Kinderkleding minimaliseren

Foto door RODNAE Productions op Pexels.com

Geen idee hoe het komt maar onze DL2 heeft een kast ‘vol’ kleding en voor DL3 moet ik ernstig nieuwe dingen bestellen, want ze heeft behalve wat nog te grote en voor nu te warme leggings van haar zus en twee longsleeves met Halloween-thema amper meer iets om aan te trekken, dus ik bestel straks twee leggings, drie tops en een wat dunnere trui voor het komende seizoen.

Zo veel hebben ze niet nodig maar de verleiding om meer te kopen dan nodig, is groot. Liever iets extra’s dan te weinig. ‘Mama mag ik deze?’

Hoe veel is genoeg? Dat ligt aan je kind en zijn of haar hobby’s. De jongste heeft maar heel weinig nodig want ze is erg netjes en haar hobby’s zijn tekenen en ‘lezen’. De jongen op die leeftijd vrat broeken en was altijd een grote vetvlek, hoe pasgewassen zijn outfits ook waren.

Maar als je de was bijhoudt, heb je eigenlijk niet echt veel nodig. Het overgrote deel gaat hier op de fijnwas van 20 graden. Alles wordt schoon, alleen echt vieze dingen gaan op hogere temperaturen en ik zet de wasmachine niet aan voor een paar kledingstukken, maar wacht ook niet tot deze helemaal stampvol gepropt wordt omdat dat goedkoper zou zijn. Ah, de gulden middenweg….

De makkelijkste manier om kinderkleding te minimaliseren:

Bepaal hoeveel je kind nodig heeft in een dag of vijf. Maak vijf outfits voor door de weeks, waarbij je rekening houdt met de combineerbaarheid van de dingen. Maak ook een outfit voor ‘netjes’. Voor een jongen bijvoorbeeld:

  • Vijf broeken (of drie, voor een wat ouder of netter exemplaar)
  • Vijf t-shirts en longsleeves
  • Drie vesten of truien
  • Zeven paar sokken
  • Zeven onderbroeken
  • ‘Zondagse kleren’

Of voor een meisje:

  • Twee broeken
  • Twee leggings
  • Een rok
  • Twee jurken
  • Drie tops
  • Drie vesten of truien
  • Zeven paar sokken
  • Zeven onderbroeken

Ik noem maar wat. Hier hebben we ook nog echt warme kleding omdat het ’s winters wel echt KOUD is. Een extra onderlaag onder de kleding in merinowol of zacht polyester, dikke truien, thermoleggings, wollen sokken…. Zonder is geen optie maar ook hiervan hebben we geen stapels nodig.

Als je die outfits hebt samengesteld, sorteer je de rest van de kleding. Wat niet meer kan wegens versleten of te klein, gaat weg. Het overige bewaar je in een doos, uit het zicht, uit het ‘systeem’. Als je een maand met een kleine hoeveelheid kleding hebt gedaan, kan je bekijken of je de overtollige kleding wil behouden of dat het doorgegeven kan worden.

Minder was, woohoo

Kinderen moeten ook leren dat hun kledingkast geen dispenser is voor schone kleren, dat kleding wassen veel tijd kost en dat daarom iets anders aantrekken omdat er een klein vlekje op zit, niet de manier is. Uiteindelijk resulteert dit in minder was en meer overzicht.

Probeer uit te komen met de outfits die je hebt gemaakt. Is het te weinig, dan is iets toevoegen zo gedaan maar je zal zien dat minder keuze hebben, een boel gedoe scheelt. Vijf broeken of shirts ordenen gaat sneller dan tien en voor kinderen is minder keuze hebben, dus meer duidelijkheid, ook fijn. Als je alleen de favoriete kleding in de kast legt, scheelt het ook halverwege de dag kleding wisselen, waarvan je vervolgens niet meer weet of het nu schoon was of niet en het dus maar in de was gooit.

Schoenen en jassen

Voor schoenen probeer ik het te beperken tot twee ‘courante’ paren. In de zomer sandalen en gympen, in de herfst gympen en kaplaarzen en in de winter laarzen en winterlaarzen, bijvoorbeeld.

Ik ben groot fan van Dockboots voor de kinderen: ze zijn eigenlijk het hele jaar door te gebruiken, ze zijn relatief goedkoop, non-slip, flexibel, onverslijtbaar, sneldrogend, goed bestand tegen kou en makkelijk aan te trekken. Hier kan ze je in Nederland bestellen. Ze vallen flink groot. Ik heb onlangs nog vier paar besteld, op de groei voor 200 kr. per paar.

Jassen kunnen vreselijk exploderen. Een spijkerjas. Een regenjas. Een warme regenjas. Winterjas. Zeker in april en september is het soms vier seizoenen per dag. Toch probeer ik het aantal jassen per persoon bij twee per persoon te houden in deze maanden. Nu bijvoorbeeld een tussenjas en waterdichte winterjas en een regenjas op school. Dertig jassen voor zes personen aan de kapstok is te veel gedoe!

Less is more. Het is goed voor kinderen om te leren dat ze (zuinig) moeten doen met wat ze hebben. Het is goed om minder kleding te hoeven kopen en onderhouden. Het is goed om overzicht en helderheid in kasten en hoofd te hebben 🙂

Gewicht verliezen zonder dieet.

Oh, echt. En ik verkoop niet eens shakes of eetschema’s!

Maar, drie jaar geleden, toen mijn jongste bijna drie was, merkte ik dat ik niet meer lekker in mijn vel zat. Ik denk dat er een reden is dat veel mensen de eerste jaren na een zwangerschap lastig gewicht verliezen: een moeder zonder reserve is ernstig kwetsbaar, evolutionair gezien en tot kinderen drie jaar waren, waren ze behoorlijk afhankelijk van de moeder voor eten. Ik was nooit dik of ook maar aan de maat, mijn BMI was 22 op zijn hoogst maar ik voelde me niet meer prettig.

Ik wilde weer aandacht aan mezelf besteden en weer goed in mijn vel komen te zitten. Ik las de boeken van Fiona Ferris, Jennifer L. Scott en Mireille Guiliano, ‘French Women Don’t Get Fat’. En natuurlijk worden French women ook fat, maar als geheel, als volk, zijn ze slanker en gezonder ondanks of dankzij de Franse paradox van het meest verleidelijke eten als vette kazen, taart, chocola en koekjes. De truc: minder, maar beter en veel variatie en zelfliefde. Jezelf geen dingen ontzeggen maar juist meer gunnen. De croissant maar ook het slanke lijf.

Als je gaat lijnen of een strikt dieetplan volgen, is dat vaak erg lastig vol te houden. De meeste mensen, ongeacht hoe ze eten, vallen uiteindelijk terug in oude patronen. Compenseren een week van volkorentoast met lightjam en magere yoghurt met uitspattingen tijdens een buffet. Gaan vol enthousiasme naar de sportschool, om er een maand later met een slecht gevoel achter te komen dat het alleen de eerste week lekker ging….

Ik heb ook zo’n vriendin. Hongerig -lees: met een beetje trek- naar bed gaan is een schrikbeeld voor haar dus ze eet vaak ’s avonds laat en meent te moeten ‘leve livet’ en het niet heel nauw nemen met wat ze eet maar ze klaagt altijd over haar ‘feite mage’. Ter compensatie is ze vaak letterlijk uren bezig op de tredmolen, met gewichten etc. Waarom niet gewoon alles wat meer gebalanceerd? Beter op je eten letten en bewegen voor je plezier in plaats van tegen beter weten in proberen die extra kilo’s eraf te krijgen? Als het zou werken, was ze inmiddels wel slanker geweest….

Het is zaak om meer beging in je leven te passen zonder dat je daarvoor hoeft te zweten of gekke pakjes aan moet trekken. Zoals Thoreau zei: wees op je hoede voor alle activiteiten waarvoor je je moet verkleden. Ik heb een enorme hekel aan me omkleden en het is dat dat me ook geregeld tegenhoudt om te zwemmen buiten. Ik moet er helemaal niet aan denken om met mijn strakkepakje naar de sportschool te rijden, daar een uur op een loopband te staan als een rat in zijn wieltje, te leren hoe die martelwerktuigen werken en dat onder het oog van een veel te fanatieke, gespierde en sportieve instructeur.

et cliché van vaker de trap nemen, klopt wel. Traplopen is enorm goed voor je. Als je werkt, loop dan naar een collega op een andere etage om iets te vragen in plaats van te mailen. Stap een paar haltes eerder uit als je met het OV reist. Ga lopen naar de winkel in plaats van fietsen. Fiets een blokje om. Mijn kinderen vonden het altijd geweldig als we over de dijk naar school fietsten in plaats van door het dorp. Zaterdag ben ik met de kinderen -in de regen- naar de winkel gewandeld, 4 km hier vandaan. Heerlijk!
Simpele dingen als de was ophangen en strijken maken je actiever dan de zooi in de droger gooien. Een kwartiertje de tijd om in stevige pas een blokje om te gaan, hebben we allemaal. Het huishouden netjes bijhouden is ook goede fysieke oefening. Maak het jezelf niet al te makkelijk, zie inspanning niet als iets vervelends dat je weerhoudt van op de bank hangen maar als een manier om je lichaam slanker en geest sterker te maken.

De basis moet gezond zijn.

Geen suiker op dagelijkse basis. Gezonde, liefst lokale producten, van het seizoen. Witmeel, suiker en chocola zijn traktaties, geen ‘staples’. Drie keer per dag tarwe (muesli, een stapel boterhammen en een groot bord pasta) zoals de velen doen, is niet gezond. Veel vers fruit, verse groenten, yoghurt en kleine hoeveelheden kaas, vlees en vis. Niet onbewust snacken voor een scherm of gewoon omdat je je verveelt. Drie maaltijden per dag is genoeg. Water of kruidenthee zijn te prefereren boven vruchtensap en frisdrank. Duh!

Eet de helft.

We eten vaak veel meer dan nodig. Ik net zo goed. Ik weet dat ik genoeg heb aan een halve appel met kulturmelk (iets Noors, tussen yoghurt en karnemelk in) en twee theelepels pitten als ontbijt. Een dubbele hoeveelheid past ook prima maar is niet nodig.

Beter voor jezelf zorgen betekent niet dat je bloemkoolsmoothies moet drinken of je door een berg quinoa met zoete aardappel en spinazie heen moet kauwen. In tegendeel! Wie vindt die dingen nu echt lekker?

Je lichaam heeft een bepaalde behoefte aan voedingsstoffen en je hoofd zo nu en dan aan iets lekkers. Als je brood eet, maak het dan zelf of koop het bij een goede bakker en eet 1 of 2 boterhammen per dag (en soms 0). Maak groentesoep en eet die bij de lunch voor een vol gevoel met weinig kcal. Als je jezelf een ijsje gunt, neem dan een kinderijsje. Een gebakje op een verjaardag niet te weerstaan? vraag dan om de helft of deel met iemand en geniet rustig aan van elke hap en stop als je genoeg hebt gehad. Het meeste geniet je van de eerste drie hapjes.

Meet

Ik ben niet zo van het kcal tellen en ik denk dat het een onjuiste manier is om eten te benaderen. 500 kcal van chocola is natuurlijk totaal anders dan 500 kcal van een groene salade met gerookte zalm en olijfolie. Maar… we hebben de neiging om porties veel groter te maken dan nodig. Hoeveel is 200 gram yoghurt? Hoeveel is een standaard hoeveelheid op de verpakking van ontbijtgranen? Hoeveel wegen die ‘paar’ nootjes? Het is heel snel veel meer dan je denkt.

Een aanbeveling is bijvoorbeeld: een opscheplepel pasta, drie opscheplepels groenten. Maar nu heb je natuurlijk opscheplepels en opscheplepels. Een grammenweegschaal geeft inzicht. Niet dat je constant al je eten moet wegen maar eens een kritische kijk op de hoeveelheden die je consumeert, kan helemaal geen kwaad. Als je het eenmaal weet, dan kan je het toepassen.

Je ontzegt jezelf niets. In tegendeel: beter oppassen en genoegen nemen met minder is bevrijdend.

Het is niet nodig om na het diner nog te eten. Een dessert kan goed bestaan uit een in plakjes gesneden appel met kaneel of een (halve) banaan met cacao, netjes op een schaaltje.

Die 2000 kcal die vrouwen als ik (redelijk actief, in de 30, 1,70 lang) zouden moeten eten van het UnileverVoedingcentrum zijn echt rijkelijk veel. 1500 is genoeg.

Soep maken van prei en die eten bij de lunch, kan helpen om overtollige kilo’s kwijt te raken. Het is enorm gezond en heeft een mild vochtafdrijvend effect. Neem het wit en lichte groen van een prei, kook het in water en voeg naar smaak wat kruidenbouillon toe, het liefst zonder MSG – E621 – Mononatriumglutamaat. Het vult maar voegt nauwelijks kcal toe.

Schep een keer op van je avondeten en leg de focus op verse groenten, wat minder rijst of aardappels of pasta en een beperkt stukje ‘proteïne’.

Luister naar je lichaam.

Wanneer heb je genoeg? Eet langzaam. Leg je mes en vork regelmatig neer. Eet met aandacht. Proef wat je eet. Eet kleine beetjes van verschillende gerechten in plaats van een berg van iets. Tien patatjes bij je eten zijn net zo, of misschien meer, tevredenstellend dan een bak friet met mayo. (waar ook een plaats en tijd voor is, wat mij betreft).

Na een maaltijd zou je je voldaan moeten voelen maar niet ongemakkelijk of vol. Eet steeds een beetje minder, tot je je evenwicht hebt gevonden hierin. Te veel eten is zo makkelijk, zeker met lekkere dingen. Ik kan ook goed drie keer opscheppen van spaghetti carbonara of Aziatisch eten maar ik weet dat eenmaal opscheppen genoeg is. Je hersens krijgen pas na twintig minuten het signaal dat je maag vol is: een oude niet meer nuttige functie om ons genoeg te laten eten om wat voor mindere tijden op te kunnen slaan als lichaamsvet. Eet langzaam en houd de hoeveelheden die je eet, beperkt. Niet ‘nu ga ik van tafel en heb nog trek’ beperkt, maar gewoon, genoeg.

Ik vind ook genoeg dingen veel lekkerder dan zou moeten en kan me overeten aan zwart-witjes, naturelchips of gewoon aan chocola. Maar ik weet ook wat een vetvlek ik me daarna voel. Of als ik ’s avonds om een uur of tien nog ‘gezellig’ een bakje chips neerzet voor man en mij. Heerlijk, maar de ochtend erna voel ik me niet optimaal. Ik weet ook dat ik meer geniet van die dingen als ik me beperk tot drie blokjes chocola, vier zwartwitjes of tien chips. chippen. chipsen. Ik eet het bewuster, met aandacht en heb er niet de negatieve gevolgen van die ik wel heb van een halve tablet chocola of de halve zak chips.

Wees niet in de kliko.

Restjes, het eten van de kinderen dat ze lieten staan…. Prima om het te bewaren en op te eten bij een latere maaltijd maar niet als ‘bonus’ op je eigen maaltijd. Teveel maken deed ik makkelijk, zeker bij gerechten die ik niet vaak maak… Enigszins conservatief zijn portiegroottes, is beter voor lijn, lijf, milieu en portemonnee.

Compenseer uitspattingen.

Eet je die friet met mayonaise, neem dan ’s avonds een stukje vis met een salade, of eet niet ook de croissants voor lunch. Dat heeft ook weinig te maken met jezelf dingen ontzeggen, maar met het behouden van een gezond en slank lichaam dat perfect functioneert omdat het niet te vol gestopt wordt. Het geeft vrijheid. Iets weigeren, is namelijk niet alleen iets afslaan, het is ook ja zeggen tegen beter in je vel zitten, sterker zijn dan de verleiding, het niet hebben van een opgeblazen gevoel of maagzuur….

En bovenal: geniet van wat je eet.

Wees een beetje een snob met wat je in je mond stopt. Gek op koekjes? Haal dan een paar perfecte exemplaren bij de bakker voor bij je thee ’s middags. Chocola je struikelblok? Strooi wat cacao op een halve banaan in plakjes, of neem een blokje extra pure chocola na het avondeten, zoals bijvoorbeeld van Valrhona. Ga er voor zitten en eet het met aandacht. Het is echt lekkerder als je er een ritueel en een aandacht moment voor jezelf van kan maken. Eet geen dingen omdat het nu eenmaal op je bord ligt. We zijn geneigd meer te eten om het gebrek aan smaak te compenseren, dus kies het beste dat je je kan veroorloven, wat uiteraard niet het duurste hoeft te zijn: een simpele waldorfsalade met verse Nederlandse kool is lekkerder dan een taaie uit Spanje overgevlogen tomaat of komkommer midden in de winter.

Dat is dus zo’n beetje hoe ik het probeer te doen en waar ik me goed bij voel. Soms wijk ik af van mijn pad om er dan vooral achter te komen dat het me echt niet beter maakt, in tegendeel. Maar het is veel makkelijker om een kilo of drie kwijt te raken, dan dertig: gewoon een kwestie van het ‘teveel’ schrappen en twee weken later zijn ze weg.

Ik geloof niet dat we hoeven aan te komen als we ouder worden. Ik ben bijna 40 en heb nog het gewicht dat ik had toen ik 14 was, na vier kinderen. Ik was toen even lang als nu. Ik lijn nooit, ik let alleen op wat in mijn mond stop. Ik eet drie maaltijden per dag en eet ook gewoon roomboter, chocola, pizza, patat en gebakken eieren. Ik ontzeg mezelf niets. Ik ben 100% tevreden met mijn lijf en dat is het allerbelangrijkste, ik weet ook hoe het voelt om dat niet te zijn en dat is een gevangenis.

Hier kan je meer lezen over de schrijfster van het boek ‘French Women Don’t Get Fat’.

Herfst: terug naar routines en rituelen

Oh oh, dat wordt nog wat de komende tijd. Ik doe mijn best om de buitenwereld te vermijden maar besef ook dat dat nooit helemaal zal lukken. Ik doe mijn best om mijn spullen te kopen bij zelfstandig ondernemers, de supermarkten te vermijden, wat weerstand te bieden her en der maar donkere dagen liggen letterlijk en figuurlijk in het verschiet. Maar, we moeten er het beste van maken zo lang dat nog kan en genieten van fijne dingen zo lang ze er nog zijn, ‘voor ons soort mensen’.

Er is niet per definitie iets mis met genieten van ‘oppervlakkige’ dingen. Ik heb soms de neiging om mijn leven en omgeving te minimaliseren tot op het onpraktische, om daarna terug te gaan naar een wat vriendelijker vorm van ‘leven met minder’. Ik wil me vaak nergens van afhankelijk maken om me goed te voelen maar moet dan uiteindelijk toegeven dat er (simpele) dingen zijn die mijn leven wel degelijk aangenamer maken.

Altijd in de herfst heb ik zin om mijn hele leven weer ‘op orde’ te maken. Alles moet netjes, georganiseerd en iets gezelliger dan in de zomer wanneer mijn huis zo min mogelijk ‘gedoe’ moet opleveren. Ik zit liever buiten naar vogels te kijken dan dat ik kussentjes op de bank opklop, enzo. Maar komt de herfst, dan geniet ik weer van regelmaat en routines en van de dingen organiseren.

Ik ga weer terug naar de ‘flylady’ routines. Ik geef er mijn eigen draai aan maar ik weet dat het leven stukken gemakkelijker verloopt als ik me niet laat verrassen door het feit dat er ’s avonds warm eten op tafel moet, dat de kinderen sportdag hebben (pijpenstelende regen of niet) of op de schoolfoto moeten. Dus op zondag ga ik een half uurtje zitten met de weekplannen van school, ik check wat ik op moet maken uit de koelkast en plan een paar maaltijden en schrijf op wat ik moet doen, voordat het daadwerkelijke evenement plaatsvindt.

Elke dag iets extra’s doen in huis om het zo netjes en fris en leefbaar mogelijk te houden. Goed voor mijn eigen gevoel, voor het huis en voor de mensen die er wonen. Routines en regelmaat houden me gaande, ook als de wereld raarder en donkerder wordt.

In huis maak ik het wat gezelliger. Ik vond een oude plank uit de keuken die ik op maat zaagde, schuurde en ophing aan de lege muur en verhuisde boeken daarheen. Plantje erbij. Simpele kandelaar. En klaar. Wat dekens want een leren bank is praktisch, maar koud. Een geurkaars met herfstlucht, want van zo nu en dan eens eentje krijgen we echt geen kanker. Flanellen dekbedovertrekken voor de kinderen.

Magisk jul; tradisjoner, myter og overtro fra vikingtid til i dag

En ook ikzelf moest weer netjes. Ik heb in de zomer niet zoveel gelet op wat ik eet als normaal met idee dat dit stressvolle tijden gaan worden en in tijden van stress verdwijnt mijn eetlust ook maar ik voelde me toch niet prettig met de ca. 4 kilo extra, dus ik ga weer naar de 53 kilo waar ik me optimaal bij voel, van binnen en van buiten.

Ik kan er echt van genieten om a la ‘French Women Don’t Get Fat‘ meer aandacht te besteden aan lekker eten maken, maar met minder tevreden te zijn. Ik zorg ervoor dat ik elke dag minimaal een uur flink beweeg door te wandelen. Ik breid de routines aan het onderhoud van mijn fysiek uit: wat vaker een masker en een extra crème op mijn handen en gezicht nu gure herfstwinden beginnen te waaien. Ik voel me veel beter!

Eind september begint men hier altijd weer ernstig aan kerst te denken en de winkels exploderen met kerstmeuk. Ik heb nog even geen zin in kerst in die zin, maar de laatste jaren geniet ik toch wel van de dingen die daaraan vooraf gaan. Heel veel kaarsjes branden de oude verhalen rondom kerst en advent, lampjes overal in het dorp, duisternis, kerstdingen bakken… Ik heb een mooi boek gekocht, Magisk Jul, over tradities, mythen en bijgeloof met betrekking tot kerst vanaf de vikingtijd tot nu…. Heerlijk 🙂 Moet daar ook eens wat meer over schrijven, over ‘echt Noorse’ dingen.

En dan ga ik nu nog even verder aan mijn ‘weekly home blessing’ en vanmiddag lekker uitwaaien aan het strand en iets lekkers bakken met de kinderen in de nieuwe wonderpan, wat echt een briljante uitvinding is. Dus. Doei!

Bijna iets gekocht! (maar toch niet)

Steeds schreef ik een stukje en steeds dacht ik: wat een negativiteit! Over de nieuwe Noorse regering, bij wie je je leven niet zeker bent als je wolf, ongeboren baby, vermogend- of ongevaccineerd persoon bent. Over stroomprijzen die steeds hoger worden en de gedwongen afkoppelingen waarover wordt gesproken (handig joh, slimme meters!)
Over de school die vrolijk kinderen met gif heeft ingespoten en dat we volgens meerdere onderzoekers en artsen afsteven op een humanitaire ramp.

Kijk, daar ga ik alweer. Terwijl ik helemaal niet zo naargeestig ben in het gewone leven!

Ik had heel erg veel zin om på handletur te gaan en nutteloze dingen te kopen. Planten, kandelaars, kussens, zeeppompjes, you name it!

Gelukkig was er iemand in de telegramgroep die zei op de vraag wat je kan doen als je erdoorheen zit and I quote: ”…hier je gedachten opschrijven en je laven aan de hele fijne reacties, op je eigen manier rebelleren tegen de overheid (geen geld uitgeven, maar ruilen/lenen/repareren/niks nodig hebben, de regels negeren zoals dat bij jou past, etc etc), knuffelen met wie wil, dieren aaien.”

Ja precies, niets uitgeven! Ik zit er niet doorheen, ik had gewoon zin om nutteloze dingen te kopen. De kunst is om het dan niet te doen.

Wat natuurlijk veel constructiever is, is gewoon doen met wat ik heb en wegdoen wat ik niet meer nodig heb, met alles. Je eigen leven cultiveren tot er het mooiste leven ontstaat dat je je kan bedenken. Dat geeft me goede zin.

Er is een verschil tussen de andere kant opkijken en het beste ervan maken. Met de middelen die je al hebt. Gewoon, opstaan en iets gaan doen, het maakt niet uit wat, iets dat de zinnen verzet, iets dat fijn is voor mezelf, iets dat anderen ten goede komt, iets dat de wereld mooier maakt, iets dat mijn huis netter en beter georganiseerd maakt, iets dat geld bespaart, iets waar de overheid niets aan verdient, iets waardoor ik onze eigen middelen niet verminder…

Ik kan de keuken prachtig netjes schoonmaken en opruimen en alle voorraden in de glazen potten aanvullen. Ik kan de groenten in de groentenlade alvast schoonmaken, snijden en in bakjes doen, zodat ik veel makkelijker iets maak met veel groenten. Ik kan mezelf wat tijd gunnen en een fijn boek lezen op de bank met een kaarsje aan. Mijn garderobe weer eens opruimen en aanpassen aan de herfst die sinds eergisteren in volle versnelling is binnengekomen. Ik kan naar buiten gaan en kijken of ergens cantharellen groeien en iets maken met de tas vol aroniabessen die ik plukte bij een parkeerplaats. Ik kan een enorm lekker toetje maken, gewoon omdat het leven nog altijd kan en moet worden gevierd met fijne dingen. Ik kan de badkamer schoonmaken zodat ie weer blinkt en heerlijk ruikt en fris aanvoelt. Ik kan restjes uit de koelkast bij elkaar gooien in de slowcooker en er met een pot pastasaus een heerlijke soep van maken die heel het huis zo herfstig en huiselijck doet ruiken. Ik kan de hal opruimen en de inmiddels echt overbodig geworden slippers, zomerjassen en sandalen verhuizen naar de kast voor volgend jaar zodat het aangenamer binnenkomen is. Ik kan een brief schrijven naar een lieve oud-tante. Ik kan de stofzuiger even door het huis slingeren zodat alles weer lekker fris is voor het weekend. Ik kan een meditatie volgen op youtube omdat ik weet dat mijn hoofd daar rustiger van wordt. Ik kan kiezen om negatieve gedachten voorbij te laten drijven in plaats van er vol in te gaan. Ik kan een maaltijdplan maken voor volgende week zodat ik het giswerk uit het ‘wat eten we nou weer eens’ haal. Ik kan de auto netjes leegmaken. Ik kan een video kijken over een interessant onderwerp waar ik wel meer over zou willen weten. Ik kan naar buiten gaan en wandelen, lekker een uurtje in een stevig tempo. Ik kan naar een strand rijden en daar plastic opruimen. Ik kan herfstblaadjes zoeken en drogen in een boek voor een later knutselwerk met de kinderen. Ik kan een stukje schrijven over alle dingen fijne dingen die ik zou kunnen doen als ik niet op mijn kont achter de laptop zat.

Dus. Ik ga maar eens even iets nuttigs doen. De benen strekken. Mijn leven iets mooier maken. Voorbereiden op het weekend. Iets lekkers verzinnen om met de kinderen te bakken want vandaag is een cadeautje, daarom noemen we het de tegenwoordige tijd. (maar dat klinkt beter in het Engels)

Doei!

Kamp en Kamp.

Zo. De oudste is met haar nieuwe klas op kamp. Ze gaan overnachten op drie verschillende eilanden, te beginnen op het eilandje van Saltholmen Fyr, de vuurtoren recht vooraan Lillesand. De luchten op de foto kloppen wel met vandaag. Schitterend. September en oktober zijn echt mijn lievelingsmaanden. Ze gaan van eiland naar eiland met de schoolboot en met kajaks.

Ja leuk woordgrapje in de titel joh kamp betekent strijd in het Noors.

bron: https://www.klikk.no/motor/baat/havner/reise-saltholmen-fyr-3529455

Ja die school. Die stuurde me een uitnodiging om mijn kind te laten inspuiten met een experimenteel goedje waarvan niemand weet wat de langetermijneffecten zijn. De kortetermijneffecten zijn al redelijk desastreus.

In de brief werd het risico op MIS-C bij covid ernstig overdreven ‘kinderen belanden in het ziekenhuis met deze ernstige aandoening’ en het risico op hersenvliesontsteking, een ‘bijwerking’ van het ‘vaccin’, ernstig weggelachen. ‘gaat vanzelf weer over’.

Ik heb een lange mail gestuurd met hierin mijn bezwaren. Legemiddelverket (geneesmiddelenbureau van de overheid) zegt zelf dat er een tijdelijke goedkeuring is en dat ze geen sh’t weten over de bescherming, langetermijneffecten en mogelijkheid tot verdere verspreiding, laat staan bij 12-17 jarigen want die waren niet mee in de test.

Ik heb links gestuurd aan de opperarts, de school en de prikcoordinatrice, van oproepen van Noorse artsen en wetenschappers om toch vooral onze kinderen niet moedwillig onder de bus te duwen, cijfers van het CDC over hartaandoeningen na vaccinatie bij kinderen die zesmaal meer slachtoffers eisen dan dat hele covid in die leeftijdsgroep en meer.

Verder heb ik ze erop gewezen dat hun brief absoluut geen ‘informert samtykke’ geeft. Geïnformeerde instemming. Voordat iemand een medische behandeling ondergaat moet diegene, of diens ouders, door de gezondheidsmedewerkers alle informatie krijgen die nodig is om een evenwichtig besluit te nemen en dat was die brief allesbehalve. Ik heb geschreven dat ik graag als ouder evenwichtige informatie wil krijgen en dat ik me voor kan stellen dat alle ouders dat willen en dat ze nu niet kunnen zeggen dat ‘ich habe es nicht gewusst’ als er zich massaal nare bijwerkingen voor blijken te doen over een tijdje.

Ik heb nog niets terug gehoord.

‘Je kan beter niets zeggen’ zeggen sommige mensen maar ik denk echt dat het kwaad kan woekeren niet omdat er zo veel slechte mensen zijn maar omdat de goede mensen niets (durven) doen.

Ik ben zaterdag nog eens met de kinderen uit boodschappen doen geweest want om mij onbekende reden vinden ze dat leuk. Met twee een ijsje gegeten en later met de andere twee een donut (zij dan, ik niet, getverderrie). Ik twijfel er niet aan dat ons straks net als in Nederland de toegang tot bepaalde plekken wordt ontzegd. Noorwegen liep ook al voorop met de coronapas en dat is echt niet omdat ze alles gezellig open willen houden voor iedereen. Au contraire!

Tja. Het wordt lelijk. In Nederland ook. Hier ook.

Wat moeten we nog. Soms frustreert het me. Noren zijn echt makke schapen die nog wat kunnen leren van Nederlanders wat betreft zich laten horen en alternatieve dingen opzetten. Doe ik dat dan? Dat eerste wel, dat laatste niet. Het vertrouwen in de overheid is hier echt belachelijk groot. Vikingen, haha. Die liggen nu opgerold van schaamte te huilen in hun grafheuvels bij het zien van hun nageslacht. Alles om maar niet op te vallen. Doodsbang om voor ‘vreemd’ aangezien te worden.

Het ergste zijn die mannen met hun mondkapjes. Soms zelfs leuke mannen en dan wordt er zo’n niet-verplicht (!) vodje uit een broekzak gevist en aan de oren gehaakt. We’re doomed, haha. Onderdanige, gehersenspoelde mannen. Argh!

En nu ga ik naar mijn vriendin voor de workshop anders ben ik de laat. Het wordt vast gezellig 🙂

Doei!

Schoenen, school, stroom.

Dit is de derde keer dat ik aan een bericht begin, laat ik het nu eens afmaken! Ik wilde schrijven over mijn energiebeperkende maatregelen. Natuurlijk, een doorgewinterd bespaarder doet dit al jaren maar ik niet. Ook omdat stroom hier niet heel duur was: vorig jaar november kreeg je op enig moment geld toe als je stroom gebruikte, letterlijk. Hoe anders is dat nu: we gaan hard naar de 1,50 per kWh en dat is zonder alle vastrecht, nethuur etc.

Kippenhok en speelhuisje by night, met bewegingssensorlamp. Så koselig!

Dus. De kost gaat voor de baat en daarom:

  • Kocht ik een waterbesparende douchekop. Een emmer van 10 liter vullen duurt zo’n 25 seconden, door gigantisch hoge waterdruk. Die we nu hebben, laat 8 liter per minuut door. Ik heb het idee dat het helpt want de laatste twee dagen is ons verbruik flink lager dan gemiddeld: 23 kWh per dag.
  • Investeerde ik in een Omnia Ovn, vergelijkbaar met de Wonderpan van WonderTeunie. We hebben een flinke oven en dat is ideaal als ik vier broden of pizza’s tegelijk wil bakken maar niet erg efficiënt als ik wat groenten of een stukje vis wil grillen. Bovendien kan je er broodjes in afbakken of cakes in maken. Een wonderpan kan op het fornuis of op een andere warmtebron. Superhandig!
  • Schafte ik drie ledsnoeren aan met een vermogen van 0.03 watt. Dat is nog vele malen minder dan een gewone ledlamp en is ideaal voor licht dat langere tijd aanstaat of in de winter op de gang, waar je anders geen hand voor ogen ziet.
  • Gooi ik een deken of zomerdekbed over het aquarium als de man niet thuis is. We hebben een flink aquarium en dat is reuzeleuk maar gebruikt wel flink wat stroom. En dat geeft op zich niet, het is een van ’s mans hobby’s maar als er honderden liters water op 25 graden gehouden moeten worden in een woonkamer van 15 graden, scheelt het wellicht als niet alle warmte linea recta naar buiten vliegt via de wanden en de bovenkant.
  • En vond ik een fijne thermosfles voor koffie, zodat het apparaat niet aan hoeft te blijven staan.

Schoenen: eerstewereldprobleem!

Verder maakte ik me druk om mijn schoenen. Ik heb tijden niet meer op hoge hakken gelopen en ik ben het enigszins verleerd: mijn rug en voeten protesteren. Luid! Ik heb prachtige laarzen gekregen van de man en alleen daarom zal ik ze voorlopig niet wegdoen maar wat moet ik met het overig schoeisel dat ik niet meer draag? En ook mijn veterlaarzen -zonder hak- draag ik zelden en ik weet niet waarom. Ik vind ze leuk. Soms heb je dat.

Ik ben net mijn oma. Mijn familie verloor alles bij het bombardement op Rotterdam maar oma werd nooit een hoarder zoals zovelen die dat meemaakten.

Ze leefde heel eenvoudig, had praktisch niets op voorraad, de enorme eikenhouten kast bevatte de tv-gids, een puzzelboekje en wat bordjes en glazen voor verjaardagen. Het enige dat ze op voorraad had was 10 pakken goudmerk-koffie en daarbij had ze een flinke collectie mooie schoenen die ze nooit droeg. Net als ik.

Ik houd niet van ongebruikte spullen in mijn kast maar twijfel nog wat ik ermee moet doen. Het is geen duidelijke ‘ja’ of ‘nee’. Mijn fantasie-zelf draagt altijd hakken maar dat is wat lastig te verenigen met een land dat bijna nergens plat is, rotsige paadjes, een bos naast de voordeur en wanderlust.

En verder….

En verder…. hebben de kinderen veel plezier met het kleine bootje. Elke avond na het eten willen ze varen en dat is ook leuk, natuurlijk. Vooral de jongen heeft wel een goed gevoel van hoe hij de boot moet besturen.

Gisteren was er een kennismakingsgesprek met de contactleraar van de jongste. Ze vertelde dat ze eerst een beetje de kat uit de boom keek (doen we allemaal hier) maar dat ze nu zelf haar hand opsteekt, antwoord geeft, dat ze blij en vriendelijk is tegen de andere kinderen… dus dat was fijn om te horen. Ze gaat ook echt graag naar school, is totaal niet moe (sowieso is dat een groot verschil met Nederland waar mijn kinderen lichtelijk overspannen, moe en prikkelbaar uit school kwamen… hier nooit)

Ik had twee weken geleden geïnformeerd bij een christelijke privéschool in Kristiansand of ze plek hadden. Een kleine school waar kinderen van 6 – 16 zitten en waar niet meegedaan wordt met regenboogkleurige- of al te groengewassen propaganda en waar de normen en waarden wat meer aansluiten bij die van ons.
Er was plek maar helaas bleek het, bij nadere inspectie, veel te veel gedoe te zijn met SFO (BSO), busvervoer, ophalen, brengen, etc. Helaas, helaas. Dus blijven we thuis maar een stevige tegenstem geven tegen de angstpropaganda over stijgende zeespiegels en de ‘normalisering’ van een enorme rij seksuele afwijkingen, die ook hier al in de barnehage begint.

Ja, ik ga eens even wat dingen regelen en doen en nog even genieten van de rust voor het straks weer weekend is.

Fijne dag!

Al mijn spullen?

Foto door Anna Nekrashevich op Pexels.com

Passen mijn spullen in een handbagage-koffer, of in een kleine koffer? Ik heb geen koffer, dus ik zou het niet weten maar wat ik heb:

  • 27 basiskledingstukken voor het hele jaar door
  • 5 hemdjes voor onder mijn kleding
  • 1 mandje met onderkleding: panty’s, leggings, overknee sokken en beenwarmers
  • 1 mandje met ondergoed voor dagelijks
  • 1 mandje met extra knap ondergoed
  • 8 paar schoenen, waarvan ik er 3 wil verkopen: wat ik wil houden zijn m’n Panama Jack winterlaarzen, m’n chique hoge laarzen van Duoboots ,Gabor hoge hakken, Gabor enkellaarsjes met hak, lage enkellaarzen en ballerina’s.
  • 1 lange wollen mantel, Ivy & Oak
  • 1 gevoerde winterjas, Bergans
  • 1 regenjas, Vaude
  • 1 muts, H&M ofzo
  • 1 kasjmieren sjaal
  • 2 bikini’s en neopreen duikhandschoenen
  • 1 paar leren handschoenen
  • 1 handtas
  • 1 rugzak (lekker origineel)
  • 1 paspoort
  • 1 rijbewijs
  • 1 inlogdinges voor Noorse bank
  • 1 inlogdinges voor Nederlandse bank
  • 1 pinpas
  • 1 vulpen met inkt (waterman, oud model)
  • 1 hervulbare balpen
  • 1 notitieboek
  • 1 simpele mobiele telefoon
  • 1 e-reader (kindle)
  • 1 back-up SD met foto’s
  • 22 boeken (to-be-read en naslagwerken)
  • 3 ringen (trouwring, verlovingsring, ring van mijn moeder kregen)
  • 1 horloge
  • 1 ketting met heel veel glitters, van de man gekregen
  • 1 ketting met zwarte roos (ook van de man gekregen)
  • 1 a4-map met brieven en kaarten van de man van vroegah
  • ca. 30 trouwfoto’s & trouwboekje
  • hydroflask waterfles, geïsoleerd.
  • 1 metalen keltische levenboom aan de muur
  • 1 metalen tak met vogeltjes aan de muur
  • 1 bakje met make up: lippenstift, mascara, eyeliner, wenkbrauwpotlood
  • wat wasbare producten: tampons, wattenschijfjes, doekjes
  • 1 scheermes
  • 1 tandenborstel
  • 1 dik haarelastiek
  • 1 zonnebril
  • 1 verrekijker

Dat was het wel, denk ik.

Ik heb geen føhn, geen laptop (ik gebruik die van de man als hij er niet is), geen tablet, geen knutsel- of hobbyspullen (ik schrijf en lees en typ en staar en wandel), geen ski’s of schaatsen, geen eigen nagelsalon, geen vishengels, geen fotolijstjes, geërfde sieraden of andere spullen, aanstekers of weet ik wat mensen nog meer hebben.

Maar dan hebben we natuurlijk nog wel een enorme waslijst aan ‘algemene’ spullen. Wasmanden, borden en kopjes, dunschillers, driezitsbank, beddengoed, houtmanden, zaklampen, afvalbakjes, wasrekjes, wollen dekens, tuinstoelen, gordijnen, vloerkleden, voorraden, auto’s…. maar dat zijn niet de dingen die ik ‘van mij’ vind. Die zijn voor algemeen gebruik en om te zorgen dat ons leven wat aangenamer, makkelijker en comfortabeler verloopt dan… zonder die dingen het geval zou zijn.

En natuurlijk probeer ik dat tot een minimum te beperken maar met zes mensen en een stapel huisdieren met allemaal zo hun eigen liefhebberijen… is het prima zo 🙂

Ik vind het fijn om mijn spullen zo eenvoudig mogelijk te houden. Ik zou ongetwijfeld met minder schoenen kunnen doen, alles met hoge hakken is bijvoorbeeld vrij overbodig. Mijn garderobe zou best nog meer ‘gestroomlijnd’ kunnen worden en ik probeer bij toekomstige aankopen meer rekening te houden met veelzijdigheid maar voorlopig moet ik eerst alles maar eens opgebruiken: ik heb sinds eind juli niets meer gekocht en dat is heerlijk.

Maar ik zie van nog meer wegdoen om het wegdoen het nut niet, ik ben blij met de dingen die ik heb, ik gebruik nagenoeg alles dagelijks of minstens wekelijks, of het is me simpelweg opgedrongen zoals de identificatie-troep. Het zij zo.

Het enige dat me echt dierbaar is, zijn de brieven van de man. De rest is uiteindelijk inwisselbaar of misbaar.

En dat is eigenlijk best een bevrijding.

Langzaamaan.

Mijn broertje (hij is 34, dus broerTJE) ging gisteren met mijn neefje van 10 naar Amsterdam, om te demonstreren. Ik kreeg heerlijke foto’s van een heel erg opgetogen neefje en een gigantische groep mensen die daar allemaal waren voor hetzelfde doel: op een vreedzame manier hun ongenoegen uiten over de huidige situatie en toekomstige plannen. En opeens dacht ik: ‘dammit, ik had daar ook gewoon willen staan met mijn familie!’ We zouden op de terugweg ongetwijfeld langs mijn ouders zijn gegaan en daar blijven eten… Gezellig!

Er is geen excuus en geen vergiffenis voor de mensen die ons in deze shit hebben gebracht. Die families uit elkaar sleuren, ouden van dagen in hun kamer opsluiten, kinderen gebruiken als proefkonijnen, die 24-7 angstpropaganda over ons uitstorten en absoluut alle menselijkheid uit ons willen knijpen.

Ik wil hier nooit weg en ik denk dat ik in Nederland weg zou kwijnen wegens het gebrek aan natuur en vrijheid maar we naderen het tweejarig jubileum van elkaar niet gezien hebben, vrij rap. Natuurlijk winnen ‘ze’ dit nooit. Elke dag worden er mensen wakker en die gaan nooit meer slapen. De schapen die blijven slapen, die mogen meedoen in de Brave New World met hun QR-codes en prikjes, wij passen ervoor.

de zomer….
de herfst…

Inmiddels is de herfst hier. Opeens. We hadden een paar weken zalig nazomerweer waarbij we elke middag in zee sprongen (dat kan heel het jaar door maar de kinderen prefereren temperaturen boven de 20 graden als ze dat doen) en waarbij de kinderen zelfs zonder jas naar school gingen. En opeens: *poef*. Borte vekk, de zomer.

Maar dat geeft niet, ik ben dol op herfst!

Ik zit hier samen met DL2 want ze is een beetje tett i desa en dat is verboten in deze nieuwe medische dictatuur.

Ik zou naar een vriendin maar omdat ik zelf ook enigszins snotter en mijn stem nagenoeg kwijt ben, zitten we samen hier. We gaan straks een eindje wandelen, kijken of er nog bramen zijn nadat een bizar overijverige kantenknipper praktisch alle begroeiing naast de weg heeft verwijderd. Waarom! Normaal is het een halve meter, nu echt gewoon alles! Noren haten begroeiing ofzo. De eigenaar van het huis vindt ook niets mooier dan elk boompje, struikje en onkruidje met zo’n maaiapparaat met de grond gelijk maken. Ik snap dat niet maar ik snap heel erg veel niet.

Het kippenhok kreeg van het weekend nog wat extra verf, een trap, een lampje en wat nieuwe dakpannen en het speelhuisje werd verder klaargemaakt door de man die alles kan… Het kostte een paar weekenden, wat emmers verf, twee pakken shingles, wat electriciteitsdraadjes, schakelaars, spotjes en een spijkerpistool maar dan heb je ook wat 🙂 De huisjes waren allebei gratis afgehaald. De kippen voelen zich meer dan thuis en lopen constant achter me aan, wat natuurlijk echt niet komt omdat ik ze vaak een klein handje graantjes toewerp…

kippenhok, konijnenhok, speelhuisje, composthoop, bootproject, kajakproject….
afwas.

Tja en verder…. gebeurt er hier niet zo veel. We moesten wegens snot ook al vrienden van het weekend afzeggen, waarvan de vrouw met bejaarden werkt in een naburige kommune waar ze vreselijk veel meer gestrest zijn dan hier. Ook voor ‘c’ al. Geen fijne plek. De uitspanning waar zij werkt is voor veel bejaarden het lichtpuntje van hun bestaan en toen ze vorige keer dicht moesten, gingen de oude mensen huilen en zeiden dat ze liever het risico namen ziek te worden daar dan thuis zouden zitten. Dat is toch onmenselijk!

Maar goed.

De afwas is gedaan, de was is gedaan, het huis is vreemd genoeg nog netjes en de boodschappen zijn zaterdag al gedaan. Ik hoef nergens heen deze week (de lerares met wie ik een afspraak had moest ook afzeggen wegens bekoudeb) behalve lekker naar buiten. Internet uit, schoenen en jas aan en genieten van ‘crispy’ herfstweer. Het is altijd zo heerlijk om buiten te lopen en weer haardvuurtjes te ruiken en ’s avonds lekker de kachel aan te zetten, kaarsen te branden en de lucht vol sterren te zien, hoewel het daarvoor wel iets helderder moet zijn….

We gaan blaadjes en denneappels verzamelen en daar iets mee knutselen, ofzo.

We vermaken ons wel. Daar hebben we de buitenwereld niet voor nodig.

Fijne maandag! 🙂

Minimalistische kinderkamer: hoe?

Van mij hoeven de kamers van mijn kinderen echt niet minimaal, maar wel opgeruimd en zonder overbodige rommel. Als ze iets willen ophangen, kan dat op een magneetbord of in overleg maar er wordt niet van alles op de muur geplakt. Als ze iets graag willen kunnen ze het krijgen voor hun verjaardag. Zo zouden we nog steeds de kamer van de oudste voorzien van witte panelen. Klusje voor van de herfst!

De oudste is echt de verzamelaar. Ze zegt zelf dat ze het fijner vindt als haar kamer ‘leeg’ is en dat was ie ook een tijdje, maar nu heeft ze weer wat dingetjes terug toegevoegd. Alle Harry Potter spullen die ze had, zijn verbannen naar lades en kasten. Die fase is, na een jaar of vier, wel over. Zij is ook degene die het langst ‘dingetjes’ heeft gekregen van vooral oma. Omdat we echt zelden naar een winkel gaan, komt er ook zelden iets bij. En dat is meteen mijn eerste tip:

Houd de deur dicht voor nieuwe spullen.

Koop het zelf niet, neem je kinderen niet mee naar een winkel als je weet dat je geen nee kan zeggen tegen maggik en probeer waar mogelijk onzincadeaus voor verjaardagen te vermijden door geld te vragen voor iets echt nuttigs als een fiets of step, of dingen als kleding of schoenen. ‘Dat is toch saai’ zeggen opa’s en oma’s dan. Nee, een kuub plastic rotzooi waar drie minuten mee gespeeld wordt, dat is saai.

Houd kleine dingetjes bij elkaar, in een kast of op een dienblad.

Scheelt veel onrust aan de ogen! De jongste houdt ook van ‘dingetjes’ Voor in d’r haar (ze gebruikt het ook), een kerstboombril (gebruikt ze ook), een theeserviesje, mooie steentjes, kettinkjes, bij d’r grote zus gebietste ‘sieraden’, schelpen…. alle rommeltjes zitten in een ladenkastje op d’r bureau en de dingen gaan hier, zo weet ze, na gebruik ook in terug.

Laat ze hun eigen kamer schoonmaken.

Zo merken ze dat dingen hebben betekent dat ze dingen moeten ‘verzorgen’ Het is goed voor ze om te weten dat niet alles automatisch gaat. Ze leren discipline en routine. Je minimaliseert je eigen huishoudelijk werk. Ze waarderen het als het dan een keer voor ze gedaan wordt.

Het is een slaapkamer.

Ik ben geen fan van speelgoed in het algemeen, althans niet op de manier als in een speelgoedwinkel. De kinderen hebben vooral speelgoed zonder verhaal, waarbij ze zelf dingen moeten verzinnen en van dat ook nog eens een beperkte hoeveelheid. We hebben duplo, lego, tekenspullen en wat ‘poppetjes’. En te veel knuffelbeesten maar ja. Ze houden nu eenmaal veel van hun ‘bamser’.

Ik kan me indenken dat een slaapkamer vol speelgoed, erg veel prikkels geeft voor een kind dat zijn of haar rust hard nodig heeft dus op een paar dingen (een puzzel, een paar Littlest Petshop-beestjes) in kasten na, hebben we dan ook geen speelgoed op de kamers. Dat geldt dan met name voor jongere kinderen, maar de oudere kinderen hebben sowieso bijna geen speelgoed meer.

Houd het rustig en waardevol.

Waarvan akte 😉 Maar liever een groot ding, dan 5 kleintjes. DL2 is, zoals ik al eerder zei, nogal groot fan van Molletje en dus bestelde de man, nooit zo van de halve maatregelen, een poster voor boven haar bed. Die hangt er al een jaar of vier en nog steeds vindt ze hem prachtig want ze vertelde me pas nog dat ie ook opgehangen moest in haar kleine huisje in het bos, haha. Maar dingen ophangen omdat er nu eenmaal dingen aan de muur ‘moeten’ hangen, dat vind ik nogal onzinnig.

Als ze iets heel lang, heel leuk vinden dan mag er van mij wel iets van gekocht worden maar als het de ene weet Peppa is, de week erna Disney en daarna Star Wars ofzo, dan is het nogal nutteloos om daar als ouder achteraan te hobbelen en alles te faciliteren met bijpassende merchandise.

Ze kunnen niet alles hebben.

Dat geldt voor volwassenen en voor kinderen net zo goed. Er moeten keuzes gemaakt worden. Het is beter om een paar dingen te hebben waar ze echt wat aan hebben dan kasten vol met spullen die ze hebben omdat ze ze hebben. Ik denk dat het belangrijk is dat kinderen die waarde leren zien. Dat ze snappen dat hun favoriete boeken een plek hebben in de kast, maar die 50 exemplaren die ze eens-maar-nooit-weer lazen, niet.

Declutter regelmatig

Ze groeien zo snel uit dingen en ook al let je op, spullen gaan gewoon stiekem liggen jongen achterin lades ofzo. Heel bijzonder. Regelmatig even een rondje maken door lades en kasten en eruit halen wat overduidelijk weg kan, houdt het netjes. Potjes met uitgedroogde klei, knutselwerken die hun glans hebben verloren, dingen die kapot zijn gegaan of die -zoals alles wat ze overal gratis krijgen- twee minuten leuk en dan stof gaat verzamelen…. En ik denk verder dat hoe je andere dingen wegdoen aanpakt, ook heel erg ligt aan je kind. De oudste wil enerzijds alles bewaren maar ook een ‘lege’ kamer en kan bijna letterlijk niet kiezen en is meestal erg opgelucht als ik de keuze voor haar maak. De ander wil weinig dingen maar is wel zuinig op wat ze heeft. Maar daar komt ook weer de eerste tip: als je gewoon weinig naar binnen brengt, hoef je ook weinig weer weg te doen.

Kies een kleur.

Zoals je ziet houd ik me daar heel goed aan 😀 (niet) maar als ik het vanaf de grond af op zou moeten bouwen, zou ik de dingen enigszins in dezelfde kleur houden om de eenheid te bewaren. Gordijnen, dekbedhoes, muur… zo kalmerend als dat geen zes verschillende kleuren heeft. Nu hebben ze gewoon wat ze zelf mooi vinden en wat we in de loop der tijd gekocht, nieuw of tweedehands, en gemaakt hebben. Ook goed, ik hoef er niet te zijn behalve om de boel even glad te trekken ’s ochtends.

En uiteindelijk zitten ze toch veelal beneden, zeker de kleinsten. Wel zo gezellig, voor je het weet zitten ze ook als augurken in een potje op hun eigen kamer.

En concreet?

Dat is het dus. Wat houd je dan, uiteindelijk? Hoe veel is genoeg? Wanneer is het te weinig? Was er maar een one-size-fits-all. Een handleiding.

Dat is zo persoonlijk. Ik merk wel dat als er relatief weinig is, het ook goed opvalt wanneer iets overbodig is, zowel voor mij als de kinderen. Ze hebben weinig, ze spelen met nog minder en zijn toch altijd bezig, creatief en tevreden.

Natuurlijk, ik zou graag de knuffelbeestenberg minimaliseren en er zijn genoeg kinderen die daar helemaal geen problemen mee hebben maar als ik dat hier zou doen, creëerde ik een kleine (grote) humanitaire ramp. Knuffels hebben oogjes, houden stiekem feestjes, hebben gevoel enzovoort. Ik was net zo erg vroegah…

Daarentegen zijn er weer andere dingen die ze zelf zonder problemen in de doos voor de kringloop stoppen, waarvan ik dan weer niet gedacht had dat ze dat zouden doen. Dus nogmaals, hoe minder erin komt, des te minder je hoeft te ontrommelen en moeilijke beslissingen te nemen.

Het is ook maar net wat ze gewend zijn. Er ligt hier veel minder dan in Nederland de focus op ‘wat heb je’. Of ‘wat draag je’. Dat is heel fijn. Hier zijn ze gewoon niet gewend dat de dingen met kruiwagenvrachten naar binnen worden gesjouwd en dat vinden ze prima.

Als ze al wel eens vragen waarom wij iets niet hebben, dan vertel ik dat wij niet elke dag onze kinderen op de SFO willen brengen om te werken voor dingen die we eigenlijk niet nodig hebben en dat we het fijner vinden om dingen te doen, dan dingen te kopen voor onze kinderen. En dat vinden ze eigenlijk ook wel: ik denk dat mijn kinderen het meer waarderen dat ze woensdagmiddag een paar uur aan het strand kunnen spelen dan dat ze op zaterdag uit schuldgevoel een Barbie krijgen ofzo.

Houd wat waarde heeft voor je kind, ook al zie je het zelf niet zo. Laat je kind ook afstand doen van dingen die hij of zij niet wil en zeg niet ‘oh wat zonde weet je zeker die heb je van die-en-die gehad’.

Simplify, simplify, simplify. Want het kan altijd eenvoudiger 🙂

Simpele manieren voor versimpelen.

Foto door Lars Mai op Pexels.com

Soms denk ik: ‘is het, in het licht van alles dat gebeurt, nuttig om te schrijven over een luxe als simpel leven?’ om daarna al gauw te kunnen beamen voor mezelf dat het leven eenvoudiger maken juist in deze tijden extreem belangrijk is. Om te kunnen blijven focussen, om te kunnen blijven ademen, om bij mezelf te blijven, om te zien wat belangrijk is en wat absoluut niet, voor rust in mijn hoofd, voor minder afhankelijkheid van alles waar ik niet van afhankelijk wil zijn, en meer. Want uiteindelijk, als we ons niet massaal hadden laten verleiden tot en drogeren door sneller, beter, groter en meer dan zaten we vermoedelijk niet in deze situatie.

Bovendien, alle grote (en de meeste kleinere) wereldreligies stellen dat een eenvoudig leven, met aandacht, het beste is voor je ‘zielenheil’.

Het bestaat niet alleen uit heel grote dingen veranderen. Althans, als die eenmaal zijn veranderd, kan je je leven alsnog zo ingewikkeld maken als je zelf wil. Als ik kijk hoe mijn leven er twaalf jaar geleden uit zag, is er wel veel veranderd:

  • Ik ben gestopt met werken. Ik werkte gemiddeld drie dagen per week, als moeder van twee jonge kinderen.
  • We hebben geen koophuis meer, maar zijn zeer tevreden huurders. De vrijheid! De geen zorgen!
  • We zijn verhuisd van Nederland naar Noorwegen en wonen hier inmiddels zeven jaar.
  • Ik heb (wilde gok) 90% van mijn spullen weggedaan, een handbagagekoffer is genoeg om alles wat ik het mijne noem, in te vervoeren.

Maar, hoe eenvoudig je leeft en hoe makkelijk je je door de dag heen beweegt, zit toch voor een groot deel in de dingen die je elke dag doet. De dingen die mijn leven echt simpeler maken (en dus beter):

Vaste dagen voor vaste taken.

Ik gebruik doorgaans zondagmorgen om het huis schoon te maken. Ik deed dat op maandag, maar vind het belangrijk dat de kinderen ook hun deel doen en dan gaat het in een moeite door. Op maandag of dinsdag doe ik boodschappen en administratie en verder… heb ik niet zo veel te doen 😉

Vaste boodschappen en menu’s.

Ik koop zelden andere dingen dan normaal: elke week koop ik nagenoeg dezelfde (hoeveelheid) boter, melk, kaas, beleg, kulturmelk etc. Variatie komt uit andere soorten groenten en fruit en andere recepten, hoewel ik wel een aantal gerechten heb die ik elke week maak. Pizza, wraps, nasi en pasta staan elke week wel een keer op het menu. Haalt het giswerk er voor een deel uit. Ik probeer zo veel mogelijk dingen te kopen die uit een ingrediënt bestaan.

Eenmaal per week boodschappen doen is ook (meer dan) genoeg. Het kan met minder maar ik houd ook erg van verse groenten en fruit en handige abonnementen en bezorgers zoals in Nederland zijn er helaas niet voor zulke dingen.

Weinig sieraden.

Ik heb genoeg aan mijn horloge (ik heb zelden een telefoon bij me), mijn trouwring en de ketting die ik kreeg van de man. Ik herinner me de dagen waarop me ernstig kaal en vreemd voelde als ik niet mijn metaalwinkel aan mijn lijf had. Nu vind ik de meeste sieraden vooral hinderlijk. Ik snap dat het een bron van plezier kan zijn voor mensen, dat was het ook lange tijd voor mij en misschien komt het ook weer maar voor nu vind ik het fijn om ze niet te bezitten.

Een minimale garderobe.

Ik heb zo’n 25 kledingstukken voor het hele jaar rond. De man en ik hebben niet echt een specifieke zomergarderobe; die drie korte broeken, luchtige jurk en slippers gaan aan het einde van de zomer in een bak achterin de kast. De man heeft 3 broeken, 7 t-shirts en 5 truien en vesten en doet al jaren met het meeste.
Al mijn kleding past in elk geval bij een substantieel deel van mijn garderobe. Ik herinner me de tijd waarin ik nooit iets ‘fatsoenlijks’ had om te dragen, ook al lagen er 6 maal meer kledingstukken in mijn kast. Het hebben van een eigen stijl is best handig. Ik draag doorgaans een rok met top of een jurk al dan niet met een vest of trui erboven of een legging met een langere top. Als het even kan draag ik laarzen, ergens iets boven de enkel tot iets onder de knie. 95% van mijn garderobe is zwart en dat is heerlijk, al sinds mijn 12e draag ik het liefst zwart.

Ik bedenk ’s ochtends of ik een legging, rok of jurk wil dragen en daarna is er niet heel veel keuze meer maar omdat ik al mijn kleding erg graag draag, maakt het eigenlijk weinig uit wat ik uiteindelijk besluit aan te trekken.

Iets is ook maar zo belangrijk als je het zelf besluit te vinden.

Wandelen.

Kinderen thuis of niet, ik probeer elke dag te gaan wandelen en nu ze allemaal naar school zijn, is langer wandelen makkelijker. Het haalt spinrag uit mijn hoofd, verbetert mijn humeur, doet me ‘aarden’ en maakt me duidelijk wat mijn prioriteiten zijn in het leven. En meer praktisch: Thoreau zei dat we moeten oppassen met alle activiteiten die speciale kleding vereisen. Precies. Joggen zal je me niet zien doen. Nooit.

Zwemmen.

Dat wel. Maar nooit in een zwembad (gruwel de gruwel zo’n lauwwarme chloorpoel waar andere mensen in vervellen, verharen en nog erger…..) en altijd in open water, meestal hier voor de deur in de zee (het ‘land’ hier tegenover is een eiland). Zo lang de zee niet dicht vriest probeer ik elke dag in het water te zijn. Ik heb een online cursus gedaan van Wim Hof, echt geweldig en ik geloof absoluut in de heilzame eigenschappen van kou. Het is koud, ja, maar het ook gewoon ‘mind over matter’. Weten dat je lichaam alleen maar sterker wordt als je tussen de ijsschotsen ligt 😉
Het is ultieme mindfulness, als ik in de zee zwem denk ik echt niet aan boodschappen, mijn haar of hoe de wereld eruit ziet over vijf jaar, of vijf minuten.

Minder cosmetica.

De ene periode gebruik ik wat meer dan de andere, maar over het algeheel houd ik het bij het (voor mij) noodzakelijke. Geen foundation, geen vijf soorten lippenstift, geen oogschaduw, geen crèmespoeling, geen bodylotions maar vooral natuurlijke huis- tuin- en keukeningrediënten die het zelfde werk doen zonder de chemicaliën en het plastic afval. Het scheelt niet alleen ’s ochtends ‘gedoe’ maar ik hoef het ook niet te kopen, weg te gooien, bij te werken en mijn huid raakt niet ‘verslaafd’ aan bepaalde middelen zoals bijvoorbeeld met handcrème: als ik het gebruik zijn mijn handen wellicht iets netter maar zodra ik ermee stop zien ze er niet uit!

Minder technologie

Helemaal zonder is een utopie en hangt natuurlijk af van je definitie van technologie. Ik bedoel vooral de dingen die verbonden zijn met het internet, een GSM-mast en het electriciteitsnet zonder dat daar een goede reden voor is. Ik heb wel nog een smartphone (ik dacht dat ik hem per ongeluk wegopgeruimd had en vond hem weer) maar het ding heeft geen simkaart en ik gebruik hem om mijn moeder zo nu en dan iets te sturen van de kleinkinderen, of om makkelijk een document te kunnen mailen en verder niet. Ik heb een simpele nokia voor noodgevallen waarvan bijna niemand het nummer heeft.

Facebook en Instagram kunnen een enorme hap uit je tijd nemen omdat je nooit ‘even’ iets checkt. Het is een zwart gat, keer op keer dat je je telefoon ontgrendelt. Het dagelijks nieuws is negatief, ‘fake news’ en hysterischn, sensatiebelust junkfood voor je hersens dat de meesten al beginnen te consumeren voordat ze hun eerste been uit bed hebben geslingerd.

Dit uit je leven gooien betekent een simpeler, rijker leven. Waarom zou je willen weten wat oud-klasgenoten voor ontbijt hebben of het hoeveelste vaccin je suffe collega heeft gekregen? Weg met de mindcontrol, als je iets wil weten kan je het zelf opzoeken of vragen.

Simpele financiën.

We hebben een Nederlandse en een Noorse bankrekening. Beleggen is naar mijn idee eigenlijk altijd natuurvernietiging, hoogstens met een groen vernis voor een moreel superieur gevoel maar het is niet mijn ‘ding’. Natuurlijk worden er namens ons genoeg pensioengelden belegd, iets waar ik echter helaas weinig aan kan doen voor zover ik weet.
Als ik iets koop, betaal ik het waar mogelijk altijd meteen. Ik houd er niet van te moeten onthouden dat ik nog x facturen moet betalen aan verschillende mensen. Weinig kopen helpt ook om het allemaal overzichtelijk te houden. De meeste bedrijven hier kunnen een e-faktura sturen en daar maak ik dan ook dankbaar gebruik van.

Simpele post

Ik houd van leuke brieven van penvriendinnen en verder heb ik niet zo veel met post 😉 We krijgen zelden post en een ‘pro-actieve’ houding helpt hierbij. Ongewenste post: terugsturen of mailen. Papieren post: kijken of het digitaal kan. Reclamefolders: krantenjongen in zijn nekvel grijpen als ie de NEE NEE EN NOG EENS NEE-sticker negeert.

Geen sleutels.

Oke, dat kan hier beter dan in Nederland, dat begrijp ik. We zijn een van de weinigen wiens huis niet is volgestickerd met bordjes van ‘sektor alarm’. Ik doe de deuren nooit op slot. Waar verwachten de inbrekers waar meer te halen is? Buiten staan een oude zelfgemaakte tuintafel met wat stoelen die lang geleden hun beste tijd hadden en binnen is ook alles eenvoudig. Het enige dat van enkele waarde is, zijn loodzware luidsprekers. Een autosleutel moet men natuurlijk hebben maar ook deze vergeet ik meestal op slot te zetten. Ik neem toch nooit waardevolle zaken mee in de auto. Het leven met slechts een sleutel vind ik erg prettig, als notoir sleutelkwijtraker.

Simpele portemonnee.

Pinpas, rijbewijs, cash. Meer is niet nodig. En natuurlijk volstaat cash ook. Of een pinpas.

Simpele tas.

Pinpas, rijbewijs, cash, autosleutel, telefoon, water. Meer is niet nodig. Ik ga in het dagelijks leven echt niet sjouwen met pleisters, doekjes, snacks, elastiekjes, lippenstift, schone sokken, kauwgom en wat dies meer zij. Als ik ga wandelen, neem ik alleen mijn telefoon, water en zakjes mee (voor zwerfafval of -leuker- voor bessen. Vanmorgen plukte ik ook weer 1,3 kilo bramen, voor jam. Constant alles meesjouwen voor het geval van dat je het eventueel nodig hebt is meer gedoe dan af en toe even zonder iets moeten doen.

Dezelfde sokken.

Ik ben er nog niet helemaal maar ik heb wel het aantal verschillende soorten sokken naar beneden gebracht wat sorteren makkelijker maakt. Een soort wollen sokken en een soort katoenen sokken… Het ‘probleem’ is dat ze niet allemaal tegelijk verslijten en ik het ook weer zonde vind om de hele bos in een keer te vervangen. Maar sokkenmemory doen met 2 soorten per persoon is makkelijker dan met 8 soorten per persoon…. Voor zwerfsokken heb ik een bak bovenop de wasmachine, als ie vol raakt dan sorteer ik wat erin ligt.

Lege oppervlakken en geen ‘catch all’s’

Ik houd zo heel erg niet van slingerende spullen en er is zelden een goede reden om dingen op een aanrecht, tafel of kast te laten liggen. Post moet worden gesorteerd, spullen opgeruimd… En zodra ik ergens een handige mand neerzet voor alles dat slingert, wordt het een vergaarbak van truien, boeken, speelgoed, knutselwerkjes en ander spul dat ze niet op willen ruimen. Zo min mogelijk van deze plekken werkt het beste tegen rommel en dus extra werk.

Het geldt vast niet voor iedereen maar zodra ik ook meerdere dingen neer ga zetten, merk ik dat ik constant dingen moet ‘beoordelen’. Moet dat hier staan of moet dat in een kast? Gewoon niets (behalve een plant of kandelaar) is veel makkelijker.

Enzovoort!

En zo zijn er natuurlijk nog zo veel dingen. Mijn RVS beker voor water waar ik altijd uit drink maakt het leven simpeler. Geen vloerlampen meer hebben doet dat. Mijn e-reader doet dat. De wifi geregeld uitzetten, doet dat. De auto leegmaken na gebruik, doet dat. Alleen schoonmaken met zeep en azijn doet dat. Geregeld gewoon gaan zitten en staren met een kop thee doet dat. Stoppen met verlangen naar meer, doet dat. Geen restjes eten bewaren die ik niet meer wil eten, doet dat. Vermoeiende mensen buitensluiten, doet dat. Een goed gesprek met iemand over het leven, doet dat. Water drinken doet dat. Enzovoort. Het zijn kleine beetjes, die bij elkaar een groot verschil maken.

Het is een vicieuze cirkel en vaak als ik denk: dit is het wel, qua weinig bezittingen of eenvoudig leven dan blijkt dat het altijd nog anders kan, omdat alles waar ik me niet meer druk om maak, ruimte schept voor andere dingen en zo leef ik steeds meer op mijn eigen voorwaarden, zoals ik het wil en dat was ook de bedoeling van dit alles.