Avondroutine en shitplanning.

Foto door Bich Tran op Pexels.com

De afgelopen tijd had ik het gevoel dat ik iets niet goed deed. ’s Avonds, na de koffie als de kinderen naar bed gingen, liep ik nog van alles te doen. Lunch maken voor de kinderen, zorgen dat de kinderen hun tanden poetsen, restanten van het avondeten opruimen, snel even de stofzuiger door de keuken… en vervolgens raffelde ik snel het op bed leggen van de jongste twee onder veel gemopper dat de dingen niet waren opgeruimd en demandmetspullenvoornaarboven nog half vol lag met meuk af en ging weer verder.

De reden? Ja, de kinderen 😀 Maar vooral?

Shitplanning.

Mijnerzijds.

(@planningshit is trouwens een vermakelijk twitter-account over debiele stadsindeling maar dat ter zijde)

Mijn ochtendroutine is altijd hetzelfde maar als dat gedaan is, ga ik koffie drinken, ik klets wat bij met deze en gene op telegram, schrijf een blog, lees een blog, ga naar buiten om te wandelen of boodschappen te doen, kom terug, eet lunch, de kinderen komen thuis -gemiddeld rond kwart over een- en fjgkjhdljdklgjervnbpffrrrrlllbtistalzolaat?

En het probleem begint bij ‘ga naar buiten’. Niet dat ik niet naar buiten wil, maar hierdoor loopt de rest van de dag dus niet altijd zoals ik zou willen.

Ik liet altijd de kinderen zelf hun kleding en spullen opruimen en dat gaat op zich best goed. Als ik het vraag hobbelen ze zonder morren naar boven, smijten hun spullen in de kast, smijten soms de spullen van broer of zus ook in hun kast, hebben geen zin om de laatste donkere artikelen aan de juiste eigenaar toe te wijzen en ’s avonds ben ik geïrriteerd dat er nog van alles ligt, laat dat soms ten koste gaan van voorlezen of even bij ze in bed praten en knuffelen en kom beneden met vaak nog het een en ander te doen.

Foute prioritering!

De kinderen kunnen van alles doen, en doen ook redelijk wat in het huishouden. Ze hebben een paar dagen geleden allemaal dik twee uur in de tuin geholpen met het schoonmaken van de dieren, de bestrating en al die andere dingen die er te doen waren. Ze dekken de tafel en ruimen die af, hangen vaak de was op, stoffen en stofzuigen hun eigen kamer op zondag… Maar het opbergen van kleding is niet hun ‘forte’.

Dus besloot ik om het opbergen van hun kleding, weer zelf te doen. En dat maakt alle verschil. Het is voor mij vijf minuten werk, hoogstens, maar het scheelt me ’s avonds een kwartier aan frustratie en het is ook gezelliger voor de kinderen.

Verder zorg ik dat het eten zo veel mogelijk is voorbereid, voor de kinderen thuis komen van school. Dat gaat dan ten koste van een deel van mijn tijd in de ochtend, maar daarentegen kunnen we wel met zijn allen om half vier de deur uit om die 40 minuten – uur (afhankelijk van hoe lang de man over de reis van werk naar huis doet) te gaan wandelen, met zijn vieren of vijven.

Ook maak ik een batch met sandwiches voor ze en leg die in de vriezer, zodat we alleen nog maar wat verse fruit en groenten hoeven toevoegen, in plaats van dat ik elke avond aan de slag moet voor de broodbakjes. De kinderen deden het zelf, maar die zijn er toch het liefst zo snel mogelijk van af en dat ging ten koste van het gezonde: twee boterhammen met kaas en een appel en ze vonden het wel goed.

Dus wat ik deed:

Foto door Tima Miroshnichenko op Pexels.com
  • ik ging zelf hun kleding weer opbergen
  • ik maakte sandwiches in batches
  • ik bereidde het avondeten helemaal voor

Soms sluipen bepaalde frustraties, onhandige gewoontes en blinde vlekken er gewoon in. Want ik heb op zich geen reden om me ’s avonds nog zo druk te moeten maken. Dan is even evalueren waar het mis gaat en wat ik eraan kan doen en ook daadwerkelijk dingen veranderen, de snelste en meest effectieve oplossing.

En dat maakte alle verschil. De avonden zijn nu rustiger, gezelliger en frustratievrij.

Ik kan gewoon weer lekker voorlezen of kletsen over bacteriën, het heelal en andere levensvragen die zo nodig moeten worden beantwoord om acht uur ’s avonds zonder dat ik loop te zaniken tegen ze of denk aan de dingen die ik nog gedaan moet krijgen.