Linkjes: de andere kant van het verhaal.

Zullen we nog eens wat linkjes doen dan.

Algemeen Dagblad: Nederland gebruikte kinderen in de strijd tegen corona.

CDC: 94% van de coronadoden overleed niet aan corona.

Mark van Ranst legt nog even uit hoe je een pandemie en een vaccin in de markt zet

BD: beter niet iedereen vaccineren, corona verdwijnt toch niet.

Deze oorlog is digitaal

Covid Zelfzorg : testimonial over het midddel Ivermectine

Specialist virologie en immunologie: spike-eiwit is giftig

Geneticus uit haar zorgen over het vaccin

Een stuk van het FvD over de Rockefeller Foundation en het LockStep-scenario

Bekijk ook zijn pleidooi in de tweede kamer.

Mike Yeadon, voormalig Pfizer CEO over vaccins, onder meer

Why i spoke out against lockdowns

En zo fijn voor iedereen die zich heeft laten inenten met het experimentele genetisch gemanipuleerde gif: het RIVM begint (!) een onderzoek naar de effectiviteit van de vaccins op lange termijn.

Ik ben benieuwd 😉

Interview met Matthias Desmet: De coronacrisis en de grondstroom van totalitarisme

Corona en de gevaccineerden: absoluut geen sekte!

Gelukkig is het in Europa minder erg dan in Amerika maar ook hier staan kinderen bloot aan steeds meer schadelijke zaken zoals de LGBTQ-cultuur, p0nrogr4fie en seksualisering.

Deze man is voormalig medewerker van GAVI en de Bill and Melinda Gates foundation. Hier spreekt hij onder andere over de waanzin en gevaar van het vaccineren van kinderen.

Minimalisme in actie

Foto door Max Vakhtbovych op Pexels.com

Ja leuk, een rommelvrij huis, maar wat is daar nu het praktisch nut van?

Gemak. En rust. En kalmte. Nou ja, meer dan in een huis vol met rommel en zonder routines.

Minimale garderobes

’s Ochtends sta ik op en pak mijn kleren. Ik heb zo’n 10 – 12 basiskledingstukken, een beetje afhankelijk van het seizoen. Midden in de winter minder dan aan het begin van de herfst. Ik draag meestal jurken en het voordeel is dat zo makkelijk zijn. Jurk aan en hop, aangekleed. Ik heb alleen maar kleding die ik echt graag draag.

Vroeger had ik ook kleding die ik graag droeg, omtrent evenveel als nu. Het verschil was echter dat er een wereld van stijlen en miskopen in mijn kast hing, die me me schuldig deed voelen en zorgde dat ik regelmatig het hele ding weer moest opruimen. Ik had toen bijna niets dat als ‘mij’ voelde maar sinds minimalisme en een kleine garderobe, heb ik mijn eigen stijl waar ik niet van afwijk.

Ontwaken in stilte

Ik zet me aan tafel, doe mijn make up op, maak koffie en schrijf in mijn dagboek. Losse gedachten, de dingen die ik wil doen… Na een half uur tot een uur wordt de rest van de familie wakker. Vroeger stond ik tegelijk met de kinderen op en dan viel ik dus meteen in een zee van mamamamamagikmamamamahijzeimamamamawanneergaanweeten en dat was nogal frustrerend. De dag beginnen in stilte, is een luxe.

Een uniform-ontbijt

We hebben allemaal zo ons standaard ontbijt. Voor de oudste twee allebei twee spiegeleieren op brood, de derde wil havermout met cacao en de jongste wil kulturmelk met havermout, pitten, muesli en rozijnen. Heel eenvoudig en gezond.
Tot een paar jaar geleden, zette ik de tafel vol met van alles. Rijstewafels, crackers, soorten beleg, fruit… Het was een werk om het op te ruimen! Nu zit ik even met de kinderen aan tafel en als ze klaar zijn en hun tanden gaan poetsen, ruim ik de keuken op. Ik ben klaar tegen de tijd dat ze weer beneden staan.

Voor mezelf maak ontbijt met een halve cup overnight oats, een cup cultuurmelk en 4 tsp met gemengde zaden en pitten zoals hennepzaad, chia, lijnzaad en zonnebloempitten, dat ik een uur of drie later eet.

Minimalistisch huishouden

Dan Het Huishouden. Ik vind een makkelijk huis waarin we allemaal kunnen doen wat we willen belangrijker dan allerlei accessoires onderhouden. Als het me plezier zou geven om het huis vol te bouwen met tafeltjes, vloerlampen, beelden en schilderijen dan zou ik dat uiteraard gewoon doen maar zulke dingen doen me niets, dus waarom zou ik er moeite voor doen. Omdat een huis decoratie moet hebben, volgens een of andere malle standaard?

Ik doe elke dag een beetje en heb routines voor de meeste taken, zodat ik nooit echt achterloop. Dat geeft rust in mijn hoofd. Dankzij minimalisme en de rust die dat brengt heb ik tijd voor andere dingen zoals het voorbereiden van fatsoenlijk eten voor mijn gezin. Het plannen, het voorbereiden, vooruit koken: die rust had ik niet toen we ons eerste kind kregen en het heeft ook lang geduurd voor ik een manier had die bij ons paste. En ook dat verandert nu de kinderen groter worden.

Ik doe elke dag in elk geval die dingen, die de chaos buiten de deur houden. De was, de keuken, badkamers, opruimen, vloeren schoon en mijn avondeten plannen. Als dat gedaan is, kan er een boel gebeuren zonder dat het later opstroopt.

Mijn badkamer is vrij van rommel. In de douche hangt een draadmandje met een grote fles shampoo \ douchegel van Sante, een fijn biologisch merk en een fles crèmespoeling van Organic Shop. Een scheermes. In het badkamerkastje liggen de dingen die ik dagelijks gebruik en dat is niet heel veel.
Vroeger werd mijn badkamer bevolkt door half opgebruikte potjes met crèmes en shampoos en andere cosmetica maar omdat ik graag nieuwe dingen kocht, gebruikte ik het oude nooit helemaal op. Eens in de zo veel tijd werd dat dan weer geordend, om een week later weer in chaos te zijn veranderd.

Is dat minimalisme?

Zijn deze dingen per se minimalisme? Nee, natuurlijk niet. Ook met een badkamer vol oude cosmetica, een aanrechtblad vol nutteloze apparatuur en een woonkamer als bruine kroeg kan je je maaltijden plannen, minder kleding in je kast hangen of een schoonmaakroutine hebben.

Maar ik niet. Ik heb die rust gewoon nodig om het overzicht niet te verliezen. Ieders brein werkt anders en het zijn vaak de introverte en prikkelgevoeliger mensen die baat hebben bij een versimpelde leefomgeving.

In mijn geval is het ook gewoon zo dat de dingen om me heen, een boodschap uit lijken te zenden. Heerlijk als je daar geen last van hebt.

Vroeger ruimde ik veel vaker op dan nu. Nu ga ik eens in de paar maanden met mijn vergrootglas op zoek naar rommeltjes. En die vind ik heus nog wel. Vooral veel oud papier in de lades van de kinderen. Kleding waar men uitgegroeid is. Speelgoed dat in de vergeethoek is geraakt. Dingen die we niet langer gebruiken. En in het dagelijks leven is het ook een gewoonte geworden om deze dingen eruit te vissen. Verwassen t-shirts bij het vouwen van de was, een lippenstift in toch de foute kleur gaat gewoon in de vuilnisbak in plaats van achterin de la voor ‘ooit’ (als oranje lippenstift me wel goed gaat staan?) en dvd’s die gekeken zijn, gaan gelijk weer in de bak voor de kringloop.

Waar ik vroeger nog wel eens voor de lol ging winkelen (om helemaal overprikkeld thuis te komen), ga ik nu alleen naar de winkels als ik iets nodig heb. Dat scheelt enorm veel geld en tijd en gedoe.
Hoe minder ik heb, hoe minder ik nodig heb. Dat het zo werkt is bijzonder maar als het dagelijks leven minder gedoe geeft, heb ik meer oog voor de dingen die wel belangrijk zijn. En dat is gewoon niet nog een oogschaduwpalet, meer beddengoed, meer boeken in de kast om slim te lijken, meer ‘makkelijk’ eten in de voorraadkast, 50 kussens en dekens in de bank, een nieuwe loungeset, windowshoppen, kunst aan de muur of andere dingen die anderen noodzakelijk achten.

Het leven is gewoon makkelijker, overzichtelijker, zorgelozer met minimalisme.

En dan ga ik nu fijn met mijn jongste een eindje wandelen. Het huis is schoon, het eten voor vanavond gepland (pizza!) en eindelijk, eindelijk breekt de zon door…

oh hij is al weer weg maar we gaan toch doei

Random over sparen, robotisering en mijn buren.

Half negen en mijn ochtendroutine is gedaan, ik moet alleen nog op expeditie in de vriezer naar een bakje met zelfgemaakte spaghettisaus, want vanavond eten we makkelijk.

Onze omvallende buren en virusgekte…

Het is heerlijk weer hoewel het vreselijk hard waait en gelukkig is mijn ene buurman weer thuis en hij ziet er gezonder uit dan maanden hiervoor. Gisterenmorgen stuurde hij een berichtje, terwijl hij net van de hartbewaking kwam: ‘ik kom vanavond even een biertje doen hoor’. En dat was weer gezellig. Heb eten voor hem gemaakt anders eet ie alleen maar brood met honing, haha. ‘Buitenlanders kunnen veel beter koken dan wij Noren’ zegt ie als ie hier eet. En dat is ook gewoon zo 😀

En eindelijk weten we wat er met de andere buren is gebeurd; de man is met een hartaanval van de trap gevallen en dat gaf een dermate groot bloedbad, dat een misdrijf moest worden uitgesloten. Gelukkig geen familiedrama in die zin. Ik begon even te denken dat het aan ons lag!

Ja, het leven lijkt bijna wel normaal. Zondag waren we even bij mijn buurvrouw in de rehabilitering, buiten, op het grasveld. We speelden een spelletje met stokken en na een dik uurtje kwam er een verpleegster met de mededeling dat wij op grond van corona weer weg moesten. Wah? Ze vond het ook spijtig en overdreven maar ja, orders zijn orders. Ze heeft daarna zelfs een test moeten ondergaan, wat ze echt niet wilde.

Gisterenavond belde de baas van de man, de jongste bediende was positief getest maar dat veranderde helemaal niets aan hoe de dingen zijn op het werk. Fijn als mensen hun verstand blijven gebruiken.

Cancelcultuur 🙂

Vanmorgen heb ik ook wat abonnementen opgezegd, op Skillshare, Storytell en Subscribestar. Skillshare (online cursussen) was leuk maar uiteindelijk gebruikten we het niet heel vaak, ook door het beleid dat de kinderen in principe alleen tijdens ‘biertijd’ een scherm mogen. Als de man thuiskomt, zo rond half vijf, drinken we wat voordat we gaan eten. Wij zitten met een boek, de kinderen met een scherm. Storytell zijn luisterboeken en het idee is geweldig, ware het niet dat de kinderen -die ’s avonds in bed graag een luisterboek luisteren- hun telefoon niet mee naar boven mogen nemen en tijdens ‘schermtijd’ verkiezen iets anders te doen. Via subscribestar steunde ik Bitchute en nog een paar mensen. Subscribestar is als Patreon voor mensen met wat minder populaire ideeën over bijvoorbeeld politiek maar ik wil ook mijn geld niet geven aan een censuurclub als Patreon, vandaar. Verder heb ik een afspraak gemaakt voor de man om de kentekenplaten van zijn oldtimer in te leveren zodat we geen belasting en verzekering meer betalen tot hij weer de weg op kan. Ik was voortvarend bezig.

Lekker goedkoop

We moeten ook echt weer even letten op waar het geld naartoe gaat! Soms denk ik: wat heeft het voor zin om me er druk om te maken? Straks zitten we allemaal aan de complete controle door de staat. Het was toch een complottheorie? Oh nee, inmiddels wordt het open en bloot op de publieke omroep besproken. U koopt boeken met verkeerde politieke inhoud? Hop, strafpunten! Er is geen einde aan de gekte.

Een vriend kwam voorbij met frambozen die anders weggegooid zouden worden bij de supermarkt waar hij dingen af moest leveren en de mededeling dat onze oudste de als nieuwe fiets van zijn dochter die fietsen haat, mag hebben. Hij had haar zien fietsen en inderdaad, haar fiets is te klein maar ik had gezegd dat ze een nieuwe mocht als ze daadwerkelijk zou fietsen. Als ze gaan fietsen met school, vraagt ze of ik haar met haar fiets naar school wil rijden met de auto. Natuurlijk lach ik haar dan hartelijk uit, maar grappig is het wel. Natuurlijk niet!

Maar wel heel fijn! Ondertussen gaat de man de vriend helpen met het doen van een aantal reparaties en zo zijn we dus weer fijn bezig.

Goed, weer even opletten. Het zijn geen wereldschokkende bedragen maar een klein lekje laat ook een grote boot zinken uiteindelijk. Alleen nog gratis boeken downloaden, hetgeen ook legaal kan op de kindle-winkel van amazon. De keuze is reuze. Niet langs de kringloop, geen geld mee als we naar de bibliotheek gaan, goed plannen en vooruit kijken zodat er geen laatstemomentoplossingen hoeven te worden bedacht. Niet dat dat aan de orde van de dag is. Of van de week. Maar toch.

De man neemt een houten kist mee van werk om nog wat dingen in op te slaan beneden. Motoren voor bootjes worden geleverd in stevige, mooie houten kisten, ideaal om de winterdekens in op te slaan want eindelijk, eindelijk, was het te warm voor het winterdekbed. Vorig jaar gebruikten we die alleen in februari en tot half maart. Niet dat het vroor de laatste tijd maar koud was het absoluut!
Zulke dingen: als je maar niet naar de winkel rent, dient een oplossing zich vanzelf aan. Of je nu fietsen, frambozen of opbergbakjes nodig hebt. Of spullen hebt om te laten repareren door iemand met veel handig gereedschap tot zijn beschikking! Ik houd van zulke dingen

Superdure stroom en de rest van de wereld.

Dankzij de Nordlink kabel, een kabel van Zuid Noorwegen naar Duitsland gaan de stroomprijzen hier door het dak. We betalen nu 73 øre per kWh, terwijl men in het noorden van het land 23 øre betaalt. Er komt ongeveer het dubbele bij aan nethuur etc. Ik probeer nog beter te letten op ons verbruik, de droger staat al weken werkeloos te zijn en nog even en het is goedkoper om de hybride auto gewoon op benzine te laten rijden.

Argh, ik ben zo klaar met de idiotie van de wereld. De schrijfster van deze column ook, dat gaat dan over de zombiewinkels van Albert Heijn. Ik ben, behalve bij Ikea waar ik nu ook geen voet meer binnen zet- nog nooit bij zo’n zelfscan-ding gaan staan. Wat voor wereld wil je dan, vraag ik me af. Alles gerobotiseerd? Geen menselijk contact meer nodig… zo onhandig ook, mensen. Het zou goed zijn als er daar eens wat minder van waren….. Oh nee, die rant had ik voor een andere keer willen bewaren.

Dan maar dit wel hartverwarmende filmpje

En zo is het toch ook. We moeten onze menselijkheid, ons oog voor de medemensen bewaren. Stoppen met het volgen van het nieuws en ons eigen onderzoek doen. Stoppen met het meedoen aan de wereld die mensen ons door de strot willen dringen. Een van verdeeldheid, angst en van eenheidsworst.

Alles waar we nu ja tegen zeggen, dat gaat ons zo genadeloos opbreken. Op 26 mei heeft in Nederland de eerste kamer ingestemd met de testbewijzenwet, hier een stukje uit de memorie van toelichting. In Noorwegen heeft men een wet aangenomen waarin staat dat de regering zelf wetten kan maken en de onderhavige documenten niet meer op verzoek openbaar hoeft te maken. Zien we een patroon en een herhaling van de geschiedenis hier of moet je daar toch echt full ‘wappie’ voor wezen?

Vanmiddag maak ik lekker Franse pannekoeken voor de kinderen met melk die iets over zijn beste tijd is en daarna gaan we naar de bibliotheek. Ik spoel ook pakken van de kulturmelk uit met een beetje water, ook voor in de pannekoeken. En een restje slagroom dat over de datum was. Smaakt precies eender als dure melk ervoor gebruiken. Waarom is het zo dat altijd als ik ergens genoeg van koop voor een week, mensen spontaan stoppen met het te eten terwijl ze zich anders in drie dagen door de voorraad voor een week heen eten of drinken? Is raar 😀

En hier is nog een leuk filmpje voor als je eens iets anders wil horen dan gemekker over door mensen en CO2 veroorzaakte global warming. Het hele kanaal is heel interessant.

Wat ik niet kocht.

Dingen kopen: het is niet mijn hobby maar soms wil ik ook wel eens wat nieuws en dan kan ik daar ook wel blij mee zijn. Met een nieuw zacht vest, een paar mooie jurken, een apparaat dat ik echt vaak gebruik…. Maar de meeste aankopen zijn schier overbodig.

Wat ik de afgelopen tijd niet kocht:

  • Een nieuw dekbedhoes. Die ik wilde (een donkergrijze of zwarte van 50% katoen en 50% linnen met 50% korting) was uitverkocht en toen dacht ik weet je wat? Ik heb dat helemaal niet nodig. Ik repareer en herstel wat nodig is en koop lekker niets. Ha! Lapje erop aan de achterkant, nieuwe zoom en hop, weer een paar jaar goed. Hopelijk.
  • Plastic bakken. Toen ik de berging vulde met minder vaak gebruikte spullen, was er even het idee om plastic doorzichtige bakken te kopen zoals in het boek. Zie je: zelfs in een boek over zo min mogelijk bezitten en een leeg huis hebben, word je nog verleid om spullen te kopen. De man neemt nog twee dozen mee van het werk voor skibroeken en winterpakken en dan is dat ook weer helemaal klaar. Gratis, met wat er al is. En het is niet de meest charmante oplossing maar voor 150 euro aan plastic afval kopen is nog minder charmant.
  • Rode henna haarverf. Ik vreesde even dat mijn haar een permanent lichtgroene waas had gekregen maar die angst bleek ongegrond, mijn haar wordt alleen maar roder van tint. Gelukkig, want roder hoeft van mij eigenlijk ook niet.
  • Een kas. Maar dan een echte mooie, van zwart of groen metaal met echt glas, waar je op koude zonnige dagen heerlijk kan zitten. Het liefst met een bureau om aan te schrijven en een kleine houtkachel en oh nee, dan kom ik straks niet meer naar binnen 😀
  • Een robotstofzuiger. Het blijft een aanlokkelijk idee, dat er gewoon een apparaat rondrijdt dat na het eten de kruimels voor me opveegt en me datgene uit handen neemt waar ik de grootste hekel aan heb maar wat me ook flink wat tijd kost. Maar ik bedacht, zoals steeds, dat het klinkklare onzin is. Want hoe lang ben ik nu echt bezig? Bezemen van de woonkamer en keuken kost een paar minuten, de andere ruimtes daarmee ben ik zo klaar.

En vast nog wel meer, maar dit is wat ik me herinner.

Dat is het voordeel van niet meteen aan impulsen toegeven: het spaart heel veel geld uit. Met winkels in de buurt en internetwinkelapps onder handbereik is het makkelijker dan ooit om toe te geven aan het stemmetje in ons hoofd dat ons vertelt dat we dingen moeten kopen. Nog meer, dan we al hebben. Want meer is beter. Meer is handiger. Mooier is beter dan gewoon goed genoeg. En natuurlijk hoeven we niet altijd genoegen te nemen met het strikte minimum of met elk ding dat die bepaalde functie vervult.

Een mooie leren tas is fijner dan een jute boodschappentas, een mooie vulpen is fijner dan een lelijke balpen en linnen is fijner dan zweterig polyester. Maar waar komt het vandaan, die wens? Heb ik heb zelf verzonnen of heb ik het (zelfs zonder door te hebben dat dat gebeurde) gezien op internet, in een boek, in een tijdschrift? Want ikzelf heb echt zelden iets nodig. Echt nodig.

Ik weet nu dat ik altijd weer uitkom bij minimale decoratie en kalme kleuren, hoezeer ik soms best iets anders zou willen. Maar dat is de ene dag Indiaas met 50 kleuren en zilveren belletjes, de dag erna cottage-core en de dag daarna een Noorse boerderij waarin de tijd sinds 1850 heeft stil gestaan. Dat is niet praktisch en dat verzin ik dus ook niet zelf. Het is handiger als we niet zo veel te vergelijken en niet zo veel keuzes hebben in de dingen waarmee we ons omringen.

Vroegah, als je een goede theepot had, keek je wel uit om een nieuwe te kopen. Waarom! Je zag hoogstens eens een fraaier exemplaar bij een vriendin of in de winkel als je daar eens in jaar naartoe ging ofzo maar je wist dat het het toppunt van idiotie was om iets dat prima werkt te vervangen door iets dat ook prima werkt alleen omdat je even bezeten bent van het mooie lichtblauwe porselein met bloemetjesmotiefje.

Nu zijn de keuzes en mogelijkheden zo eindeloos, de kooplustopwekking inspiratie overal en het ding in kwestie in een paar seconden aangeschaft en soms zelfs in een paar uurtjes, geleverd.

Vanmorgen keek ik dit filmpje, van een minimalistisch levende Russische dame. Wij zien een armoedig appartement met intens lelijke meubels maar zij is blij met wat zij heeft omdat het voor daar, een behoorlijk goede woonruimte is ook al is het Sovjet-oud en staat het vol met meubels van de verhuurder.

Daar kunnen ik nog wat van opsteken, in plaats van te verzinnen dat de muren eigenlijk wel een verfje nodig hebben, dat de skikleding van de kinderen beter in een plastic doos van 229 kronen zou kunnen en me te goed voel om even tien minuutjes te stofzuigen ’s ochtends want ach en wee, de frustratie…. 😉

Het ligt er ook maar aan met wie je je vergelijkt. Instagramaccounts met 10.000’en volgers en perfect afgewerkte en gestylde huizen of met een Russische vrouw die dolblij is met het weinige dat ze heeft.

Of gewoon met zo min mogelijk mensen en je eigen pad volgen.

The Naked House: tips uit het boek.

Oh, ik ben fan van het boek ‘The Naked House’. Als er in een review staat ‘too extreme’ of ‘totally undoable’ dan weet ik: ik wil dit boek! 😀 En ik ga er vermoedelijk wat van opsteken.

Ja, het is wellicht wat extreem maar het boek staat vol met goede adviezen voor iedereen die een rustig, kalm, overzichtelijk, zen, geordend en makkelijk huishouden wil.

Het is ook een kwestie van keuzes maken. Je kan doorgaans niet en al je spullen binnen handbereik hebben, lukraak kopen en verwachten dat alles met een veeg van een doekje spic en span blijft: als je een makkelijk huishouden wil en kalmte in je hoofd moet je wat dingen doen en wat dingen laten.

De auteur is gek op de kleur bruin en heeft deze kleur door haar hele huis. Wasmanden, kussens, tapijt, handdoeken: alles wat niet wit is, heeft deze kleur. Dit bewaart eenheid en zorgt ervoor dat rommel minder opvalt. Als je kakelbonte handdoeken hebt, zijn ze al gauw storend op elke andere plek dan in een kast of in de wasmand. Zijn ze daarentegen dezelfde kleur als de rest van huis, dan is het een stuk minder vervelend. En zo is het met vele dingen.

Nou ben ik er niet de persoon naar om me druk te maken om de kleur van pannelappen, ovenwanten, wasmanden en zulke zaken maar ze heeft wel een punt. Als dat allemaal dezelfde kleur is, is er meer eenheid, meer rust en meer samenhang tussen de spullen in huis. Ik koop meestal iets als ik het nodig vind wat zulke dingen betreft dus ik heb paarse theedoeken, een groene ovenwant met een hert, made in DDR-koffiekopjes en tealkleurige handdoeken. Hm. Als ik iets nieuws nodig heb, koop ik het in donkergrijs.

Ze is erg van de ‘bare basics’ en haar tolerantie voor spullen is nog lager dan de mijne, haha. Lampen, dikke gordijnen, boeken, cd’s en nagenoeg elke vorm van decor is ‘clutter’ volgens haar.

Prima hoor. Is het ook 😀

Ik vind een grote boekenkast over een hele muur prachtig, maar in mijn eigen huis veel te veel afleiding. Een huis in donkergroen en donkerpaars met gouden of zilveren accenten? Schitterend maar als ik er zelf in zou moeten wonen zou ik me nogal overweldigd voelen.

Alles in de garage

In haar filosofie houd je alleen in je buurt wat je minstens wekelijks gebruikt, en niet meer exemplaren dan nodig. De rest bewaar je in de garage. Of een andere ruimte waar je overbodige spullen kan opbergen.

Wij hebben geen garage maar wel een afgesloten ruimte in de kelder waar ik eten, kampeerspullen, kerstdecor en zulks bewaar. Als je geen zeskoppig gezin runt, hoeft het naar mijn idee ook geen complete garage te zijn; wij redden het prima met een ruimte van 2,5 bij 4 meter, die ook nog eens voor een deel uit trap bestaat.

Ze schrijft dat de garage geen hok moet zijn waar je oude meuk naartoe gaat om te sterven of kwijt te raken en dat is natuurlijk helemaal waar. Je moet weten wat je er hebt liggen en dat werkt het beste als je dingen opslaat in doorzichtige dozen, in niet te diepe kasten of in goed en correct gemerkte dozen.

Of als je zo weinig hebt dat je niet vergeet dat je het hebt. Alles dat nu beneden ligt, ligt in het zicht of gebruik ik regelmatig zodat ik echt niet vergeet dat ik het heb. Want dat is het belangrijke: alleen bewaren wat je nodig hebt. Of, wat je graag gebruikt.

Maar dat is natuurlijk ook het ‘gevaar’. Alles wat je even niet nodig hebt, gaat in de periferie en omdat het uit het oog, uit het hart is, is het net zo makkelijk om het te vergeten en nieuw te kopen. Dat moet niet!

Maar, het scheelt het een boel giswerk: in welke kast liggen de skibroeken? Waar vind ik om het even welk voorraad-dinges? De gekleurde papiertjes? Zomerschoenen? Verkleedkleren? Makkelijk! Alles ligt beneden. Dat scheelt alweer een boel plekken om te moeten zoeken naar loslopende spullen.

regenkleding en winterjassen in een aparte ruimte, scheelt zo veel!

Het ‘hok’ is thans mijn enige opslag in huis.

We hebben natuurlijk al niet enorm veel spullen maar gisteren besloot ik haar ideeën toe te passen om te kijken hoe me dat bevalt. Alles dat we niet dagelijks gebruiken, ligt nu opgeslagen beneden:

  • Wierook en kaarsen
  • Schaatsen en skischoenen
  • Slaapzakken en slaapmat
  • Ingroeikleding voor de dametjes
  • Winterkleding voor de kinderen (de winterjassen kunnen voor minstens drie maanden opgeborgen, woohoo!)
  • Bakspullen en wat weinig gebruikte keukenspullen (ijzeren satehprikkers, kwastje, groentensliertensnijder)
  • Papier, plastic zakken, aluminiumfolie etc.
  • Knutselspullen die niet elke week het daglicht zien
  • Eten dat we niet minstens een paar keer per week eten
  • Apparaten die ik niet minstens een paar keer per week gebruik (printer, wafelijzer)
  • Mijn wintergarderobe en kledingstukken en schoenen die niet in mijn ‘capsule wardrobe’ zitten.

En nu is het huis leeg, haha.

Het hok niet. Maar nog altijd leeg genoeg om de weg te kunnen vinden.

We zien wel hoe het gaat. Ik zal er over een tijdje nog eens over schrijven.

Mijn extra tip: niet de titel van dit boek in al je onschuld opzoeken op youtube (ik dacht: wellicht is er een review over het boek. :D) Doe het niet. Tenzij dat je ‘ding’ is natuurlijk.

Haar verven met Radico (natuurlijke haarverf)

Ik was mijn eigen haarkleur nogal beu. Ik heb het altijd leuk gevonden om andere kleuren in mijn haar te hebben en heb eigenlijk alles wel gehad, behalve idiote kleuren als blauw en groen. Althans, niet opzettelijk.
Helaas, toen ik 20 was kreeg ik een vreselijke allergische reactie op zwarte haarverf en daarna ook op als natuurlijk verkochte haarverven maar zo lang het geen blondering is en bestaat uit twee flesjes die je moet mengen is het foute boel. Negen jaar geleden verfde ik het met henna en heb het toen een tijd diep donkerrood gehad. Prachtig maar ik had er eigenlijk niet echt tijd voor met drie kinderen onder de zes jaar. Ik heb het toen een deel laten uitgroeien en vervolgens zo goed en kwaad als het ging, geblondeerd.

Af en toe gooide ik wat asblonde ‘verf’ in mijn haar maar om nu te zeggen dat dat de gezondheid van je haar bevordert… nee. Bovendien vind ik mezelf nooit echt een blond persoon en heb ik het idee dat donkerder haar gewoon beter bij me past.

Dus toch maar weer aan de Henna.

Eerst gebruikte ik de kleur roodblond van Sante. Dat werd eigenlijk best mooi, mijn aan de bovenkant donkerdere en aan de onderkant wit gebleekte haar werd in elk geval meer een egale kleur. Niet perfect, maar wel beter. Ik heb niet echt een duidelijke foto van hoe mijn haar ermee geworden was maar hier is het resultaat. Gewoon blond, weinig roods aan te bekennen maar ik heb van mezelf asblond haar. Als je wat meer roodtinten in je haar hebt, pakt het wellicht heel anders uit.

Dat is het met Henna, afhankelijk van zo veel factoren welke kleur het echt wordt.

Henna is permanent, en het is erg moeilijk uit je haar te krijgen. Het kan, maar het is een experiment 😉 Bezinnen eer ge begint is een goed idee.

mijn haar na verven met Sante Rotblond (roodblond)

Toch, het was nogal licht gebleven. Ik wilde er ook niet in een keer iets heel anders op doen, ik had geen idee hoe het zou uitpakken.

Ervaring met Radico haarverf

Op internet las ik jubelverhalen over Radico, een soort luxe Henna-verfmerk en ik besloot dat ik dat maar eens moest proberen. Het kostte omgerekend 15 euro voor 100 gram maar ik gebruikte 70 gram en dat was meer dan genoeg dus per behandeling kost is het zo’n 11 euro.

Ik kocht de kleur ‘Light Brown’. Het is enorm fijn om aan te maken. Normaal is een enorm geklieder maar deze Henna laat zich makkelijk en snel tot een egale vloeistof mengen.

Ik heb het met gewoon water aangemaakt. Je kan ook dingen als sterke koffie, thee, rode wijn of kamillethee gebruiken maar dat bewaarde ik maar tot een volgende keer. Het brengt ook heel makkelijk op, veel makkelijker dan gewone Henna van Sante of Henne Color. Het drupt niet en de badkamer zag er niet uit alsof er een varken een modderbad had genomen. Ik heb het twee uur laten inwerken en vervolgens uitgespoeld, wat ook heel makkelijk ging. De verf is veel minder korrelig, veel gladder dan andere hennavarianten. Heel erg fijn!

Groen haar met henna en wat te doen?

De kinderen zeiden al een paar keer: ‘mama, je haar wordt groen’ en inderdaad, het had een groenige waas. Nu lig ik daar niet zo wakker van, vaak helpt het om ketchup in je haar te smeren en dat een half uurtje in te laten trekken. Serieus! Ze vonden het reuzegrappig.

Een groene waas kan voorkomen als je je haar kleurt met Henna maar het is zelden iets om je druk om te maken: Henna werkt anders dan gewone haarverf en pas na een paar dagen heeft het de uiteindelijke kleur. Voor het meeste dan, want in de loop van de tijd kan de kleur nog iets veranderen. Dus als je haar groen uitslaat: wanhoop niet en wacht een dagje voor je hysterische acties gaat ondernemen. Je zou de behandeling kunnen herhalen met een henna met meer roodpigmenten maar het is verstandig voor je gaat experimenteren, advies in te winnen bij een facebookgroep ofzo. Henna is een wereld op zich 🙂

De dag erna was het groen gelukkig voor 90% weg en na een uurtje in de zon ’s ochtends was het helemaal weg.

Inmiddels heeft het een klein beetje een roodachtige gloed en is er van groen niets meer te bekennen.. Het is nog niet precies de kleur die ik wil, want ik ging voor iets donkerder maar voor nu is het perfect. Mijn haar is enorm zacht en voelt een stuk gezonder. Een voordeel van een iets lichtere kleur is natuurlijk dat uitgroei iets minder opvalt. Op iets donkerder haar zal de kleur vermoedelijk donkerder uitpakken want ik las in recensies dat de kleur bij iemand anders juist donkerder uitpakte dan op de verpakking.

Oh en ik haat op de foto, haha. Het gaat om mijn haarkleur he!

Zo was het gisterenmorgen…..
Zo was het vanmorgen….
Een halve dag nadat ik het had geverfd… nog met enige groene waas….
en zo was het vanmorgen binnen

Ik ben wel om, ik ben fan van Radico. Het is zo fijn om aan te brengen en uit te spoelen en de kleur is prachtig. Het heeft precies de juiste hoeveelheid rood. Ik vind iets roder prachtig maar voor mezelf houd ik het hierbij, of iets donkerder zoals bijvoorbeeld met de kleur ‘Brown Brown’. Bovendien kan ik verf die ik over heb een volgende keer ook aanmaken met sterke koffie voor een iets donkerder resultaat.

🙂

Vrienden, buren en naakte huizen.

Opeens was het alweer zaterdag. Ik heb van alles te vertellen maar of ik ben bezig, of internet is zo traag dat ik maar iets anders ga doen of de man wil zijn eigen laptop even vasthouden want nadat mijne een Blue Screen of Death had, is het nooit meer wat geworden en delen we een laptop. En dat is onhandig want het gros van mijn posts schreef ik ’s avonds.

Vandaag kwamen vrienden grillen en het was enorm gezellig. We besloten om dit veel vaker te doen. We zijn allemaal bezig met onze dagelijkse dingen maar afspreken met gelijkgestemden is zo belangrijk nu. Niet steeds het idee hebben dat je in een compleet andere wereld leeft dan die andere mensen. Wat je wel doet als je geen staatstelevisie kijkt en dat doen de meeste mensen dan weer wel.

Mijn lieve buurman ligt nu ook in het ziekenhuis. Merkwaardig. De buren aan de ene kant zijn dood ofzo en de echte buren zijn allebei ook nog wel even onder de pannen. In elk geval is het thans levensgevaarlijk om naast ons te wonen en ik weet niet hoe ver dit uitstraalt.


Hoe bizar veel kan er veranderen in drie weken. Ik hoop maar dat alles weer in orde komt. We gaan morgen langs bij buurvrouw in de rehabilitering, helaas kunnen we niet langs bij buurman wegens allerlei BS-regels want in Kristiansand hebben jongeren een feestje gevierd en nå skal hele kommunen komme til å DØ en moet alles weer twee weken in karantene! Ik ben het zo vreselijk beu, die achterlijke regels en de achterlijke mensen die zich als hersendoden overal aan conformeren. Het angstvirus, dat is pas dodelijk.

Vandaag was het wel de eerste warme dag van het jaar. Warm als in: het wordt een beetje te warm in de zon. Zalig. De man ging even met de kinderen uit boodschappen en ik had even tijd om wat eten voor te bereiden, de was op te hangen en een bakje koffie en dat alles in stilte. Echt, weldadig. Ik mis dat echt heel erg maar het is bijna vakantie en dan neemt de man op maandag en vrijdag vrij en doet dan wat dingen samen met de kinderen. Ik ben graag bij ze maar ik mis gewoon de ‘solitude’. Alleen zijn zonder me eenzaam te voelen. Gewoon, even een paar uur niemand om me heen. Heilzaam.

Ik las een leuk boekje, ‘The Naked House’ heet het. Soms vind ik het gewoon leuk om te lezen over minimalisme en het leven zonder rotzooi. De auteur schrijft over haar huis. Als je vloeren mooi zijn en je muren goed geverfd zijn, heeft je huis niet zo veel extra’s nodig. Wat lichte gordijnen, een bankstel en alles wat je niet dagelijks nodig hebt, gooi je goed geordend in de opslag. Ik vond het een interessant idee dat ik eigenlijk meteen wilde uitvoeren. Ik zou zo veel meer, zo veel efficiënter en veiliger kunnen opslaan in van die plastic bakken. Maar plastic. En bakken. Hm!

Maar ik houd wel van dingen organiseren en zo handig staat het nu allemaal in zes verschillende kasten onhandig te wezen dus wie weet, als ik de geest krijg binnenkort… De ruimte beneden in ons huis kan veel en veel handiger worden benut. En qua muren: die moeten inderdaad na vier jaar weer eens een nieuw verfje, want vlekken, schroefgaten en andere narigheid. In het boekje staan ook interviews met mensen die al dan niet gedwongen hebben moeten minimaliseren. Een veel leuker schrijfsel dan veel soortgelijke boeken die alleen maar gaan over hoe fout het is te veel meuk te hebben. Ik wil gewoon weten hoe andere mensen dingen doen, niet dat iemand me vertelt dat mijn kinderen geen 6 maar 4 broeken mogen, of dat twee auto’s voor de deur het milieu helemaal kapot sloopt enzo.

De auteur heeft ook echt een enorm kaal huis, waarbij het onze overdadig gedecoreerd lijkt. En dat lees ik graag, mensen die iets extremer zijn dan ik, of de dingen heel anders aanpakken. Dan vind ik mezelf minder vreemd met mijn liefde voor spartaanse interieurs.

Nou, ik ga nog eens even buiten zitten en me laten opvreten door muggen en knotten want hoe moet ik anders de zwaluwtjes bijvoeren? Ik ben zo blij dat ze weer terug zijn en het is zo gezellig om ze ’s ochtends vroeg te horen kwetteren. De kinderen hadden een das gezien recht achter het huis gisteren. Ook mooi.

Oh nee, dinsdagochtend.

Echt, al die gekke dagen sturen me helemaal in de war, haha!

Negen uur en het meeste van mijn ochtendroutine was gedaan. Ik had mijn wekker niet gezet maar werd alsnog om half zeven wakker. Aankleden, opmaken, een was in de wasmachine doen en koffie maken voor de man die om kwart voor zeven opstaat en om zeven uur naar zijn werk vertrekt.
De kinderen voorzien van gebakken eieren, havermout en kulturmelk met pitten en muesli. Vervolgens de bedden opmaken, wasbakken en toiletten schoonmaken, de rommel uit slaapkamers plukken en beneden alles aan kant maken. Bierflessen omspoelen en nieuw bier in de koelkast. Nog even de puntjes op de i in de woonkamer en in een kwartiertje even met een doekje langs plinten en randen op de vloer waar ik met dweil of stofzuiger niet makkelijk bij kom en voilà.

Het avondeten is ook gepland en straks gaan we wat pakjes inleveren (mijn KitchenAid wilde alleen nog maar uit of vol aan en zonder ben ik best een beetje onthand dus die wordt omgeruild) en wat boodschappen doen. We hebben onder meer onderlakens nodig voor de bedden van de kinderen, en een nieuw dekbedhoes. Het onhandige is dat we er bijna geen hoezen te koop zijn van 240 x 220 behalve bij Ikea en ik kom niet meer bij Ikea, dus moet het dekbed zelf ingekort. Van het oude hoes maak ik iets anders leuks.

Gisteren werden we best wel opgeschrikt. Er vloog een ambulancehelicopter over. Dat gebeurt wel vaker want het ‘lokale’ ziekenhuis is 45 minuten hier vandaan maar deze helicopter probeerde in de tuin te landen. Wat een geweld!

Ik was meteen bang dat er misschien iets was gebeurd met mijn buurman die al een interessante reeks kwalen heeft.
Hij is nu alleen omdat mijn buurvrouw (waarmee ik in zee zwem enzo) sinds twee weken bezig is te bekomen van een dubbele beroerte, die in eerste instantie niet door de huisarts als zodanig werd erkend maar dat is een ander verhaal.

De helicopter werd op een grindplek bij de weg geparkeerd en vervolgens gingen ze (gelukkig) naar de andere buren, mensen van in de 70 uit Oslo die hier een zomerhuisje hebben. Er bleken ook al twee ambulances te staan en vervolgens kwam ook nog de legevakt (een soort mobiele HAP), de politie en vervolgens de technische recherche en mannen in witte pakken. En ik heb heb geen idee wat er gebeurd is! Mensen vroegen het zelfs aan ons, wat wel wil zeggen dat echt niemand een idee heeft. Ze zijn zes uur lang binnen geweest daar.

Ik vind het maar unheimisch. En ik wil weten wat er is gebeurd, haha. Ze hadden volgens mij geen contact met andere mensen. Ze waren erg op zichzelf, erg formeel. We hebben eenmaal met ze gesproken toen ze bladeren in de fik staken, wat oversloeg naar het bos waarna we ze onze brandblusser hebben geleend.

De kleinste moet vanmiddag gaan kijken op school en haar leraar en toekomstige klasgenootjes ontmoeten en anderhalf uur later moeten de oudste twee naar de padvinders, dus de man is iets eerder thuis zodat ik nog enigszins op het gemak de dingen hier glad kan laten verlopen. Fijn is dat.

Ook fijn: na woensdag lijkt het weer eindelijk iets beter te worden. Oh, ik heb echt zin in zonnetjes en buiten zitten en grillen en blauwe luchten en lange lichten nachten en zelfs in blote benen. Ik draag nog steeds mijn dikke gevoerde winterjas en die is echt niets te warm buiten.

Verder wilde ik vandaag nog wat dingen doen:

  • kipcurry maken in de slowcooker voor morgen en in de vriezer
  • weer eens een zuurdesemstarter maken met de handige aanwijzingen van Farmhouse on Boone
  • kamillezalf maken: iets meer dan een maand geleden heb ik kamille in amandelolie gezet, straks filter ik de kamille eruit en maak met bijenwas een zalf voor huid-auwtjes en geïrriteerdheid

Ja, dus dan helpt het niet om op mijn kont te blijven zitten. Ik ga de was ophangen boven en dan gaan we er eens op uit voordat de dag weer om is 🙂

Huishoudelijke blijheid.

Wat een weertje he? Ik kan me niet zo’n koude en belabberde meimaand herinneren! (ik begon gisterenmiddag aan deze post, inmiddels is het ’s ochtends vroeg en schijnt zowaar de zon, wat heerlijk! Ik hoor zwaluwtjes, duiven en scholeksters en de deur staat wagenwijd open, ondanks dat het niet warmer is dan 8 graden)

We vermaakten ons maar binnen. Ik bestelde van de week een berg smeltkralen voor de kinderen en zag in de webwinkel iets dat ‘diamond painting’ heet. Ja, impulsaankoop absoluut maar zo het weer niet uitnodigt tot zwemmen, trampolinespringen en barbecuen, is wat nieuws en creatiefs ook wel eens leuk.

Diamond painting dus. Het is best een priegelwerkje waar je geduld voor nodig hebt maar dat hebben de kinderen gelukkig allemaal wel en krap aan halve dag nadat het pakje was afgeleverd, waren ze klaar.

Hoe werkt het? Je krijgt zakjes met kleine gekleurde steentjes, vierkant of rond. Verder is er een onderlaag met een patroon met kleurcodes en een doorzichtige sticker in dezelfde vorm met een patroon die je erop plakt.

Het patroon lijkt op een borduurpatroon. Op de onderlaag staan codes voor welke kleur je moet gebruiken. Er zit een pen bij, die je af en toe moet bijvullen met een soort gel, om de steentjes te pakken en op te plakken. Wij hadden kleine ‘schilderijtjes’, maar ze komen in letterlijk levensgrote projecten. Je kan zelfs je eigen foto’s uploaden om een diamond painting set van te laten maken. En het fijne is: het is absoluut goedkoop, zeker in verhouding tot de uuuuuren plezier die je ervan hebt. De kinderen zijn enorm enthousiast en zeuren sinds ze klaar zijn om meer, meer, meer.

Bankrekeningen en facturen….

Verder heb ik gisteren weer eens fijn alle financiën op orde gemaakt. Althans, orde en overzicht geschept. Dat is niet heel ingewikkeld want we hebben maar twee bankrekeningen; een Nederlandse en een Noorse. En wat cash. Ik betaalde openstaande facturen en schreef op wat we nog over hebben. Genoeg. Verder besloot ik weer eens onze uitgaven bij te gaan houden.

Dat geeft me altijd meer inzicht dan me aan een strikt budget houden. Ik zie daar het nut niet zo van, vooral omdat het leven te onvoorspelbaar is voor een budget. De kinderen groeien spontaan tegelijk uit hun kleren, het liefst tweemaal in een seizoen. De leverancier van verantwoord vlees gooit de boel drie maanden dicht en ik wil geen supermarktvlees kopen. Ik besluit dat ik een mooie verzameling kinderboeken aan moet leggen in plaats van te vertrouwen op het steeds grotere politiek correcte aanbod van de bibliotheek.

Een kennis mailde me van de week dat ze ineen kromp toen ik eens schreef dat ik veel kinderboeken had weg gedaan, want bibliotheek. Ja, ik achteraf ook. Van de boeken vind ik het niet erg dat ze weg zijn want de echte favoriete houden we maar het idee dat de bibliotheek genoeg is, was een beetje gek van me.

Gelukkig hebben kringloopwinkels als je zoekt, een mooi aanbod met decennia oude boeken, uit de tijd dat jongens nog jongens waren en meisjes nog meisjes en waarin in woord en beeld wordt uitgelegd hoe je dode vogels kan begraven om later het skelet tentoon te stellen, of hoe je een uilenbal ontleedt (geen woord over handen wassen achteraf, haha). En de klassiekers als Het Kleine Huis, Polyanna en originele ‘Folkeeventyr’ vind je ook niet in de bieb.

Maar goed. Achteraf zie ik altijd heel goed wat overbodige aankopen waren en dat helpt me dan ook uitstekend om zuiniger te doen. Echter, soms hebben we gewoon dingen nodig.
Een paar frisse vrouwelijke en mooie jurken, een paar ballerina’s… Ik kocht deze . Ze zijn gemaakt in Spanje en hoewel ik eerst dacht dat ik een maat groter had moeten kopen, lopen ze na een dagje inlopen heerlijk en ben ik blij dat ik mijn eigen maat genomen heb. Alle kinderen hadden extra kleren nodig want het is nog altijd truien-, winterjassen- en leggingweer, in plaats van jurkjesweer.

Homebinder en lijstjes

Wat ik ook al een hele tijd wilde doen, is het maken van een ‘home management binder’. Ik heb wel mijn vaste routines waar ik zelden van afwijk maar voor grotere klussen heb ik niet echt een routine. Het wassen van ramen of het beddengoed van vijf bedden, dat zijn dingen die ik maar doe als ik denk dat het moet. Het is handig om alles op een plek te hebben.
Mijn standaard boodschappenlijst, een overzicht van makkelijke recepten voor dagen waarop ik geen zin heb al te lang in de keuken te staan… Ik printte een paar mooie ‘printables’ voor to-do lijstjes (die voor het huis wordt steeds langer), wachtwoorden, dingen om te kopen en uitgaven en werkte mijn adresboek bij. Plannen is zo belangrijk met een groot gezin en ik merk het meteen als ik dat laat versloffen: alsof ik constant achter de feiten aanloop in plaats van dat ik dingen voor ben.

Ik gebruik mijn grote A4-agenda voor afspraken, dingen om te onthouden en zulks, maar ik kan niet alles er in kwijt en dat zou ook niet handig zijn.
In plaats van in mijn eigen ‘journal’, is het makkelijker om deze dingen (boodschappen, maaltijden, langlopende to-do lijstjes, adressen) op een centrale plek te houden, voor iedereen toegankelijk. Ook is het makkelijker om dingen te bewaren en er naar terug te gaan voor goede ideeën en inspiratie want ik maak vaak iets dat we allemaal lekker vonden maar wat ik vervolgens weer vergeet omdat het geen ‘standaard’ recept van me is….

Heerlijk, zo’n mooie rustige ochtend. Er zit een was in de wasmachine, ik ben toonbaar, de nepkoffie was lekker en het eten voor vanavond is al klaar. Het was eigenlijk het eten voor gisterenavond maar toen was m’n stoofvlees nog niet klaar en moest ik iets verzinnen met een restje komkommer, tonijn, patat en een restje coleslaw. Och ja, dat ging ook. Heb ik het vandaag lekker makkelijk 🙂

Volgens het weerbericht gaat het straks weer regenen maar hoe dan ook gaan we er vandaag even op uit met zijn allen. En voor nu ga ik maar eens even ontbijt en koffie klaarmaken, voor als man en kinderen hun bedjes uit rollen.

Fijne dag!

Minder zichtbaar worden.

Ik was te googlebaar, dus ik heb heel veel onzin verwijderd. Ik wil niet meer vindbaar zijn op het internet onder mijn naam, ik wil niet meer te traceren zijn voor adverteerders, niet voor google, faceb00k… alleen voor mijn man en kinderen eigenlijk 😉

En dat is alsnog lastig omdat buiten de deur gaan zonder mobiele telefoon, het 2021-idee is van ‘living on the edge’. Van onverantwoordelijkheid, want ‘bereikbaar moeten zijn’.

Ja, dat ontraceerbaar zijn is een illusie, iedereen die wil kan zo uitvinden waar ik woon. Dat bleek toen er twee jaar geleden opeens een oude bekende met haar man en vier kinderen op de stoep stond die mijn mijn blog was blijven volgen en toevallig in de buurt was. Ja, goede oude tijd. Maar ik vind het twee verschillende dingen: zelf besluiten om een foto van mijn locatie of mijn voorkeuren te delen op mijn blog, of mijn data te grabbel gooien voor Jan en Alleman die er godmagwetenwat mee doen en het verkopen aan de hoogste bieder, godmagwetenwie.

Maar die informatie verkies ik zelf te geven. Ik was er de laatste tijd te makkelijk mee en dat voelde niet meer prettig. Dus, tijd voor actie.

Ik paste al redelijk goed op, ik heb behalve twitter geen social media, geen whatsapp maar telegram en ik google niet veel want ik gebruik startpage.com voor het meeste. Abonnementen bij youtube zijn handig maar ik heb toch maar een handjevol met favoriete kanalen (Jennifer L. Scott, Bjørn Andreas Bull Hansen, Farmhouse on Boone, Adrianne Everheart) en die kan ik prima zelf opzoeken als ik daar zin in heb. Het is verleidelijk om youtube op autoplay te zetten tijdens een stil klusje zoals de was vouwen of eten voorbereiden maar het is beter om de dingen ook eens in stilte te doen en de eigen gedachten te horen in een tijd waarin we allemaal worden doodgegooid met informatie.

De url met mijn naam erin, heb ik iets te enthousiast verwijderd. Minimalistischleven.com doet het nog wel maar die laat ik eveneens verlopen. Het enige nadeel is dan dat bezoekers t.z.t. een advertentie te zien krijgen maar het is me het geld niet meer waard om hiervoor een duur abonnement te nemen. Maar dat is pas in januari, voor die tijd laat ik nog wel even iets weten.

Ik veranderde mijn twitter-naam en delete tweets en likes. Ik twijfel over het deleten van mijn account maar veel mensen daar zijn de reden dat ik mijn vertrouwen in de mensheid nog niet helemaal ben verloren. Lastig! In elk geval ben ik niet meer onder mijn eigen naam te vinden en dat is fijn.

Ik verwijderde mijn foto’s die ik online heb staan. Dat zijn er niet heel veel en alleen op mijn blog.

Verder schafte ik NordVPN aan. Een betaalde dienst maar een van de voordelen is dat je onzichtbaar bent voor google en facebook. Ook al ben je namelijk geen gebruiker van deze diensten, door de like-knoppen en andere plugins, wordt je toch gevolgd door deze bedrijven. Ach en wee! Het heeft meerdere voordelen maar ‘in deze tijd’ is ons wapenen tegen de tech-giganten belangrijker dan ooit. Hoe minder ze weten, hoe beter.

Op de computer installeerde ik AdGuard. Dat schijnt beter en sneller te werken dan een adblocker in je browser en het vertraagt minder. Best handig want ons internet is al redelijk 2003 qua snelheid.

Ik zegde mijn finn.no account op. Dan maar geen tweedehands rommel (ver)kopen. Finn.no is van Skibsted, ook een soort digitale ziekte met vele tentakels, onder meer naar het World Economic Forum. Het zal weer eens niet waar wezen. Nogmaals: hoe minder ze van me weten, hoe beter. Bovendien heb ik toch bijna niets nodig 🙂

Ik maakte een ander mailadres aan voor gewone huis- tuin- en keukencorrespondentie. Ik heb er een voor ‘officiële’ dingen, een betaald account bij protonmail en een gratis protonmailaccount voor mijn blog. Mijn hotmail gebruik ik toch al niet voor heel diepzinnige dingen maar die houd ik vanaf nu exclusief voor webwinkelaankopen en nieuwsbrieven.

En nu ben ik wel weer klaar, geloof ik.

In elk geval is mijn blog niet gewist, ik had gewoon een ouderwetsche opschoonbui maar aangezien mijn huis al leeg is, moest ik me wenden tot mijn online rommel 🙂