronde kan doen waarna het allemaal nuttig en netjes is (lijkt), alleen maar om er een paar maanden later achter te komen dat het allemaal nog veel minder kan?

Dat had ik het afgelopen jaar. Wat we allemaal opruimden en verkochten… Heel veel modelbouw. Oude bootjes. Dingen. Ik had dingen die ik niet weg wilde doen (want duur geweest en nog heel mooi) die ik uiteindelijk naar de kringloopwinkel bracht. Terwijl ik zelf altijd roep dat zulke dingen gewoon meteen weg moeten, vond ik het toch lastig om het te laten gaan.

Ik had ook, zoals iedereen, andere dingen aan het hoofd. Misschien dat dat vermogen tot het nemen van beslissingen, enigszins verhinderde.

‘Zou ik het kopen als ik het niet had?’ is een heel handige vraag om jezelf te stellen. Het is zo makkelijk om, met het idee dat iets duur was en altijd nog wel van pas komt, het ding een plek te geven ergens waar je het niet ziet in het dagelijks leven.

En dan opeens is het houden van die mooie maar te krappe hoge hakken een enorm dom idee. Dat zelfde geldt voor de Dr. Martens die na 50 kilometer nog niet ingelopen waren, maar die wel heel bekwaam waren in het uittrekken van mijn sokken. Dat kan ik echter zelf ook wel, maar liever niet als ik wandel.

Ik had twee mooie afbeeldingen gekocht, twee jaar geleden. Ik vind ze nog mooi. Een uiltje en een hert, in zwart-wit. Maar toen ze in de kamer hingen, deden ze me niets. Dus ik legde ze op de kledingkast, voor als ik ze wel weer aangenaam zou gaan vinden om naar te kijken. Dat gebeurde niet. Duh!

Ik had een paar jurken gekocht. Die ik heel leuk vond. Die ik graag droeg. Voor een week of zes. En toen opeens… niet meer. Het was niet mijn stijl. Het was niet ‘mij’. Ik heb ze nog een tijdje onderin de kast gelegd, maar daarvan werden ze ook niet leuker 😉

Nee, ik zou ze niet wederom kopen. Ik zou ze zelfs niet willen aannemen als iemand ze me nu, gratis, zou geven. Ik kan doen alsof de dingen er niet zijn en beslissingen uitstellen maar dat helpt ook niemand.

Het is echt belangrijk om je spullen te zien voor wat ze zijn, in plaats van er schuldgevoel of hoop of wat dan ook aan op te hangen. Misschien pas ik deze broek ooit weer… Deze ketting was heel duur… Ik heb het nog niet gebruikt maar dat ga ik wel doen, ooit… Deze vaas kreeg ik van mijn oudtante… Het doet me denken aan de onbezorgde tijd dat mijn kinderen baby’s waren… Ik heb het nog maar heel kort en ben het nu al zat…

Eenmaal weer in de juiste stemming, is laten gaan veel makkelijker. Het voelt als een opluchting om die dingen in een grote tas te deponeren en die naar de kringloop te brengen en dat motiveert.

Dingen om je af te vragen bij het ontrommelen:

  • Gebruik ik dit regelmatig? Zo ja, dan mag het blijven. Zo niet, dan moet het weg. De man is daar anders in en bewaart al zijn slechte LP’s, die we al 20 jaar niet meer draaien. Prima. Voor mijn spullen geldt: use it or loose it 🙂
  • Zou ik dit nu, als ik het niet had, willen kopen? Zou ik die goedkope fleecetruien willen voor als er nooit meer truien gemaakt worden? Zou ik deze knellende schoenen willen omdat ze ooit misschien ruimer worden?
  • Zijn er andere dingen die doen wat dit ding doet? Handige keukenhulpjes, een winkelvoorraad met decoratiespullen, meubels…. Een paar flexibel te gebruiken spullen, zijn beter dan voor elke taak een veelvoud aan min of meer dezelfde dingen.
  • Hoe voel ik me als ik dit ding zie en vasthoud? Marie Kondo heeft een punt: je ‘voelt’ echt wel welke dingen je blij maken… En: hoe voelt het om het ding in de doos voor de kringloop te stoppen? Moeilijk of opluchting?
  • Vertelt dit het verhaal dat ik wil vertellen? Wie we zijn, wordt weerspiegeld in de dingen waarmee we ons omgeven. Boeken, cd’s, gebruiksvoorwerpen, kledingstukken en accessoires, spullen met een sentimentele waarde. Vertellen ze over een mooi leven, of over te veel naar de Action en moeite met loslaten?
  • Hoe voel ik me als ik dit ding gebruik? Helpt het met het leven van het leven zoals je dat wil?
  • Waarom heb ik het eigenlijk? Omdat het blijheid brengt? Omdat het enorm nuttig is? Omdat het mooi is? Uit angst voor de toekomst? Uit plichtsbesef? Uit schuldgevoel?
  • Heeft iemand anders hier meer aan?
  • Spelen mijn kinderen hier nog mee?
  • Is er een vast tijdstip waarop ik denk dit ding te gaan gebruiken?
  • Wil ik nabestaanden hiermee opzadelen? Niet dat je nu meteen je begrafenis moet gaan plannen maar stel dat je er opeens niet meer bent… wat laat je dan achter? Gênante dagboeken? Zakken met oude gordijnen en lappen? Een half miljoen oude boeken? Of een positief vermogen en wat dierbare herinneringen?