Nesten uten nett.

Foto door Taryn Elliott op Pexels.com

We zijn nu bijna drie weken min of meer zonder internet. De glasvezelverbinding zou half februari op zijn laatst worden aangelegd, dus ik zegde ons vreselijk dure mobiel breedband-abonnement op per eind februari. Natuurlijk had ik me moeten realiseren dat Noors ‘half februari’ zoiets betekent als eind maart… of later.

Goed, derhalve waren we niet helemaal zonder net en met m’n doorgaans in onbruik zijnde smartphone als hotspot, kon ik zo nu en dan nog eens een berichtje sturen, mijn administratie doen en de kinderen hun huiswerk maken.

Maar, het leven met zo goed als geen internet –ik neem de moeite meestal niet om de smartphone te zoeken en aan te zetten- is heerlijk. Ik heb wel dingen voorbij zien komen die ik graag wil kijken of luisteren maar dat komt later wel, of niet, want wat is nu uiteindelijk de meerwaarde van het weten van dingen?

Ik voel me kalmer.

Niet dat ik normaal stress heb of wakker lig van zaken maar ‘even iets checken’ en dan een kwartier van alles gaan lezen gebeurt nu niet of nauwelijks.

Uiteindelijk is de hoeveelheid informatie die, zelfs als we niet constant het nieuws kijken op de smartphone of voor de tv hangen, gigantisch en dat moet ook allemaal maar verwerkt worden. Ik denk dat het probleem tegenwoordig is, dat dat laatste niet of nauwelijks meer gebeurt: het filter is weg want er is zoveel informatie, dat er geen tijd meer is om vragen te stellen. We willen bijblijven, alles weten, een houvast vinden in deze kolkende rivier van informatie.

Niets meer hebben dan een boek op mijn e-reader en mijn dagboek met mijn eigen gedachten, is eigenlijk genoeg. En heerlijk rustig.

Geen nutteloze ‘gesprekken’.

Ik heb een aantal contacten online, met mensen die ik al dan niet in het echt ken en die zijn waardevol voor me. Ik vind gesprekken met hen niet nutteloos, in tegendeel. Maar veel van de dingen die we schrijven op internet, zijn vluchtig en dragen weinig bij. Discussies en internetruzies zijn het ergste. Wat is het punt? Mensen komen zelden dichterbij elkaar op zo’n manier. In tegendeel. Waar we in het dagelijks leven middels een gesprek vaak een ‘common ground’ vinden, gebeurt dat op internet zelden. Hoe zonde van het leven om ons daarmee bezig te houden!

Meer tijd voor meditatie en reflectie.

Ik vind nu veel vaker de rust om gewoon te gaan zitten en voor me uit te staren. Er komt minder informatie mijn hoofd binnen, dus ik heb ook minder om aan te denken en minder te verwerken, in die zin. Ik weet niet of het daardoor komt, maar het is natuurlijk wel zo dat hoe meer tijd ze besteden voor of achter schermen, hoe minder tijd erover blijft voor andere dingen.

Meer actief.

Dat zal ook het lenteweer zijn, maar ik heb de afgelopen weken heel veel gedaan in huis. We hebben de muren geverfd en mooie afbeeldingen opgehangen, alles is grondig schoongemaakt en gestroomlijnd. Ik was wel erg moe ’s avonds. Ik weet niet of dat komt omdat ik veel gedaan heb (zo gek veel was het ook weer niet), omdat ik veel minder aan mijn hoofd had of door ‘voorjaarsmoeheid’.

Minder afgeleid.

Als ik ging koken of de was ging vouwen, zette ik vaak iets aan op youtube. En er is zo veel interessants… maar het zorgt er ook voor dat ik niet met mijn volledige aandacht ben bij wat ik doe, noch bij de mensen om me heen. Ik had het al voor een groot deel uitgebannen toen ik las over dopamine en de ‘verslaving’ hieraan maar nu het gewoon helemaal niet kan, vond ik een hernieuwde waardering voor gewoon met mijn eigen gedachten aanwezig zijn in mijn eigen leven.

Meer privacy.

Simpel, hoe minder je deelt, klikt, liket en zoekt des te minder weet ‘men’ van je. Wat je niet op internet doet, hoef je ook niet te beschermen.

Hoe minder je loslaat over jezelf, hoe minder munitie mensen hebben om op je te schieten.

Meer creativiteit.

Ik heb notebooks gevuld met fijne dingen. Ik had zo veel zin om te schrijven en de ideeen vielen gewoon mijn hoofd binnen. Ik maakte een receptenboek, een boek met minimalistische inspiratie en een met lijsten met alles dat me blij maakt, om te lezen op dagen dat het allemaal wat minder vanzelf gaat.

Een gestroomlijnd huishouden.

Geen tijd stuk slaan aan de dingen van het web, zorgde ervoor dat ik veel gedaan kreeg in huis. De dagelijkse dingen en de niet dagelijkse dingen. Ik heb nu schone ramen, elke dag het eten klaar vaak nog voor de kinderen uit school kwamen, twee pasgewassen badkamers en een algeheel gevoel van welbehagen omdat alles om me heen schoon, fris en minimaal is.

Minder ‘verleiding’.

Want soms zien we iets moois of nuttigs of lezen we een goed idee en voor we het weten, zitten we het te onderzoeken, ook al hadden we vijf minuten daarvoor geen idee van het bestaan van het ding, noch van ons verlangen naar het ding. Niets menselijks is me vreemd: opeens bedacht ik me vorige maand toen ik erover las, dat een Ecoflow Delta 1300 een perfecte prep zou zijn en ik las reviews, prijzen en vroeg de man naar zijn idee met betrekking tot het ding. Daar ging een half uur! Uff da!

Offline zijn inspireert me alleen maar om met minder te doen en simpeler te leven. Ik heb niets nodig, ik ben tevreden en less is more.

Meer mezelf.

Ik heb het al 100 keer gezegd, maar ik denk dat we onszelf een stukje ‘verdunnen’ door heel de tijd andermans meningen en ideeen en beelden en indrukken toe te laten. We worden constant geconfronteerd met alle beste kanten van mensen. Als je met iemand praat, weet je al gauw dat die persoon, hoewel misschien uitblinkend op een vlak, ook gewoon maar een mens is met een kat die op het dekbed pist, een baby die tanden krijgt en de boel wakker houdt en grotere ‘sweet tooth’ dan goed voor hem of haar is.

Maar open instagram en we zien de een zijn perfecte avondmaaltijd terwijl je zelf een simpele pasta bolognese serveerde, de volgende z’n 15 kilometer hardloopronde terwijl je niet eens zin had in een blokje om, die perfecte keuken terwijl je in die van jou je kont niet kan keren en een sfeervolle foto van een kampvuur, gezelschap, chocolademelk en geroosterde marshmallows terwijl je zelf op de bank zit met je telefoon, alleen. Ik noem maar wat.

Je eigen stem kunnen horen en weer in contact komen met jezelf, je eigen gedachten, wensen, ideeën is zo belangrijk. Ik zeg niet dat je je volledig moet afsluiten voor de wereld of dat er iets inherent verkeerd is aan het idee van sociale media (maar misschien ook wel), maar het is wel iets dat in zeer beperkte mate moet worden geconsumeerd en afgewisseld met periodes van stilte en reflectie.

We zouden volgende week het internet weer terug krijgen, men is nu bezig om ons gebied defintief aan te koppelen. Het is fijn, want dan kunnen de kinderen hun huiswerk doen zonder dat ik schreeuwend dure GB’s moet bijkopen. Kan ik wat boeken downloaden. Een film kijken. Onze belastingaangiftes doen (hoezee!). ’s Avonds een muziekje aanzetten dat we nog niet kennen. Die paar dingen bekijken die ik echt graag wil zien zoals een interview met Ingvild Sigurdsdottir (uit mijn hoofd, ik moet het opzoeken :D) die zich heeft uitgemeld uit de staat Noorwegen en nu ‘vrij mens’ is, en Een Oorlog reeds Verloren (als Sven niet weer een halve uitzending vult met waterfilters).

Verder wil ik vooral deze stilte behouden. Mijn offline ochtenden en avonden.
Niet ‘alles’ willen weten.
Boeken lezen, schrijven of gewoon in stilte zitten met een kop thee.

En dan ga ik nu even mijn telefoon aanzwengelen om dit te publiceren.

Fijne dag allemaal!

Allemaal lijstjes, zo veel lijstjes.

Als je niet weet wat je leuk en belangrijk vindt in het leven is de kans groot dat je dat door anderen laat bepalen. Door je leraren op school, je ouders, je werkgever, de hypotheekadviseur, de overvolle bak met goedkope plastic gieters bij ikea, de kopse kanten van de stellingen in de winkel, de kleding aan het koopjesrek, de ‘ook wel leuke’ dingen in tijdschriften…

Ik moet dingen voor me zien, op papier, om ze duidelijk te krijgen. De man speelt woordfeud met mijn moeder en bedenkt de woorden in zijn hoofd, ik moet de letters echter alle kanten op schuiven om er iets van te maken.

 Ik moest altijd lachen om mijn vader met zijn lijstjes-obsessie maar ik heb dat ook een beetje. Mijn DL2 ook. Ze heeft lijstjes met welke kip hoeveel eieren legde, met wat ze wil meenemen naar Nederland, haar kleding, haar lievelingseten….

Toch, ik denk dat lijsten maken ons goed kan helpen om te bepalen wat we willen, en niet willen, in het leven. Hoeveel mensen hebben er een kast vol kleding die ze min of meer haten? Een interieur waarin ze maar middelmatigheid blijven toevoegen omdat wat ze hebben, ze nooit tevreden maakt? Een baan waar ze met lood in de schoenen naartoe gaan ‘omdat het nu eenmaal moet’?

Waar ligt je hart, wat doe je graag, wat vind je mooi, wat vind je vreselijk? De meesten van ons willen overal werken maar niet op kantoor en komen precies daar terecht. Er zijn niet veel mensen die heel warm worden van ikea-spullen maar bij de meesten staat het huis er vol mee.

Dominique Loreau is mijn favoriete minimalist en heeft naast een geweldig boek over de kunst van de eenvoud, ook een boek geschreven over de kracht van lijsten.

Maak bijvoorbeeld een lijst van wat je in je tas wil hebben en wat er in zit (cash, rijbewijs, een doekje, waterfles, lipgloss, haarelastiek, autosleutel).

Een lijst met dingen die je nooit meer wil doen (naar Nederland en terug met de auto, zwanger zijn, naar een verjaardagsfeest gaan, depressief zijn, zonder de man slapen, een test doen voor een vinkje om te kunnen reizen, werken voor een baas).

Met dingen waar je meer van wil doen (wandelen, in de zon zitten, mediteren, bloemen zaaien, brieven schrijven, lezen over oosterse wijsheid, groenten eten)

Van kleding die je mooi vindt (zwart, teal, bordeau, paars, vrouwelijke vormen, comfortabel, effen kleuren, simpele lijnen) en kleding die je vreselijk vindt (kantjes, ruches, opgenaaide versiersels, prints, ‘plastic’, vormeloosheid, denim, sportschoenen ).

Wat je blij maakt (de voetstappen van de man op de trap als hij uit werk komt, slapen met de ramen open, houtvuur, linnen, hommels en bijtjes, vogels, lief spelende kinderen, schrijven in mijn dagboek, blije post, blogjes typen, zonsopkomsten, fijne boeken, een geordend huis, tomatensoep op het fornuis, verse eitjes van de kippen, iets vinden waar ik zonder kan leven, een goed gesprek met een vriendin, m’n voeten netjes zacht en gelukkig maken, goed gelukte eyeliner).

Wat je irriteert (mondkapjes, zwerfvuil, waterscooters, rommel van de kinderen, rommel in de gang, koude druppels in m’n nek, mensen die naar oud parfum ruiken, wasverzachtergeur, McDonalds, het geluid van de koelkast, kassamedewerkers die die band laten draaien zodat alles geplet wordt, administratie doen, afzakkende of je buik in twee delende panty’s, schermen overal, te ver afgekoelde koffie).

Dingen waar je maar een van hebt (olie en zeep voor lijf en gezicht, zonnebril, lippenstift, handtas, scheermes, wijnglas, paar handschoenen, waterfles, agenda,  bankpas, groot mes, theekop, zomerschoenen, haarelastiek, nagelvijl) en dingen waar ik er in een ideale wereld maar een van zou hebben (jas, beddengoed, pennen).

Bij elke suggestie voor lijsten schrijft ze een inleiding, waarom je het zou moeten bijhouden, wat voor inzicht het geeft…

Dingen die ik makkelijk kan veranderen. Dingen die moeite kosten om te veranderen. Dingen die ik niet kan veranderern. Het soort mensen met wie ik (niet) om wil gaan. De  belangrijkste gebeurtenissen uit je leven. Hoe je je leven 20 jaar geleden voor je zag en het leven dat je nu leeft. Mijn beste vrienden en hun eigenschappen. De leraren die me hebben beinvloed. Vreemden die hun indruk op me hebben achtergelaten. Mijn helden en inspiratie. Lievelingsboeken en films. Wat me aantrekt in de mensen die ik bewonder. Rare dingen die ik nog eens wil doen. Mijn lievelingsuitspraken en gezegdes. Mijn mooiste herinneringen. Lievelingseten. Favoriete kleuren en patronen. De bakens uit mijn jeugd. Kleine dingen die je kan doen waar je je goed door voelt. Het werk dat ik doe en het werk dat ik had willen doen. Manieren om energie te besparen. Dingen die ik kan doen om het leven te versimpelen. Dingen waar ik voor spaar. Dingen die ik weg kan doen om me lichter te doen voelen. Gezegdes van mijn opa’s en oma’s. Mijn zwakke punten. Mijn sterke punten. Mijn angsten. Mijn steeds terugkerende gedachten en hun nuttigheid. Dingen die me energie geven en dingen die energie uit me trekken.

De mogelijkheden zijn eindeloos en ik geloof echt dat we door deze dingen op papier te zetten en er over na te denken, meer duidelijkheid vinden omtrent wie we zijn en wat we willen in het leven. Wat we kunnen. Want als je zelf niet besluit, doet de wereld dat voor je en die heeft doorgaans niet jouw welzijn als allerhoogste prioriteit.

Gekke glazen potjes.

Foto door Deena op Pexels.com

Heerlijk, de administratie is weer gedaan -voor nu- en ik heb eens even wat overbodige dingen de deur uitgetrapt.

Ik had een glazenpotjesbewaarobsessie ontwikkeld ofzo, want ik had echt een enorme berg glazen potjes staan. Ik zou heel veel jam kunnen maken bijvoorbeeld, maar de waarheid is dat zodra ik iets meer dan een handje bessen of bramen heb verzameld, de kinderen klaar staan om alles op te vretten. Alsof er nooit meer glazen potten gemaakt zullen worden.

Exit glazen potjes, exit een zooi andere dingen die geen doel dienen dan ‘stel dat’. Want ja, dingen verzamelen in plaats van vrijelijk de wijde wereld insturen na verleende diensten is misschien lastiger in onzekere tijden?

Een voorraad met houdbaar eten: daar zie ik het nut van in. Niet zo zeer voor mezelf maar voor de kinderen die volledig van ons afhankelijk zijn. Bovendien, het rendement op mijn investering is stukken beter dan het op de bank hebben staan met de huidige rente- en voedselprijzen.

Kleding en schoenen bewaren voor het volgende kind: idem. Er zit nu geen meter lengteverschil meer tussen de oudste en de jongste en het duurt niet lang voor een kledingstuk door de volgende kan worden gebruikt.

Twee sets beddengoed voor de kinderen omdat ik de droger niet meer gebruik en ik niet altijd alles op een dag droog krijg: het moet maar.

Zorgen dat je niet volledig onthand bent als water, bankdiensten of stroom wegvalt: verstandig. Preppen voor minimaal drie dagen maar het liefst een week wordt met klem aangeraden door de regering hier ter lande.

De wollen truien met compleet versleten ellebogen waar ik een lapje op wilde zetten: zo mooi waren ze niet meer, we hebben genoeg goede kleding. Zet ik daar wel een lapje op als de nieuwe truien op zijn.

Jezelf ingraven in overbodige rommel (alles wat ‘misschien nog eens handig is’, valt daar onder bij mij) is compleet nutteloos en contraproductief zelfs, want door de rommelige bijzaken, verlies je hoofdzaken uit het oog. Een rommelig huis is een rommelig hoofd en in onzekere tijden is dat het laatste dat we nodig hebben.

Alleen overhouden wat echt noodzakelijk is, was juist zelden zo urgent.

Zo kunnen we het onvermijdelijke (wat dat ook moge wezen) met een opgeheven hoofd tegemoet treden. Een leven in vrede zou ons geboorterecht moeten zijn maar dat is het uiteindelijk van niemand, dus meer dan ons schikken in ons lot kunnen we ook niet doen.

Er zijn zaken die vermeden kunnen worden en ik denk dat we dat dan ook moeten doen maar heel veel meer ligt niet binnen onze macht. En als we hebben gedaan wat we redelijkerwijs kunnen doen, moeten we het verder ook met rust laten.

Het heeft geen zin om ons fysiek op het allerergste voor te bereiden, hoewel in onze geest het scenario doornemen ons wellicht een gigantische schok bespaart mocht het ooit werkelijkheid worden…

Het is hetzelfde als met je realiseren dat de mensen om je heen, sterfelijk zijn en dat het leven elk moment abrupt kan eindigen. Met dat in het achterhoofd, zou je je nog zo gedragen en je dagen zo vullen als je doet? Geniet van de mensen die er zijn, de wereld die er is, alle goede dingen. Vul je ziel met het mooie alledaagse.

We kunnen ongeluk niet uitbannen, hoezeer we ons ook voorbereiden. We kunnen het wel accepteren en de schoonheid en goede dingen proberen te blijven zien van de dingen om ons heen.

Het is onze taak, voor onszelf en de mensen om ons heen, om ons mooiste leven te leven. Niet in de grootst mogelijke luxe, maar juist met grote waardering en liefde voor al het goede. Leef bij de dag. Niet bij wat er gisteren of 10 jaar geleden gebeurde. Vergeef de mensen die vergeven moeten worden. Niet omdat het niet erg was of omdat je het goedkeurt wat er gebeurde maar omdat je je toekomst er niet mee wil laten vervuilen. Gun jezelf goed eten, goede slaap en de liefde van anderen.

En spaar niet te veel glazen potjes.

Kunstig en creatief leven

Foto door Ron Lach op Pexels.com

Het systeem waarin we leven is de vijand van creativiteit, kunst en mooie dingen. Massaproductie, functie ver verheven boven vorm, het menselijke volledig aan de kant geschoven. Vergelijk een historische binnenstad met wat ernaast gebouwd is, een jarendertig-straat met Carnisselanden, een Singer naaimachine van 100 jaar oud met een modern exemplaar, een Jugendstil-dressoir met een plattepakkenhoutpulp-exemplaar.

We zijn kunst over gaan laten aan een select groepje mensen met rare kronkels in hun hoofd… (Een pindakaasvloer? Een opgeplakte banaan? Een standbeeld van een vrouw met mannelijk geslachtsdeel?) en hebben het toegestaan dat zo veel goede en mooie dingen uit ons leven verdwenen. Het maakt niet uit hoe lelijk en hoe slecht de kwaliteit is, als we maar elke x tijd een nieuwe kunnen kopen. We zijn gewend aan lelijkheid en middelmatigheid en door de eenvormigheid en het feit dat altijd alles voor een paar stuivers voor handen is, wordt onze creativiteit ook niet echt meer aangesproken.

Er zijn gelukkig zo veel andere manieren waarop je creatief en kunstig kan zijn, zonder dat het geld kost of een overdaad aan spullen oplevert….

Als je meer creativiteit in je leven wil brengen, dan kan je bijvoorbeeld:

Planten verzorgen en vermeerderen.

Stekjes ruilen, planten leren vermeerderen, je planten de aandacht geven die ze nodig hebben… ‘Geen groene vingers’ betekent vaak gewoon ‘niet genoeg interesse’. Google je plant en hoe hem te verzorgen, kijk wat het betekent als ze bruine vlekken krijgen of hun bladeren verliezen. Zet ze af en toe onder de douche of buiten in de regen als het warmer is.

Goed eten koken.

Ik snap het, er is niet altijd zin om uitgebreid te koken. Ik ga ook door periodes dat ik gewoon vertrouw op mijn ‘altijd goed’-recepten… maar iets maken, ‘from scratch’ is zo leuk om te doen. Bloemtortilla’s bijvoorbeeld. Het resultaat is echt niet te vergelijken met die van de supermarkt (wat me niet weerhoudt die toch te kopen). Of zelf zoetzure saus maken. Een goede curry in de slowcooker, vol met groenten en kruiden.

Het huis schoon en gezellig maken.

Is ook creatief 🙂 Ik vind het altijd leuk te zien op een ‘clean with me’ video, hoe een ruimte opknapt als er wat TLC tegenaan gegooid wordt. Je leefomgeving mooi maken, is voor mij ook een vorm van creativiteit. Ik vind het leuk om alles opgeruimd, netjes en toch gezellig te hebben en de spullen die ik heb, te rouleren.

Een gezellige plek in huis maken.

Ja, soms moet dat he? Lang leve de lege ruimte…. Vind een stoel, een lamp, een geurkaars of wierookhouder, een paar kussens, een schapenvacht of plaid…. Å, så koselig!

Schrijven en tekenen.

Of modelbouwen, houtbewerken, of wat dan ook. Iets doen met je handen, anders dan typen is goed voor je. Voor je handen, je hersens… en het hoeft niet mooi te zijn of ergens op te lijken, maar doe het gewoon en zie maar wat er verschijnt.

Tuinieren & alles.

Dingen zaaien, kiemen, wieden, snoeien, verzorgen, composteren… Hoe heerlijk is het om weer in contact te zijn met de aarde en met dingen die groeien. Plantjes zien opkomen die je zelf hebt gezaaid, doet iets met je.

Inmaken.

Fermenteren, wecken, drogen, roken, zouten…. er zijn vele manieren om voedsel langer houdbaar te maken en het is echt heel leuk om te proberen. Laat je niet verleiden om er meteen van alles voor te kopen want doorgaans kan je van alles maken van spullen die je al hebt, of nagenoeg gratis kan verkrijgen.

Hergebruiken.

Zo veel gooien we weg dat we nog prima kunnen gebruiken. Zoals C.K. Chesterton schreef:

Thrift is the really romantic thing; economy is more romantic than extravagance… thrift is poetic because it is creative; waste is unpoetic because it is waste… if a man could undertake to make use of all the things in his dustbin, he would be a broader genius than Shakespeare.

Creatief zijn met de dingen die je anders in de kliko zou kieperen, is een kunst. Er zijn mogelijkheden te over maar wat ook mooi is….:

Een low-waste leven creëren.

Want minder in de dustbin is sowieso een goed idee. Zelf tandpoeder en shampoo maken, je eigen zakjes meenemen bij het boodschappen doen, plastic vermijden waar mogelijk, kiezen voor natuurlijke en betere materialen voor je alledaagse producten en kleding… er zijn zo veel mogelijkheden en natuurlijk materiaal laat zich ook nog eens veel beter hergebruiken.

Brouwen.

Bier, wijn, kombucha, gemberbier, kefir… de mogelijkheden zijn eindeloos en het plezier groot. Of je het nu met een kant en klaar pakket wil maken (bier en wijn) of helemaal from scratch… het is gewoon leuk om te doen. Voor kombucha of kefir kan je wellicht bij bekenden je licht opsteken. Je kan het ook opsturen met de post, een duur startpakket kopen is niet nodig.

Je lichaam mooier maken, onderhouden, voorzien van zuurstof.

Je voeten mooi en zacht maken, scrubben, body brushing, een zelfgemaakt kleimasker voor je gezicht, wandelen, zwemmen, stretchen… Een goed onderhouden lijf is heerlijk voor je innerlijke en uiterlijke mens.

Make-up en kleding.

Een nieuwe ‘techniek’ proberen voor je eyeliner, nieuwe combinaties verzinnen met wat er in je kledingkast ligt, een capsule wardrobe maken, project 333 uitproberen, een andere ‘look’ maken met make-up die je al hebt, je verdiepen in de juiste kleuren en vormen voor jouw lichaamstype…

Creatief met weinig geld.

Noodzaak is de moeder van inventiviteit, of zoiets. In elk geval, als je minder geld ter beschikking hebt, of gewoon minder wil uitgeven, moet je creatiever worden met wat je hebt of gratis kan verkrijgen. Sommige dingen kosten veel tijd, maar zijn ook weer leuk om te doen. Ik wil graag ‘papier’ maken van oud papier (ooit gezien bij Fairyland Cottage), dus ik zoek naar een stuk fijn gaas hiervoor. De restjes van je eten en oud brood op een andere manier gebruiken dan in de kliko.

Declutteren en minimaliseren.

Is dat creatief? Ik vind van wel, want in lege ruimte ontstaan nieuwe dingen. Lege ruimte biedt mogelijkheden. Niet om het weer vol te stouwen maar om nieuwe dingen te doen, om je tekenspullen en een pot thee neer te zetten en creatief te zijn met inkt en kleur.

Als je weghaalt wat je niet nodig hebt, creëer je je eigen leven, op je eigen voorwaarden. Als je een deel overbodige luxe afwent, ben jij weer degene die ‘in controle’ is. Dat is de ultieme creativiteit: je eigen leven vormgeven op de manier die jij wilt.

Beestjes lokken.

Zoveel dieren hebben het moeilijk door de catastrofale invloed van de mens… geef ze een beetje extra plek door tegels uit je tuin te trekken, bloemen te zaaien, een compostbak te maken, snoeiafval te laten liggen in een rustig hoekje van je tuin, maak een insectenhotel, plant inheemse struiken en bomen en laat een stukje ‘verwilderen’.

De gewone dingen doen met extra aandacht.

Je bed opmaken, koffie drinken, thee maken, de vloer vegen, een lade opruimen, de was netjes opvouwen, de voorraadkast indelen… Ook hiermee creëer je goede dingen. Overzicht, ruimte, iets moois om naar te kijken, een kalme geest, waardering…

Kaartjes en brieven schrijven.

Altijd leuk voor een ander, een kleine attentie in de post. Het is bovendien leuk om te doen. Ik moet zeggen dat ik enorm gemakzuchtig ben met hoe mijn brieven eruit zien. Een voornemen is om er wat mooiers van te maken, en ook weer eens vaker te gaan schrijven!

Ik bedoel dus maar, dat creativiteit niet hoeft te betekenen dat je een atelier vol kwasten en potten met opgedroogde verfresten hoeft te hebben. Zo veel alledaagse dingen zijn een manier om meer creatief te zijn. Of het nu gaat om een zalf maken van je eigen gemaakte goudsbloemen, een salade maken, een kaartje schrijven, iets uit de kliko redden of het beddengoed wassen, bijna alles bevat een mogelijkheid om de dingen met meer aandacht en liefde en creativiteit te doen. Om het meer van jezelf te maken. Authentiek. Om er je eigen draai aan te geven. Om het mooier te maken.

En dat hebben we wel nodig.

Minimalisme voor het dagelijks leven.

Minimalisme maakt het leven mooier. Het zorgt ervoor dat ik me kan richten op de juiste dingen en al het overbodige overboord kan gooien. Dat we flexibel kunnen zijn in veranderende en onzekere tijden. Ik zat vanmorgen met mijn DL2 aan de keukentafel en schreef mijn ‘regels’ voor een minimalistisch leven. Niet dat ik aan regels doe –niet eens aan mijn eigen regels- maar ik houd ervan zulke dingen op een rijtje te zetten, voor latere inspiratie.

Wees tevreden met wat er is. Voor mij het belangrijkste. Het is zo makkelijk om dingen te willen en heel de maatschappij schreeuwt dat we niet genoeg hebben, niet genoeg zijn en moeten veranderen, productiever, beter, rijker. Wel, peop daaraan. Ik ben (doorgaans) tevreden met mezelf en (nagenoeg altijd) tevreden met mijn leven en wat ik heb.

Ontdek de vrijheid van ‘genoeg’. Genoeg eten. Genoeg kleding. Genoeg comfort. Overconsumptie is onze default. Het kan altijd minder en bijna altijd zonder er op achteruit te gaan. Luxe went snel, maar ontwent ook snel.

Koop niets, behalve boeken en essentiele zaken. We hebben inmiddels een flinke bibliotheek, vooral voor de kinderen en de man. Ik lees vooral op mijn e-reader. Wat essentieel is, is natuurlijk afhankelijk van wie je het vraagt. Soms is iets niet echt nodig maar wel heel handig of aangenaam. Mindful zijn met aankopen is essentieel.

Declutter regelmatig en grondig. In een huis met opgroeiende kinderen hoopt de rommel zich snel op. Prioriteiten veranderen, hobby’s zijn leuk tot ze het niet meer zijn, smaken veranderen. Het is zo gemakkelijk om dingen aan de kant te schuiven omdat ze ooit nog eens –maar nooit in een concreet geval- van pas zouden kunnen komen. Ontrommelen doe ik als ik de was terug in kasten leg, als ik wacht tot iets kookt, als ik schoonmaak…

Gebruik zo min mogelijk, van alles. Wasmiddel, shampoo, benzine, electriciteit… We gebruiken vaak veel meer dan nodig, gewoon ‘omdat het kan’. Behandel wat je hebt alsof het het laatste is of hetn nu gaat om water uit de kraan of de theeblaadjes in je warme water. Niet dat ik altijd slappe thee drink of nooit eens een paar onnodige kilometers rijd maar je bewust zijn van alle onnodige consumptie op een dag, is leerzaam.

Houd rekening met de wereld om je heen. Welke impact heeft je consumptiegedrag op andere mensen, de natuur…?

Een is een prachtige hoeveelheid van iets. Als iets perfect is, hebben we geen zes middelmatige exemplaren van iets nodig.

Blijf kalm. (Ja Gerlinde, blijf eens kalm!). Wat stressen of panieken heeft nooit zin. Realistisch zijn, zonder te doemdenken. Voorbereiden, zonder te overdrijven. Rekening houden met een zwart scenario zonder dat het nu te laten overschaduwen. Evenwichtigheid is een mooi iets. Lastig ook. Tot tien tellen, adem halen, focussen en onthouden dat het geen zin heeft me druk te maken over de dingen die ik niet kan controleren.

Niet klagen. Het is nutteloos en het is slecht voor de stemming van iedereen.

Waardeer het leven, niet de spullen.

Vereenvoudig het leven, beetje bij beetje. Elke dag kan je iets laten gaan. Een negatieve gedachte, een versleten paar sokken, een slechte gewoonte afbouwen, afhankelijkheden….

Eet zuinig en met aandacht. Je bent veel helderder in je hoofd als je niet hele spijsverteringskanaal van boven tot onder is volgestouwd, het is veel beter voor je fysieke gezondheid, het maakt dat je je eten echt waardeert en het maakt je minder afhankelijk. Er is niets mis met honger voelen (en negeren), ondanks dat de voedselindustrie ons precies het tegenovergestelde idee heeft dwanggevoederd.

Focus op wat essentieel is, en laat de rest gaan. Wat is belangrijk als de maatschappij die je kent, er niet meer voor je is straks? Als je niet meer kan vertrouwen op dat je medische zorg krijgt? Bij je bankrekening kan?

Houd open armen. Ook al verandert de wereld in razend snel tempo, we hoeven niet gierig te worden of ons als een zeeslak vast te klemmen aan overbodige meuk. Geef en ontvang en deel.

Relax. Wees heerlijk onproductief en nutteloos. Bijna alle problemen in de wereld komen voort uit het feit dat mensen altijd maar dingen moeten doen, bewijzen, produceren, verbeteren en noem maar op. Heel sneu eigenlijk. Er is zo veel moois in nutteloosheid en nutteloze bezigheden (die niet ‘nutteloos’ zijn).

Kijk uit het raam… in plaats van op een scherm. De ironie van dit schrijven op een laptop terwijl ik naar een scherm staar, ontgaat me niet 😉

Wees offline. We zijn nu bijna twee weken internetloos, op wat dure data op mijn telefoon na. Ik heb mijn simkaart in mijn niet-smartphone, dus als ik op internet wil moet ik de simkaart in de smartphone doen en deze als hotspot gebruiken. Dat maakt de drempel vrij hoog. Heerlijk is het. Ik hoef het niet eens terug, weet je dat?

Koop spullen ‘voor het leven’ als het even kan. Zeker de spullen die we elke dag meerdere keren gebruiken. Snijplanken, messen, tassen, drinkflessen…

Vul je ziel met mooie boeken, mooie muziek, fijne mensen, tijd in de natuur, contemplatie en creativiteit, in plaats van aan je lichaam met eten of je huis met meuk.

Realiseer je dat jij en de mensen om je heen sterfelijk zijn. Als jij of de ander er morgen niet meer zou zijn, zou je dan leven zoals je nu leeft? (niet dat je heel de dag zo rond moet lopen maar je bewust zijn van dit feit, zet de dingen in perspectief)

Focus alleen op de dingen die je kan controleren.

Bespaartips voor tijdens de crisis aller crises

Foto door Nadezhda Moryak op Pexels.com

Je energierekening naar beneden krijgen is helemaal niet zo moeilijk. Ja, het is flauw dat je door flink te besparen de rekening hetzelfde blijft en als je al zuinig leefde, gaat ie alsnog omhoog. Maar er is niemand die je verplicht om het af te nemen, uiteindelijk.

Zelfde hier. M’n verbruik een derde lager, mijn energierekening verdubbeld. Alleen maar meer motivatie om ze geen cent extra te gunnen met mijn luiheid.

Ik heb wel een paar goede tips… Maar de meeste mensen willen dat niet doen. Ze klagen liever dan dat ze een beetje afharden.

Het grappige is echter, ik heb nooit het idee dat mijn leven ook maar enigszins minder aangenaam is dan dat van zij die op grote voet leven. Natuurlijk, mijn leven is kalm en redelijk teruggetrokken maar leer je eigen entertainment maken (mijn eerste geweldige tip) en je hebt al dat voorgekauwde entertainment ook niet meer nodig.

Er zijn natuurlijk vervelende regels in Nederland, die het lastiger maken om dingen te omzeilen en zelf te doen. Echter, waar een wil is… etc.

Energiebespaartips

Zet je kachel uit (voor het grootste deel van de dag).

Drink thee die je verwarmt, zoals bijvoorbeeld met gember en kaneel.

Tenzij je een vervelende ziekte hebt waarbij een lagere temperatuur je hindert in je doen en laten of tenzij het buiten beneden het vriespunt is, is een kachel luxe waar je prima zonder kan.

Het is hier nu 11 a 12 graden in de keuken als het buiten vriest, -3 buiten als we opstaan. Die warmt gelukkig op als de zon schijnt, maar dat doet ie niet altijd. Jammer dan.

Voor als het echt koud is (flink onder het vriespunt buiten overdag), heb ik een gaskachel in de keuken en warm ik alleen de keuken op. Ik vind het heel gezellig, iedereen om de grote tafel heen met een boek, thee, diamond painting, kleurpotloden of wat ook.

Ga iets doen dat je warm houdt. Schoonmaken, eten koken, je boeken op kleur organiseren, stretchoefeningen….

Kleed je warm aan. Een wolzijden longsleeve, een legging in 100 of 200 denier, heatholder sokken… Je hoeft er niet uit te zien als de binnenkant van een kledingcontainer, er is genoeg wol(zijden) of goede kwaliteit polyester ondergoed waarmee je met een enkel extra laagje, heerlijk warm blijft zonder je bevallige vormen te verliezen.

Koop (nep)uggs. Het ziet er niet uit, maar scheelt een paar graden in hoe warm je het hebt. Warme voeten zijn essentieel.

Bedek je nek met een buff of sjaaltje.

Leg een dikke fleece op de bank en een schapenvacht op je stoel.

Hang dikke gordijnen, voor ramen maar ook voor tochtige deuren. Investeer in tochtstrips, tochtband en radiatorfolie.

Verwarm slechts EEN ruimte. Of een deel van een ruimte. Hang desnoods een gordijn of plaats een kamerverdeler. ‘Dat is zo armoeiig’. Nee, jezelf blauw betalen aan de energie omdat je heel je huis op 20 graden wilt hebben, dat is slim…. 

Een straalkacheltje voor de bank waar je zit, kan veel goedkoper zijn dan je open keuken en woonkamer verwarmen.

Koop ledsnoeren met heel laag verbruik (rond de 1 watt) voor op plekken waar je wel licht maar geen sterk licht nodig hebt, zoals in de keuken ’s avonds bijvoorbeeld.

Investeer in bewegingssensoren voor lampen die vaak vergeten worden.

Bespaartips voor koken

Snijd aardappels kleiner, dan koken ze sneller.

Kook met deksels op pannen.

Wok groenten in plaats van ze te koken.

Laat rijst eerst in water een half uur en kook het dan vijf minuten, draai de warmte uit en laat staan met het deksel erop. (even zoeken op de google, niet elke rijst is hetzelfde natuurlijk)

Maak soep en stoofvlees en bonen in een slowcooker, die gebruikt heel weinig energie.

Gebruik een hooikist. Je kan een guitige hooimadam kopen, of zelfs iets maken met een kist en wollen dekens. Je brengt je eten aan de kook en zodra het dat doet, zet je de pan in de hooikist. Een paar uur later is het perfect gaar.

Maak eenpansgerechten.

Batchcook meer. Opwarmen of aanbakken kost minder energie dan elke avond opnieuw iets koken.

Besparen op apparaten

Verkoop je tv. Klaar met de hersenspoeling, klaar met het onnodig verbruiken van stroom en klaar met die irritante reclames. Wat is je hoofd, een kliko? En kwispedoor? Mais non!

Gebruik een wonderpan of airfryer in plaats van je hele oven.

Zet je wifirouter uit, zeker ’s nachts. Want zo gezond is het allemaal niet.

Leg een isolerende deken over je aquarium als de lampen toch uit zijn.

Gooi koffie direct over in een thermosfles in plaats van het op het plaatje te laten sudderen.

Ontdooi dingen tijdig in de koelkast.

Leg flessen met water (voor driekwart vullen, invriezen zonder dop, daarna de dop erop) in een vriezer die niet helemaal vol is.

Kook ’s ochtends vroeg (goedkope stroom, althans hier) een hele kan water voor thee overdag.

Besparen op water (verwarmen)

Gebruik koud water. Je hoeft niet voor vijf druppels warm water de kraan (en de ketel) een minuut aan te zetten.

Was waar mogelijk in koud water. Beter voor je kleding en het scheelt veel energie. Als je bacteriën dood wil maken, daarvoor moet het water 62 graden, minimaal.

Wees niet zo bang van bacteriën. Het is, zoals alles in het leven, een kwestie van balans.

Houd je droger voor echte noodgevallen, zoals vier spugende kinderen.

Zet een waterbespaarder in je kranen en douchekop.

Koop een snelkookpan als je vaak dingen kookt.

Douche om de dag en een minuut of vijf. Koop geen timer of duffe gadget hiervoor maar gebruik die op je telefoon of hang een klok op.

Zet als weer het toelaat je kinderen buiten in een speciekuip om te badderen, of zet een speciekuip in bad. Vinden ze hartstikke leuk en het scheelt veel water. Bonus: je gooit het water dat over is makkelijk over de plantjes.

Besparen op benzine

Stop met autorijden en ga lopen. Dat kost meer tijd maar het voordeel is dat je gezonder en slanker wordt, het milieu niet belast wordt, de auto geen last heeft van een kort ritje (wat niet zo goed is voor een auto) en in de tijd dat je loopt, kan je ook geen geld uitgeven 😀

Spreek af met anderen om samen ergens heen te rijden.

Of ga gewoon nergens heen. Alle problemen van de mens komen voort uit het feit dat ze niet stil kunnen zitten in een kamer, zei Blaise Pascal. Had ie gelijk in.

Als je naar een winkel gaat, bedenk dan of dat echt nodig is. Is het ding wat je wilt kopen een ‘want’ of een ‘need’?

Doe de slurper de deur uit en koop een kleine tweedehands auto. Sommigen denken dat een dure auto een statussymbool is maar alles wat ik zie is een schuldslaaf eenzaam en alleen in een veel te grote smaakloze kolkenzuiger die vermoedelijk nog 40.000 af te lossen heeft. Minimaal.

Of koop een (electrische) bakfiets.

Besparen op spullen

Jaja, alles wordt duurder. Heel vervelend. Ik vind het ook niet leuk. Ik vind heel veel niet leuk. En soms ronduit beangstigend. Geen toegang tot ziekenhuizen voor ongeprikten? Hoe veel gaan prijzen stijgen met het nieuwe groeiseizoen voor de deur? Verdwijnen cash, derhalve complete controle over al onze transacties? Geen toegang tot internet en bankrekening voor ongehoorzamen? Oorlog? Voedselcrisis?

Duurdere spullen is het minst van mijn zorgen. Omhels het minimalisme.

Besef hoe weinig je nodig hebt.

Telefoon kapot? Koop een Doro voor een paar tientjes en geniet van je vrijheid. Geen big brother, geen bliepjes en meldingen…

Schoenen kapot? Koop een paar waar je vijf jaar mee doet in plaats van een.

Ontdoe jezelf van al je nutteloze rommel en probeer de dingen die nog iets op kunnen leveren, te verkopen. Geen rommel om je heen geeft helderheid in je hoofd. Misschien kom je erachter dat je de helft kleiner kan wonen, qua m2 en hypotheek.

Zeg je streamingdiensten op en vind een hobby waarbij je zelf iets doet in plaats van nog verder geconditioneerd wordt.

Bank lelijk? Leef ermee en doe er gewoon leukere en gezelligere dingen op.

Zie je iets leuks liggen voor weinig geld? Dat ligt daar prima.

Winkel niet zonder lijstje en neem inventaris op voor je på handletur gaat.

Ga alleen naar de winkel als je echt iets nodig hebt en neem cash mee om nutteloze aankopen te voorkomen.

Begin met dingen doorgeven. Tijdschriften, boeken, kinderkleding… vraag aan mensen of ze het kunnen gebruiken en wellicht zet je anderen ook aan het doorgeven en krijg je op magische wijze precies datgeen je nodig hebt van een ander.

Duh: koop meubels op Marktplaats als je iets nodig hebt. Niets verliest zo snel zijn waarde als een nieuwe auto en een nieuwe bank. Idem voor kinderkleding en een hele rij andere zaken.

Maak luxe weer luxe en geniet van de kleine dingen, die je pas waardeert als je er de tijd voor neemt om ze te zien.

Vind gelijkgestemden. Gedeelde smart is halve smart, gedeelde vreugde is dubbele vreugde, uiteindelijk. Weinig is zo veel waard als lieve familie, een paar goede vrienden en betrouwbare kennissen.

Het is vooral een state of mind. Als je in een hoekje gaat zitten en wenen om ‘arme ik’ zal je altijd arme ik zijn en zeker straks. Arme ik is ook veel stuurbaarder dan ‘tevreden ik’.

En nee, ik ben echt niet ‘tevreden’ over alles wat over ons wordt uitgestort. Maar ik bepaal nog altijd zelf hoe ik reageer op deze dingen. Het maakt me soms ook verdrietig en lichtelijk wanhopig en dat lijkt me logisch maar het is ook zaak om niet bij de pakken neer te blijven zitten.

Prematuur afscheid.

Vanmorgen had ik een aantal dingen te doen. Er lag een was met doekjes in de wasmachine, die vannacht gedraaid had. De vaatwasser stond half vol en er waren mijn gewone taken. Mijn eerste idee was om mezelf de luxe van vaatwasser en droger het werk laten doen, te geven. Want een tijd van de maand dat ik mezelf wat extra rust gun.

En toch voelde dat niet goed. Wat is in hemelsnaam de reden om niet even die was op te hangen en even de afwas te doen? Wat heb ik verder te doen, behalve mezelf een beetje handhaven vandaag?

Ik vermaak me prima hoor. Ik kook alvast rijst voor sushi vanavond, praat een beetje met de kippen, doe wat administratie en voor ik het weet staan Mien & Mientje alweer voor mijn neus…

Toen ik had gedaan wat ik moest doen, inclusief was ophangen en afwas, realiseerde ik me hoe heerlijk het is om deze dingen gewoon zelf te kunnen doen. Op mijn eigen tempo, in mijn eigen tijd, zonder dat de energierekening nog een paar tientallen kronen omhoog gaat, zonder dat ik de behoefte voel om de leegte te vullen met youtubefilmpjes.

Gewoon, sop en de dingen die we hebben gebruikt, weer schoonmaken voor de volgende keer. De schone was ophangen aan het rekje op zo’n manier dat ik het morgen in een keer op een stapel kan leggen en de kast in kan schuiven. Een paar dingen buiten in de wind en een bleek zonnetje.

Gisteren ging DL2 bij een vriendinnetje spelen, iets verderop. Vier minuten met de auto en twintig te voet en dan moesten we ook nog terug. Ik had nog wel het een en ander te doen maar koos er toch voor om te gaan lopen met de jongste twee. Het was heerlijk weer en toen we terug waren, was ik blij dat we even lekker drie kwartier hadden gewandeld in plaats van de auto hadden genomen.

Ik vind het aangenaam om te doen. Even de was ophangen is aangenamer dan bijna drie uur de droger horen. Wandelen is aangenamer dan de auto nemen, ook al is het tien keer sneller. Het bos inlopen en hout verzamelen voor in de kachel, voelt veel beter dan ‘klik’ en de warmtepomp bromt het huis van 13 naar 20 graden in een kwartiertje. (overdag is het zo’n 13 graden omdat ik de houtkachel tegen 3 uur per aansteek)

Een mens is rijk in proportie tot de dingen die hij niet nodig heeft, zei Thoreau. En hoewel hij zijn moeder toch nodig had om zijn was te doen, had hij absoluut gelijk.

Alles wordt zo snel duurder nu. Een voedselcrisis, iets waarvan we dachten dat we het nooit zouden meemaken, ligt op de loer en gisteren tikte de diesel hier 25,85 per liter aan (delen door tien voor euro’s).

Het is misschien vreselijk oneerlijk wat er nu gebeurt, maar onze misselijk makende welvaart van de afgelopen decennia, hadden we te danken aan dezelfde moerasfiguren die ons nu de afgrond in proberen te drijven en die deze crisis in scene hebben gezet.

Aan het genadeloos exploiteren van de aarde. We zijn gewend en afhankelijk geraakt aan dingen die 100 jaar geleden niet voor mogelijk werden gehouden. Onze rijkdom was kunstmatig en kon alleen tot stand komen door manipulatie en exploitatie.

Straks is veel luxe onbetaalbaar en zijn de essentiële zaken het enige dat we ons nog kunnen veroorloven, als we geluk hebben. Als we ons niet hebben opgeknoopt aan idioot hoge schulden en voor onszelf nog enige bewegingsvrijheid hebben bewaard.

Daarom is het nu alvast zaak om te bepalen, als je dat nog niet deed: wat is essentieel? Hoe voelt het om zonder iets te doen waarvan ik denk dat ik het nodig heb?

Ik geniet van de luxe die we hebben, zo lang het nog kan, maar weten dat ik zonder kan -denk ik- zonder het echt goede in mijn leven te verliezen, is zo belangrijk.

Het is vrij zeker dat veel dingen voor ons (wie dat ook precies zullen zijn) er op termijn niet meer zullen zijn. En soms beangstigt dat me, maar ik wil erboven staan na het onder ogen te hebben gezien en na me voorbereid te hebben waar ik dat kan. Weten dat mijn leven niet draait om gemak, lekker eten en luxe maar om liefde, kracht, en alle goede kleine dingen zo lang dat me gegeven is.

Een kleine oppdatering.

Veggmaling

We zouden de muur verven. Dat had meer voeten in de aarde dan initieel het geval leek. Uiteraard, dat hebben zulke projecten altijd. Maar omdat we zouden verven, gingen alle planken, schroeven, ophangsels, gordijnen en andere meuk van de muur en dat maakte mijn minimalistisch hart toch wel erg blij, ondanks dat ik me heb voorgenomen iets meer moeite te doen voor ‘gezelligheid’. Kale ramen, lege oppervlakken, lege muren….  Ik mis niets, maar dat was te verwachten.

Omdat kleuren hier verboten zijn ofzo, kozen we maar een neutraal licht beige. Ik denk dat het heel mooi wordt maar op een of andere manier hebben ze hier alleen maar vage tinten, waarvan niemand kan zeggen wat voor kleur het is. Zijn ze ook dol op met kleding.

Varkensvacht.no

Gezellig is het nu wel thuis. DL2 en DL3 zijn thuis en ik weet niet of ze weer naar school gaan. Gisteren had de jongste een voorstelling gezien op school en ik werd er misselijk van toen ik het opzocht op internet (svinsepelsen.no, voor wie zich wil verwonderen). Ik stuurde een boze mail naar school, belde de man die zei ‘dat is inderdaad wel een beetje vreemd’ en vroeg mijn thuisonderwijsgevende vriendin en eveneens moeder van vier of ik haar mocht gebruiken als vraagbaak, wat mocht.

Internetvrij

We zijn nog steeds nagenoeg zonder internet en ik mis het niet. De oudste mokt een beetje, zeker toen ze hoorde dat het nog wel een paar weken kan duren maar ze mokt maar, zo slecht is het niet voor ze en voor mij evenmin. De dagen duren langer en het is heerlijk om niet de neiging te voelen om iets te moeten checken.

Wat ook heerlijk is, is weer cafeine-bevrijd zijn. Ik ben met koffie echt een vloeitje op zijn kant maar in iets meer dan twee dagen lukte het me om er helemaal vanaf te zijn en dat vind ik heerlijk. Ik heb wel een pak decaf, voor als ik iets diepzwarts en bitters nodig heb. Nu is even op twitter ook genoeg wat dat betreft maar toch… niet hetzelfde 😉

Koffievrij

Maar ik houd van de eenvoud van bevrijd zijn de ‘noodzaak’ koffie te moeten drinken. En van Ik probeer nu aan mezelf te denken als iemand die graag kruidenthee en andere troep zonder cafeïne drinkt, in plaats van hoeveel dagen ik al geen koffie drink en hoe ik nooit meer koffie wil drinken. Koffie moet gewoon uit mijn systeem.

Stroom

Vanmorgen ging de stroomprijs door het dak. De prijs wisselt door de dag heen, dus wat je om 8 uur ’s avonds gebruikt is veel duurder dan wat je om half 4 ’s nachts gebruikt. Het was niet fraai maar ik gebruik minder en minder. Het weer helpt ook mee, bij het opstaan was het 11 graden in de keuken, nu 23. Het blijft maar mooi weer! Met de hand afwassen werkt voor mij prima als ik ’s avonds alles in de vaatwasser zet, en ’s ochtends alles samen met de ontbijtvaat afwas. Eventueel kan ik eerst de vaatwasser koud laten voorspoelen, maar dat is nooit nodig gebleken. Ik houd heel erg niet van vaat op het aanrecht, maar daar is de vaatwasser dus een prima plek voor.

Koffie van de man gaat direct in een thermosfles, we gebruiken de warmtepomp nooit meer, er hangt een dikke deken over het aquarium als de man weg is, ik douche zo kort mogelijk en verder maak ik me niet al te druk.

Dus, nu gaan we even richting de winkels en boodschappen doen voor de week. Het is prachtig weer en vanmiddag gaan we heerlijk på tur in het zonnetje. Het lijkt echt voorjaar te worden hier, zo zalig! Hop hop, geen tijd te verliezen met stomme supermarkten!

Als we dan toch gaan…

Zonlicht is de beste desinfectant en dat blijkt als in het begin van de lente de zon weer lekker loodrecht in huis staat. Van versleten kleding in garderobekasten tot broodkruimels in keukenlades: opeens valt het net iets beter op dan in de donkere maanden. Op het gemak ben ik bezig met wat meer naar de lente toe bewegen: heel hoopvol heb ik de skibroeken gewassen en opgevouwen en hoog op de plank gelegd dus vermoedelijk worden we morgen wakker met een laag van tien centimer. De winterlaarzen zijn naar de grote kast want met de gewone laarzen gaat het ook best, ook al komt er nog winter.

Het is zo heerlijk warm op het balkon, of elders in de luwte en in de zon maar daardoor voelt het ’s avonds en ’s nachts, als het ruim onder nul wordt, extra koud. Ik krijg inmiddels ook ernstig zin om dingen te zaaien. Het voelt een beetje surrealistisch allemaal, maar ik houd me bewust afzijdig van al het nieuws. Wat is ‘de echte wereld’ he? De wereld die wordt gecreeerd door het nieuws met fake beelden en stockphoto’s en leugens, of mijn eigen wereld waarin de vogeltjes fluiten, de was droogt in de zon die die uitbundig schijnt, waar de kippen elke dag goede eitjes produceren en ik uitkijk naar ’s mans voetstappen op de trap en we met zijn allen gezellig rond de houtkachel zitten en lekker wat drinken voor het eten?

Er is weinig zo slecht voor het lichaam als angst en dus stress. Je kan je afvragen hoe nuttig ‘preppen’ is, maar het geeft mij rust in mijn hoofd als ik weet dat ik enig onheil het hoofd kan bieden. Ik weet ook wel hoe kwetsbaar we zijn en hoe nutteloos het allemaal is in het licht van een echte crisis, wat dat ook moge wezen.

Natuurlijk is het vrijwel nutteloos om een moestuintje aan te leggen. Die paar slablaadjes, aangevreten tomaat en twee bloemkolen gaan je echt de winter niet doorhelpen, het kost vermoedelijk meer calorieen dan het oplevert. Maar dat is het punt niet. Het punt is dat je weer iets, hoe klein ook, zelf doet. Dat je weer een verbinding opricht met de natuur. Dat je weet dat je niet volkomen afhankelijk bent. Elk plantje dat je laat groeien is een leerproces, een nieuwe verbinding en een heel klein stapje in de goede richting.

Natuurlijk is een voorraadje met kleding alleen nuttig als je in je huis kan blijven wonen, bij je voorraad. Als je niet hoeft te vluchten voor een regime, wat mensen in Oostenrijk die de genetische manipulatie-prik weigeren, moeten doen. Hoe dichtbij komt het inmiddels he?

Natuurlijk is je voorraadje met over-de-toonbank pijnstillers nutteloos als je gebroken been door je vel naar buiten kijkt. Zijn je zilveren muntjes niets waard als je niets meer te eten hebt en niemand niet. Is je crypto nutteloos als je de toegang tot het internet ontzegd wordt omdat je vrijheid hoger hebt zitten dan het comfort van Netflix en je rantsoen foodlike substances. Is je geld op de bank nutteloos omdat het gewoon nutteloos is, ook al hebben heel veel lieve mensen nog steeds de illusie dat het echt geld is en dat het nuttig is om het vergaren van zoveel mogelijk ervan tot levensdoel te hebben.

Thoreau zei dat een man als het erop aankomt, een man –een vrouw- als het moet, met lege handen de stad moet kunnen verlaten als een vijand deze overneemt. Dat de stad door de vijand is overgenomen, is wel duidelijk.

En dat is de andere kant: ik probeer me nergens ‘aan te hechten’. Niet dat ik sowieso gehecht ben aan mijn zoon zijn winterjas op groei of tien kilo gedroogde bonen, maar als het moet, wil ik het ook met opgeheven hoofd kunnen achterlaten.

Het enige dat belangrijk is, is het leven en gezondheid van mij en mijn kinderen. We zijn geboren uit overlevers en we zijn gemaakt om te overleven. En als dat niet lukt –op de lange termijn sowieso niet, elke conceptie is een doodvonnis, uiteindelijk- dan hebben we ondanks alle lelijkheid die er is, een prachtig leven vol liefde gehad.

Goeie rommel.

Foto door Rikonavt op Pexels.com

Als ik bezig ben met het aanschaffen van dingen die ik later nodig heb, in plaats van nu, voelt het leven soms een beetje… niet zo minimalistisch en simpel. Ondanks dat het dat in grote lijnen wel is: we geven behalve aan die dingen, nauwelijks iets uit. Ik bewaar meer kleding voor het volgende kind en heb wat zaken als thermopanty’s voor mezelf op voorraad, maar de garderobes zijn nog steeds minimaal. We hebben flink wat eten op voorraad, maar wat we hebben is nog altijd voor 95% simpel, biologisch en gezond. Mijn tolerantie voor rommel is evenmin gegroeid.

Het is makkelijk om mezelf te verliezen in alle dingen die ook nog wel goed van pas komen. Pasgeleden bedacht ik dat een extra thermosfles, voor heet water, handig zou zijn. Even later bedacht ik dat we allemaal een thermosfles hebben. Voor water. Gelukkig kan en wil ik niet direct ‘naar de winkels rennen’ maar ook nu geldt dat goed nadenken voor ik iets koop, zich alleen maar loont.

Minimalisme blijft mijn leidraad in zulke dingen.

En voor mij betekent dat, onder meer:

Tevreden zijn met wat ik heb.

Mijn dochters hadden hun geld van opa A gebruikt voor twee My Little Pony’s. De jongste vroeg aan me: ‘hoe kan het dat iets bijzonderder is als je het nog niet hebt, dan wanneer je het wel hebt?’ Ja, ze hadden zich zo vreselijk verheugd op Sunny en daarna Rarity en ze spelen er ook bijna letterlijk van opstaan tot naar bed gaan mee maar een wijze les was het.

Ja, ook dat mooie nieuwe geweldige ding, wat het ook is, is even na het verwerven ervan, gewoon een ding. Waarmee ik niet bedoel dat een ‘ding’ niet ook iets positiefs kan toevoegen, dus daarom:

Koop minder, maar beter.

Ik denk dat 80% van de dingen die we kopen, feitelijk overbodig zijn. En mijn noodzaak is misschien andermans’ ‘overbodig’ en vice versa, maar al te vaak kiezen we (ik ook) voor een lage prijs en daarmee vaak voor een mindere kwaliteit. Helaas zegt een hoge prijs ook niet alles…

Onlangs kocht ik nieuw beddengoed, in Frans gewassen linnen. Een rib uit mijn lijf maar oh en ah, ik wil nooit meer iets anders dan linnen. Toen mijn vorige set versleten was, kocht ik een goedkoper katoenen exemplaar maar dat was voor in de winter met nachten van -8 echt niet lekker, dus leende ik het flanellen exemplaar uit het appartement van mijn ouders, wat weer te heet is zodra de nachten iets milder werden. Dus: twee exemplaren die allebei niet doen wat ze moeten. Linnen is gewoon altijd goed en slechts een exemplaar van iets is prachtig.

Maar al met al: de beste dingen zijn geen dingen.

Een gezellige avond op de bank met de man en een mooi muziekje of een boek, een wandeling met mijn kinderen, perfect gelukte pizza, het licht in oktober, crocussen, een zeehond zien vanuit het keukenraam, warme sterke koffie ’s ochtends vroeg, uiltjes horen in het bos als ik ga slapen, de eerste bij zien vliegen, een hommeltje weer op weg helpen met wat suikerwater, een tekening van mijn kinderen, in de zon zitten midden op de dag, alles op orde hebben als ik ’s mans voetstappen op de trap hoor buiten…

Het waarderen van deze dingen zorgt voor een extra ‘verdieping’. Het maakt het leven zo veel mooier, terwijl zo veel mensen daar toch aan voorbij scheuren, altijd op weg naar…. de volgende nieuwe My Little Pony.

Minder is meer, eenvoud is elegant.

Rommel en ongeorganiseerdheid, is lelijk. Geen vrouw voelt zich goed in een rommel. En of je huis nu vol met schatten staat of een minimalistische toonzaal is maakt niet uit. Chaos geeft onrust en met onrust in ons hoofd kunnen we niet ontspannen en derhalve niet volledig ons beste zelf zijn.

De juiste jas moeten zoeken aan een overvolle kapstok. Vijf minuten voor vertrek je rechter schoen kwijt zijn. Je enige schone trui uit een berg wasgoed in een hoek van de kamer moeten graven. Avondeten eten tussen stapels post, oude tijdschriften, kranten en een schaal met ongesorteerde bonnetjes, wuppies, kapotte sieraden, heupprotheses en sleutels zonder slot is niet mooi.

Minimalisme is een levenshouding, geen interieurstijl.

Voor sommigen ligt dat anders maar voor mij is minimalisme –overboord kieperen wat nutteloos is ten faveure van hetgeen echt belangrijk is- mijn ‘rode draad’. Of het nu gaat om hoe ik mijn tijd in deel, de gedachten die ik toelaat in mijn hoofd, de mensen met wie ik omga, de spullen die ik koop, het eten dat ik eet of de kleding in mijn kast. Mijn huis is niet perfect minimaal. De helft van de tijd is de woonkamer een ponyparadijs, de gang een autowerkplaats en we hebben met veel plezier een paar grote prints van onze lievelingsschilderijen laten maken en ook hier worden dingen een rommel als ik ze aan hun lot overlaat. En dat is prima. Het gaat erom dat het makkelijk in de oorspronkelijke staat terug te krijgen is en dat het onder controle te houden is.

Genieten van mooie dingen is oke.

Ik kan soms ontrommelen tot het punt dat het totaal onpraktisch is en mezelf dingen ontzeggen waarvan ik weet dat ze me wel blij maken. Een mooi notitieboek van Paperblanks is bijvoorbeeld niet goedkoop maar het geeft me maanden plezier om in te schrijven. Veel meer dan een 5-pak ringbandblokken van de budgetwinkel. Ik heb zelfs het idee dat ik mooiere dingen schrijf in een mooi notitieboek. De narcissen op tafel maken me ook blij, ook al is het een ‘overbodige’ aankoop, strikt gesproken.

Het hoeft niet altijd goedkoop en simpel. Of in elk geval niet allebei. 1 prachtig notitieboek hebben voor goede woorden is niet goedkoop, wel simpel. En mooi! En soms is enige omslachtigheid om iets goedkoper te kunnen doen, net zo aangenaam, want zelfgemaakt bijvoorbeeld.

Het niet bezitten van iets is vaak beter dan iets wel bezitten.

We leren het allemaal: een eigen huis is een mooi bezit. Ja, je kapot werken voor de bank en je huis en daarmee de beste jaren van je leven doorbrengen is inderdaad heel mooi. Voor de bank, en de mensen die over ons menen te heersen, want tijd voor reflectie en verdieping is er niet.
Een auto is leuk maar ook een last. Als je bij elkaar telt hoe lang je aan het werk bent om het ding op de weg te houden, blijkt dat je per saldo beter kan lopen.

We hebben thans geen vaste internetverbinding. Ook dat is naar mijn mening iets dat beter is om niet te hebben, dan wel.