Oh help minimalisme is giftig!

Ik zag een interessante video van Christina Mychas. Het ging erover dat ze klaar is met minimalisme, dat het voor haar ‘toxisch’ geworden is. Ze noemde voorbeelden zoals het perfectionisme, de druk om de perfecte minimalist te zijn. Het schuldgevoel dat ze had als ze toch eens iets kocht. Het gevoel nooit aan de standaard te kunnen voldoen omdat het voor haar alle plezier uit het leven zoog. Het zorgde ervoor dat ze alles in haar leven ging overdenken tot het punt dat het niet meer aangenaam was.

Zelfde medaille, andere kant

Precies hetzelfde dat mensen doen met veel te veel spullen kopen en zich de afgrond in lenen: de gulden middenweg niet kunnen vinden, zich geen eigen versie ergens van kunnen maken. Het idee dat dertig broeken je stijlvol of gelukkig maken is net zo absurd als het idee dat je gelukkiger bent wanneer je hele garderobe bestaat uit vijf kledingstukken je jezelf alles ontzegt wat je plezier brengt. Nooit tevreden zijn wat er ook in je kast hebt, altijd blijven denken aan wat je nodig hebt om je garderobe echt compleet te maken.

Dus is het zaak om daar een beetje je eigen weg in te vinden.

Toxisch minimalisme

Het is niet minimalisme dat zo ‘toxic’ is. Het is jezelf vergelijken met de extreme mensen van het internet. Leuk, die extreme vegan unshaved digital one pair of shoes minimalists op youtube en instagram maar als je echt groen en minimalistisch wil zijn ga je op het land werken en stop je met het voeden van de google-machine, de slurpservers en alle foute praktijken waar deze bedrijven zich mee bezighouden.

Ik merk ook dat ik soms iets eindeloos uitstel wegens ‘niet nodig’. En strikt gezien heb ik het ook niet nodig. Natuurlijk, we hebben bijna helemaal niets nodig-nodig. Maar wat is de lol daarvan. Af en toe eens iets toevoegen dat het leven makkelijker, aangenamer of mooier maakt als je de middelen daarvoor hebt is niet fout. De wereld stort er niet van in als je een potje nagellak koopt of als je meer dan twee broeken in de roulatie hebt.

Maar de dosis bepaalt of iets toxisch is. Een beetje vingerhoedskruid kan reumaklachten verminderen, een beetje te veel verslapt ook je hartspier. Minimalisme in gezonde hoeveelheden is een verrijking van je leven.

Schuldig

Ik voel me soms ook schuldig als ik iets koop en dat blijkt na een tijdje toch niet zo geweldig als had gedacht. Ik vind het leuk om te kijken naar de ‘extreme’ minimalisten, omdat ik daar mee heb dan van huisvrouwen met hun dollarstore-aankoopjes. Maar ik snap ook dat dat niet mijn leven is.

Eigen weg

Mijn leven is een leven waarin ik het leuk vind mezelf mooi aan te kleden, op te maken en moeder ben van vier kinderen. Een leven met katten, konijnen en kippen die verzorging nodig hebben. Een leven waarin ik soms zo veel declutter dat het onwerkbaar wordt en waarin ik soms besluit dat ik lang genoeg moeilijk heb gedaan. Een leven waarin het weinige dat ik heb, wel naar mijn zin moet zijn. Een leven waarin prioriteiten, smaken en wensen soms veranderen. Een leven waarin ik me niet miserabel wil voelen met een ongeverfd gelaat, ongeschoren benen, kleren die ik tot op de draad verslijt tot ik iets nieuw ‘mag’ en waarin alle lol in de vorm van ijsjes, een mooie jurk die niet nodig is, bioscopen, een extra kleur nagellak, binnenspeeltuinen en cd’s tot ‘nutteloos’ en ‘overbodig’ wordt gereduceerd.

Het leven is iets met balans. Soms iets te veel van het een, iets te veel van het ander maar per saldo toch op het juiste pad.

Slingeren

Ik heb ook periodes gehad waarin echt heel erg onder stress stond. Wat me dan hielp is mijn eigen leven zo gedoe-loos mogelijk maken maar toen die stress achter de rug was, was het een kale boel en kieperde ik de andere kant op, alleen maar om het een paar maanden later weer op te ruimen, verkopen en terug te brengen naar de kringloop. Dat zijn ook dingen waar we van leren.

Halve verhalen

Hoeveel vertellen de voorbeeldminimalisten niet? Dat weet je niet maar het plaatje is, durf ik te zeggen, in het echt toch vaak minder perfect dan op het scherm 😉

Minimalisme blijft voor een rode draad, een filosofie om me aan vast te houden. Het antwoord op een probleem is bijna altijd ‘minder’. Minder nieuws lezen, minder kopen, minder eten, minder energie gebruiken, minder verplichtingen, minder kleding in mijn kast…. tot het dat niet meer is.

Niet van het ene extreme in het andere extreme tuimelen maakt een kalm en tevreden leven.

IJskoude wandeling

Vandaag was een fijne dag. De jongen zocht cadeautjes, want hij is jarig. Gelukkig hadden we ook cadeautjes voor hem gekocht waar hij heel blij mee was.

Daarna maakte ik bier, samen met de man en een muziekje. Vervolgens moesten er pannekoeken gebakken. Een flinke stapel voor vijf kinderen. De taart werd gemaakt en versierd en voorzien van kaarsjes. Toen aten we de taart, zonder kaarsjes. En toen werden we zo flauw dat we er echt even uit moesten!

Er stond een keiharde, snijdende noordoosten wind. Er waren storm en hevige sneeuwval voorspeld, maar de sneeuwval hield zich op zee. De gevoelstemperatuur lag volgens het weerbericht op -11 en dat geloof ik graag. HU! Frisse neus in drie tellen. Ik maakte een paar plaatjes.

Dat was zondag. Bijna. Nu lekker bier en boek.

Doei!

Maakt minder ‘gelukkig’?

Zou ik evenveel plezier hebben in het leven als ik meer spullen zou hebben? Nee. Niet alleen omdat ‘meer’ materialisme zelden wat toevoegt maar ook omdat het hebben van die extra dingen, een grote last zou zijn nu ik al zo lang leef met minder.

Soms zie ik filmpjes van mensen met een huis vol met geliefde spulletjes waar ik blij van word. Dingen met een herinnering, mooie dingen…. en soms zie ik mensen die nauwelijks iets hebben en vertellen over hun leven, wat me raakt.

Het filmpje van deze man bijvoorbeeld van het geweldige Zuid-Afrikaanse youtubekanaal Green Renaissance.

Hij vertelt hoe hij zijn rijkdom is verloren maar een andere rijkdom vond. Hij werd wakker met een gevoel van lichtheid, omdat hij niet meer voor al die dingen hoefde te zorgen. Hij geloofde dat hij gedefinieerd werd door zijn bezittingen maar besefte uiteindelijk dat niets van jou is, of van mij, of van wie dan ook anders dan van ‘de natuur’. Je hoeft iets niet het jouwe te noemen om het te ‘hebben’. Hij vond het minimalisme, wat volgens hem geen woord is bedacht door minimalisten, want is gewoon een lang woord voor ‘niets’.

Hij heeft alleen nog wat hij nodig heeft om op een comfortabele manier te overleven onder de mensen, met name kleding. Wat je bezit, veel of weinig, zegt niets over je gevoel van geluk. Voor hem geeft minder, echt geluk.

Ik zie soms ook mensen, minimalisten, die weinig hebben maar zich volledig ophangen aan hun productiviteit, hun online voorkomen en hun interieur en hoewel al die dingen positief kunnen zijn op zich, is er soms een bepaalde krampachtigheid, die maakt dat ik niet het idee heb te kijken naar een tevreden mens maar naar eentje die gewoon zijn hoofd in een andere galg heeft gestoken maar een galg desalniettemin.

De sleutel: tevredenheid. Ik ben het bijna altijd en soms niet. Het is wel altijd een keuze die ik kan maken. Een pauze nemen, beseffen dat het leven goed is. Nu in elk geval wel. Nu ontbreekt het me aan niets. Niet aan liefde, niet aan veiligheid, niet aan geld, niet aan eten, niet aan warmte.

En nu komt de kerst eraan. Noren gebruiken 3,3 miljard kronen voor kerstinkopen op Black Friday. Dat is 25% meer dan vorig jaar. Een positieve ontwikkeling: minder mensen laten zich verleiden door de aanbiedingen, mensen kiezen liever voor goede kwaliteit dan voor goede kortingen en zoeken groenere alternatieven.

Maar dan nog. 3.3 miljard voor mensen die alles al hebben. En dit is een tipje van de ‘julehandel’-ijsberg.

Wat zou het mooi zijn als mensen eens terug gingen naar de basis van kerst. Naar stilte, bezinning, samenzijn, waardering, warmte, een fijne maaltijd delen met fijne mensen, een paar vrije dagen om betekenisvolle dingen te doen met de mensen van wie we houden, het vieren van het overleven van wederom een jaar 😉 Wat lichtjes in de duisternis. Een cadeautje voor de kindertjes. Een goed gesprek en de terugkeer van het licht, elke dag weer een minuutje erbij.

Dat kwartje moet nog even vallen bij de meesten, geloof ik.

‘Gelukkig’ is natuurlijk een rekbaar begrip. Er is het algemene gevoel van welzijn. De kleine momenten van intens geluk. Het ‘objectieve’ geluk: ‘ik heb een huis van 4 ton, een lease-auto, een goede drukke baan en twee kinderen die zich goed gedragen dus ik moet wel gelukkig zijn’. Een leven leven waarin je niets anders zou willen doen als je het over kon doen.

Ik denk dat ik met meer spullen -een groter huis, een eigen huis, een nieuwe auto, meer verplichtingen- een minder gelukkig leven had gehad. Ik had niet, of veel minder rustig kunnen genieten van alle dingen die het leven mooi maken. Ik had ervoor naar andermans pijpen moeten dansen, mijn kinderen moeten uitbesteden aan vreemden en mijn man moeten betrekken in het huishouden als hij ook een dag hard gewerkt heeft.

Minimalisme, of eenvoudiger leven is geen pleister voor alle wonden. Dat zal ik ook niet beweren. Maar ik geloof absoluut dat een leven dat te vol is met verplichtingen, spullen, rommel, bijzaakjes, bijklussen, bijverdienen en materialisme, beter wordt als je dingen weghaalt.

Pre-kerst declutter.

Als je een e-mailaccount hebt voor nieuwsbrieven of een winkelcentrum bezoekt, word je om de oren geslagen met de allerbeste deals! black week! winkelen tot 23 uur ’s avonds! tot 70% korting op alle onverkochte rommel van voorgaande jaren! En soms is dat verleidelijk. Als die rok in je winkelwagentje opeens 30% goedkoper is, is ‘klik’ snel gedaan. Als je ‘nu’ moet besluiten of je die prachtige keramieken mokken voor de helft wil (alleen vandaag!) is dertig dagen bedenktijd een lastige.

Foto door Lukas Kloeppel op Pexels.com

Maar dat is de reden dat ik al die dingen zo veel mogelijk buiten houd. Ik weet dat ik echt niet volledig immuun ben voor mooie dingen met fikse korting. Net zoals dat ik me een leven zonder chocola prima kan voorstellen en weken aan chocola voorbij kan lopen maar dat er een moment van zwakte komt. Dan is het niet in huis halen van de ‘verleiding’ de eenvoudigste strategie.
Ik kan mijn wilskracht wel voor nuttiger dingen gebruiken.

En de feestdagen. Oh ja, die. Ze komen er ook weer aan. Het is een raar contrast met Nederland, de berg grøtfester en julefeiringer die we niet kunnen vermijden. De cadeautjes. Het altijd enigszins beklemmende gevoel van december. Wat is er dan beter dan nog eens fijn ontrommelen?

(ik klaag dit jaar niet over te veel feestjes, ik ben dankbaar en blij in een land te wonen waar de gekte over de xG nog niet compleet heeft toegeslagen, zelfs de coronapas’pilot’ in een gemeente is na een storm van protest ingetrokken en zondag gaan we de barricaden op in Kristiansand tegen de tweedeling)

Maar opruimen.

Opruimen en ontrommelen is iets dat ik altijd wel doe. Bij het opvouwen van de was gaat een te verwassen shirt de poetslappen in, de in tijden niet gebruikte plastic beestjes en het gelezen boek in de donatiedoos. Maar soms is het fijn om even het huis door te lopen en te kijken of er nog meer is dat we nu kunnen laten gaan om (vrij letterlijk) ruimte te maken voor nieuwe dingen. Stiften zonder kleur, volgeschreven tekenboekjes, kleding die niet meer wordt gedragen…

Heeft dit ding nog waarde voor mij? Ik kan natuurlijk niet bepalen wat waarde heeft voor de kinderen, dus op de meest overduidelijke rommel na, beslissen ze zelf wat ze ergens mee willen voor mijn eigen spullen kan ik goed inschatten of het nodig is het nog in mijn leven te houden.

Gebruik ik het nog regelmatig? Het gebeurt wel eens dat ik een aankoop lang heb overdacht maar er vervolgens na een periode achter kom dat ik het toch niet gebruik, of veel minder vaak dan gepland. Dan is het zaak om zonder emotie en schuldgevoel te kunnen besluiten of iets zijn plek in huis nog verdient.

Heb ik het dubbel? Het gebeurt zelden maar soms heb ik iets in huis dat het werk van een meer specifiek ding, prima kan doen.

Is dit iets voor mijn fantasie- zelf? Nu is er niets mis met wat aspiraties. Als je je leven graag anders wil, is het denk ik nuttig om te investeren daarin, maar niet in de eerste plaats door middel van spullen. Als je fitter wil worden, kan je beter eerst een wandelroutine opbouwen dan jezelf voornemen om elke dag een half uur te joggen en daar vijf outfits voor te amazonnen voor je ook maar een stap hebt gezet. Als je wil leren fotograferen, kan je beter eerst mooie composities maken met de camera die je hebt dan voor honderden euro’s aan lenzen kopen.

Als ik me niet kan indenken dat ik iets vandaag of deze maand nog wil doen, ga ik het vermoedelijk nooit meer doen.

Ook de stoelen uit het appartement van mijn ouders die ik hierheen sjouwde omdat de kinderen ruzie maakten over wie waar kon zitten, gaan weer terug. Sinds de stoelen er staan kunnen ze wel netjes op de bank zitten omdat er anders eentje op zo’n stoel moet en dat is eigenlijk niet gezellig. Meer spullen toevoegen lost gewoon zelden iets op!

Het is zo fijn om straks met alles op orde aan de kerstdrukte te beginnen. Ik ga wat spullen op finn zetten om te verkopen, wat dingen sorteren, een doos voor de kringloop die volgende week weer spullen aanneemt, klaarmaken en daarna een heerlijke wandeling maken. De wolken beginnen geheel volgens voorspelling (huh?) weg te trekken en de koffie is op, dus hup!

Fijne dag allemaal!

Een blog is geen blog, twee blog… etc.

Ik moest even verzinnen wat ik nu wilde met mijn blog. Soms houd ik er gewoon van om opnieuw te beginnen. Ik heb niet alles weg gedaan, veel van mijn oude berichten staan op ouderommel.wordpress.com. Ik denk dat ik ‘oude rommel’ ook ga gebruiken voor mijn dezetijd-gerelateerde schrijfsels en dit blog houd voor onderwerpen over minimalistisch leven.

Ik denk vaak: ‘wat heeft het nu voor zin om over de lol van minder te praten met alles wat boven ons hoofd hangt’. Terwijl juist dat wel is wat ervoor zorgt dat we nu gewoon ons leven kunnen leven en niet wanhopig vast hoeven houden aan een verhaal waar we diep van binnen eigenlijk ook al lang niet meer in geloven. Dat men hier (nog) niet zo gek is op bepaalde punten, helpt daar natuurlijk ook mee maar toch: door ons leven eenvoudig te houden en ons te richten op wat we belangrijk vinden, leven we het beste leven.

Ik denk net zo vaak: ‘waarom zou ik proberen mensen over te halen om aan de andere kant te kijken?’ Op zijn best geloven veel mensen het niet, op zijn slechtst krijg je een berg verwijten en verwensingen over je heen waar je koud van zou kunnen worden.

Eens kijken of dit werkt.

Ondertussen zit ik te wachten tot de regen begint, want hij zou ook weer snel voorbij moeten zijn. De lucht is loodgrijs. Zo’n lucht waar je sneeuw uit verwacht maar voor sneeuw is het nog te warm. Het avondeten staat al klaar in de vorm van restjes van de afgelopen dagen en de vaatwasser wast af. Voor de deur zijn ze nu bezig met het leggen van kabels voor internet en een waterleiding. Enorme vrachtwagens rijden achteruit over het paadje naar zee dat vooruit in een gewone auto al spannend genoeg is. Zo knap!

Dat was mijn huishoudelijke mededeling 🙂