Over prakkie, soep, sushi, wier en meer.

Nou nou, dat was even schrikken hè, zo zonder Fascistbook & co. Ik zou ze niet missen. Ik zou sowieso weinig internet missen als het er niet meer was. Bijzonder hoe hulpeloos veel mensen zijn en hoe ze afhankelijk zijn van zo’n bedrijf. Bijzonder eng ook hoe de hele wereld afhankelijk is van het internet.

Och ja. Inmiddels wast de wasmachine een was, de biervaten staan vrolijk te borrelen op de achtergrond en de kinderen liggen nog op bed. DL2 was een beetje ziekjes de laatste dagen maar ze eet ook vaak als een zieke kip en kan zo lekker tobben over de meest (in onze ogen) onzinnige zaken en dat slaat altijd op het kind d’r hoofd en buik. We noemen haar Melman, naar die hypochondrische giraf van de film Madagascar. Straks maak ik een soep in de slowcooker met wat biologische koeienbotten en veel verse groenten en zeezout, daar zal ze wel van opknappen.

Ik begrijp niet dat ze zo slecht eet, want ik kook over het algemeen erg lekker. Nee, wij dan vroeger. ‘Wat eten we?’ en als het antwoord dan ‘prakkie’ was, dan was heel mijn dag verpest. Als ik iets vreselijk vond, waren het gekookte aardappels met gekookte groenten en dan ook nog eens als, de naam zegt het al, geprakt. Echt, kokhalzend ging het -min of meer- naar binnen. Het enige lichtpuntje waren de augurken. De man zijn trauma is zo’n vierkant blok vis met witte saus uit een pakje. Ieuw!

De laatste tijd eten we ongeveer tweemaal per drie weken zelfgemaakte sushi. De kinderen helpen met maken en dat gaat elke keer een beetje beter, zelfs zonder sushimat maar nu het een vast onderdeel van het menu is geworden, koop ik er wel eentje. Echter, een handdoek werkt ook redelijk. Ik heb nog wat over voor de lunch vanmiddag en heb er nu al zin in.

Vandaag gaan we naar het durp, even de boeken inleveren bij de bieb en verder heb ik niet zo veel op het programma. Gisteren was ik zo laat met alles, ik liep heel de dag achter mezelf en de feiten aan en dat is zo irritant! Als de kinderen straks beneden komen maak ik gelijk alles in orde, inclusief het eten voor vanavond en hebben we de rest van de dag ‘vrij’. De kinderen mogen ook hun handen laten wapperen en kunnen de was opvouwen, afval wegbrengen, de dieren verzorgen en hun eigen kamer netjes maken.

Gisteren heb ik de kussens gewassen van de ‘loungeset’ die we hadden gekregen van de buren en een van de banken naar boven gesjouwd voor op het balkon.
Ik had opeens zo veel zin om comfy met de man ’s avonds op een (schone) bank te zitten bij de bålpanne, met een dekentje over onze benen… Dat doen we echt te weinig terwijl ik dat juist zo heerlijk vind. Het enige vervelende is dat ik eigenlijk geen goede plek heb voor die enorme kussens.

Dat is toch stom, dat we soms gewoon niet doen wat ons eigenlijk het meest blij maakt en dat we soms de dingen uitstellen die we toch wel moeten doen voor een uurtje ‘niksen’, waarmee we alleen onszelf in de vingers snijden….

Dus. Ik ga maar eens doen wat ik moet doen!

Fijne dag vandaag 🙂

Alles wordt duurder en schaarser.

We gaan, spontaan opduikende gekke redenen om toch niet te gaan daargelaten, toch naar Nederland. Volgens de man is het enige dat we nodig hebben een snelle antigeentest voor ons beiden en vooruit, daar is nog mee te leven gezien het doel van de reis. Er komen mensen uit Nederland hier op vakantie. Ik hoop dat ze beter weer hebben dan dat het nu is. Het stormt echt vreselijk. Volgens het weerbericht is het vanmiddag even iets minder en kunnen we bij de zee gaan kijken. Ik houd niet zo van storm maar wel van onstuimige zee, zolang ik er niet op hoef te varen.

Ik lees toevallig een stukje op nrk.no, over dat men grote problemen verwacht in het globale warentransport. Tijdens de pandemie ophokking bestelden mensen rommel uit China als nooit tevoren, want ze konden hun geld niet uitgeven in restaurants en aan vakantie. Er wordt nu 6% meer met containers rondgesleept dan hiervoor maar in de zomer waren 2 van de 3 schepen te laat en het ziet er naar uit dat dat veel erger wordt.

Tijdens de grote ophokking hebben veel zeelui maanden aan boord van de schepen gezeten en velen kiezen er nu voor om dat werk te verlaten, net als vrachtwagenchauffeurs. Ik moet er niet aan denken dat de man weer was gaan varen en ik hem maanden had moeten missen! Zo vreselijk voor iedereen in die situatie en een compleet vergeten probleem, terwijl het ging om tienduizenden (met name) mannen.

Men voorziet vooral problemen in de levering van electronische componenten maar ook in producten die door coronarestricties worden tegengehouden. Ikea heeft treintransport en eigen containerschepen gehuurd. Een tijdje geleden was ik er met een vriendin, die naar een nieuwe keuken wilde kijken en het aantal lege schappen viel me inderdaad op. Bestek, koffie-spullen, keukenfrontjes, kaarsenmeuk en op nog veel meer plekken de schappen leeg of nagenoeg leeg. Dat zijn we hier niet gewend!

De prijzen in de EU zijn het hardste gestegen sinds 2008. De inflatie is 3,4%. Jaja.

Het leven wordt duurder. Stroom is nu iets goedkoper dan een paar weken geleden, hetzij nog altijd duurder dan normaal maar 50% hogere prijzen worden verwacht voor zuid-Noorwegen. Geweldig, die vrije energiemarkt en een Europees netwerk. Benzine: vorig jaar konden we tanken voor 13 kronen per liter, nu 18 of meer.

Dat zijn onrustwekkende berichten. Ik kan denken dat het mij toch niet persoonlijk raakt en dat doet het voorlopig ook niet. Ik heb niet veel en niet veel nodig maar uiteindelijk raakt dit ons allemaal want de zuivelboer en de groentenkweker hebben ook electronische spulletjes en dure stroom nodig om ons eten te produceren. Ik let altijd goed op prijzen en zie dingen bijna verdubbelen in prijs. Inflatie 3,4%. Natuurlijk!

Toch: minimalisme en eenvoudig leven blijkt maar weer de beste verzekering te zijn tegen al het naderende onheil 😉 ‘Bestel nu al je kerstcadeautjes!’ wordt er gezegd.
Wel, de kringloop heeft vast de komende maanden nog wel wat mooie boeken voor onder de boom en een leuk schilderijtje of klein speelgoedje, ik ga ervan uit dat we volgend jaar ook nog wel een ‘Noorwegens grootste ijsje’ kunnen krijgen en chocola en snoepjes doen het altijd goed en dat is wat er bij ons doorgaans onder de kerstboom ligt dus dat de kinderen geen nieuwe iPhone kunnen krijgen, daarvan liggen ze niet echt wakker.

Het zou ook niet zo ernstig zijn voor de meesten, om even te worden geconfronteerd met het feit dat er grenzen moeten zijn aan hun hebberigheid. Dat je niet altijd alles voor een habbekrats vanaf de andere kant van de wereld kan laten aanrukken zodra je ogen iets zien dat wel leuk lijkt. Zeker ook voor kinderen want die groeien helemaal op in een wereld waarin alles kan. ‘Wij’ (sprak oma) hebben in elk geval nog een relatief simpele jeugd gehad.

Ik heb de kinderen nooit verwend met materiële zaken en daar hebben ze niet onder geleden. In tegendeel. Ik denk dat ze zich een stuk makkelijker aanpassen aan de wereld die eraan komt. Natuurlijk krijgen ze wel eens wat maar dat is meer ‘eens in de zoveel maanden’ en dan zijn het vaak dingen die ze goed kunnen gebruiken, zoals een wekkerklok een tijdje geleden en meestal tweedehands.

Ik heb de oudste twee ook wel verteld, als het er zo eens over ging dat dit, dat alles kunnen kopen voor bijna niks en shoppuh als hobby, niet de normale situatie is en vermoedelijk ook niet heel ons leven zal zijn. Ja, deed mama’s glazen bol het toch weer goed.
Ik heb eigenlijk best bewondering voor de manier waarop ze de dingen doen. De oudste geeft zelden iets uit en heeft nauwelijks wensen, zeker niet als ik zeg ‘van je eigen geld’ 😀 Ze weten ook gewoon niets voor kerst of verjaardagen behalve papier, stiften en boeken. De laatste keer dat we in een speelgoedwinkel waren, was toen de oudste 7 werd, de jongste is denk ik nog nooit in een speelgoedwinkel geweest zelfs.

Waarmee ik maar wil zeggen: bereid je voor. Materieel en geestelijk. Blijf kalm en geniet van alle mooie dingen die het leven geeft. En nu ga ik koffie zetten voordat de stoom eruit valt want dat zou best eens kunnen met dit weer. Het verbaast me dat alles het nog doet.

Fijne dag!

De belangrijkste gewoonte

Het boek ‘Atomic Habits’ van James Clear (ik schreef de verkeerde naam, ik moet dingen ook gewoon checken eerst!) is een aanrader voor mensen die zich willen verdiepen in de wondere wereld van gewoontes. Ik houd van gewoontes. Van de goede in elk geval. Slechte gewoontes heb ik ook maar die zitten me niet dusdanig in de weg dat ik vind dat ik ze moet veranderen. Sterker nog, ik geniet af en toe gewoon van een half uur plaatjes hoarden op pinterest en van ’s avonds zelfgemaakte wijn drinken.

Er zijn zo veel dingen die we onszelf af- en aan kunnen leren als we er gewoontes van maken. In mijn geval helpt weten wat ik wil. Ik wil een zo mooi mogelijk leven, mezelf goed voelen in mijn vel en in mijn huis, een goede moeder en een aangename vrouw zijn voor kinderen en man.

Soms zijn dingen doen die niet bijdragen hieraan -rotzooi eten, inactief zijn, onzin kopen, afwezig zijn met mijn hoofd- aantrekkelijk maar dan probeer ik mezelf toe te spreken: ‘draagt dit bij aan het leven dat ik wil leven?’ Nee? Wel, dan gaan we dat dus niet doen.

Ik heb soms ook wel eens zin om naar een winkel te gaan en hersenloos leuke spulletjes te kopen. Maar dat draagt niet bij aan het leven dat ik wil leven want ik wil leven met minder spullen, geld overhouden voor belangrijke dingen en heb helemaal geen zin in verpakkingsmateriaal opruimen, spullen afstoffen en over een paar weken zat zijn. Bijvoorbeeld.

Maar mijn belangrijkste gewoonte is: me aankleden. Meteen. Netjes. Vrouwelijk. Zodra ik ben opgestaan en mezelf heb opgefrist.

netjes aankleden, plus schoenen. (trui teruggepikt van mijn dochter die hem niet draagt)

Voor een ander kan dat bijvoorbeeld hardlopen zijn, of elke dag drie uur schrijven aan een boek, op tijd naar bed gaan. Van die gewoontes die uitstralen naar de rest van je leven en alles wat je doet, beter maakt.

Zoals met mezelf aankleden. Als ik me direct netjes aankleed, voel ik me netjes. Ik heb direct het gevoel dat ik iets nuttigs gedaan heb. Ik voel me vrouwelijk en ‘put together’. En: nette kleding aantrekken is evenveel werk als slonzige kleding, maar de energie die mooie kleding geeft is zo veel krachtiger dan die van een grijze joggingbroek!

Daarna doe ik mijn gezicht en als je er netjes uitziet en je goed voelt, moet de omgeving natuurlijk ook goed voelen. Zit ik in mijn vuil aan de keukentafel dan is de motivatie om het huis netjes en mooi te maken, een stuk minder. Dus, bedden opmaken, de was doen, doekje door de badkamer, rommeltjes opruimen, de vloer stofzuigen indien nodig en alle oppervlakken mooi leeg. Doen wat ik moet doen: de administratie, boodschappen, bier bottelen…: gaat allemaal stukken gemakkelijker als ik me goed voel over mezelf en mijn omgeving. En als alles dan netjes en mooi en proper is, ga ik uiteraard niet als een slons eten. Dus niet iets aan het aanrecht naar binnen stouwen ofzo. En omdat ik me zo gezond mogelijk wil voelen, ga ik naar buiten. Ook als het regent. Want ik weet dat dat me ook veel goed doet.

bed opmaken, ook zo’n fijne gewoonte 🙂

Zou ik al deze dingen doen als ik in mijn pyjama (ik heb geen pyjama’s, dus een spreekwoordelijke pyjama dan maar) zou blijven rondschuifelen? Nee, ik denk het niet.

Dit zorgt er ook voor dat ik makkelijker opsta, want ik heb eigenlijk gewoon altijd in de nieuwe dag.

Dus als het allemaal niet zo lekker loopt, probeer je dan een gewoonte eigen te maken. Eentje die uitstraalt naar alle andere gebieden van je leven. Zoals bewegen. Als je dat kan doen een half uur per dag, voel je je geestelijk beter, je ziet er gezonder uit, je eet gezonder en dat doet je energieker voelen, waardoor je werk en huishouden makkelijker onder controle zijn te houden, bijvoorbeeld.

Ik zweer bij ’s ochtends meteen netjes aankleden. Plus schoenen want die geven ook een andere energie dan dikke sokken of pantoffels.

Ik zou al deze dingen minder makkelijk kunnen doen, het zou veel meer moeite kosten, zonder die ene basisgewoonte. En ook al loopt de dag in het honderd -die dagen heeft iedereen wel eens- en doe ik verder niet heel veel, dan toch heb ik gedaan wat ik moest doen en voelt dat in elk geval toch nog goed.

Wat is het nut? Nou, precies dat. De tijden zijn roerig, de onzekerheid groot, emoties soms heftiger dan normaal maar dit blijft gewoon mijn basis, mijn anker, mijn ritueel en de manier om mijn leven op mijn condities te blijven leven.

Je hebt geen 30 nieuwe gewoontes nodig. Eentje kan genoeg zijn.

Dit is een test…

En daarom laat ik mijn kinderen niet testen. Dit meisje werd ook getest, ze wilde zo graag naar school schreef haar moeder. ‘Gebeurt wel vaker’, zeiden de gezondheidsautoriteiten. Niets om je druk om te maken.

Gisteren deed ik eens een rondje blogland en ik las een moeder die klaagde dat zij altijd het braafste jongetje van de klas was en haar zoontje van 9 eigenlijk weer zou moeten laten testen. Waarom doen die andere ouders niet gewoon mee? Zij doet wel netjes wat gevraagd wordt! (wat is dat met mensen die zichzelf zo braaf vinden omdat ze zich laten injecteren? willen ze een medaille? schouderklopjes? lintje?)

Waarom zou je je kinderen niet laten testen?

Wellicht omdat ze weten dat die tests niets bewijzen, behalve dat je minieme hoeveelheid virusmateriaal in je neus hebt. Wellicht omdat ze iets meer onderzoek hebben gedaan naar de menselijke anatomie en snappen dat een ongeschoolde teststraatmedewerker geen idee heeft wat hij of zij doet. Wellicht omdat ze weten dat het vlies tussen de neus en de hersens uiterst kwetsbaar is. Wellicht omdat ze weten dat dit schadelijk is voor de pijnappelklier, je ‘derde oog’. Wellicht omdat ze weten dat kinderen niet ziek worden van covid en dat dat hele asymptomatische besmettingenverhaal, complete bullshit is. Moet je eens bij de dokter komen in 2019 en vertellen dat je een ziekte hebt. ‘Waar heb je last van dan?’ ‘Nergens van, maar ik ben wel ziek. Kan u een test doen?’ lol. Wellicht omdat ze hun kinderen niet willen leren dat hun lichamelijke integriteit voor het grote goed overboord moet worden gekiept maar die willen bewaren, want mensenrecht. Wellicht omdat je snappen dat keer op keer het ernstig carcinogene ethyleenoxide in de neus, niet echt bijdraagt aan de gezondheid.

Ik heb echt met verbazing gekeken naar het gemak waarmee mensen hun kinderen onder de bus duwen. For the greater good.

Dat je zelf nu zo simpel bent dat je je laat inspuiten met godmagwetenwat, maar dat je je kinderen hetzelfde aandoet. De informatie waarin staat dat ze geen peop weten over de langetermijneffecten en geen data hebben over de effecten op mensen onder de 18, staat gewoon op de website van de overheid, zelfs google vindt deze informatie als eerste als ik zoek naar ‘legemiddelverket’ en ‘Comirnaty’. Als je dan toch de hele dag met je telefoon in je klauwen zit, kan je op zijn minst wel eens even een paar minuten de andere kant van de propaganda bekijken.

Er staat ook duidelijk dat mensen -wisten ze in december al- die bloedverdunners nemen een extra hoog risico op bijwerkingen hebben. Ik ken mensen die de rest van hun leven tot deze pillen ‘veroordeeld’ zijn en mijn opmerking hierover wegwuiven. ‘Alles heeft bijwerkingen, maandag krijgen we de tweede prik’. Ja stik er dan in.
Doet niets af aan onze verstandhouding verder maar als je het nodig vindt te vertellen over je ‘vaccinatie’, vind ik het nodig om te vertellen dat het stom is. Misschien omdat het me fijner lijkt dat je gezond oud wordt. Omdat ik je wil wijzen op de andere kant, die je niet op NRK ziet.

Totdat… mensen er straks massaal achterkomen hoe ze zijn voorgelogen. Ik denk dat dat gaat gebeuren. Ik zie nu al veel hoopvolle commentaren van mensen die durven toegeven dat ze zich hebben laten belazeren en dat proces van wakker worden gaat pijn doen. Want, niets is echt.

Sinds de prik te hebben gekregen: Een oudoom die steeds omviel en na een week ziekenhuis morgen wordt begraven. De moeder van een kennis die na jaren kankervrij te zijn, overal uitzaaiingen heeft. Zwager van een vriendin die de stemmen in zijn hoofd niet meer de baas kon (dokters zien een uitbarsting van schizofrenie, ook in jonge mensen zonder voorgeschiedenis). De hytte-buren waarbij de man van de trap valt met een hartinfarct en doodbloedt. Trouwens: Noorwegen gaat wel onderzoek doen naar de extreme ‘onderlijfsbloedingen’ die gemeld worden door jong en oud na de prik.
Het zijn allemaal geen directe bijwerkingen en we kunnen niet elk sterfgeval en ongemak verbinden aan die prik, maar dit moet toch op gaan vallen? Hoewel….

Bij de workshop moesten we opschrijven wat voor jou voorwaarden zijn om het goede leven te leven en wat je zou doen als je dat zou verliezen. Ik schreef op: vrijheid, waarheid, vrede, gezondheid, natuur en dat zijn we allemaal al verloren. Wat ik doe: ik creëer mijn eigen realiteit.

Er zijn geen mensen meer hulpeloze slaven, dan zij die ten onrechte menen vrij te zijn zei Goethe.

Eens in de vier jaar een vakje rood kleuren, is geen democratie. Kunnen kiezen uit 30 soorten ontbijtgranen is geen vrijheid als je verplicht bent je kinderen naar de hersenspoeling te brengen, 12 jaar lang. De leugenpers ‘vrij’ noemen maakt nog niet dat je een eerlijk verhaal te horen krijgt. Het onderdrukken van mensen elders op de wereld maakt niet dat wij in vrede leven. Chemische pillen voorgeschoteld krijgen betekent niet dat je iets goeds doet voor je gezondheid. Boompjes op een rijtje zetten en ‘wildbeheer’ in piepkleine parkjes maakt geen natuur.

Twaalf jaar geleden keek ik de Zeitgeistfilms. Als je zin hebt in een kijkje aan de andere kant van de kunstmatige ‘werkelijkheid’ waarin we bestaan, raad ik ze van harte aan. Het bovenste stukje was voor mij een van de grootste ogenopeners.

Er komt een tijd dat veel meer mensen hier klaar voor zijn. Er blijft ook altijd een flinke groep die het niet wil zien en comfort verkiest boven waarheid en vrijheid. De groep die ging paniek-kopen en niet verder kwam dan pleepapier en afbakbrood. Het was een teken aan de wand.

Toch, wakker worden is een proces. Er zijn veel halve waarheden, charlatans, verdraaiingen en te snel getrokken conclusies aan beide kanten. Maar onderzoek dingen! Neem niet alles dat je geleerd hebt, voor waar aan. Wees kritisch. Stel vragen. Waarom ziet de wereld er zo verrot uit? Wie trekken er aan de touwtjes?

Dat ‘dumbing down’ van de afgelopen decennia, dat werpt nu wel zijn vruchten af voor de puppetmasters. Veel mensen komen niet verder dan facebook, de telegraaf en ranzige tv-shows met idiote spelletjes, debiele praathoofden en stelletjes die elkaar bedriegen. Wat het kastje hen vertelt, dat is waar. Het heet niet voor niets een ‘programma’.

Nou, de films duren bij elkaar maar een uurtje of negen. Veel plezier!

Tijd om te overdenken.

Ik vier over een paar maanden mijn tienjarig thuisblijfmoederschap. Het waren tien prachtige jaren waarin enorm veel is gebeurd. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, iets dat nog altijd in mijn pen zit.

Vanmorgen merkte iemand in het Telegramgroepje op dat er een groot aantal wakkere moeders, thuisblijfmoeder is of op zijn minst keuzes in het leven heeft gemaakt die de kinderen voorop stellen in plaats van het egoïstische ‘als mama blij is, is iedereen blij’.  Je moet jezelf ook zo nu en dan voorop stellen omdat je uit een leeg vat niet kan tappen maar je gezin hoort je hoogste prioriteit te zijn en niet alleen in woorden maar ook in daden. Vind ik.

De laatste twee jaar ben ik blijer dan ooit dat we ons leven op een manier hebben vormgegeven die past bij wat wij belangrijk vinden in het leven. Een onverwacht voordeel is ook dat we tijd hebben om dingen te onderzoeken.

Als je een flink deel van je leven laat innemen door je werk en alles daaromheen –het regelen van oppas, het afleveren van kinderen bij de oppas, het maken van afspraken, bekvechten met je echtgenoot die altijd te weinig doet en wat ie doet, doet ie verkeerd, sarcastische commentaren maken op blogs van thuisblijfmoeders ;), het onderhouden van de auto en garderobe die je nodig hebt voor je werk, het volgen van cursussen die je aan jezelf verkoopt als ‘persoonlijke ontwikkeling’ maar wat niets anders is dan van jou een nuttiger werknemer maken ten koste van je eigen gezin- dan blijft er weinig tijd over om kritisch te zijn.

Kritisch op wat je eet.  
Kritisch op wat je je kinderen inspuit.
Kritisch op waarmee jezelf laat prikken.
Kritisch op wat je leest en kijkt.
Kritisch op de spullen die je koopt.
Kritisch op het geld dat je uitgeeft.
Kritisch op de verplichtingen die je aangaat.
Kritisch op wat je nodig hebt om aangenaam te leven.

Het makkelijkste is het, om mee te rennen met de stroom. Zodra je je afvraagt of je wel goed bezig bent, gaat de wekker alweer en begint er weer een week van drukdrukdruk, rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Maar iedereen doet het en je hebt het toch goed? Je kan je luxe veroorloven, je woont in een mooi huis, een leaseauto of twee en altijd onderweg naar het volgende dat je nog niet hebt.

Maar bij veel mensen knaagt er wat. Ze weten niet wat, maar weten wel dat ‘dit’ niet de realiteit is. Dat dit niet het echte leven is. Dat er iets heel erg niet klopt.

En dat is eng. Want de leugen is zo immens, al alomvattend en erachter komen dat je hele leven een leugen is, is pijnlijk. Of het nu gaat om het schoolsysteem, het financieel systeem, de gezondheidszorg, de voedselvoorziening, de gepropagandeerde manier waarop je moet leven en een slimme meid is op haar toekomst voorbereid en onze vrij (lol) media: niets is echt.

En dan is het vaak makkelijker om maar mee te blijven doen dan om je klaar te maken om eruit te stappen. Want je weet wat je hebt en niet wat je krijgt.

Als je altijd maar blijft leven op voorwaarden die anderen voor je bepalen, dan leef je niet echt. Je bestaat in de door een ander voor jou geschapen semi-werkelijkheid.

Je kan denk ik pas een bewuste keuze ergens voor maken als je weet dat er een andere kant is en dat een ander leven mogelijk is. Ik weet echter van niemand die zijn leven omgooide –naar een eenvoudiger leven dat niet draait om het verdienen en lenen van zoveel mogelijk nepgeld- die daarna dacht: ‘nah, ik ga weer lekker terug naar de file en de vinex’.

We zijn niet gemaakt voor het A4-leven zoals ze dat in het Noors zo treffend noemen. Het lijkt comfortabel maar het is niet meer dan afhankelijkheid waar je zelf duur voor betaalt, op allerlei manieren.

Ik merk dat ik ook meer en meer moeite heb met de afhankelijkheid die we hebben van het systeem. Een afhankelijkheid die ik natuurlijk ook voor een deel zelf in stand houd door dat systeem te gebruiken, in plaats van een alternatief te verzinnen, maken of zoeken. Dat is iets waar ik me de komende tijd druk om wil maken 😉

Ik wil eruit!

Stress, dammit!

Vannacht werd ik wakker en ik kon niet meer slapen. Ik ben tegenwoordig wel een vroegopstaander maar 5 uur is wat te gortig. Daarentegen sliep ik ook al om 22 uur, ik kon mijn ogen niet meer open houden. Het eerste wat me te binnen schoot toen ik wakker werd was: ‘ooh pokke, we moeten naar Nederland’.

Voorbereiden, hopen dat we geen controle tegenkomen (wat vrij nutteloos is want ze zijn er of niet), lang rijden, moe zijn bij Hamburg erachter komen dat je al drie dagen onderweg bent en op de helft bent. Voor mijn gevoel dan.

En dan zijn we er. Twee weken lang drukte, geen stilte dus niet even opladen met alleen mijzelf. ’s Nachts kan ik niet slapen door de herrie buiten, de lichten van de stad, het logeerbed en de man die evenmin de slaap kan vatten… Vijf uren slaap is een unicum. Vervolgens moeten we ook weer terug, met wederom dezelfde stress en met slaapgebrek en het moeten halen van de boot als bonus.

Ik vind het net zo heerlijk. Thuis. Alles weer rustig na de zomer. De herfst, de rust, de regelmaat, de routine, de fijne dingen die ik elke dag doe en ook het tijdelijke normaal hier in de samenleving.

Ik houd gewoon heel erg van rust. Van geen gedoe. Van geen verrassingen en geen veranderingen, tenzij ik zelf besluit dat ze er mogen zijn.

Het dagelijks leven is mijn versie van het goede leven. Met mijn man, kinderen, een paar vrienden, de beestjes, de natuur om me heen, het heerlijke herfstweer, mijn dagboek, koken, stille tijd om mezelf te kunnen horen denken, met fijne muziek of filmpjes die me goede zin geven en boeken die me even meenemen naar een tijd van voor internet, mobieltjes of zelfs elektriciteit, focussen op wat ik op dat moment doe en daar genoegen in kan scheppen… waar ik de moderne maatschappij effectief kan buitensluiten en mijn eigen realiteit vorm kan geven…

Ik heb ook moeite gedaan om me zo min mogelijk aan te trekken van wat er allemaal gebeurt, terwijl ik het ondertussen wel allemaal wil weten.

Hoestende snotterende kinderen? Natuurlijk laat ik ze niet testen. Prikken op school? Natuurlijk stuur ik drie A4’tjes met mijn bezwaren.
Mijn familie niet kunnen zien? Ik kan er boos of verdrietig om worden maar daar heb ik alleen mezelf en mijn gezin mee. Als enige in de winkel zonder muilkorf? Doet me niets. Iedereen met zwijglap zien lopen? Doet me wel wat, als ik niet voor mezelf het absurde van de situatie in zie en erom lach.

Weten wat er komt? Bij tijd en wijlen angstaanjagend, vooral in combinatie met de onnadenkende, wegkijkende massa die liever ‘wappie’ roept dan een regel buiten de volkskrant leest, als ze al lezen.

De massa die denkt dat ze haar vrijheid terugkrijgt van een overheid die die net op onrechtmatige basis anderhalf jaar genadeloos heeft ingeperkt. Zonder echte tegenstand, dus ze hebben de smaak te pakken. Alsof je je vrijheid niet al kwijt bent als iemand die naar believen kan afnemen en teruggeven.

Maar goed. Anderhalf jaar was mijn leven nog meer dan anders, hier. Met zo min mogelijk gedoe. Ik moet even omschakelen naar veel gedoe, denk ik 😀

Gelukkig heb ik de zenmaster + stoïcijn meestal binnen hand- of berichtbereik, die me dan vertelt dat er niets aan de hand is en dat we het wel zien.

Bare pust. (gewoon ademen)

Terug op de rit.

Soms heb je wel eens zo’n tijd… het wil allemaal niet. Gewoon, alles kost meer moeite, je loopt achter feiten aan en het laatste waar je zin in hebt is jezelf allemaal dingen op de hals halen en hoe heb je het ooit allemaal wel voor elkaar kunnen hebben?

Ik merk het aan mezelf. Als ik rondloop op gympen, in yogabroek en een dikke trui, zonder plan boodschappen ga doen en tegen vijven nog geen idee heb wat we gaan eten: er gaat iets niet goed en ik moet iets veranderen! Dat gebeurt op zich zelden, maar goed is het nooit.

Foto door Erik Mclean op Pexels.com

Soms lijkt het zo overbodig in het licht van de wereld waarin we leven maar juist nu is ‘keeping our spirits high’ zo intens belangrijk. Kunnen wat oppervlakkige dingen een verschil maken in hoe we ons voelen? Ik denk van wel en meer dan we denken.

De wereld was altijd al totaal buiten onze controle maar nu is ie nog veel gekker en buiten onze controle. Het enige dat we kunnen doen, is onze eigen tuin cultiveren en elke dag een beetje mooier maken, door kleine dingen extra aandacht te geven.

Er zijn dingen die altijd gedaan moeten worden. Elke dag. Dingen die als je ze niet doet, ervoor zorgen dat de hele dag in de soep loopt. Dingen die als je ze wel doet, het verschil zijn tussen blijven drijven en kopje onder.

Er is voor mij een minimum dat ik moet doen. Doen ik het niet, dan voel ik me minder, ook al was de wereld morgen een paradijs. In m’n vuil blijven lopen, is enorm demotiverend (uitdrukking van mijn ex-collega die ook verantwoordelijk is voor het woord ‘pekkig’), dus ik kom uit bed, spoel me af, maak me op, kleed me aan en drink een halve liter water. Ik trek a la flylady ook meestal schoenen aan, want met pantoffels in de morgen voel ik me ook zo… pantoffelig.

Foto door Alexy Almond op Pexels.com

Daarna heb ik meteen al meer motivatie om de rest ook maar te doen:

  • wasbakken en toiletten en de badkamervloer even opfrissen (ik gebruik soms babydoekjes hiervoor, werkt perfect)
  • de keuken opruimen nadat de kinderen hebben ontbeten
  • de bedden opmaken, was verzamelen en een was draaien
  • rommel opruimen
  • avondeten plannen
  • vloeren vegen

’s Avonds maken de kinderen hun lunchtrommels, ik ruim de keuken weer op, leg dekens terug in de mand, zet de laatste dingen in de vaatwasser, verzamel kinderspullen in een bak voor ze om op te ruimen, haal mijn make-up van mijn hoofd, leg de kussens netjes terug op de bank, drink nog wat water en leg me op een redelijke tijd in bed. De wifi gaat automatisch uit rond 12 uur.

Wakker worden in een netjes huis is zalig. Niets zo demotiverend als een berg rommel aantreffen als je net wakker bent.

Deze dingen kosten niet veel tijd, maar ze maken absoluut het verschil. En als ik die twee routines goed doe, heb ik meer energie en goede zin om ook andere dingen aan te pakken. Het balkon opruimen, een ruimte in huis ‘deepcleanen’, een half uurtje dingetjes doen die amper tijd kosten maar die je uitstelt, een kwartiertje rond met een doos voor de kringloop of een vuilniszak en alles dat je niet meer moet, erin kieperen, de ramen een keertje zemen, een krans voor aan de deur maken….

Foto door Monstera op Pexels.com

Juist in een bizarre tijd als deze, is minder aan ons hoofd hebben en het leven zo fijn mogelijk voor onszelf en ons gezin maken, zo belangrijk. Als je basis op orde is, kan je meer hebben. Als je huishouden je al heel de dag onderbewust stress geeft, stroomt de emmer snel over.

In plaats van de dingen te zien als sisyfusarbeid, kan je het ook zien als het oh zo hippe selfcare. Wie verdient er nu geen schoon, fris en opgeruimd huis.

Begin gewoon ’s ochtends met jezelf netjes maken. Trek iets vrouwelijks aan, smeer je dagcrème en drink je water. Maak je bed op. Vijf minuten werk en het verandert je gemoed. Doe die paar simpele dingen. Gaat dat goed, neem dan even een kwartiertje de tijd voor wat extra’s, als cadeau aan de persoon die je bent over een half uurtje. Ze verdient het!

Skal vi til verNederland?

En zo opeens, lett som bare det, was Noorwegen vrij van maatregelen. Het coronavirus werd om vier uur in de namiddag gereduceerd van pandemie tot verkoudheidje waar we niet te moeilijk over moeten doen.

Ja, de maatregelen zijn er nog wel, voor als besmettingen oplopen. Blabla, ik maak me geen illusies dat ze weer terugkomen maar leef bij de dag en zie het wel. Net als met de opmerkingen dat vaxxen een burgerplicht is. Plicht ja. Wel, dikke vinger.

Voorlopig rekenen ze cojona tot een van de gewone seizoensgebonden luchtweginfecties waar geen overdreven waakzaamheid voor nodig is.

De datum zong al langer rond en heropening werd uitgesteld toen -verrassing- besmettingen opliepen toen de scholen heropenden maar nu…. geen bordjes en plakkaten meer met ‘houd afstand’ (samen met de kinderen had ik al de nodige verwijderd in winkels en winkelcentra), geen mondkapje meer te zien en dammit, ook al is het maar tijdelijk, wat heerlijk!

Het verschil met Nederland, waar we nu zonder restricties naar toe en uit terug kunnen reizen, is immens. Daar is de apartheid een feit, hier de (tijdelijke) vrijheid.

Dus ons plan is om binnenkort naar Nederland te reizen, als we iemand kunnen vinden om op de veestapel te passen. Ik heb geen zin in de reis, wel intens veel zin om mijn familie en hopelijk ook schoonvader weer te zien!

Nu het in zicht komt dat ik ze weer ga zien, besef ik ook hoe veel ik familie heb gemist. Mijn broertje, schoonzus, neefjes en nichtje, ouders….

Ik ben wel bang dat er weinig is om over de discussiëren met mijn vader. Tijdens ons laatste samenzijn, begin 2020, hadden we een hoog oplopend ‘debat’ (we vinden dat leuk) waarbij ik zei dat er de perfecte infrastructuur was aangelegd voor een kwaadwillend regime en mijn vader riep ‘Gerlinde neem er nog eentje want je lult uit je nek, dat gebeurt hier niet’. Waarvan akte.

Nu gelooft ie me wel.

’t Wordt nog saai 😉

Misschien kunnen we mijn oom en tante uitnodigen voor wat vuurwerk. Dat is zo’n kinderloos babyboomser-stel, wezenloos van Mark Rutte, alles fel verdedigend wat de regering doet en al in de rij voor hun boostershot. (die mensen bestaan ook)
‘Ik ga mijn mond maar vast dichtnaaien’ schreef m’n vader de laatste keer voor ze op visite zouden komen.

Nee, ik ga zorgen dat we, als het ‘moet’, binnen een dag weg kunnen. Alles goed bijhouden, zorgen dat de beestjes zich een paar dagen kunnen redden zonder ons, op zoek naar een huisoppas en op zoek naar mijn eurobriefjes.

Het is wat.

Weekmenu voor de komende week.

Ik maak niet altijd een weekmenu maar ik merk dat het allemaal net wat vlotter verloopt als ik dat wel doe. Ik heb niet te weinig of te veel groenten, ik heb voor elke dag een idee wat ik ga maken, ook al maak ik niet precies dat wat ik gepland heb, of eten we het niet op de dag dat ik het gepland heb. Soms hebben er opeens twee een feestje en dan is het handiger om iets te eten dat makkelijk weer kan worden opgewarmd bijvoorbeeld.

Foto door Ella Olsson op Pexels.com

Ik denk dat veel mensen dat hebben als weerstand tegen een weekmenu: ze denken dat ze eraan vast zitten en niet iets anders ‘mogen’ dan ze hebben verzonnen maar dat is natuurlijk onzin.

Ons weekmenu is als volgt:

Vrijdag: kip uit de oven, ost-og skinkehorn (gaat de jongen maken) en rauwe groenten.
Zaterdag: Pizza (normaal op vrijdag, maar nu zaterdag wegens twee feestjes :))
Zondag: Prei-quiche
Maandag: Nasi en curry van restjes kip en groenten
Dinsdag: Nasi, Koreaans gehakt en koolsalade
Woensdag: Kippensoep met restjes.
Donderdag: Wraps
Vrijdag: Pizza.

Aan de hand hiervan kan ik verzinnen wat ik nodig heb voor de rest van de week. Ik red het met de verse groenten die we hebben tot maandag maar maandag maak ik curry en daar kan makkelijk groenten uit de vriezer doorhee, niemand die dat proeft. Als ik geen zin heb om boodschappen te doen, kan ik ook op dinsdag de kippensoep eten met vriezergroenten, een paar uien en een prei erdoor, bijvoorbeeld.

Het is niet in steen gehouwen maar ik weet nu wel wat ik moet ontdooien (het liefst een paar dagen van te voren in de koelkast), wat ik op enig moment echt moet kopen en wat ik moet voorbereiden en wanneer.

Het is niet mijn meest geïnspireerde week maar dat hoeft ook niet, het belangrijkste is dat er elke dag tegen zessen gezond eten op tafel staat dat het overgrote deel van het gezin met plezier opeet. De ene week heb ik meer zin in experimenten dan de andere week.

Ik heb wel een aantal gerechten dat heel vaak terugkomt. Sowieso onze pizza-avond op vrijdag en verder maak ik geregeld wraps, koreaans gehakt, curry, nasi met ‘pulled chicken’, pasta carbonara met een groene salade en een keer een ovenschotel.

Vaak willen we ook wel eens wat anders dan anders doen, maar omdat we de lat erg hoog leggen, doen we uiteindelijk juist minder. ”Ik had ((moeilijk gerecht)) willen maken maar daar heb ik nu geen tijd voor dus ik laat wel pizza komen…”

Waarom niet gewoon vijf dagen vertrouwde gezonde en snelle recepten op de automatische piloot en als je tijd en zin hebt, iets anders? En als dat dan bevalt, kan je het altijd toevoegen in het repertoire van familiesuccesrecepten.

Ten Item Wardrobe (oke, iets meer)

De laatste dagen heb ik veel gedaan in huis. Ik had er opeens weer zin in. Ik merk dat nu de herfst komt, ik mezelf wat meer moet ‘oppeppen’ dan normaal. Niet dat ik last heb van herfstblues, absoluut niet, maar ik word gewoon wat trager als de dagen overduidelijk korter worden en het leven zich weer meer binnen afspeelt.

Het leven zo mooi mogelijk maken is een beetje antigif tegen de wereld waarin we leven.

’s Ochtends mijn routine volgen en meteen opfrissen, make-up en haar doen, iets vrouwelijks en fijns aantrekken, de boel klaarzetten voor het ontbijt, de kinderkamers opruimen en de bedden opmaken met wat extra kussens, kaarsjes aansteken en een gezellig muziekje erbij…

Ik maakte gisteren een ten-item wardrobe voor de herfst. Ik houd van een beetje rommelen met mijn kleding.

Het zijn iets meer items in mijn geval, maar het weer is ook erg wisselvallig en ik tel meer mee dan waar het idee van uitgaat. Het betekent niet dat je precies maar tien kledingstukken hebt, maar dat je tien (of acht, of twaalf) basisstukken hebt en daar de rest van je garderobe aan ophangt.

Ik heb het concept voor het eerst gelezen bij Jennifer L. Scott. Zij telt vesten en truien niet als onderdeel van de tien items, ik wel dus ik kom iets over de tien.

Je hebt bijvoorbeeld tien jurken, en kleedt dat aan met wat vesten, panty’s en leggings. Of drie rokken, drie broeken, twee blazers en twee blouses en kleedt dat aan met longsleeves en cardigans.

Dit is de mijne. Niet alleen maar zwart, deze keer.

Verder heb ik vier of vijf longsleeves en 6 hemdjes. Ik ‘moet’ als het frisser wordt altijd iets hebben dat strak om me heen zit, tegen de kou.

Maar wat is nu de lol van een 10-item wardrobe?

  • Het is zo makkelijk. Minder keuze is meer overzicht, makkelijker beslissen en zeker ’s ochtends, zijnde ongeveer het eerste dat doet op een dag, is dat erg fijn.
  • Het bespaart je geld. Als je minder kleding hebt, heb je minder nodig. Ik let erop dat wat ik koop, past bij wat ik al heb. Ik vond de ‘Dress Your Truth’ website, aanbevolen door Diane in Denmark, erg verhelderend. Laat je niet afschrikken door de tummigheid, er zit voor veel mensen een grote kern van waarheid in de uitslag.
  • Het maakt kiezen voor kwaliteit makkelijker. Als je maar een paar dingen gaat hebben, moeten ze hun werk absoluut naar behoren doen. Als je dingen koopt die vooral onderin je kast belanden valt het niet op dat het na twee keer wassen zijn vorm verliest. Als je echter een jurk koopt die je tweemaal per week draagt, wil je een goed exemplaar.
  • Je leert beter weten wat je echt graag draagt. Een half jaar geleden kocht ik een aantal jurken waarvan twee heel erg leuk maar niet echt mijn stijl waren. Dat heb ik geweten, na een paar maanden schuldgevoel hierover heb ik er twee weggegeven (de andere twee staan op de foto hierboven). Wat ik koop moet passen bij wat ik al heb. Hoewel het meeste vrij neutraal is, is het logisch dat hier een Adidas trainingsjack of lange tuniek aan toevoegen, nergens op zou slaan, als vind ik ze misschien leuk.
  • Ik let beter op veelzijdigheid. Mijn leren rokken gaat met praktisch alles. De jurken kan ik ook in de zomermaanden gebruiken en omdat ze niet geel met roze ananassen zijn, zijn ze heel het jaar door oke.
  • Ik voel me altijd goed met wat ik draag. Ik heb gewoon geen tolerantie voor dingen die me minder dan goed doen voelen. Te strak, te wijd, de lubberig, te verwassen, te kleurig, te massief, te statisch… Nei takk. Een 10 item wardrobe geeft duidelijkheid op allerlei vlakken.
  • Ik hoef nooit stapels kleding te organiseren. Ik houd wel van een beetje rommelen met mijn kleding. Ik heb meer dan dit maar dat hangt nu niet in mijn kast. Vroeger had ik misschien wel 120 kledingstukken op stapels die altijd enthousiast uit de kast sprongen als ze me zagen. ‘Nu ga ik het echt netjes houden’ dacht ik dan en dat lukte me nooit. Er zijn mensen die geduld hebben voor het bijhouden van hun eigen organisatiesystemen, ik heb dat niet.

En: het is echt niet weinig. Mensen vergeten dat je kleding tussendoor kan wassen. Een outfit om te dragen, een in de was en een in de kast is op zich genoeg! Als je dat onthoudt, is meer dan dat alleen maar luxe 🙂

Voor inspiratie, hier een playlist van bovengenoemde blogger, schrijfster en youtuber Jennifer L. Scott.