Bezigheid.

Het kippenhok is nagenoeg af en het is zo mooi geworden, helemaal keurig strak in de lak met een mooi pannendak… en de kipjes zijn gisteren vrij in de tuin geweest en dat ging goed.

Ik heb vanmorgen heerlijk in zee gezwommen. Ik ben wederom van plan om dat vol te houden tot het letterlijk niet meer kan net zoals vorige winter; aan het begin van het jaar vroor de zee dermate dicht dat mensen meenden er met auto’s overheen te moeten rijden. Dat kon ook, op sommige stukken. Op andere stukken niet, bleek. Het water is nu zo’n 16 graden, dus absoluut nog niet koud.

Gisteren had ik, naast sjouwen, opruimen, aangeven en aanvegen ook het huis al op orde gemaakt dus daar hoef ik ook weinig meer aan te doen deze week. Ik heb twee grote potten kombucha gemaakt en het avondeten is in de planning, de boodschappen zijn gedaan, heb sociaal gedaan bij een vriendin die het ‘velkommen’ bord dat ik kreeg wel wilde hebben en heb nu nog even een uurtje rust.

Van ‘vervelen’ is nog geen enkele sprake. In oktober ga ik in bij diezelfde vriendin (de vrouw van de ‘prest’) de ‘My Life Workshop’ doen. Ze geeft een soort try-out. Het is christelijk (en ik niet) maar we leren zo veel van elkaar en dat is tof.

Voor mij zit het goddelijke niet een boek of een enkele allenige God die in de hemelen zijt, maar in alle dingen en met name dan die dingen die niet door mensen zijn beroerd. Ik vind meer ‘goddelijkheid’ in het bos of een vis of een vogel dan in de bijbel maar goed, verder denken we over veel hetzelfde en ik vind discussies over het geloof zelf zinloos, ik kijk gewoon wat ik ervan op kan steken. Liever een gesprek met gereformeerd persoon met enige tolerantie dan een overtuigd atheïst die blind en star ‘gelooft’ in het erisniksisme.

Ah, onze DL2 gisteren. ‘Ik ga later als ik groot ben in een klein huisje wonen, in het bos met kipjes en konijntjes en dan ga ik heel weinig geld nodig hebben, alleen voor havermout en fruit en dan ga ik voor geld op dieren passen van mensen.’

Eigenlijk wilde ze geen geld en ik heb haar verteld dat dat een mooi streven is, maar dat het kan zijn dat ze om die paar dingen te kopen, toch een paar kronen moet verdienen, het liefst met iets dat haar blij maakt.

Zo mooi dat ze nu al dat zo voor zich ziet en beseft dat geld haar niet gelukkig maakt. Behalve als ze er spullen van Molletje van kan kopen…. Vier jaar geleden kocht ik bij de kringloop het boek ‘Het Molletje en de Adelaar’ voor haar (Muldvarpen og Ørna, want Noors) en het was liefde op het eerste gezicht. Ze wordt negen maar er is nog geen enkele sprake van tanend enthousiasme en hij is ook gewoon schattig.

Ja, in een klein huisje in het bos met weinig geld. Dat weinig geld is nooit zo’n probleem 😀 Het kleine huisje in het bos, daar is wat minder eenvoudig aan te geraken. Althans, niet hier in Noorwegen 😀

De afgelopen week was ik nauwelijks op internet en heel veel buiten. Heerlijk, simpel, geen afleiding, geen gedoe. Ik heb er geen zin meer in. Ik vond internet altijd (deels) een fijne uitvinding. Winkelen zonder de narigheid van winkels, contact houden met mensen, ideeën ontdekken en verkennen… maar de laatste tijd zie ik meer en meer het negatieve in de maatschappij… De mogelijkheden tot ultieme controle over de mensheid, mindcontrol, verslaving, niet meer kunnen focussen, verhulpelosering van mensen die niet eens meer kunnen zgeiten zonder dat ze daar een app voor hebben, suïcidale en depressieve jongeren door de invloed van sociale media… De nadelen zijn vele malen groter dan de voordelen.

Dus, ik probeer, meer en meer en met faal en faal, het internet alleen nog te gebruiken als ‘gereedschap’. Om dingen te betalen, mijn stroomverbruik te bekijken, af en toe een stukje te typen (wat ik vaak doe in word met de wifi eruit) en een bestelling te doen her of der want winkelen op internet is, zeker als je 25 km bij De Winkels vandaan woont, echt wel fijn. En verder doet die dolgedraaide maatschappij, on- en offline (en wat is het verschil nog) maar lekker wat ie wil en zonder mij, tusen takk.

En nu komen de twee jongsten inmiddels thuis. Tijd thee met een koekje en ik denk, gezien het zalige weer, nog een heerlijke duik in zee 🙂

Kippenenhok, ut på tur, gratis hout etc.

Ik was moe gisterenavond. Heel de dag zijn we bezig geweest met van alles en nog wat. Het kippenhok staat een heel eind in elkaar, het is nu nog een kwestie van afwerken en oh ja, 500 dakpannen erop leggen. En kippen en – of kwartels! Ik heb het gras onkruid en mos gemaaid en het begint er goed uit te zien. Alleen om het kippenhok heen is het nog enigszins een chaos maar ik verheug me erop als straks alle rommel weg is en het huisje netjes in de witte verf staat met wat bloembakken aan het balkon. Het zal er zo ‘sjarmerende’ uitzien!

De eerste dag ‘alleen’ thuis… Het was zalig. Ik heb het huis netjes gemaakt (en dat bleef zo) en ben toen gaan wandelen in het bos. Ik zag een jonge specht en twee raven. Ik heb wat foto’s gemaakt, hieronder.

Lijsterbessen-gelei recept

’s Avonds ging ik met de kinderen nog een keer het bos in om bosbessen, rozebottels en lijsterbessen te plukken. De man was op een feestje van zijn werk en pas tegen middernacht thuis. Het was schitterend in het bos, maar de muggen en teken iets te nadrukkelijk aanwezig.

Vandaag moeten we nog een rondje maken en genoeg lijsterbessen plukken om gelei te maken. Ik heb geen Nederlands recept voor lijsterbesgelei kunnen vinden dus ik heb voor wie dat ook wil proberen, een slechte google-translate. (je moet het sap vijf minuten laten koken en het sap afmeten en aan de hand daarvan bepalen hoe veel suiker je moet gebruiken) dat is om een vreemde reden slecht vertaald)

Gratis hout

Ik neem nu elke keer als ik het bos in ga (eigenlijk als ik het bos uitkom, anders is het nogal een gesjouw) berkenstammen mee. Het bos wordt ‘uitgedund’ en de berken die het moeten ontgelden, laten ze liggen. Dat is prachtig hout voor in de kachel wat ik alleen maar even op maat hoef te zagen en te kloven. Gratis!

Het is prachtig te zien hoe snel het bos zich herstelt. Deze plek is drie of vier jaar geleden volledig kaal gekapt. Niet de hoge bomen, maar waar de lagere begroeiing staat. De berken en sparren en zelfs varens zijn al flink hoger dan ik.

Kijk de zwaluwen. Je kan niet zo goed zien hoe veel het er echt zijn, maar gisteren waren het er honderden. Ze zitten twee rijen dik op de electriciteitskabels, die ongeveer tot onder aan de brug lopen. Vanmorgen vroeg waren er maar een paar, dit is van gisteren. Ja, dat maakt me echt heel blij. Net als de mussenfamilie die zich klem vreet aan de zaden van het komkommerkruid. Als ik de deur opendoe hoor ik bijna standaard een geruis van de familie die zich uit de voeten maakt, hoewel als ik eenmaal buiten zit, ze zich weinig van mijn aanwezigheid aantrekken.

Het loopt tegen achten, de kinderen komen straks beneden. Ik ga de vaatwasser uitruimen en koffie klaarzetten 🙂

Een nieuw schooljaar.

En daar zit ik dan. Alleen. Thuis. Dat is best bijzonder. Na 13,5 jaar zijn er geen kleine (of grote) kinderen in huis.

De wasmachine staat aan, de koelkast uit want die maakt steeds meer herrie. Gisteren begon de oudste op de ungdomsskole, de jeugdschool, waar ze heen gaan in het jaar dat ze dertien worden. De jongen zit in de laatste klas, de derde begon in een nieuwe klas en de kleinste begon gisteren in de eerste klas, waar kinderen beginnen in het jaar dat ze zes worden.

Na een praatje gingen alle kinderen (64 stuks) met hun leraar mee naar hun klas. De ouders mochten ook even mee de klas in en werden daarna bijeengedreven in de gymzaal om naar een slaapverwekkend praatje te luisteren van de rector, wat overigens een erg leuke en wakkere dame is. Dat het ooit nog eens fijn zou zijn om met zo’n 120 ouders in een gymzaal te zitten (zonder antibac, zonder maskers, zonder enige afstand-idiotie) is bijzonder maar ik vond het geruststellend.

Wel kwam er een brief van school dat als er een kind positief getest wordt, alle kinderen direct getest worden en dan kan wie negatief test, na een dag of twee de lessen hervatten.
Kinderen die niet getest worden kunnen 10 dagen ‘gewone thuisquarantaine’ doorbrengen, waarbij het wel de verantwoordelijkheid is van de school om passende (online) lessen te verzorgen. Testen gebeurt wel met een antistoftest, die niet helemaal achter de neus hoeft.

Aangezien van de 64 kinderen, er 56 naar de SFO (Skole Fritids Ordning, de BSO) gaan, denk ik dat er weinig ouders de zelfgemaakte luxe hebben van hun kind twee weken thuis te kunnen houden. Maar anders dan dat: niets aan de hand.

Vanmorgen ging de kleinste ein-de-lijk ook met de schoolbus. Dat wilde ze al sinds ze groot genoeg was om mee te lopen met de kinderen naar de busstop. Op school is er Ivar, de (allerliefste) buswacht die de kinderen ophaalt van de bus en naar school begeleidt, en weer terug aan het einde van de schooldag.

Allemaal hadden ze hun eerste schooldag leuk gevonden. De eerste week wordt er niet bijster veel gedaan. De hele school gaat naar de sportvelden, er worden worstjes gegrild, tekeningen gemaakt, boeken uitgedeeld en veel gespeeld. Ook op de school van de oudste is elkaar leren kennen en veilig voelen meer een thema dan meteen de toon zetten met lessen en huiswerk.

Het kippenhok begint goed vorm te krijgen. De buitenmuren zijn gemaakt, een deel van het dak zit er al op en opbouwen gaat in dit geval een stuk sneller dan afbreken. De man had verzonnen dat we in plaats van kippen, kwartels konden nemen. Het zijn wel erg praktische vogeltjes. Ze leggen ook eieren (eitjes :)) maar zijn een stuk handzamer en maken minder rotzooi en lawaai dan kippen, hoewel kippenrotzooi en -lawaai ook zo een charme heeft. Ze kunnen alleen niet vrij rondlopen, want ze snappen niet dat ze ’s avonds terug in een hok moeten 😀 Maar we hebben een ren en het hok heeft (dubbelglazige) ramen, dus dat moet wel gaan.

Oh en kijk nou, er arriveren met de dag meer zwaluwen. Oke, het is bijna niet te zien op de foto, haha. Maar gisteren waren het er over de 100 en vandaag lijkt dat aantal verdubbeld. Ik geloof niet dat ik er ooit zo veel bij elkaar heb gezien. Het is zo heerlijk om gewoon te zitten en naar ze te kijken….. Als ze weer weg zijn, mis ik ze altijd wel even.

Straks ga ik eens fijn in het bos wandelen. Alleen. Heerlijk! Door muggen, warmte en kinderen ben ik veel te weinig in het bos geweest. Het begint al aardig herfstig te worden… en de meeste muggen zijn ook op, of weg.

Een nieuw schooljaar voelt ook altijd zo als het begin van een nieuw jaar. We zijn gezegend met -na een verzameling bizarre regenbuien en die complete overstromingen veroorzaakten- heerlijke nazomerdagen de laatste dagen en in het verschiet.
Een graad of 20 overdag en nachttemperaturen die naar de enkele cijfers gaan. Ideaal klus- en tuinopknapweer. Een nieuw begin en dat is het ook. En wat het komend ‘jaar’ ons ook voor de voeten gooit, voor nu is het mooi.

We hebben onze sh’t op orde, het leven is eenvoudig, het leven is goed.

Meer echte eenvoud, een ijsje en koopstop.

Dit weekend haalde de man de laatste delen van het kippenhok op. Het is ZO vreselijk veel hout! 😀 Maar hij heeft deze week twee dagen vrij, dus hopelijk kunnen we het in elk geval klaarmaken voor een aantal kippen.

De kinderen zet ik vandaag aan het werk om uit alle planken spijkers te verwijderen. Het kinderspeelhuisje staat in elk geval wel opgebouwd en in elkaar en is klaar om geverfd te worden. Er moeten een nieuwe veranda (met planken die we nog hebben) en dakbedekking op en dan kunnen de kinderen er in wonen spelen.

Gisteren gingen we voor de laatste keer om een ijsje in Brekkestø voor de kinderen. Qua laatste weekend van de vakantie ofzo. Het was heel de weg nogal dreigend maar uiteindelijk was het toch aangenaam weer. Wel zijn er heel de tijd de meest onverwachte onweers- en regenbuien. Mooi, maar wel onpraktisch als je buiten aan het klussen bent.

Ik lees nu een geweldig boek over een stel dat een off grid huisje met heel veel grond koopt vlakbij de Pyreneeën. Het doet me altijd goed om voorbeelden uit het echte leven te lezen waarin mensen met veel minder leven en het ook goed hebben. Het is een paar maanden gelegen gepubliceerd en geschreven ten tijde van Brexit en C., dus het voelt niet als een document uit een wereld die niet meer bestaat.

From now on their lives would be simple, pared back to the basics, but they found that an off-grid lifestyle was by no means an uncomfortable experience. Responsibilities didn’t disappear but they changed, becoming less onerous. There was more time to think, and to appreciate the natural world around them. Living in such rural isolation, each day brought something new to marvel at: deer browsing in the field at dusk, salamanders on the doorstep, owls calling by night.

Het klinkt heerlijk. Ik verlang ook steeds meer naar echte eenvoud. Ik vraag me af waarom ik nog spullen houd die ik misschien 10% of minder van de tijd gebruik. Natuurlijk, in sommige gevallen is dat uiterst handig. Een trechter, mijn grote rugzak of bijl gebruik ik niet dagelijks en in sommige gevallen gebruik ik dingen maanden achter elkaar niet, tot ik ze wel nodig heb maar er is nog genoeg dat ik nooit echt nodig-nodig heb en waar ik geen aandacht meer aan wil besteden.

Mijn houding ten opzichte van de spullen verandert. De dingen zijn nog even nuttig, of nutteloos als een maand geleden, maar ik vraag me af of ze nog een plek hebben in mijn leven. Het is niet meer: is dit nuttig in de zin van handig of mooi maar meer van: zou ik dit meenemen als ik nu naar mijn droomhuis (een klein cottage of houten huisje midden in het bos) zou verhuizen?

Het antwoord is verrassend vaak negatief. Hoewel ‘nee’ betekent dat ik het met een gerust hart weg kan doen, dus eigenlijk positief 🙂

Wat er weg ging? Glazen, dunne kanten gordijnen (ik heb dikke witte katoenen om de warmte nu, tocht en inkijk straks daadwerkelijk buiten te houden), een deel knutselspullen zoals porseleinverf, voor 80% opgebruikte stickervellen), de ehbo-koffer (alles was tot 2012 goed, ik kocht een compacter en evengoed uitgerust exemplaar), kleding en nog meer kleding, donkere lippenstift (het doet me ouder lijken dan ik ben), rommel uit de koelkast (toch fijn dat mijn zoon een pak melk met de dop er niet goed op bovenin legde), kinderboeken die we ook bij de bieb of online kunnen lezen (ik houd de ‘klassiekers’), textiel en kussens, een houten kist, blikjes, ladeverdelers (er is niets meer te verdelen), cupcakevormen, de manden van mijn draadmandstatief (het ding zakte door zijn hoeven onder het gigantische gewicht van crackers, een paar pakken muesli en wat zakjes met noten en gedroogd fruit), een kast, nog een kast (want niets meer om erin te zetten), bakblikken (ik bak toch meestal in pannen of ovenschaal) en nog wat losse dingetjes.

Een boot zinkt niet door het water om hem heen maar door het water dat erin is. En de beste manier om te blijven drijven is door overbodige ballast overboord te gooien.

bron: https://www.enkiquotes.com/three-men-in-a-boat-quotes.html

Altijd als ik bedenk wat het belangrijkste, het enige ,in mijn leven is, verwondert het me dat het lijstje zo vreselijk kort is. Zo eenvoudig. Gezin, dak boven ons hoofd, te eten, hout voor in de kachel.

Natuurlijk zijn sommige dingen handige hulpmiddelen en zijn er dingen voor het leuk maar belangrijk, zijn ze geenszins. Dus waarom zou ik ze meer aandacht geven dan strikt noodzakelijk?

En dat weet ik al langer, daarom leven we zoals we leven. De contrasten tussen noodzakelijk en niet noodzakelijk zijn alleen nog scherper aan het worden, de laatste tijd.

Ik kan van alles bewaren voor ooit, vanwege de situatie in de wereld. Maar zoals Thoreau zei:

“It is desirable that a man live in all respects so simply and preparedly that if an enemy take the town... he can walk out the gate empty-handed and without anxiety.”

Vasthouden aan dingen zonder specifiek voor de onvoorziene toekomst is naar mijn idee nog altijd nutteloos. Er zijn nuttige dingen voor ‘stel dat’. Een waterfilter, een fluitketel, een gaskacheltje. Er zijn nutteloze dingen voor ‘stel dat’. 40 handdoeken, een paar knellende schoenen en lekkende snelkookpan op zolder.

En er zijn dingen die gewoonweg overbodig zijn. Dingen waar we absoluut wel iets aan zouden kunnen hebben, maar die niet van pas komen als je wil dat absolute eenvoud je levenshouding is. Dingen waar je zonder enige moeite zonder kan.

Is het niet zonde? Nee. Ik ben niet van plan ze terug te kopen en het zijn dingen die het afgelopen jaar hun nutteloosheid wel bewezen hebben. Niet omdat ik ze nooit gebruikte maar omdat ik prima zonder kan.

Vanaf nu hebben we weer (heerlijk) een koopstop en kopen we niets anders dan het strikt noodzakelijke. Groenten bij de groentenboer, vlees van boeren uit de buurt, bulkgoederen bij de toko of de biologische bezorger en zo min mogelijk bij de supermarkt. Andere winkels, fysiek of online, laten we fijn voor wat ze zijn. De kringloop bezoek ik alleen nog bij de achteringang, om dingen te doneren. Kringloopwinkelen is uiteindelijk in 90% van de gevallen, ook compleet nutteloze consumptie.

De tijden waarin ik winkels en dingen kopen zo goed als helemaal kan vermijden, zijn de tijden waarin ik me ook het beste voel. Het meest kalm. Relaxed. Door links te laten liggen wat we niet nodig hebben worden we alleen maar sterker en onafhankelijker.

En nu ga ik fijn een stukje in zee zwemmen!

Minimalisme en de ‘werkelijkheid’.

Vorige week schreef ik dat minimalisme voor mij een beetje voelde als iets uit een andere wereld, een andere tijd. En enerzijds is het dat ook. Zo veel spullen en zo veel keuze hebben dat je veel ervan niet eens gebruikt, niet waardeert en dat je zelfs moeite moet doen om het buiten de deur te houden, in plaats van binnen de deur te krijgen. En ik dacht daar nog eens over na en bedacht toen dat het anders is.

Minimalisme, weinig nodig hebben, eenvoudig leven is, na een beetje opgeruimde geest proberen te houden de beste ‘verzekering’ tegen onheil.

(en jullie weten hopelijk dat mijn blog een klein stukje van mijn leven is, dat ik veel meer niet vertel dan wel en dat ik dingen schrijf om mijn hart te luchten over dingen die me bezig houden of te binnen schieten en soms ter recreatie, niet om de betweter uit te hangen of te laten zien hoe superduperminimalist ik ben -en plz klik op deze link om meer meer meer spullen te kopen)

Het gaat me er niet om om geld over te houden met een minimalistische levensstijl. Tevreden zijn met minder komt uiteindelijk ook met een prijs en bovendien leven we eenvoudig aan de ene kant, om het over de balk te gooien te kunnen doen wat we willen aan de andere kant. Maar we beseffen ons terdege dat dit luxe zaken zijn die we, als het moet, ook kunnen laten want zonder die dingen, hebben we het ook goed, op alle vlakken.

Ik bedoel, als ik geld zou willen hebben zou ik wel 35 uur per week gaan werken en me voor 3,5 miljoen kronen in de schulden steken 😉

Als ik zie waar de meeste mensen nog steeds mee bezig zijn snap ik dat ze geen mogelijkheid hebben om buiten de gebaande paden te wandelen. De oogkleppen zitten stevig op en het enige dat gezien wordt is een nieuwe televisie, recreationeel winkelen, een eigen vakantiehuis, een grotere auto (dan de buren), een beter huis en een nog iets hogere schuld waardoor we nog iets meer afhankelijk worden van baas en bank maar we hebben zo geleerd dat dat het pad naar geluk is dat we ons niet eens durven afvragen of meer altijd meer is, of misschien juist minder van het goede.

Altijd maar druk met het vergaren van meer. Door harder te werken, door het huis maar weer eens op te knappen omdat het niet helemaal naar de zin was, door meer kleding te kopen om je goed te voelen terwijl je je eigenlijk veel beter zou voelen met tien kilo minder om het middel, door de kinderen op nog meer clubjes te doen, door nog een abonnement te nemen op een tijdschrift of nog een app te kopen want stel nou eens dat je vijf minuten de tijd zou nemen om na te gaan wat je echt voelt.

Wat je voelt. Van binnen. Niet wat je denkt of vindt van iets dat je op je scherm zag maar gewoon… eens even probeert alle prikkels van buitenaf te laten zijn voor wat ze zijn. Als je nog een maand te leven had, zou je dan tevreden zijn met hoe je je leven hebt geleefd? Als je je leven nog 40 jaar op deze manier moet leven, is dat een aantrekkelijke gedachte? Wat zou je echt willen? Draait het leven om geld en status, om ploeteren en hide-hustling en concurrentie met anderen om dingen die over een week, een maand of tien jaar volkomen belachelijk bleken te zijn? (en het nu ook al zijn?)

Het is zo belangrijk je leven te leven vanuit jezelf. Natuurlijk zijn we allemaal afhankelijk van elkaar en dat is goed. We zijn niet gemaakt om allemaal als individu tegen elkaar te concurreren voor een paar centen of om iets hoger op de apenrots te mogen zitten maar om samen te werken en mooie dingen te doen.

De meeste mensen weten niet eens wie ze zijn. Wat ze zelf vinden. Wat hun voorkeuren zijn. Hun prioriteiten. Wat ze willen in het leven.

Het is intense armoede, de manier waarop de meesten van ons bestaan. De materiële weelde is overdadiger dan ooit maar de geestelijke rijkdom is bij de meesten ver te zoeken. We moeten gelukkig zijn. We moeten blij zijn. We moeten laten zien ook hoe goed we het hebben. En er is maar een manier om dag te bewerkstelligen.

Zoals Jiddu Krishnamurti zei: het is geen teken van gezondheid om goed aangepast te zijn aan het leven in een uitgesproken zieke samenleving.

Stop er dan mee.

Ja, ik denk dat de komende jaren lastig worden, zeker voor wie nog wanhopig vastklampt aan het leven zoals we dat eens kenden met de schijnvrijheid van het kunnen kiezen wat je draagt, met wie je het bed deelt en de 50 soorten margarine in de supermarkt. Ik denk ook dat niets eeuwig duurt en dat er een ‘clash’ zal komen tussen de mensen bij wie de (mede)menselijkheid nog niet is vervangen door een app en ‘het systeem’.

We zijn tot zo veel meer in staat dan we denken en dat geldt net zo goed voor mij. Dat het niet lijkt alsof ik mezelf volledig vrijpleit van oogkleppen of mezelf in dat opzicht verheven voel boven de rest. We zijn allemaal kinderen van onze tijd, allemaal imperfect, allemaal op zoek.

De wereld die ons wordt voorgehouden, is een grote vervalsing van de werkelijkheid. Niets meer dan dat. Er is geen waarheid, geen geluk en geen schoonheid in het vergaren van meer, meer, meer.

Als we ons stapje voor stapje ontdoen van die onwerkelijkheid, ontdekken we wie we zijn. Wat echt belangrijk is.

Wie zou je zijn als je alles verloor wat je had?

Ik zou graag nog dit (hoopvolle) filmpje willen delen, laat je niet afschrikken door de clickbaitige titel. In de ondertitels staat Antifa, maar dat moet witiko zijn.

en deze, voor de goede vibes:

De laatste dagen….

De dag begon interessant en bovenal veel te vroeg. Een van de katten was door een open raam naar buiten gegaan en zat gezellig onder het slaapkamerraam een muis te eten. Ik kon niet meer slapen en ging er om kwart voor zes maar uit en liet de kat binnen, die vervolgens de muis en de rest van zijn maag uitspuugde, naast mij en mijn eerste bakje koffie. Gelukkig niet op het vloerkleed of een dekbed: supersympathieke Molly!

Ik heb de vriezer ontdooid en we hebben alle maaltijden die ik er in de loop der tijd in had verzameld, opgegeten. We hebben een vrieskist en dat is heel handig, ware het niet dat sommige dingen naar de bodem verdwijnen en daar voor altijd blijven, mits je eens in de paar maanden de boel eruit haalt en ermee doet wat je moet doen.

De afgelopen dagen rommelde ik wat in en om het huis. Gisteren en vandaag gebruikte ik om flink te ontrommelen, de ontrommel bij de kringloop in te leveren en de tuin verder netjes te maken. Ik accepteer maar dat er hier altijd van alles om het huis ligt. Projecten van de man, voor hemzelf (een auto), voor de kinderen (een rubberbootje met motortje, speelhuisje) en voor mij (kippenhok) maar voor het oog moet het netjes zijn. We kochten goed tuingereedschap en alles ziet er weer keurig uit.

Zoals je kan zien aan mijn foto’s: ik heb enigszins een ‘change of scenery’ nodig! Ik ben graag thuis en de afgelopen tijd was er meer dan genoeg te doen maar ik mis het om er even uit te zijn. Een ander bos, een ander stuk water, een nieuwe rots..

Komend weekend moeten er ook weer een speelhuis en kippenhok gebouwd worden, gegrild met vrienden en de kinderen willen nog eenmaal een mega-ijsje eten in Brekkestø voor de landhandel (een soort kleine buurtsuper) weer sluit, want alleen open in de zomervakantie en ik zei okee dan.

Volgend weekend is alles weer (even) ‘normaal'(ish). Het huis is weer heerlijk minimaal, volgende week begint school weer op donderdag en heb ik eens niet 14 uur per dag een boel mensen om me heen. Ik ben er na twee maanden toch best wel aan toe om eens alleen te zijn voor een paar uur, hoe gek het ook is dat na 13,5 jaar er straks geen kleine kindjes in huis zijn en hoe zeer ik dat ook wel zal missen.

Jaja. Ondertussen stijgen stroomprijzen naar ongekende hoogten. Nu 95 øre per kWh en dat is dubbel zo duur als normaal en zelfs flink duurder dan in de winter.

Ik moet nu echt heel serieus werk maken van opletten. Bijvoorbeeld: elke dag een beetje (wel…. niet met afgeladen trommels) wassen, werkt beter dan in een keer veel omdat er dan twee wasrekken volhangen die ik op een regenachtige dag nauwelijks droog krijg en op twee regenachtige dagen nog amper, zeker nu de houtkachel nog niet brandt. De man kocht een dichthoudding voor de deur van de oven…. en ik moet strikter zijn op het gebruik van servies en glazen door de kinderen ivm afwassen of vaatwasser. Slowcooken scheelt ook weer afwas, want alles in een grote pan 🙂

En ik wilde nog veel meer typen maar nu ben ik moe doei.

Best druk in je eentje.

De laatste volle week voordat iedereen weer naar school gaat. Dat is, als we niet toch thuisonderwijs gaan doen. Argh, twijfels… Ze willen allemaal graag naar school, want vriendjes en vriendinnetjes. Voor nu denk ik dat ik het maar aankijk tot de herfstvakantie. Of tot het moment dat de gekkigheid weer van start gaat en dan is het ferdig med det.

De man was zo lief om een wintergeïsoleerd kippenhok op te halen. Iemand in de buurt gaf het gratis weg en gratis is goed maar hij wist niet dat het een kippenhok was, gemaakt in een tijd dat dingen gemaakt werden om te blijven staan in plaats van om na tien jaar op de schroothoop te liggen.
Dus het kostte wat tijd en de nodige ritjes met de aanhanger om het gevaarte hier te krijgen. De laatste resten haalt hij op met een vriend komend weekend, die daarna gezellig met zijn vrouw meteen blijft grillen en de zelfgemaakte ‘Belgische’ bieren proeven. Heb er nu al zin in 🙂

Ja, we hebben nog wat schoon te maken, te schuren en te verven en oh ja, wederom op te bouwen. En dan moeten we kippen 🙂 De man heeft tien dwergcochins besproken, voorlopig. Niet de beste legkippen, wel makkelijk en lief en dan kijken we wel wat er verder nog bij komt. Het liefst zou ik weer brahma’s hebben. Met 2 bij 3 meter, kan er best nog meer bij. En dan kunnen we eitjes verkopen langs de weg 🙂 Of heel veel eieren eten.

Ik ben bezig met de tuin netjes te maken. De eigenaar vindt veel best maar het moet er wel netjes uitzien. Hij klaagt er nooit over, maar ik weet dat 😉
We houden alle bijgebouwen uit het zicht en rond het huis ben ik begonnen met onkruid verwijderen want dat groeit sneller dan ooit. En de aardbeiplanten die ik tussen de rozen had geplant, want die vermenigvuldigen zich als gekken maar meer dan drie aardbeien hebben we er niet van gehad, de grond is te slecht. Zojuist heb ik een halve kuub grind gesjouwd (handig, de kliko was net geleegd dus ik kon die daarvoor gebruiken) om tussen de rozen te strooien en heb het gras gemaaid. Hopelijk is ie dan kjempefornøyd en zegt ie ‘glimrende!’ (schitterend, zijn stopwoordje)

Vandaag moest ik ook nog even om wat dingetjes. Wat extra geld pinnen. Twee extra gasflessen voor mijn nieuwe gaskachel en het fornuis want prepmodus aan. Even langs de kringloop voor leesvoer. En eigenlijk zou een kruiwagen wel heel handig zijn. En een hark. Kijk, daar gaan we weer. Het houdt nooit op. Verder heb ik ook alweer voor 1500 kronen aan katten- kippen- en konijnenvoer besteld vanmorgen. Uff da! Dag centjes!

Ik was erg productief eigenlijk. Ik deed deze dingen, waste het huis en liet de kinderen hun eigen kamers doen, deed een shitload aan wasgoed, haalde boodschappen en Noorse kronen, verwijderde de braam die op sneaky wijze probeert ons huis binnen te dringen, maakte een stuk rondomhethuis onkruidvrij en maaide het gras met de maaier met drie wielen. Vervolgens verruilde ik mijn legging met trui voor een jurk met kousen voor de man thuis kwam om de illusie hoog te houden dat ik alles hier zonder enige moeite spic en span houd 😀

En nu ga ik lekker helemaal niets meer doen behalve met wijn en man en de serie Virgin River op de bank hangen (ik houd van films en boeken waarin niets gebeurt. Ik kan de ‘Bilbury-serie’ van Vernon Coleman ook van harte aanraden).

Dag!

Stroomprijzen keer vijf ofzo.

Nu vind ik het niet leuk om te klagen hoe duur alles wordt terwijl het inkomen niet echt mee stijft, maar alles toedekken met de mantel van ‘we hebben het toch nog goed’ is ook niet alles. Het gaat met alles de verkeerde kant op en de stroomrekening is geen uitzondering.

Hier betaal je stroom per maand, op basis van wat je gebruikt en wat de stroom kost op dat moment. Er zijn verschillende soorten contracten, sommigen met een vaste prijs en anderen met een variabele prijs. Stroom is goedkoper bij aanbieders van windenergie, maar die gun ik geen cent. In juni is de stroomrekening aangenaam laag, in januari hebben veel mensen de ‘januari-shock’.

Noren zijn grootverbruikers. Bij veel mensen staat de vloerverwarming van bad en badkamer heel de dag op 23 en in veel huizen is het zo warm dat ik er letterlijk niet lekker van word, zeker bij vloerverwarming. Wij hebben het stroomverbruik van een kleine flat en dat is bijzonder aangezien we met zes man in een flink huis aan de bijna altijd tochtige en koude kust wonen.

Dit waren de stroomprijzen vorig jaar.

De prijzen gingen van 1 øre in juni tot zo’n 30 øre in januari per kWh. En toen bedachten ze: laten we onze stroom delen met de rest van Europa. Of, de stroom van Zuid Noorwegen, want in de rest van Noorwegen zijn de prijzen een stuk minder achterlijk. Dat gaat via de Nordlink kabel van Zuid Noorwegen naar Duitsland, die sinds maart in gebruik is. Zo kan Duitsland met de Noorse groene stroom, mooi zijn klimaatdoelen behalen enzo.

Ondertussen was de stroomprijs hier gisteren 15 maal hoger dan in augustus vorig jaar. Gelukkig hebben we een hybride auto waarmee de man naar zijn werk rijdt, want het is bijna goedkoper om benzine te rijden dan op stroom!

Je kan zien wat er gebeurt met stroomprijzen in de winter ten opzichte van de stroomprijzen in de zomer. Erna, de Noorse Mark R., heeft ‘hogere, maar stabielere stroomprijzen’ beloofd. Nu is natuurlijk altijd het negatieve deel waar en het positieve een leugen, of iets dat later alsnog in stapjes teruggeschroefd wordt, dus we gaan het wel zien.
Ik verwacht niet dat de prijs lekker stabiel op de 80 øre blijft. En stabiel is misschien ook een slechts drie maal in plaats van zes maal zo hoge stroomprijs in januari dan in juni.

Deze prijs is uiteraard de kale prijs, waar nog ongeveer het dubbele bijkomt aan nethuur, vastrecht en hoe het allemaal heet.

Natuurlijk zijn er veel manieren om de stroomrekening omlaag te brengen, die in je eentje prima te doen zijn maar die met zes personen in huis een dagtaak op zich worden en laten we eerlijk wezen: ik heb betere, leukere en nuttigere dingen te doen.

Wat ik wel doe:

  • Ik kocht een gaskachel voor de erg koude dagen. Die kan ik gebruiken om de keuken op te warmen. We zitten sowieso eigenlijk altijd in de keuken, behalve als de man thuis is. Een complete woonkamer opwarmen (waarbij de keuken nooit ook echt lekker warm wordt) is wat minder effectief dan een veel kleinere keuken opwarmen met de schuifdeur naar de woonkamer dicht.
    We hebben wel een stoffige electrische kachel hier hangen, maar die kosten meer dan ze opleveren en die gebruiken we alleen als het Echt Koud is.
  • Geen verwarming boven. Zelfs toen de temperaturen onder de -10 gingen deze winter, gebruikten we geen kachels daar. Wel fleecedekens van ikea, dubbelgevouwen in bed onder het dekbed, en kruiken.
  • Al die standaard dingen van kouder wassen (wassen met koud water gaat prima voor niet vieze dingen), de droger niet gebruiken en de was drogen aan een rekje met de luchtontvochtiger erbij….
  • De vaatwasser minder gebruiken. Vaak was ik overdag gewoon af en ’s avonds doe ik de dingen in de vaatwasser, tot hij de volgende dag vol staat en dan gaat ie aan. Sowieso is het niet slim om grote dingen erin te wassen. Ik merk echt wel verschil in het stroomverbruik als ik alles met de hand afwas, of alles met de vaatwasser. Nu was ik ook wel zuinig af 🙂 Het enige irritante is altijd de vaat op het aanrecht maar meestal bewaar ik het in de vaatwasser tot ik het afwas, en eens in de zoveel tijd zet ik hem op koud spoelen om ‘m fris te houden.
  • Koken op gas deden we al. Vorige week heeft de man het gaslek in het fornuis gerepareerd en nu kunnen we gewoon weer een maand doen met een gasfles, in plaats van drie weken 😀
  • De warmte van de houtkachel efficiënt gebruiken. Er kan best een pan soep op als ie aanstaat. De was kan er boven gedroogd.
  • Hout stoken. Niet per definitie goedkoop maar ik betaal liever een boer uit de buurt dan de energiemaatschappijen.
  • Eten maken dat snel klaar is. Kleinere gehaktballetjes maken, aardappels kleiner snijden…. Koken met de deksels op de pannen.
  • De slowcooker gebruiken als ik eten wil maken dat totaal niet snel klaar is. Die gebruikt nauwelijks energie, zeker niet op de ‘lage’ stand. Je kan er ook lasagne in maken, bijvoorbeeld. Niet helemaal ideaal, maar zeker eetbaar.
  • Dikkere gordijnen. Ik heb in de keuken normaal geen gordijnen, of dunne kanten exemplaren maar nu hangen er dikke katoenen exemplaren. Ik vind gordijnen altijd enigszins benauwend, ik houd van licht en naar buiten kunnen kijken maar vooruit.
  • De kinderen slaan als ze om de vijf minuten kijken of er al iets eetbaars (echt eetbaars) gegroeid is in de koelkast. En dan ook niet even snel he. Waarom doen ze dat! Onzin.
  • Douchen. Oh oh. Ik douche niet zo vaak. Ik ga wel in zee en dan spoel ik me af met de tuinslang maar dat is vooral omdat ik een bikkel ben. Wassen doe ik uiteraard wel, ’s ochtends en ’s avonds. Alleen hoef ik daarvoor, vind ik, geen kwartier onder heet water te staan want zo vies word ik allemaal niet.
  • Soms was ik mijn haar onder de kraan. De man doucht elke dag als hij gewerkt heeft. Langer dan ik. Met veel water. Maar hij is vijf dagen per week van 7 tot pakweg half 5 bezig voor zijn werk en dan is klagen over een paar minuutjes langer douchen dan naar mijn idee nodig, een ideale manier om het niet gezelliger te maken. De kinderen stuur ik er wel na een minuut of vijf uit. Ze douchen twee keer per week ofzo.
  • De router gaat eruit, overdag geregeld en als wij gaan slapen sowieso.
  • Ik heb een telefoon die in het jaar dat ik hem heb, misschien 20 keer is opgeladen. In een uurtje of twee.
  • En: lichaam warm houden. Duh! Veel efficienter dan de hele buitenomgeving opwarmen.
    Ik heb een aantal nekwarmers (buffs) van fleece, ik kan niet tegen een koude nek. En tegen koude polsen. Voor de hele familie kocht ik afgeprijsde sloffen, van 700 voor 69 kronen. Verder: wollen sokken. Ik heb ze o.a. van Darn Tough voor man en mij en van de supermarkt uit de uitverkoop en van het merk Safa voor de kinderen. (deze)

Ik ben vast nog dingen vergeten. Oh ja, ik heb geen tv, magnetron, føhn, tablet, dvd-speler, smartwhatever, schotelantenne, robotstofzuiger, electrische deken, airco, momenteel geen ligbad (althans niet met afvoer), geen tweede koelkast en wat voor andere gekke dingen mensen tegenwoordig allemaal nog meer nodig menen te hebben.

Wat een boel moeite om de stroomrekening even hoog te houden als ie was eigenlijk he?

Bezig blijven.

De laatste tijd kwam ik niet echt vooruit. Ik weet niet waarom. Alles kostte moeite en ik bleef overal te lang in hangen. Het huishouden frustreerde me, de immer luidruchtige en vaak bezopen idioten in hun motorboten irriteerden me, dat veel mensen geen ene reet geven om de natuur maakte me triest en dat een substantieel deel van de bevolking te lui of dom is om op zijn minst te proberen zelf na te denken is angstaanjagend en de reden van deze hele clvsterfvck.

Maar, we moeten ons daardoor niet op de kop laten zitten. In elk geval moet ik iets doen om mijn gemoed een beetje aan de goede kant te houden… Veel toeristen zijn weer weg. In elk geval is het te fris op het water voor de meesten. In de tuin lopen kleine kwikstaartjes, musjes en andere nieuwe vogeltjes. Een eenzame babymeeuw klinkt als een roestig tuinhekje. Ik telde vanmorgen 28 zwaluwen op de stroomdraden. Het worden er elke dag meer, tot ze ineens met zijn allen de reis naar het zuiden maken.

Ik ben van ellende 😉 maar weer flylady gaan volgen. Niet omdat het hier zo’n rommel is maar omdat ik het lekker overzichtelijk vind. Met iedereen thuis is er altijd wel wat te doen, maar dat moet ik niet doen. Goed is goed genoeg. Verder heb ik mezelf een legging-met-trui-met-laarzen-verbod gegeven. Ik kon mezelf uittekenen in die outfit maar het helpt me niet om me beter te voelen. In elk geval niet voor weken achtereen. Rok of jurk en iets vaker op hakken en ik voel me beter. Anderzijds voelt het vreemd om te blijven doen alsof alles normaal is maar wat moet ik anders?

Soms lijkt het alsof het kaartenhuis in elkaar begint te vallen. Bild die zijn excuses voor de angstpropaganda aanbiedt aan lezers, mensen die zich genaaid voelen als blijkt dat ze na twee vaccinaties echt hun ‘vrijheid’ niet terugkrijgen en hun gezondheid evenmin (dat had ik je ook kunnen vertellen), Florida en Texas waar de BS niet meer gepikt wordt, het CDC dat de PCR-test in de ban doet omdat het ding op zijn zachtst gezegd er nogal eens naast zit. Rechtszaken tegen de minions van de kopstukken. Ik moet binnenkort weer eens een linkjesverzameling doen. Ik heb er zo veel!

Soms denk ik dat het goed is om hoop te hebben op een goede afloop en soms denk ik dat het beter is om me geen enkele illusie te maken, maar meestal probeer ik gewoon bij de dag te leven. Een voet voor de ander, geen voorstellingen over hoe de wereld er over een jaar uit zal zien.

Ik ben gelukkig met man en kinderen, de plek waar we wonen, met ons leven zoals het is. Ik weet dat ik kan leven met weinig. Ik kan genieten van dingen maar weet ook dat ik ze los kan laten als het nodig is.


Zaterdag krijgen we, als het goed is, een kippenhok. Nou nog kippen. De kinderen hebben een speelhuisje gekregen dat nog moet worden voorzien van het dak. Fijn als andere mensen nog eens wat weggeven 😀

De kinderen hebben er heel veel zin in. En ik ook! Dingen zelf doen is goed. Ik heb een voedseldroger gekocht om kruiden, fruit en groenten te kunnen drogen. Dus ik ga maar eens iets doen, want ik had besloten om om 9 uur te stoppen met schermen en dat is bijna een kwartier geleden. Even mijn ochtendrondje doen en alles netjes maken, bier in flessen doen voor de man, de kinderen eropuit sturen om groen voor de konijnen te halen en wellicht even naar de bieb. Zeepkruid plukken dat hier uitbundig groeit en daar mijn eigen natuurlijke zeep van maken. WiFi eruit. Genoeg leuke dingen.

Het allerbelangrijkste (voor mij, in deze tijd) is bezig blijven en mijn leven zo veel mogelijk in eigen hand proberen te houden. Ik kan in mijn eentje niet stoppen wat er komt maar ik kan wel mijn eigen plezier in het leven maken. En in dat van mijn kinderen. Want ja, we moeten er wel wat voor doen 🙂

30 miljoen voor lijkzakken en sushi.

Eergisteren werden we uitgenodigd voor sushi, door de eigenaar van het huis en Thaise vrienden die tijdelijk onder ons logeren. Het was heerlijk er even uit te zijn. Heel gezellig, nieuwe vrienden gemaakt en aangezien het eten was gemaakt door de chefkok van een van Oslo’s betere sushirestaurants,  heerlijk gegeten. De kinderen hebben bijna unaniem besloten dat sushi hun nieuwe lievelingseten. Sushi-fredag in plaats van pizza-fredag dan? Nee, maar we konden wel sushi-søndag in het leven roepen. Toevallig had ik de dag ervoor sushispullen gekocht maar ’t is toch niet hetzelfde denk ik 😉

En bijna alles gemaakt in het piepkleine keukentje in het appartement van mijn ouders met drie pannen en een simpele electrische kookplaat… Grote luxe keukens zijn overrated.

Ja, even normaal. Althans, het gevoel van normaal.

Hoe lang gaan we nog volhouden dat het allemaal weer terug naar normaal gaat? Voor de mensen die denken dat het allemaal wel meevalt: de Noorse regering heeft, ingevolge haar eigen openbare aanbestedingen-database, een aanbesteding uitgezet voor 30.500.000 kronen (gedeeld door tien voor euro’s) aan lijkzakken en ‘plastic vlokken (?)’ voor leger en politie.

https://www.doffin.no/nn/Notice/Details/2021-303528?fbclid=IwAR08jZHwhBvXvT3kQcnYUR5zL26pMkeTxiVVHtoXaiJAhEsilFelwL_dPMg

Wat verwachten ze? Hongersnood? Gigantische ‘bijwerkingen’ van die geweldige vaccins?

In Engeland zijn er soortgelijke openbare aanbestedingen, openbaar, op de website van de overheid aldaar. En ik heb geen verstand van biomassacentrales maar wat kan je daar nog meer in stoken, behalve nat hout uit kapotgemaakte bossen uit verre landen en eens mooie statige lanen? Nee Gerlinde, nu zie je spoken.

En wij zijn de complotdenkers? Blijven we straks volhouden dat het de ongevaccineerden zijn die alle gevaccineerden alsnog doodmaken? Dat het allemaal ergens anders gebeurt? Dat het ons niet zal raken? Dat we wel een manier vinden om er tussendoor te laveren?

Het is een mooie dag, maar dit is wel nieuws dat ik wederom even moet verwerken. Hoe lang willen mensen ons nog ‘complotdenkers’ noemen als heel veel waar we om riepen, waar blijkt te zijn. En meer.

Het WEF. Monsanto. Bayer. Big Pharma. Biotechnologie. Giftige ‘vaccins’ die geen vaccins zijn. Mensen die tegen elkaar opgezet worden. Gecreerde voedseltekorten. Torenhoge inflatie. Digitale gezondheidspassen. Totale controle over alles dat leeft. LGBTQ en andere woke-shit. Censuur. Grote quarantainekampen die uit de grond worden gestampt. Onteigening en opkoping. ‘You will own nothing and you will be happy’.

Mijn eigen preppogingen lijken op zijn best futiel en lachwekkend in het geweld dat op ons afkomt. Ik kan een halve supermarkt binnen leggen, het is een keer op. Er komt een dag dat je niet kan werken als je niet door een fucking APP ‘gezond’ bevonden bent maar hoera voor de moderne technologie dankzij welke deze totale dystopie mogelijk gemaakt wordt.

En het is niet mijn eigen einde of sterfelijkheid waar ik moeite mee heb. Dat is een lot dat bij de bevruchting is bezegeld en dat geldt net zo goed voor alle mensen die ik lief heb. Maar de manier waarop… En ik blijf aardig en beleefd tegen iedereen maar de wegkijkers, de wappieroepers, de nos.-volgers, de mondkapfetisjisten, de gepleisterde armpjes met het deugprikje… Niets tegen de mensen zelf, wel tegen het verschijnsel. Slaap lekker en word wakker in de hel.

Dus. Ik zit al te lang op mijn kont achter de laptop, ik ga eens heel gewoon de keuken een beetje schoonmaken, bier koud zetten, de kinderen hun rommel op laten ruimen, iets verzinnen om te eten vanavond en niet denken aan de toekomst want dat verpest alleen het plezier in de dag van vandaag, ja toch?

Niet dan!