2022 en de glazen bol.

Ik zag gisteren een interessante video van Teal Swan, met haar voorspellingen voor 2022. Het klonk erg logisch allemaal: de wereld is zo complex en mensen hebben zo veel stress, ze zitten op een breekpunt. Het probleem is dat mensen zich goed aanpassen dus in plaats van de wereld waarin ze leven te veranderen, zoeken ze mechanismen om met de stress om te gaan. Afleiding en verdoving in de vorm van telefoontjes, televisie en online winkelen, drinken, slecht eten…

Maar zegt ze: er komt een grote beweging van mensen die hun leven gaan vereenvoudigen. Mensen zullen bewust gaan kiezen voor wat ze belangrijk vinden. Wat ZIJ belangrijk vinden. Je kan uiteindelijk gedwongen worden je leven te vereenvoudigen maar uit vrije wil is een stuk leuker.

Ik las verhalen van mensen die tijdens de bankencrisis van tien jaar geleden uit hun huizen waren gezet. In eerste instantie waren ze bitter en boos maar na enige tijd ontdekten (sommige) mensen dat het leven in een sterk vereenvoudigde omgeving ze terugbracht bij henzelf en de waarden die ze, diep van binnen, nog altijd hadden. Zo veel mogelijk lenen, kopen of reizen om maar weg te zijn, zijn niet je echte waarden.

Dit is zo’n beetje mijn interpretatie van wat ze zegt. Het klinkt allemaal logisch. Een crisis zorgt altijd ervoor dat mensen terugkeren naar eenvoud en naar de echte dingen in het leven.

Mensen denken zo vaak: als ik x, y of z op orde heb, dan kan ik echt gaan genieten. Of, echt rustig aan gaan doen. Als ik dat hobbyding nog maar heb, kan ik echt aan de slag. Maar de enige tijd om je leven te vereenvoudigen, om te gaan leven, is nu.

Eenvoud is per definitie echt en authentiek. Want om je leven te vereenvoudigen, moet je eerlijk zijn over wat echt belangrijk voor je is en dat kan niemand anders voor je beslissen. Misschien is het helemaal niet ‘excelleren in een carrière die bestaat bij de gratie van je werkgever die je nu nog kan betalen maar straks niet meer’. Of: ‘het opbouwen van zoveel mogelijk zekerheid die letterlijk met een druk op de knop om zeep kan worden geholpen’.

Wat kan je laten gaan? Wat kan je beter organiseren? Hoe maak je tijd voor wat echt belangrijk voor je is? Welke mensen hebben jouw energie nodig? Waar besteed je je energie daadwerkelijk aan?

De meeste mensen zitten zo vast, op zo veel manieren, dat ze absoluut geen tijd hebben om verder te kijken dan de supermarkt voor hun eten, om dingen op te zetten of uit te zoeken. Het nieuws volgen, je prik nemen en hopen dat het overgaat, is ook een overlevingsmechanisme, denk ik.
Want wat is het alternatief? Erachter komen hoe de wereld echt in elkaar zit? Voor mij was het een bevestiging van mijn al langer knagende gevoel dat er ‘iets’ niet klopte maar voor mensen die hun hele leven in het systeem hebben geloofd zal het vreselijk zijn. En ik snap dat je het liever niet ziet.

Maar als je je leven vereenvoudigt, komt er ruimte. Ruimte om te overdenken, om prioriteiten bij te stellen, om te onderzoeken, om nieuwe verbindingen te maken enzovoort.

Kan je nieuwe systemen en routines opzetten? Je geestelijke ruimte vergroten? Meer lezen, meer mediteren, meer wandelen en minder scrollen, minder multitasken….

Als je doet wat je roept te doen of staat waarvoor je roept te staan, vallen de dingen op zijn plek.

Verder heeft ze het over comfort. Comfort is de vijand van verandering want ja, de afgelopen decennia waren we toch vooral heel erg comfortabel. Hoe lang nog, nu prijzen van alles stijgen en de dingen waar we in geloofden een leugen blijken?

Ze zegt verder dat er een clash zal zijn tussen zo’n beetje alle tegenstellingen. Arm en rijk, oorlog en vrede, de mensen die het heerlijk vinden dat de regering alles voor ze bepaalt en de mensen die er compleet klaar mee zijn. De reacties op het covidbeleid is vooral een symptoom van onderliggende problemen. Je ziet het ook in families: waar men al jaren vooral uit beleefdheid met elkaar omgaat, breekt men met elkaar maar tegelijkertijd vinden we anderen, vaak onbekenden, met wie we ‘op een lijn zitten’ en met wie het voelt alsof we elkaar al jaren kennen.

Alle negatieve elementen in ons leven kunnen ervoor zorgen dat we ons te verlamd of te depressief of te hulpeloos voelen om iets te doen aan de situatie waar we in zitten. Maar dat is een enorme fout. Dit jaar biedt kansen om met elkaar, schouder aan schouder te staan voor iets groters. Iets beters. Iets menselijkers.

In 2022 zien we de resultaten van hetgeen we de afgelopen jaren hebben gecreëerd en hoe meer we het leven vereenvoudigen, des te grootser zijn deze resultaten.

We kunnen niet terug naar wat we hadden. Het bestaat niet meer. Maar in 2022 kunnen we nieuwe wegen inslaan. Dingen anders doen en van alles dat we anders doen, leren we, of het nu beter of slechter uitpakt dan we ons hadden voorgesteld. Maar hoe vaak is een gebeurtenis die we in eerste instantie afdoen als ‘slecht’, achteraf een zegen?

In 2022 gaan we hopelijk snappen dat we wereld die we hebben gemaakt, ons niet vooruit helpt. We zijn niet gezond, niet gelukkig, we verzuipen in de spullen en velen van ons zijn ronduit zelfdestructief om nog maar te zwijgen van de ellende die we alle andere levende wezens aandoen met wie we deze planeet delen.

‘Zo kan het niet langer’ heb ik veel mensen horen zeggen, ongeacht hun politieke overtuiging, vaccinatiestatus of werk. En daar hebben ze gelijk in. Een crisis als deze ontstaat pas als de manier waarop we het doen niet meer houdbaar is. En ik denk dat we ook voor maart 2020 wel wisten dat dit een doodlopende weg was. Meer van hetgeen ons miserabel maakte, maakt ons niet gelukkig.

Als je deze crisis de kans geeft je leven te veranderen, is dat eng en verwarrend en onzeker maar het maakt je leven beter.

Er is een boel rotzooi om op te ruimen. Ik had het er gisteren met iemand over: wij, die nu de ‘tegenstanders’ zijn, moeten klaar staan om de mensen die naar onze kant komen en zeggen: ‘ik ben er klaar mee!’ met open armen ontvangen. Zonder oordelen. Met liefde.

Er zijn zo veel mensen verward, zo veel mensen beginnen wakker te worden omdat ze niet meer prikken willen. Ze voelen de angst van (schijn)zekerheden kwijtraken, angst voor wat die rotzooi in hun lijf doet, angst voor steeds agressievere overheid… het laatste wat ze nodig hebben is een ‘told you so’-dansje van ons maar… het kan en zal beter, uiteindelijk.

We zijn zo geconditioneerd te denken dat het niet anders kan, dat we machteloos zijn zonder zij die over ons heersen maar het tegengestelde is waar. We worden krachtiger en sterker dan ooit als we dit juk van ons af weten te werpen en weer kiezen voor en werken aan wat wij, echt belangrijk vinden in het leven. We zijn gemaakt om tegenslag te tolereren en daardoor te groeien. Zoals een spier een beetje kapot gaat wanneer je je inspant waardoor deze sterker wordt.

Zo. Genoeg getypt, ik ga eens even doen wat ik moet doen zodat ik daarna nog even een blokje om kan gaan.

Doei!