Lui of lui.

Foto door Leonie Fahjen op Pexels.com

Mensen die besluiten minder of niet meer te werken voor een baas of klant, worden vaak met argwaan bekeken. Ik denk omdat anderen hierdoor opeens geconfronteerd worden met hun eigen zelfgemaakte gevangenissen.

Hoe durft iemand om zo maar te stoppen met geld genereren voor Het Systeem, de Overheid en Onze Publieke Voorzieningen!

De meeste mensen die stoppen met werken, maken zich nuttig op andere manieren. Ze zijn er voor hun kinderen, steunen lokale boeren omdat ze tijd hebben om bij hen aan huis te kopen, ze plukken zwerfafval als ze gaan wandelen, ze doen vrijwilligerswerk en doen meer dingen zelf, zoals het maken van goed eten, het repareren in plaats van weggooien en vervangen van kleding, ze hebben tijd voor bibliotheek en kringloopwinkel in plaats van alleen voor klikkerdeklik op bol en amazon. Ze rijden minder of geen auto en hebben minder nood aan gemaksvoedsel, snelle oplossingen en geld tegen problemen smijten die met enige tijd en creativiteit ook opgelost zouden zijn.

En daarbij, ‘niets’ doen is therapeutisch en zeer milieuvriendelijk. Als je in het gras ligt en kevers bekijkt, een ommetje maakt of vogels observeert, dan rijd je niet rond in je auto, je genereert geen geld voor de overheid die er windmolens, biomassacentrales en terroristische organisaties mee financiert en je koopt geen onzin.

Er zijn en ik ken van die mensen die overal een app voor hebben, zelfs om ze te vertellen hoe veel water ze op een dag hebben gedronken. Serieus?
Mensen die in hun handen klappen voor de verlichting. Mensen die de basis, dingen die elk piepsig diertje kan en doet (zorgen voor gezond eten en hun eigen sh’t schoonmaken) uitbesteden aan anderen. Een betaling doen via de computer is al lastig, want alles moet tegenwoordig met een klik gefixt zijn.

Wie is er lui, wie er is vrij, wie is er afhankelijk?

Hoe minder er is waar je afhankelijk van bent voor een tevreden leven, hoe beter.