Minimalistische uien.

Dus, de chemische spullen gingen de deur uit. Zo heerlijk voelt dat. Alles echt schoon.

Maar daar bleef het niet bij… de man ging eindelijk eens zijn kasten met gereedschap opruimen. Ik doe dat af en toe maar weet niet precies wat er weg kan, dus ik bewaar veel, behalve het echte afval.

We hadden in de gang van het appartement van mijn ouders nog drie draadmand-statieven die, iets handiger ingedeeld, precies in de kasten pasten en ideaal zijn voor gereedschap en alle andere klusmeuk. Het appartement is nu helemaal leeg en het is ook wel ‘rustig’ dat we alles gewoon hier in huis hebben. En alles past in de gang! Met gemak!

De lavvo, die de kinderen per se wilden hebben maar waar ze in twee jaar drie uur in geslapen hebben, gaat naar een vriendin die -hoe toevallig- op zoek was naar een lavvo.
Krijgen we kampeerzin, kunnen we hem altijd nodig lenen maar ik acht dat… uitgesloten. Gelukkig kostte hij een luttele 300 kronen. Ook de traptractor van de kleinste mag met haar mee voor haar zoontje.

Ik zou graag kamperen leuk willen vinden, lekker in de natuur en back to basic maar ik vind het vreselijk en de tijd waarin we kampeerden voor we naar Noorwegen emigreerden, heeft het laatste restje kampeerlust definitief de das om gedaan.

Minimalisme: het blijft een ui. Als in: vele lagen, niet als in traanogen.

Ik denk vaak: nu zijn we wel op een het minimum aangeland. Of nu dan. Nu? Nu kan er niets meer weg. En natuurlijk, met een leven in beweging en vier kinderen die overal keihard in- en uitgroeien, is er altijd wel iets dat niet meer courant is. Twee jaar geleden leek de tent een heel leuk idee. Mijn ouders hebben 2,5 jaar veel plezier gehad van het appartement en toen deze globale tirannie ten tonele verscheen, niet meer. Het rookoventje hebben we veel gebruikt, maar sinds we de bålpanne aanschaften, is het overbodig. Inzichten komen en gaan. Voorkeuren en hobby’s veranderen.

We kunnen overal tot in lengte van dagen aan vasthouden omdat we het ooit wellicht nog nodig hebben of kunnen gebruiken of hopen te kunnen doen, maar wat levert dat op behalve een huis vol overbodigheid, een angst om los te laten en veranderen op allerlei gebieden, een financiële aderlating en aan het einde een grote zorg voor onze nabestaanden?

Met dat ik de laatste tijd in staat was om dingen, waar ik al langer mee in de maag zat, te laten gaan, kwam er ook weer ruimte voor het laten gaan van andere dingen in mijn leven.
Mijn glas wijn ’s avonds.
Ik kan nu zonder probleem vasten tot 12 uur of langer.
Ik ben er tevreden mee het meest simpele eten te kopen en te eten.
Ik vond ruimte om routines te veranderen en zo meer lucht in mijn avonden te krijgen.
Ik winkel al tijden niet meer en ik heb ook geen enkele zin om in het echt, noch online, een winkel te bezoeken anders dan voor dingen die ik nodig heb. Mijn enige aanschaf recentelijk was een (in Finland gemaakte, gerecyclede) autoruitkrabber.

Dat is best handig.

Ik ga nu even kijken of we (de jongen is een dagje thuis, hij werd zo gruwelijk moe van klasgenoten die alleen nog maar praten over vaccins, corona en testen dat hij mij mocht helpen vandaag) het pad naar ons de weg op kunnen rijden. Er lag sneeuw, die smolt deels, er viel sneeuw overheen en nu dooit het weer dus de weg is een spiegelglad. Spannend 🙂

Ik houd van het sneeuwbaleffect dat zulke opruimacties kunnen hebben. Dingen die ik al lang wilde veranderen, vallen opeens op of van hun plek.

Is mooi!