Foto’s, beestjes, filmpjes.

Ik moet even bijkomen. De zus van de buurvrouw (met huwelijksproblemen) liep tot half twee ’s nachts te schreeuwen. Buiten. Ik had de ramen dicht en 432 hz slaapmuziek aan en nog hoorde ik het krijsende kreng overal bovenuit. Geen enkele waardigheid, ongelofelijk. Ik werd er ongelofelijk gestrest van en voel me enigszins gebroken en zeg de afspraak om wat te komen drinken daar vanavond maar af. Echt, doe mij dit huisje zonder buren binnen een straal van drie kilometer…

En kijk nu eens wat we hebben. Tien schattige kleine kipjes! En niet op de foto zijdehoenhaantje Popcorn (ik heb de naam niet verzonnen). Ze zijn zo leuk! Straks mogen ze naar buiten in de ren bij de konijnen, we hebben een gazen ‘huisje’ rechts op de foto wat makkelijk te verplaatsen is. De andere ‘ren’, de trampoline hebben we ook weer helemaal piekfijn in orde gemaakt. ’t Is alleen geen trampoline meer.

De afgelopen week heb ik zo’n dertig kilometer gewandeld. Heerlijk! Normaal gesproken neem ik geen camera mee, maar omdat ik wist dat het bijzonder mooi zou zijn bij ‘Tangviga’, wel. De golven waren niet heel erg hoog maar wel heel krachtig, evenals de wind die er stond.

Ik vermoed dat mijn ouders het appartement onder ons niet meer zullen huren vanaf 2022. De eigenaar wilde het wellicht zelf gaan gebruiken als vakantiewoning (hij woont nu boven zijn garage als hij er is) en het is voordeliger dat mijn ouders het dan van hem huren als zich ooit de mogelijkheid weer voordoet om zonder toeters, bellen, giftige cocktails, blokjescodes waarvan ik nog altijd geen idee heb ik wat ermee zou moeten en wattenstokken te reizen.

We zien wel maar goed, ik was bezig om het ‘hok’ in het appartement beneden uit te ruimen, waar de man de nodige autoklusmaterialen en bootonderdelen heeft staan. Ik had de oude eettafel gratis op finn.no gezet en er reageerde een Nederlandse man die hem gisteren kwam ophalen. Hij had dit geweldige bord zelf gemaakt en in ruil voor de tafel kreeg ik deze. Geweldig!

Vandaag ga ik verder met opruimen van het hok, het is een fijn idee als daar beneden zo min mogelijk van ons ligt. Gelukkig kan er het nodige weg en wat er nog staat kan redelijk probleemloos hier binnen worden gezet. Och ja, zo houden we onszelf maar bezig he?

Ja, ik ga maar eens wat doen….

Heb nog een paar leuke filmpjes 🙂

De toekomst en dat het goedkomt.

Het is heerlijk weer. Het waait zo hard dat de wind fluit langs de brug. Gisteren heb ik het kippenhok wit geverfd van binnen en vanavond haalt de man tien dwergcochins op. Ik heb er zo veel zin in!

Het grappige is, merk ik nu, dat ik nu de kinderen een deel van de dag op school doorbrengen en ik dus alleen, ik veel meer zin heb om dingen met ze te doen en ik zelf ook actiever ben dan wanneer mijn dag van 7 tot 21 uur grotendeels bestaat uit moeder zijn. Gisteren heb ik een heerlijke wandeling van 7 km gemaakt, heb ik gezwommen met de dametjes en daarna zijn we nog op bramenpluktoer gegaan. Heerlijk 🙂

Het leven gaat zo zijn gewone gang als je je ver houdt van de media en dat is dan ook wat ik een groot gedeelte van de tijd doe. Natuurlijk komt er ongetwijfeld weer een tijd dat we worden geconfronteerd met de gekkigheid maar nu even niet. Ik ben echt zo blij dat we destijds eigenwijs waren, ons koophuis ‘dumpten’ en kozen voor dit land. Dat de man een fijne baan vond en dat we ons geen strop om de nek hebben gelegd in de vorm van twee inkomens en een hierop gebaseerde leen- en leefstijl.

Wat ik eigenlijk zeggen wilde….

Het verbaast me wel hoe weinig veel mensen door (lijken te) hebben na anderhalf jaar van grondrechten afnemen, staatsterreur, medische apartheid en gigantische censuur van alles wat niet binnen het narratief van de corrupte overheid past. En soms word ik daar wel eens moedeloos van. Maar niet te lang, want dat is ook nutteloos. Het heeft geen zin hoe veel tegengeluiden ze ook horen. Ze kiezen voor hun veiligheid en hun comfort. Maar als je daarvoor je vrijheid verkwanselt, verdien je ook die eerste twee niet. Maar wie ben ik om dat te bepalen hè?

Het systeem is rot

Stort ‘de wereld’ in? Wie weet. Het systeem is door en door rot. Wat hebben we te verliezen? Veel. Wat hebben we te winnen? Alles. Laat het maar kapot gaan.

Het financiële systeem, gebaseerd op schulden dat slechts een handjevol superrijken dient en de rest tot slaven maakt.
Het medische systeem, waarbij eeuwenoude werkende methodes worden gedemoniseerd en waarbij mensen over het algemeen alleen maar zieker worden gemaakt, ten faveure van een handjevol monsterlijk grote bedrijven.
De voedselindustrie, die mensen de armen van de bovengenoemde industrie injaagt want het is mooi ‘wat ze allemaal kunnen’ maar 80% ervan hoefde men 150 jaar geleden helemaal niet te kunnen.
De bio-industrie, met al zijn onnodige leed. Het lijden is zo immens, we kunnen ons er geen voorstelling van maken.
De afvalproducten. De inplasticverpakkers. De wegwerpcultuur. De planned obsoletion, alleen maar om meer winst te kunnen maken. De megabedrijven die oerbossen en oerwouden platmaken voor pleepapier en soja voor het vee aan de andere kant van de wereld. De mensen die voor de lol de halve aardkloot overvliegen zonder ook maar een seconde te denken aan het effect dat dit heeft. Mensen met twee, drie huizen in evenzoveel landen. Mensen die geen ziel meer hebben omdat ze altijd zijn verbonden met iedereen en dus met niemand. De cultuur die we hebben gecreëerd waarin elkaar beconcurreren lucratiever is dan samenwerken. De makers van alle pulp die op ons en onze kinderen wordt afgevuurd via schermen. De producenten van de meest ranzige giffen, die vervolgens in ons, in de dieren en de rest van de natuur terecht komt om nooit meer te verdwijnen. Verzekeringsmaatschappijen en banken die woekerwinsten maken over de ruggen van alle anderen. De journalisten en artsen en iedereen die te laf is om zijn mond open te doen, bang voor hun eigen hachje en hypotheekje en reputatie. The powers that be, die bijna de gehele mensheid onderdrukken waardoor 95% van de bevolking niets meer is dan een drone terwijl we zulke ongelofelijk goede dingen zouden kunnen bereiken met zijn allen.

Ja, dat mag van mij vandaag nog allemaal ineenstorten.

Het grotere geheel

Ik heb de laatste tijd veel gelezen en geluisterd over het grotere plaatje. Over de vraag: ‘komt dit goed’. Ik weet het niet maar ik denk van wel. Ik denk echt dat dit de laatste stuiptrekking is een kwaadaardigheid, van een macht die er nooit had mogen zijn maar die zo groot is dat we zijn gaan denken dat het op deze manier hoort. Langzaamaan beginnen meer en meer mensen toch hun mond open te doen, de waarheid te zien, zich uit te spreken.

En dat stuit op verzet van de mensen die liever niet de hand bijten waarvan ze denken dat die hen voedt. Ze denken dat het leven zoals ze het leven, ‘normaal’ is en zijn bang van verandering. Bang om erachter te komen dat er een andere manier is om te leven. Bang te beseffen dat ze hun hele leven achter de verkeerde dingen aan hebben gejaagd. Bang dat het zo veel mooier kan zijn. Bang om aan de andere kant van hun opvattingen te kijken. Bang hun mening bij te stellen. Bang om toe te geven: merde, ik zat er toch naast! Bang om erachter te komen dat ze zo veel sterker zijn dan ze lijken, gekleineerd en gecontroleerd door het systeem dat ze zijn.

En ja, ik weet dat ik zelf ook nog voor een heel groot deel vast zit in dat systeem. Ik heb geen open verbinding met de hogere machten of glazen bol, ik ben net zo vol fouten als de volgende en een kind van mijn tijd zoals iedereen maar NU is de tijd om de dingen anders te gaan doen, als we willen dat het de goede kant op gaat. Straks. Wanneer dat ook moge wezen.

Dit systeem is rot en kapot. Natuurlijk houden de machthebbers vast aan hun positie en maken ze gekke sprongen. Complete controle over alles wat leeft enzo, lijkt ze heerlijk en ze zijn hard bezig om dat te materialiseren maar dat lukt ze niet.

Ik denk dat we er niet bang voor moeten zijn maar wel alle mogelijke weerstand moeten bieden die we kunnen. Niet door het systeem te bevechten, maar zo veel mogelijk te negeren en van onderaf op te bouwen wat we de afgelopen eeuw uit handen hebben gegeven. Je kan zo veel doen, ook al lijkt resistance volkomen futile.

Lokale wakkere ondernemers steunen. Je eten kopen bij de boeren. Lokaal eten kopen dat niet afhankelijk is van liters aardolie. Spullen ruilen met andere mensen: gewoon beginnen met dingen doorgeven en er komt vanzelf iets op gang, is mijn ervaring. Een klein beetje zelfvoorzienender worden, al is het maar met een paar plantenbakken met sla en kruiden. Stoppen met staren naar je scherm en sociale media gebruiken op een manier zodat jij het gebruikt in plaats van dat het jou gebruikt. Stoppen met kopen van overbodige spullen, dingen leren repareren. Een netwerk maken van gelijkgestemden in het land. Gezond eten, heel veel wandelen, wennen aan kou, sterker worden. Mainstream media negeren. Je laten horen tegen scholen met idiote regels. Weigeren mee te doen aan test- en controlesamenleving, ook al betekent dat dat je effe geen ‘leuke dingen’ mag. Maak je eigen vermaak. Spreek je uit. Wees niet bang om voor gekkie te worden uitgemaakt. Besef dat je bijna niets nodig hebt om goed te kunnen leven. Laat je telefoon thuis, verbreek de relatie met je smartphone, trek de wifi eruit, lees een boek of kijk voor je uit. Laat je niet gek maken door anderen. Sta voor je eigen mening ook al maak je je daarmee niet populair. Flikker je tv weg. Laat je geest niet gebruiken als deurmat waarop elke adverteerder zijn vieze voeten mag vegen. Stop met jezelf vergelijken.

Uiteindelijk is het denk ik wel zo dat wat we geloven en denken, in zekere zin materialiseert. Natuurlijk hebben we allemaal een kwetsbaar lichaam en gebeuren er de dingen die gebeuren hier op aarde maar als we allemaal denken dat het naar de klote gaat en dat niets meer zin heeft, dan zal dat ook zo zijn.
Anderzijds als we beseffen dat wij met 7.800.000.000 zijn en ‘zij’ met 3000 en dat WIJ de macht en vrijheid kunnen terugpakken die wij verdienen, dan zal ook dat zo blijken te zijn, ook al is het, wordt het wellicht geen makkelijke strijd. Maar wat is het alternatief?

Precies.

Speelgoed en kamers opruimen….

Twee maanden vakantie en niet veel meer dan nodig doen in huis, heeft zijn sporen achtergelaten. De zon staat ook alweer een stuk lager dus alle Schmutz valt extra op. Ik heb me voorgenomen om elke dag tot tien uur ’s ochtends te doen wat ik moet doen zodat ik op het gemak het hele huis heb gedaan, over een week of twee. De ene dag een slaapkamer opruimen, de volgende dag een badkamer…. op het gemakje.

Vandaag begon ik aan de kamer van de oudste, dat is altijd een drama. Rollen electriciteitstape, een kuub oud papier, uitgedroogde viltstiften, een rol folie, een aangebroken pak zout, lepels, tandenborstels, vuile kleding achter in de kast gepropt, verpakkingen en prijskaartjes… Waarom!

Ik had inmiddels vijf keer gewaarschuwd dat als ze het zelf niet netjes houdt, ik het netjes maak en ze weet wat dat betekent. Vandaag was het zo ver. Een flinke vuilniszak en een doos voor de kringloop later en alles is weer aan kant.

Ik vind het altijd lastig, laat ik ze hun gang gaan of houd ik het onder controle? Ik weet wat er gebeurt als ik niets doe of zeg en dan gebeurt het bovenstaande. Niet bij allemaal, de oudste is wel de ergste wat dat betreft. Ze heeft ook het meeste, als oudste (klein)kind en fervent verzamelaar van rommeltjes.

Ik snap dat ze autonomie nodig hebben met hun eigen spullen en die kunnen ze krijgen maar zo lang ze hier wonen houden ze het netjes, op mijn voorwaarden. En dat hoeft echt niet te betekenen dat alles kaal en leeg moet zijn en dat het nooit een rommel mag worden, maar wel schoon en opgeruimd (geen vuil ondergoed achter in de kledingkast en geen lekkende pakken zout in de kast) en als dat niet kan, heb ik ook geen zin om een berg rommel te onderhouden.

We kopen zelden iets van speelgoed, nagenoeg alleen boeken. Veel van wat ze hebben is zelfgemaakt (ze hebben allemaal een scherp oog voor dingen waar ze ‘nog wel iets mee kunnen’ of cadeau gekregen van opa en oma, wat ook niet meer zo hard gaat nu die nooit meer komen. Oma stuurt wel knutselspullen, stiften en papier waar ze heel erg blij mee zijn en dat zijn gelukkig ook dingen die worden opgebruikt.

De enorme kist vol Lego raakt gelukkig niet nog voller. Mijn ouders gaven heel veel Lego en de man had een tijdje veel plezier in het bestellen van Chinese neplego, waaronder een enorm Harry Potter kasteel en de Death Star van Star Wars…. Maar alleen de jongste twee spelen nog echt met Lego en dan vooral met de Lego-meisjes, paarden en die piepkleine accessoires die erbij horen en genoeg is genoeg hoor! Werkelijk.

Ik ben wel blij dat we al met al behoorlijk terughoudend geweest zijn met speelgoed geven. Ze zijn niet gewend dat er bergen grote cadeaus zijn op feestdagen en als ik ze vraag wat ze willen, hebben ze meestal niet eens een idee. Als we in een winkel zijn waar ook speelgoed te koop is, vinden ze uiteraard genoeg maar dan zeg ik altijd ‘vraag maar voor je verjaardag’. Inmiddels zeggen ze dat ook tegen elkaar als er een iets vraagt. Ik hoor ze ook nooit over het speelgoed van andere kinderen. In elk geval niet in de zin van dat ze het ook willen hebben.

Uiteindelijk, ‘nee’ is een prima antwoord voor 98% van de tijd. Als er dan een keer iets mag, staan ze me met grote ogen aan te kijken en vragen zich af of ik de vraag heb begrepen 😀 En dan is het ook nog eens bijzonder.

Er zijn mensen die met kerst geen cadeaus geven, zoals Darci Isabella. Ik snap dat goed. Ze zijn katholiek en voor hen ligt de focus op samenzijn met familie en het religieuze. Ook de verjaardagen zijn redelijk cadeau-vrij daar en bestaan vooral uit dat de jarige iets junkfood mag kiezen, iets wat ze normaal niet krijgen. Haar kinderen, home-schooled, zijn het gewend en lijken me gelukkig genoeg.

Helemaal zonder cadeaus lijkt me echter ook een beetje flauw voor de kinderen. We geven voor kerst meestal al ‘dingen doen’ en een zeer beperkt aantal fysieke gaven maar wel een aantal.
Natuurlijk scheelt het veel dat we hier geen grote verjaardagen vieren met familie die viermaal per jaar met grote cadeaus aankomt maar dan zou ik andere dingen vragen: geld voor een groter cadeau als een fiets of goede rolschaatsen of om iets met zijn allen te gaan doen, al is het maar een ijsje eten. Veel leuker dan het zoveelste stuk plastic.

Het is ook vooral ons eigen idee. ‘Heeft iemand suggesties voor een bijzonder cadeau voor een kind van een?’ las ik wel eens op forums toen we nog in die fase zaten. Ja, een lege doos, vinden ze prachtig. >
’t Is vooral onze eigen projectie. ‘Maak maar een verlanglijstje voor sinterklaas’. Intertoysboek erbij… En het dan gek vinden dat ze zeuren en ‘verwend zijn’. Joh 😉

Al met al ben ik blij dat we het zo aangepakt hebben. Ze zijn allemaal behoorlijk creatief, met wat ze hebben en met dingen die ze vinden. Wat ze hebben, waarderen en gebruiken ze ook… Ze weten dat het niet zomaar uit de lucht komt vallen en dat er grenzen zitten aan wat we kunnen kopen en in huis kunnen hebben.

En wat als je dan dingen wil?

Foto door Maria Orlova op Pexels.com

Laat ik eerst zeggen dat ik absoluut niet perfect ben in het niet kopen van dingen die ik niet echt nodig heb. Ik heb enorme bewondering voor mensen, of ze nu ‘shopaholics’ waren of al jaren minimalistisch leven, die een jaar lang niets extra’s kopen. Niets kopen is makkelijker als je meer dan genoeg op voorraad hebt, maar wellicht ook moeilijker omdat de omslag veel groter is dan wanneer je al gewend hebt nagenoeg alleen te kopen wat je nodig hebt.

Toch, ik heb ook wel eens zin om meer te kopen dan nodig. Er zijn enorm veel dingen die ik leuk vind. Te veel eigenlijk, ik kan nooit kiezen. Cottagetuinen, indiase kussens, enorme boekenkasten (met trapje!), hemelbedden, bloemetjesservies, Noorse hytte-stijl balkons… Het zou Villa Kakelbont in het kwadraat worden, ware het niet dat ik dan ook constant dingen zou veranderen, dingen zou willen en altijd op zoek zou zijn naar meer.

Dat is niet handig, dus besloot ik maar gewoon helemaal niets te willen. Nou ja, bijna niets. Naar westerse maatstaven.

Wat me dus niet altijd lukt want soms popt er opeens iets op in mijn hoofd waarvan ik denk: ‘waarom niet eigenlijk?!’.

*REM!!!*

Waarom eigenlijk? Heb ik het nodig? Waar komt de noodzaak tot het plotseling willen acquireren van materiële zaken vandaan? Meestal niet uit mijzelf. Meestal uit een boek, een youtubefilmpje, een plaatje… Een idee, van hoe het heurt. De behoefte aan een ‘verzetje’.

Het is belangrijk dit voor mezelf te weten, want zelden is de drang tot iets willen aanschaffen er een die voorkomt uit een noodzaak.

Meestal kan het het dan wel laten zitten. Zo niet, dan moet ik bij mezelf te rade gaan.

Heb ik echt zin om x artikel te kopen, om de verpakkingen op te ruimen, om het minstens een paar maal per week te gebruiken, om het te onderhouden, op te slaan en aan het einde van het ding zijn leven of als ik het zat ben, weer weg te doen? Naar de kringloop, vuilnisbak, doorgeven….? Is het het geld waard? Wat met ‘het milieu’? Is mijn aandrang tot het doen van de aankoop het waard om het te produceren, verpakken, vervoeren etc?

Ja, het is natuurlijk al gemaakt maar door het af te nemen zeg ik: ‘maak er meer!’

Het scheelt dat er hier vaak minstens 3 – 4 dagen zitten tussen iets online bestellen en het geleverd krijgen, vaak langer. En dat er tussen mij en de wat uitgebreidere fysieke winkels 23 kilometer afstand zit. Dat invoerkosten van alles buiten Noorwegen niet mals zijn, is ook een grote belemmerende, of juist behulpzame factor.

Als het nog niet verdwenen is, dan denk ik aan die voorgaande keren waarop ik iets wilde en wat er uiteindelijk met de spulletjes is gebeurd. Alles dat ik kocht in een opwelling, dus zonder dringende reden, verdwijnt uiteindelijk weer uit mijn huis. Na een paar weken, maanden of een jaar….

De dingen die ik echt, echt lang wilde, die blijven. Ik investeerde in een echt mooie koffietafel en daar ben ik nog steeds echt blij mee. Ik kon hem omdat ik wachtte (en wachtte) kopen met 45% korting, nu is ie weer 430 euro. De twee dingen die ik aan de muur heb hangen, zou ik ook naar ons tiny house verhuizen, als we een tiny house zouden betrekken, dan. De bålpanne (een grote ondiepe pan om vuur in te stoken en op te grillen, hangend aan een driepoot) wilden we al toen we hier net woonden. Ik ben elk jaar blij als de wollen deken van Spinnerigården weer op bed kan zo in augustus…. En al die andere dingen…. die zijn al lang weer vergeten.

Ik vraag mezelf af: wil ik de rust in mijn hoofd, of de rush van een nieuwe aankoop? Wil ik een minimalistisch huis, of wil ik spullen onderhouden? Wil ik geld op mijn bankrekening, of geld in nieuwe spullen steken die zodra ik ze afreken al 75% in waarde zijn gedaald? Ben ik meer of minder ‘mij’ met dit ding in mijn leven? Wil ik kalmte voelen in huis, of de noodzaak om dingen te poetsen, verschuiven, declutteren…? Helpt dit ding me te leven zoals ik wil?

En als ik het dan nog steeds wil, kan ik het op een andere manier verkrijgen? Ik wilde bijvoorbeeld bloeiende planten om het kippenhok, dus ik dacht aan hortensia’s maar die kosten hier enorm veel. Later bedacht ik dat de man met hout dat we nog hebben liggen, plantenbakken kan timmeren die ik kan vullen met heide die hier overal groeit. Ik kan de hortensia’s van de buren stekken. Ik kan overal planten vinden die ik kan stekken. Vrouwenmantel en kamperfoelie groeien hier overal in het wild en zijn enorm makkelijk te overwennen. Ik kan eind oktober bloembollen kopen met 70% korting voor de vrolijke noot in het vroege voorjaar.

Uiteindelijk, elk nieuw ding wordt vroeg of laat maar meestal vroeg, gewoon het zoveelste, nutteloze ding en hoe meer dingen we toevoegen, hoe minder ze toevoegen.

Prikkels in de vorm van advertenties vermijden. Me bewust zijn van de impact van mijn geconsumeer. Wachten tot het overgaat, wat het nagenoeg altijd doet. Nadenken over wat er in het verleden gebeurde met overbodige aankopen. Herinneren wat een vrijheid het niet hebben van spullen met zich meebrengt. Tevreden zijn met wat ik al wel heb en wat precies genoeg is voor hoe ik wil leven. Wat minimalistische inspiratie opdoen van mensen die je niets proberen te verkopen.

En dan nu, een blokje om.

Fijne dag allemaal!

Over zuinig leven

Er zullen maar weinig mensen zijn die er financieel op vooruitgaan de komende tijd. Prijzen stijgen van bijna alles. Van stroom, waarvan veel mensen hier nog veel afhankelijker zijn dan in Nederland (opwarmen, koken, langere, koudere en donderder winters). Voedsel; niet alles maar veel is in een paar maanden tijd tussen de 10 en 50% duurder geworden. Benzineprijzen. Wat niet.

Zuinig of zuiniger leven is voor veel mensen steeds meer een noodzaak maar aangezien we geleerd hebben dat leven alsof er geen morgen is en dat aan elke aandrang om iets te kopen meteen moet en kan vervuld (want dat is wat ons echt gelukkig maakt!) zal dat niet zonder enige frictie gaan.

Zoals met veel dingen is je mindset het allerbelangrijkste. Je kan leven met minder middelen zien als een straf of als een bevrijding. Mensen die hier meelezen weten ook wel dat leven met minder veel van het laatste is en weinig van het eerste maar er is een verschil tussen oppassen en echt zuinig leven.

Laat ik voorop stellen dat we het goed hebben. En makkelijk. We hoeven zelden echt op te letten (vermoedelijk ook door redelijk wat ingesleten zuinige gewoonten) en financiele tegenvallers kunnen we opvangen doordat we enigszins oppassen met wat we uitgeven in het dagelijks leven. Er zijn periodes waarin we heel erg zuinig leven en onze uitgaven per maand, naast vaste lasten als huur en stroom en verzekeringen, rond de 8000 kronen (800 euro) liggen, voor een familie van zes. Een verschil met vroeger toen ik voor ons gezin van vijf voor een week voor 70 euro een kar vol bij de Lidl haalde, maar zo rolt Noorwegen.

Dit zijn de periodes waarin ik me ook het fijnst voel. Geld uitgeven, hoe nodig soms ook, doet me me ongemakkelijk voelen. Licht schuldig ook.

Het belangrijkste is, denk ik, een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid cultiveren in jezelf. Ik snap dat dat niet makkelijk is als je bed je een hernia geeft en je geen geld hebt voor een nieuw matras maar er is genoeg om wel tevreden mee te zijn. Als je blij bent met wat je hebt, kom je erachter dat je veel minder nodig hebt dan wanneer je je constant als een pingpongballetje heen en weer laat stuiteren tussen wat de spullenverkopers en influencers (kots) vinden dat je nodig hebt. Als je vatbaar bent voor de te mooie plaatjes op sociale media, vermijd deze dan. Alles wat je hebt, was wat je ooit heel graag wilde. Hoe bevalt die manier van leven?

Creativiteit is essentieel.

Nee, een onmogelijke autoreparatie los je niet op met creativiteit alleen. Een puber die uit zijn schoenen groeit evenmin. Maar er zijn zo veel dingen die we wel zelf kunnen maken en beter dan hetgeen er uit de fabriek rolt. Of het nu gaat om decoratie voor een feest of seizoen, het maken van speelgoed of huis- tuin- en keukengeneesmiddelen.

Geef geld uit aan wat belangrijk is, niet aan al het andere. We hebben geen televisie-abonnement, behalve voor de man geen data-abonnement voor telefoons, geen abonnementen op apps, geen ipads, geen rondrijdende stofzuigers en grasmaaiers, geen mensen die dingen voor ons doen, we kopen geen frisdrank, bier en wijn, zelden koek en snoep, gaan nooit uit eten, hebben alleen vaste verwarming in de woonkamer en onze garderobes zijn redelijk minimaal en basic. Hierdoor kunnen we aan de andere kant nog eens wat extra’s doen uitgeven. En als het moet, kunnen we die extra’s eenvoudig laten want we weten dat het niet essentieel is voor ons plezier in het leven.

Tijd is belangrijker dan geld.

Door zuinig te leven hebben we meer controle over onze eigen tijd. Door zuinig te leven konden we in de vorige huizenmarktcrisis ons huis toch verkopen en naar Noorwegen verhuizen terwijl ik gestopt was met werken. (Het voordeel van niet meer dan op een inkomen gebaseerd lenen in plaats van je gek laten maken met het idee van het grootste huis). Ik ben er voor de kinderen als ze uit school komen. We krijgen onze weekenden en vrije dagen echt wel vol maar voor het meeste met leuke of nuttige dingen, voor ons. De hypotheek die betaald moet worden bepaalt niet de helft van ons leven. We hoeven niet drie maanden per jaar te werken alleen maar voor de hytte in een hip skigebied.

Doordat ik meer tijd heb, kan ik dingen doen die ons geld besparen. We maken ons eigen bier en wijn, onze zelfgemaakte pizza’s zijn restaurant-kwaliteit, ik kook zeer zelden uit pakjes (heel soms uit een potje) en in de zomer lopen we elke dag gewoon een uurtje terwijl we ondertussen frambozen, aardbeien, bosbessen en bramen plukken. Omdat ik wel eens een verloren uurtje heb kan ik de maillots en broeken repareren en de sokken stoppen waar gaten in zijn gevallen.

We hebben allemaal onze eigen manier van zuinig leven

Doe wat bij je past en imiteer niet de wijze van een ander. Weet je eigen prioriteiten. Ik ben geenszins een modepopje maar wel kieskeurig wat mijn kleding betreft en die vind ik zelden bij de kringloop. Het interieur interesseert me dan weer niet echt, dus ik geef wel geld uit aan kleding maar zelden aan spullen voor in huis. Fijn voor mensen die kringloopkleding kunnen vermaken en combineren tot prachtige creaties maar dat is niet aan mij besteed.
Als je weinig energie hebt, is het kopen van voorgesneden groenten wellicht een goede manier om energie te bewaren voor andere dingen. Werk je, dan is een werkster voor een paar uur wellicht de juiste investering om je handen vrij te houden om te kunnen moestuinieren, een eigen bedrijfje te starten of wat dan ook. Er is geen ‘one size fits all’ en niet alles wat je uitbesteedt, is per definitie een slechte uitgave.

Kies je vrienden.

Mensen die min of meer hetzelfde in het leven staan, zijn zo fijn. Mensen afschrijven omdat ze anders leven is niet nodig maar een paar gemeenschappelijke interesses scheelt veel. Met mijn buurvrouw (die met de twee slaapkamers voor al d’r bontjassen en chaneltasjes) kan ik wel gaan bessen plukken want dat vinden we allebei leuk. Met een andere vriendin kan ik zo fijn koffie drinken en kletsen over de belangrijke dingen in het leven (de kinderen, in haar geval ook het geloof). Mensen bij wie je je echter anders moet voordoen dan je bent, kan je maar beter missen.

Onthoud dat je dingen koopt met de tijd van je leven.

Bereken eens je echte uurloon. Hoe lang per dag ben je bezig met werk, inclusief reistijd en je proper maken? Wat kost de auto die je ervoor nodig hebt in afschrijving, verzekering en benzine? Wat ben je kwijt aan representatieve kleding, de werkster omdat je geen tijd hebt om zelf te poetsen, de kinderopvang, de snelle maaltijden, de tractaties aan jezelf omdat je zo hard hebt gewerkt? Onder de streep blijft vermoedelijk een vrij schamel bedrag over. Wil je echt x uur werken voor x artikel? Is het het waard?

Vermijd massamedia en sociale media.

Zo vervelend, heel de dag verteld worden wat je zou moeten doen (yoga! jogging! workouts!), met wie en met welke spullen (nieuw vitaminendrankje! toffe yogaleggings! musthave handige handtas! Kinderkleding van het juiste merk!) en wat je moet denken (inclusiviteit! EU uber alles! angst! heil de staat!). Want je vrienden komen alleen als je die nieuwe eikenhouten tafel van die hippe winkel hebt, Amstel-ons-bier serveert, als je op elk lichaamsdeel een andere chemische cocktail hebt gespoten en als je je wasgoed verzuipt in de Robijntje ofzo. En zo verdwijnt bij veel mensen stukje bij beetje de eigen persoonlijkheid, het vermogen om zelf na te denken, om zelf te ontdekken wat ze leuk vinden in het leven en worden ze als eeuwig in het hamsterwieltje rondrennende drones de ideale prooi voor het grote kapitaal.

Comparison is the thief of joy en dat is zo waar. Als je je vergelijkt met anderen, in de zin van dat ze dingen hebben die jij niet hebt, zet je jezelf op voor een vreugdeloos leven dat wordt bepaald door kortstondige dopamine-rushes als je weer eens iets hebt ‘gescoord’ dat beloofde je gelukkig en hip en blij te maken, hetgeen uiteraard nooit gebeurt.

Houd een dagboek bij.

Schrijf op wat je doelen zijn met betrekking tot zuiniger leven. Schrijf op hoe je dat die dag wil gaan doen. ‘Zuiniger leven’ is een nobel doel maar zonder concrete acties en het veranderen van je gewoontes en je mindset is het lastig. Is energie besparen je doel, maak het dan concreet door jezelf voor te nemen de kachel overdag op een x temperatuur te houden, een tochtstrip aan te bestellen, je was niet in de droger te gooien en minder afwas te creeeren. Is je doel om geen impulsaankopen meer te doen, schrijf dan elke gedachte aan wat je ‘nodig’ hebt op en wacht minimaal een week met het aanschaffen. Wil je besparen op boodschappen, ga dan op zoek naar vijf goede recepten met witte kool, met havermout of voor maaltijdsoepen of maak een menuplan met al het verse dat nog in je koelkast ligt voor je weer gaat winkelen. De dingen opschrijven scheelt zo veel!

Omarm een zuinig leven.

Vraag mensen wat belangrijk is en een grote kans dat een mooi huis, impulsaankopen doen of rotzooi eten niet in het rijtje staan. Toch is dat wat veel mensen doen, omdat ze hun leven laten bepalen door anderen. Door de reclame, de meneer van de bank, de influencers, de buren met hun grotere auto of de nieuwslezer.

Overboord daarmee! De hele mensheid heeft honderdduizenden jaren geleefd met bijna niets aan luxe. Ik houd van hete koffie, mijn warme bed en het gemak van koken op gas maar het zijn wel dingen waarvan we moeten beseffen dat het extreme luxe is en dat alles wat we toevoegen bovenop hetgeen dat we nodig hebben, overbodig is en vaak zelfs tegen ons werkt.

Hoeveel van ons zijn echt blij, ’s ochtends verplicht in de file naar kantoor om voor die mooier tweeondereenkappert te werken, de komende dertig jaar? Dromen we niet vaak van een heel ander leven? Is het leven in een simpel vakantiehuisje niet heerlijk vanwege de afwezigheid van al het overbodige en de focus op de belangrijke dingen zoals onze geliefden en de natuur? Waarom ontvluchten veel mensen als het even kan het huis waar ze heel het jaar dubbel voor liggen om in een tent of caravan te gaan zitten?

Hoe minder je hebt dat je tegenhoudt om te leven zoals je wil, hoe beter. Of dat nu gaat om de mensen met verkeerde verwachtingen van je, je aanbiedingenshopverslaving, al die overbodige rotzooi die lurkt in de kasten, de zolders en andere verborgen (of niet zo verborgen) ruimtes van je huis….

Iets is zo belangrijk als je het zelf wil maken. We hebben geleerd dat we een bepaald ideaal moeten nastreven, maar voor wie? Ben jij het die er echt gelukkig van wordt of ben je vooral een melkkoe voor je werkgever, de bank, de creditkaartmaatschappij, de appie, de wehkamp en de bol.com, de belastingdienst, de overheid, de data-miners en de leasemaatschappij?

Zuinig leven is niet je centjes uitknijpen en knieperig leven om zo veel mogelijk geld op de bank te kunnen zetten. Althans, niet voor mij. Het is een manier om te kunnen leven die bij ons past. Om aandacht te kunnen geven aan mijn kinderen, de dingen die we leuk vinden, om vrij te zijn van een groot deel van de ketens van de moderne maatschappij.

Zoals ik las: het gaat er niet om om het goedkoopste wasmiddel te vinden, maar om het zelf te maken voor de helft van die prijs en daarbij trots te zijn dat de mensen van Procor & Gamble in elk geval niet van jouw centen in hun vakantiehuizen op Santorini zitten.

Liever versleten beddengoed dan geen tijd om gewoon eens een kop thee te drinken en voor me uit te kijken. Liever kale havermout (met zoutJ) bij het ontbijt dan ’s avonds gebeld worden door een chef die nog wat van je wil. Liever mijn kinderen door de week elke dag zien dan in het weekend ter compensatie naar de dierentuin te moeten. Liever twintig kledingstukken die ik graag draag dan de eeuwige zoektocht naar de items die mijn 200-stuks tellende garderobe eindelijk echt compleet maken. Liever op het eigen balkon met een zelfgemaakt biertje dan een van zeven keer zo duur op een terras. Liever vogels kijken dan de nieuwste ‘blockbuster’.

Enzovoort.

Kippenenhok, ut på tur, gratis hout etc.

Ik was moe gisterenavond. Heel de dag zijn we bezig geweest met van alles en nog wat. Het kippenhok staat een heel eind in elkaar, het is nu nog een kwestie van afwerken en oh ja, 500 dakpannen erop leggen. En kippen en – of kwartels! Ik heb het gras onkruid en mos gemaaid en het begint er goed uit te zien. Alleen om het kippenhok heen is het nog enigszins een chaos maar ik verheug me erop als straks alle rommel weg is en het huisje netjes in de witte verf staat met wat bloembakken aan het balkon. Het zal er zo ‘sjarmerende’ uitzien!

De eerste dag ‘alleen’ thuis… Het was zalig. Ik heb het huis netjes gemaakt (en dat bleef zo) en ben toen gaan wandelen in het bos. Ik zag een jonge specht en twee raven. Ik heb wat foto’s gemaakt, hieronder.

Lijsterbessen-gelei recept

’s Avonds ging ik met de kinderen nog een keer het bos in om bosbessen, rozebottels en lijsterbessen te plukken. De man was op een feestje van zijn werk en pas tegen middernacht thuis. Het was schitterend in het bos, maar de muggen en teken iets te nadrukkelijk aanwezig.

Vandaag moeten we nog een rondje maken en genoeg lijsterbessen plukken om gelei te maken. Ik heb geen Nederlands recept voor lijsterbesgelei kunnen vinden dus ik heb voor wie dat ook wil proberen, een slechte google-translate. (je moet het sap vijf minuten laten koken en het sap afmeten en aan de hand daarvan bepalen hoe veel suiker je moet gebruiken) dat is om een vreemde reden slecht vertaald)

Gratis hout

Ik neem nu elke keer als ik het bos in ga (eigenlijk als ik het bos uitkom, anders is het nogal een gesjouw) berkenstammen mee. Het bos wordt ‘uitgedund’ en de berken die het moeten ontgelden, laten ze liggen. Dat is prachtig hout voor in de kachel wat ik alleen maar even op maat hoef te zagen en te kloven. Gratis!

Het is prachtig te zien hoe snel het bos zich herstelt. Deze plek is drie of vier jaar geleden volledig kaal gekapt. Niet de hoge bomen, maar waar de lagere begroeiing staat. De berken en sparren en zelfs varens zijn al flink hoger dan ik.

Kijk de zwaluwen. Je kan niet zo goed zien hoe veel het er echt zijn, maar gisteren waren het er honderden. Ze zitten twee rijen dik op de electriciteitskabels, die ongeveer tot onder aan de brug lopen. Vanmorgen vroeg waren er maar een paar, dit is van gisteren. Ja, dat maakt me echt heel blij. Net als de mussenfamilie die zich klem vreet aan de zaden van het komkommerkruid. Als ik de deur opendoe hoor ik bijna standaard een geruis van de familie die zich uit de voeten maakt, hoewel als ik eenmaal buiten zit, ze zich weinig van mijn aanwezigheid aantrekken.

Het loopt tegen achten, de kinderen komen straks beneden. Ik ga de vaatwasser uitruimen en koffie klaarzetten 🙂

Een nieuw schooljaar.

En daar zit ik dan. Alleen. Thuis. Dat is best bijzonder. Na 13,5 jaar zijn er geen kleine (of grote) kinderen in huis.

De wasmachine staat aan, de koelkast uit want die maakt steeds meer herrie. Gisteren begon de oudste op de ungdomsskole, de jeugdschool, waar ze heen gaan in het jaar dat ze dertien worden. De jongen zit in de laatste klas, de derde begon in een nieuwe klas en de kleinste begon gisteren in de eerste klas, waar kinderen beginnen in het jaar dat ze zes worden.

Na een praatje gingen alle kinderen (64 stuks) met hun leraar mee naar hun klas. De ouders mochten ook even mee de klas in en werden daarna bijeengedreven in de gymzaal om naar een slaapverwekkend praatje te luisteren van de rector, wat overigens een erg leuke en wakkere dame is. Dat het ooit nog eens fijn zou zijn om met zo’n 120 ouders in een gymzaal te zitten (zonder antibac, zonder maskers, zonder enige afstand-idiotie) is bijzonder maar ik vond het geruststellend.

Wel kwam er een brief van school dat als er een kind positief getest wordt, alle kinderen direct getest worden en dan kan wie negatief test, na een dag of twee de lessen hervatten.
Kinderen die niet getest worden kunnen 10 dagen ‘gewone thuisquarantaine’ doorbrengen, waarbij het wel de verantwoordelijkheid is van de school om passende (online) lessen te verzorgen. Testen gebeurt wel met een antistoftest, die niet helemaal achter de neus hoeft.

Aangezien van de 64 kinderen, er 56 naar de SFO (Skole Fritids Ordning, de BSO) gaan, denk ik dat er weinig ouders de zelfgemaakte luxe hebben van hun kind twee weken thuis te kunnen houden. Maar anders dan dat: niets aan de hand.

Vanmorgen ging de kleinste ein-de-lijk ook met de schoolbus. Dat wilde ze al sinds ze groot genoeg was om mee te lopen met de kinderen naar de busstop. Op school is er Ivar, de (allerliefste) buswacht die de kinderen ophaalt van de bus en naar school begeleidt, en weer terug aan het einde van de schooldag.

Allemaal hadden ze hun eerste schooldag leuk gevonden. De eerste week wordt er niet bijster veel gedaan. De hele school gaat naar de sportvelden, er worden worstjes gegrild, tekeningen gemaakt, boeken uitgedeeld en veel gespeeld. Ook op de school van de oudste is elkaar leren kennen en veilig voelen meer een thema dan meteen de toon zetten met lessen en huiswerk.

Het kippenhok begint goed vorm te krijgen. De buitenmuren zijn gemaakt, een deel van het dak zit er al op en opbouwen gaat in dit geval een stuk sneller dan afbreken. De man had verzonnen dat we in plaats van kippen, kwartels konden nemen. Het zijn wel erg praktische vogeltjes. Ze leggen ook eieren (eitjes :)) maar zijn een stuk handzamer en maken minder rotzooi en lawaai dan kippen, hoewel kippenrotzooi en -lawaai ook zo een charme heeft. Ze kunnen alleen niet vrij rondlopen, want ze snappen niet dat ze ’s avonds terug in een hok moeten 😀 Maar we hebben een ren en het hok heeft (dubbelglazige) ramen, dus dat moet wel gaan.

Oh en kijk nou, er arriveren met de dag meer zwaluwen. Oke, het is bijna niet te zien op de foto, haha. Maar gisteren waren het er over de 100 en vandaag lijkt dat aantal verdubbeld. Ik geloof niet dat ik er ooit zo veel bij elkaar heb gezien. Het is zo heerlijk om gewoon te zitten en naar ze te kijken….. Als ze weer weg zijn, mis ik ze altijd wel even.

Straks ga ik eens fijn in het bos wandelen. Alleen. Heerlijk! Door muggen, warmte en kinderen ben ik veel te weinig in het bos geweest. Het begint al aardig herfstig te worden… en de meeste muggen zijn ook op, of weg.

Een nieuw schooljaar voelt ook altijd zo als het begin van een nieuw jaar. We zijn gezegend met -na een verzameling bizarre regenbuien en die complete overstromingen veroorzaakten- heerlijke nazomerdagen de laatste dagen en in het verschiet.
Een graad of 20 overdag en nachttemperaturen die naar de enkele cijfers gaan. Ideaal klus- en tuinopknapweer. Een nieuw begin en dat is het ook. En wat het komend ‘jaar’ ons ook voor de voeten gooit, voor nu is het mooi.

We hebben onze sh’t op orde, het leven is eenvoudig, het leven is goed.

Dingen die ik niet meer koop.

Dingen niet nodig hebben is fijn. Er is zo veel dat ik niet (meer) koop en ik heb geloof ik wel eens een overzicht gemaakt met van wat dingen maar och… het is leuk om te lezen bij anderen en om te schrijven. In de loop der tijd is er zo veel overbodig gebleken en soms kostte het me een paar jaar om er vanaf te komen en soms deed ik iets weg om het later opnieuw te kopen (foundation, nagellak) maar uiteindelijk besefte ik dat in de meeste gevallen het leven simpeler, makkelijker en aangenamer was zonder.

Dus, wat ik niet meer koop. Als minimalist, enzo.

Nagellak. Dat is dus iets dat me moeite kostte. Ik weet het, niemand geeft een zier om wat ik op mijn nagels smeer maar het duurde even voordat ik dat zelf ook niet meer deed. Mooie lichtroze, of juist stikruige zwarte of donkerpaarse lak, het is wel net de finishing touch. Tot er een stukje afgaat na een dag of twee en de boel weer eraf of opnieuw moet… Ik laat mijn nagels nu al een hele tijd voor wat te zijn, ik houd ze netjes en dat is het.

Parfum. Vroeger vond ik het heerlijk. Rode Poison van Dior was mijn favoriet. Daarna heb ik nog een tijd Always Red van Elizabeth Arden gedragen. Tot ik dat niet meer deed. De nadelen van parfum wegen toch wel zwaarder dan de voordelen. Hormoonverstorend, slecht voor het milieu etc. Jammer, maar helaas. Soms smeer ik een beetje lavendelolie, gemengd met amandelolie maar ik heb geen behoefte meer aan parfum.

CD’s. We hebben nog wel een cd-speler maar cd’s kopen we heel zelden. Meestal gebruiken we de bluetooth speaker en spotify, hoe veel beter een cd op een goede speler en fijne versterkers ook klinkt. Helaas mogen de cd’s ook echt niet weg, hoewel we al een keer bijna de helft hebben ontrommeld wegens ‘draaien we toch nooit meer’.

Toegangskaartjes. We hadden eens abonnementen op de dierentuin en badeland maar ik kan er niet meer tegen, al die beestjes in hokken. Het was leuk voor de kinderen maar die vinden nu ook dat het zielig is en dat we de dieren beter vrij kunnen laten 😉 Vinden ze leuk in Kristiansand, krokodillen in de Otra. Er is een uil, die zit daar maar. Te zitten. Mijn hart breekt ervan. Verder is hier alles of idioot duur, of gesloten, of veel te druk. Als we iets leuks willen doen nemen we wel een paar houtblokken mee en gaan we worstjes roosteren in het bos.

Tampons. Want wasbare tampons en ja dat is een ding en ja, die functioneren ook in het geval van bloedbaden. Ze zijn van imse vimse  en het is een fijn idee dat ik nooit zonder zal komen te zitten en ze nooit meer hoef te kopen.

Foundation. Het is mooi hoor, een effen laagje over mijn gezicht. Vlekjes weg, alles egal maar mijn huid is licht en misschien verander ik daarom geregeld van kleur maar een foundation die past bij mijn huidskleur heb ik een maand ofzo. Een keer in de felle zon en het is niet meer dezelfde kleur. En als mijn gezicht een andere kleur heeft dan de rest van mijn lijf, is dat ook geen gezicht. Letterlijk. Dus, ook dat is overboord.

Wasverzachter. Chemische rommel, chemische lucht. Als je het niet gewend bent, is het zo vreselijk sterk. Ik ruik vaak kinderen die hier geweest zijn en wiens moeder nogal een enthousiast gebruikster is (of vader, als we modern en geëmancipeerd enzo willen zijn), een half uur na hun vertrek nog steeds. Het is letterlijk nergens goed voor.

Douchegel. Want zeep. Scheerschuim. Want zeep.

Mobiele data. Voor 39 nok per maand kan ik anderhalf uur in de telefoon praten met iemand in Noorwegen en daar kom ik echt nooit aan dus dat is meer dan genoeg.

Apps. Want smartphone is in onbruik, ik heb geen tablet en je schijnt voor een laptop ook apps te kunnen kopen maar behalve typen en surfen doe ik niets met de laptop. Ik begrijp de behoefte van mensen ook niet om zich constant te monitoren met smartwatches en stappentellers etc. Als ik wil lopen ga ik lopen, als ik ’s ochtends moe wakker word hoef ik niet mijn slaap-app te raadplegen om te weten dat ik niet optimaal uitgerust ben. En zeker ga ik niet betalen voor een app.

Pennen. Ik heb een vulpen en een balpen, allebei zijn ze hervulbaar dus op vulling na, hoef ik nooit een zak met 10 bic’s te kopen en er 9 kwijt te raken in de eerste drie dagen dat ik ze heb.

Handtassen. Ik heb drie jaar geleden een mooi exemplaar gekocht bij Nicola Jane op etsy, een handgemaakte, zeer afgeprijsde die er nog als nieuw uit ziet. Ik gebruik hem niet veel meer dus ik weet niet of deze blijft, maar dit was de laatste tas die ik kocht.

Sieraden. Ik heb mijn twee ringen en ketting met zwarte roos die ik van de man kreeg alsmede mijn horloge altijd aan en dat is het. Ik heb een piepklein zakje met wat nostalgische sieraden die ooit van mijn dochters worden maar verder niet. De meeste sieraden, hoe prachtig ik ze ze ook vind, irriteren me al snel. Ringen, armbanden, kettingen… en wat niet irriteert (piercings) daar ben ik –how convenient- allergisch voor geworden.

Haarstylingspul. Ik was mijn haar en laat het drogen in de lucht. Eens in de maand zet ik het in de henna. Ik heb geen føhn, eens in de zoveel tijd koop ik een dik elastiek voor als ik mijn haar niet los wil dragen en verder doe ik er niets mee. Ik ben geen mens voor een kapsel dat onderhouden moet worden, speldjes en doekjes irriteren me en met stylingspullen heb ik geen idee wat ik er mee zou moeten en ik wil het ook niet weten.

Oogschaduw. Zo jaren 80. Ik gebruikte lang een zilveren oogschaduw, tot dat me ook niet meer paste, vond ik. Nu gebruik ik mascara en soms eyeliner. Lekker simpel.

Theetjes’. Ik vind het idee van thee altijd veel leuker dan thee drinken. Het enige dat ik graag drink is losse earl grey. Voor de kinderen heb ik wat cafeïnevrije varianten voor ’s avonds maar ik ben gestopt met het idee dat ik als ik maar leuke thee koop, ik thee ga drinken. Ik houd meer van de atmosfeer en het van thee, dan van thee zelf.

Tijdschriften. Ik kan me echt niet herinneren wanneer ik voor het laatst er eentje las, laat staan dat ik er eentje kocht. Ik krijg de ‘Vår fuglefauna’ van de Noorse vogelbescherming. Dat dan weer wel.

Dingen voor aan de muur. Soms vind ik iets echt intens leuk en wil ik het hebben-hebben, maar als ik even wacht verdwijnt die zin als sneeuw voor de zon. Ik heb een metalen keltische levensboom en een metalen tak met vogeltjes en dat is het enige dat er aan de muur hangt. Ik heb anderhalf jaar geleden twee mooie zwart-wit afbeeldingen gekocht, een met een hert en een met een baby-uiltje. Ik kan ze nog niet wegdoen maar ik heb ook geen zin om er grote lijsten voor te kopen. Dat bedoel ik: alles wat ik koop, ben ik toch vroeg of laat zat, so why bother at all….

Eten buiten de deur. Afgezien van een ijsje bij de ijskiosk, eten we nooit ergens anders dan thuis. Heel soms bij vrienden maar nooit wordt ons eten door iemand die daarvoor betaald wordt, geserveerd. Ik zie de lol niet van wachten op eten dat ik zelf beter maak voor een tiende van de prijs, geveinsde vriendelijkheid van bediening, wachten op een vergeten vork etc. Ik vind het leuk als mensen bij ons komen eten, gezellig en ik geef iedereen het beste dat we hebben maar zelf naar een restaurant gaan is aan mij niet besteed.

Kinderspeelgoed. De kinderen krijgen van mijn ouders zo nu en dan wat opgestuurd. Meestal stiften, knutselspullen of ze mogen iets uitzoeken zoals een spelletje voor de nintendo maar groot speelgoed kopen we niet. Althans, geen poppenhuizen, barbiecampers, schietgeweren, waterpistolen en zulks. Ze hebben wel een (gratis) speelhuisje gekregen en de man heeft een opblaasboot met een klein motortje op de kop getikt voor de oudste twee maar dat is anders 😉 In elk geval kunnen ze daarmee zelf verzinnen wat ze doen, of ze  kunnen zelf de scherenkust ontdekken vanaf het water, hoe tof is dat.

Wegwerpdingen. En dingen in een enkele verpakking. Scheermessen, doekjes, per 1 verpakte snacks… al die dingen waar je tussen een paar seconden tot een paar uur mee doet waarna je het weg moet doen. Ik heb een Hydroflask voor iedereen een, die altijd mee gaat en soms de tegenwoordigheid van geest om een doekje mee te nemen dat we nat kunnen maken in het geval van kleefhanden.

Gadgets. Ik heb een simpele nokia om te bellen en gebruik de smartphone alleen voor dingen die anders veel gedoe zouden zijn, zoals een document doormailen naar iemand bijvoorbeeld. Mijn kindle van drie jaar oud doet het nog prima en het scheelt me tonnen aan papier dat ik die gebruik. Verder doe ik niet aan handige dingen met internetverbinding, of electronische dingen, op het meest gebruikelijke na.

Creditcard. Hier hebben we een visa debitcard, die we gebruiken als we niet cash betalen. Geen credit, ik heb een hekel aan dingen verschuldigd zijn.

Televisie. We hebben een scherm voor de spelcomputer, geen televisie. Ik kijk geen msm, al 12 jaar niet meer. Films kijken we op de laptop.

Speciale kleding voor gelegenheden. Want er zijn niet zo veel gelegenheden, is het wel? 😉 Maar ook daarvoor deed ik al genoeg moeite ze te vermijden. Ik heb een zwarte knielange jurk van stevige stof met een kanten randje die ik kan gebruiken als ik onverhoopt ergens netjes zou moeten verschijnen maar die is ook al jaren onderdeel van mijn capsule wardrobe.

Workout spullen. Ik heb een kettlebell, die ik al lang niet meer heb aangeraakt overigens. Ik ga liever wandelen dan rennen. Soms til ik zware dingen en ik ben bijna altijd wel in beweging, in de tuin of in huis of boodschappen doen voor zes mensen of… Maar aan sport doe ik niet. Als ik dat zou willen trek ik een legging en een groot t-shirt van de man aan en ben ik goed om te gaan. Ik koop niet eerst een yogamat, twee paar schoenen, een top en een hartslagmeter als ik bedenk dat ik eens iets ‘sportiefs’ zou moeten doen.

Giftige cosmetica. Het is zo gekocht, die leuke oogschaduw of lippenstift maar niet zelden komt het uit China, vol met wie weet wat, en ook gemaakt in Europa is geen garantie voor een gifvrije maquillage. Op ewg.org kan je checken wat er in je sminke zit en of het verdacht wordt van vreemde ‘bijwerkingen’. Onthullend, in veel gevallen. Ik houd het bij dr. Hauschka op mijn ogen en Paese voor andere dingen. Verder gebruik ik simpele zeep en shampoo zonder rommel en olie om te smeren.

Sjemiese schoonmaakspullen. Want als je je huis enigszins schoon houdt, hoef je nooit naar chemische rommel te grijpen.

Wijn en bier. Althans, niet kant en klaar. Want 3 x zo duur in het geval van bier, en van wijn nog ernstiger. We betalen genoeg skatt, bedankt.

Bloemen en planten. Ik kocht soms een bos witte tulpen, als ze niet meer dan 30 kr kosten maar ik ben al in geen tijden bij de kea geweest, de enige plek waar ze enigszins betaalbaar groen hebben. Mijn planten overleven meestal de winter niet, wegens te koud en te donker denk ik. Alleen de zamioculas doet het als een gek dus die blijft, zo lang ie het doet.

Laptop. Mijn laptop overleed vorig jaar ofzo. Sindsdien doen de man en ik samen met eentje. Dat betekent dat ik ’s avonds, als de kinderen op bed liggen geen stukjes kan typen over het algemeen, maar och… Ik heb geen zin in om veel geld uit te geven aan iets dat over een paar jaar ook weer kapot is. Het gaat prima zo.

En zo is er nog veel meer. Het leven is makkelijker als je heel veel dingen kan laten voor wat ze zijn.

Meebuigen, niet meedoen.

Gisteren viel er brief van de ‘overlege’ in mijn inbox. De opperdokter, van de gemeente. Het coronagevaar heeft hier codes en groen betekent niet dat er niets aan de hand is maar ‘niets aan de hand’ is klaarblijkelijk geen optie meer.

De scholen beginnen allemaal ‘groen’ en men wil een zo gewoon mogelijke schooldag voor de kinderen garanderen. Hoe? Als er iemand in een klas bijvoorbeeld positief getest wordt, moeten alle nærkontakter zich of laten testen (drie maal) of tien dagen in ‘ordinær hjemmekarantene’. Als je als ouder tegen testen bent, moet je dat terstond melden. Niet andersom natuurlijk, dat de school of het kdv moet vragen of er met een wattenstok achter in neus van het kind mag worden gepoerd. Dat stadium zijn we reeds lang gepasseerd.

Ik schreef een giftige e-mail naar school en verwijderde deze weer. Het schrijven ervan, net zoals ik soms een blogpost schrijf om af te reageren, luchtte al op.

Ik stuur vandaag een berichtje naar de scholen dat mijn kinderen onder geen beding getest mogen worden. Verder maken we er gewoon het beste van als ze in ‘gewone thuisquarantaine’ moeten, alsof daar iets gewoon aan is. Ons hebben ze er niet mee, ik heb geen baan waar ik moet verschijnen waardoor ik me in vijftig bochten moet wringen.

Het systeem zo veel mogelijk negeren, in plaats van er tegen te vechten. De brief voor de aankondiging om thuisonderwijs te gaan doen, staat klaar voor als het te gek wordt. Ik moet er echter ook voor waken om niet als een kikker langzaam gekookt te worden en ook mijn idee van ‘normaal’ en ‘mee te leven’ steeds meer op te schuiven.

Zal ook wel niet gebeuren. Ik zei pasgeleden tegen de man dat ik wat minder meegaand zou willen zijn. Hij moest heel hard lachen.

Het heeft geen zin om een leraar begrip voor mijn standpunt te laten opbrengen als deze in de waan is dat NRK hem of haar evenwichtig en objectief nieuws brengt, laat staan een hele school of iedereen bij de gemeente.

Het enige dat ik kan doen is mijn waarheid blijven uitspreken als het zo ter sprake komt, niet meewerken aan de belachelijke maatregelen en de folders van de stichting Vrije Vaccinkeuze uitdelen in de hoop dat meer mensen wakker worden. Vriendelijk blijven lachen, ook al heb ik geen idee of mensen teruglachen achter die verfoeilijke lappen.

Goede verandering komt uiteindelijk nooit omdat wij de mensen de overheid beïnvloeden (als stemmen effect had was het wel verboden) maar omdat we samen verandering eisen door simpelweg weigeren nog langer mee te doen, de beste manier om te protesteren.

En dat is veel relaxter. Makkelijker. Effectiever, vooral.

  • Niet meedoen aan de testmaatschappij. Nu niet, nooit niet.
  • Aardig blijven. Boos zijn kost veel te veel energie. Het niet proberen te veranderen.
  • Geen mondkapjes, antibac, ‘vaccins’ of andere gekkigheid. Geen 1,5 meter. Geen elleboogjes.
  • Genoeg is genoeg: thuisonderwijs is een reële optie en dat was ook een van de redenen om hier te willen wonen.
  • De winkels vermijden die meedoen aan de gekkigheid, van gemondkapt personeel tot allerlei woke-gedrag.
  • Supermarkten en ketenwinkels vermijden waar mogelijk.
  • Zo min mogelijk geld op de bank hebben staan.
  • Minder afhankelijk zijn van het systeem, van stroom, van de input van nieuwe spullen etc.
  • Mijn energie bewaren voor dingen die wel nuttig en fijn zijn.
  • Nuttige dingen doen. Vogels kijken, wandelen, de fijne mensen opzoeken en aandacht geven.

Deze documentaire nog een keer kijken. Ik kan er weinig mee op praktisch niveau maar dat komt misschien nog wel, haha. Echt, aanrader. Gaat ook over regeringen, protesteren, onrecht etc.

Meer echte eenvoud, een ijsje en koopstop.

Dit weekend haalde de man de laatste delen van het kippenhok op. Het is ZO vreselijk veel hout! 😀 Maar hij heeft deze week twee dagen vrij, dus hopelijk kunnen we het in elk geval klaarmaken voor een aantal kippen.

De kinderen zet ik vandaag aan het werk om uit alle planken spijkers te verwijderen. Het kinderspeelhuisje staat in elk geval wel opgebouwd en in elkaar en is klaar om geverfd te worden. Er moeten een nieuwe veranda (met planken die we nog hebben) en dakbedekking op en dan kunnen de kinderen er in wonen spelen.

Gisteren gingen we voor de laatste keer om een ijsje in Brekkestø voor de kinderen. Qua laatste weekend van de vakantie ofzo. Het was heel de weg nogal dreigend maar uiteindelijk was het toch aangenaam weer. Wel zijn er heel de tijd de meest onverwachte onweers- en regenbuien. Mooi, maar wel onpraktisch als je buiten aan het klussen bent.

Ik lees nu een geweldig boek over een stel dat een off grid huisje met heel veel grond koopt vlakbij de Pyreneeën. Het doet me altijd goed om voorbeelden uit het echte leven te lezen waarin mensen met veel minder leven en het ook goed hebben. Het is een paar maanden gelegen gepubliceerd en geschreven ten tijde van Brexit en C., dus het voelt niet als een document uit een wereld die niet meer bestaat.

From now on their lives would be simple, pared back to the basics, but they found that an off-grid lifestyle was by no means an uncomfortable experience. Responsibilities didn’t disappear but they changed, becoming less onerous. There was more time to think, and to appreciate the natural world around them. Living in such rural isolation, each day brought something new to marvel at: deer browsing in the field at dusk, salamanders on the doorstep, owls calling by night.

Het klinkt heerlijk. Ik verlang ook steeds meer naar echte eenvoud. Ik vraag me af waarom ik nog spullen houd die ik misschien 10% of minder van de tijd gebruik. Natuurlijk, in sommige gevallen is dat uiterst handig. Een trechter, mijn grote rugzak of bijl gebruik ik niet dagelijks en in sommige gevallen gebruik ik dingen maanden achter elkaar niet, tot ik ze wel nodig heb maar er is nog genoeg dat ik nooit echt nodig-nodig heb en waar ik geen aandacht meer aan wil besteden.

Mijn houding ten opzichte van de spullen verandert. De dingen zijn nog even nuttig, of nutteloos als een maand geleden, maar ik vraag me af of ze nog een plek hebben in mijn leven. Het is niet meer: is dit nuttig in de zin van handig of mooi maar meer van: zou ik dit meenemen als ik nu naar mijn droomhuis (een klein cottage of houten huisje midden in het bos) zou verhuizen?

Het antwoord is verrassend vaak negatief. Hoewel ‘nee’ betekent dat ik het met een gerust hart weg kan doen, dus eigenlijk positief 🙂

Wat er weg ging? Glazen, dunne kanten gordijnen (ik heb dikke witte katoenen om de warmte nu, tocht en inkijk straks daadwerkelijk buiten te houden), een deel knutselspullen zoals porseleinverf, voor 80% opgebruikte stickervellen), de ehbo-koffer (alles was tot 2012 goed, ik kocht een compacter en evengoed uitgerust exemplaar), kleding en nog meer kleding, donkere lippenstift (het doet me ouder lijken dan ik ben), rommel uit de koelkast (toch fijn dat mijn zoon een pak melk met de dop er niet goed op bovenin legde), kinderboeken die we ook bij de bieb of online kunnen lezen (ik houd de ‘klassiekers’), textiel en kussens, een houten kist, blikjes, ladeverdelers (er is niets meer te verdelen), cupcakevormen, de manden van mijn draadmandstatief (het ding zakte door zijn hoeven onder het gigantische gewicht van crackers, een paar pakken muesli en wat zakjes met noten en gedroogd fruit), een kast, nog een kast (want niets meer om erin te zetten), bakblikken (ik bak toch meestal in pannen of ovenschaal) en nog wat losse dingetjes.

Een boot zinkt niet door het water om hem heen maar door het water dat erin is. En de beste manier om te blijven drijven is door overbodige ballast overboord te gooien.

bron: https://www.enkiquotes.com/three-men-in-a-boat-quotes.html

Altijd als ik bedenk wat het belangrijkste, het enige ,in mijn leven is, verwondert het me dat het lijstje zo vreselijk kort is. Zo eenvoudig. Gezin, dak boven ons hoofd, te eten, hout voor in de kachel.

Natuurlijk zijn sommige dingen handige hulpmiddelen en zijn er dingen voor het leuk maar belangrijk, zijn ze geenszins. Dus waarom zou ik ze meer aandacht geven dan strikt noodzakelijk?

En dat weet ik al langer, daarom leven we zoals we leven. De contrasten tussen noodzakelijk en niet noodzakelijk zijn alleen nog scherper aan het worden, de laatste tijd.

Ik kan van alles bewaren voor ooit, vanwege de situatie in de wereld. Maar zoals Thoreau zei:

“It is desirable that a man live in all respects so simply and preparedly that if an enemy take the town... he can walk out the gate empty-handed and without anxiety.”

Vasthouden aan dingen zonder specifiek voor de onvoorziene toekomst is naar mijn idee nog altijd nutteloos. Er zijn nuttige dingen voor ‘stel dat’. Een waterfilter, een fluitketel, een gaskacheltje. Er zijn nutteloze dingen voor ‘stel dat’. 40 handdoeken, een paar knellende schoenen en lekkende snelkookpan op zolder.

En er zijn dingen die gewoonweg overbodig zijn. Dingen waar we absoluut wel iets aan zouden kunnen hebben, maar die niet van pas komen als je wil dat absolute eenvoud je levenshouding is. Dingen waar je zonder enige moeite zonder kan.

Is het niet zonde? Nee. Ik ben niet van plan ze terug te kopen en het zijn dingen die het afgelopen jaar hun nutteloosheid wel bewezen hebben. Niet omdat ik ze nooit gebruikte maar omdat ik prima zonder kan.

Vanaf nu hebben we weer (heerlijk) een koopstop en kopen we niets anders dan het strikt noodzakelijke. Groenten bij de groentenboer, vlees van boeren uit de buurt, bulkgoederen bij de toko of de biologische bezorger en zo min mogelijk bij de supermarkt. Andere winkels, fysiek of online, laten we fijn voor wat ze zijn. De kringloop bezoek ik alleen nog bij de achteringang, om dingen te doneren. Kringloopwinkelen is uiteindelijk in 90% van de gevallen, ook compleet nutteloze consumptie.

De tijden waarin ik winkels en dingen kopen zo goed als helemaal kan vermijden, zijn de tijden waarin ik me ook het beste voel. Het meest kalm. Relaxed. Door links te laten liggen wat we niet nodig hebben worden we alleen maar sterker en onafhankelijker.

En nu ga ik fijn een stukje in zee zwemmen!