Simpele manieren voor versimpelen.

Foto door Lars Mai op Pexels.com

Soms denk ik: ‘is het, in het licht van alles dat gebeurt, nuttig om te schrijven over een luxe als simpel leven?’ om daarna al gauw te kunnen beamen voor mezelf dat het leven eenvoudiger maken juist in deze tijden extreem belangrijk is. Om te kunnen blijven focussen, om te kunnen blijven ademen, om bij mezelf te blijven, om te zien wat belangrijk is en wat absoluut niet, voor rust in mijn hoofd, voor minder afhankelijkheid van alles waar ik niet van afhankelijk wil zijn, en meer. Want uiteindelijk, als we ons niet massaal hadden laten verleiden tot en drogeren door sneller, beter, groter en meer dan zaten we vermoedelijk niet in deze situatie.

Bovendien, alle grote (en de meeste kleinere) wereldreligies stellen dat een eenvoudig leven, met aandacht, het beste is voor je ‘zielenheil’.

Het bestaat niet alleen uit heel grote dingen veranderen. Althans, als die eenmaal zijn veranderd, kan je je leven alsnog zo ingewikkeld maken als je zelf wil. Als ik kijk hoe mijn leven er twaalf jaar geleden uit zag, is er wel veel veranderd:

  • Ik ben gestopt met werken. Ik werkte gemiddeld drie dagen per week, als moeder van twee jonge kinderen.
  • We hebben geen koophuis meer, maar zijn zeer tevreden huurders. De vrijheid! De geen zorgen!
  • We zijn verhuisd van Nederland naar Noorwegen en wonen hier inmiddels zeven jaar.
  • Ik heb (wilde gok) 90% van mijn spullen weggedaan, een handbagagekoffer is genoeg om alles wat ik het mijne noem, in te vervoeren.

Maar, hoe eenvoudig je leeft en hoe makkelijk je je door de dag heen beweegt, zit toch voor een groot deel in de dingen die je elke dag doet. De dingen die mijn leven echt simpeler maken (en dus beter):

Vaste dagen voor vaste taken.

Ik gebruik doorgaans zondagmorgen om het huis schoon te maken. Ik deed dat op maandag, maar vind het belangrijk dat de kinderen ook hun deel doen en dan gaat het in een moeite door. Op maandag of dinsdag doe ik boodschappen en administratie en verder… heb ik niet zo veel te doen 😉

Vaste boodschappen en menu’s.

Ik koop zelden andere dingen dan normaal: elke week koop ik nagenoeg dezelfde (hoeveelheid) boter, melk, kaas, beleg, kulturmelk etc. Variatie komt uit andere soorten groenten en fruit en andere recepten, hoewel ik wel een aantal gerechten heb die ik elke week maak. Pizza, wraps, nasi en pasta staan elke week wel een keer op het menu. Haalt het giswerk er voor een deel uit. Ik probeer zo veel mogelijk dingen te kopen die uit een ingrediënt bestaan.

Eenmaal per week boodschappen doen is ook (meer dan) genoeg. Het kan met minder maar ik houd ook erg van verse groenten en fruit en handige abonnementen en bezorgers zoals in Nederland zijn er helaas niet voor zulke dingen.

Weinig sieraden.

Ik heb genoeg aan mijn horloge (ik heb zelden een telefoon bij me), mijn trouwring en de ketting die ik kreeg van de man. Ik herinner me de dagen waarop me ernstig kaal en vreemd voelde als ik niet mijn metaalwinkel aan mijn lijf had. Nu vind ik de meeste sieraden vooral hinderlijk. Ik snap dat het een bron van plezier kan zijn voor mensen, dat was het ook lange tijd voor mij en misschien komt het ook weer maar voor nu vind ik het fijn om ze niet te bezitten.

Een minimale garderobe.

Ik heb zo’n 25 kledingstukken voor het hele jaar rond. De man en ik hebben niet echt een specifieke zomergarderobe; die drie korte broeken, luchtige jurk en slippers gaan aan het einde van de zomer in een bak achterin de kast. De man heeft 3 broeken, 7 t-shirts en 5 truien en vesten en doet al jaren met het meeste.
Al mijn kleding past in elk geval bij een substantieel deel van mijn garderobe. Ik herinner me de tijd waarin ik nooit iets ‘fatsoenlijks’ had om te dragen, ook al lagen er 6 maal meer kledingstukken in mijn kast. Het hebben van een eigen stijl is best handig. Ik draag doorgaans een rok met top of een jurk al dan niet met een vest of trui erboven of een legging met een langere top. Als het even kan draag ik laarzen, ergens iets boven de enkel tot iets onder de knie. 95% van mijn garderobe is zwart en dat is heerlijk, al sinds mijn 12e draag ik het liefst zwart.

Ik bedenk ’s ochtends of ik een legging, rok of jurk wil dragen en daarna is er niet heel veel keuze meer maar omdat ik al mijn kleding erg graag draag, maakt het eigenlijk weinig uit wat ik uiteindelijk besluit aan te trekken.

Iets is ook maar zo belangrijk als je het zelf besluit te vinden.

Wandelen.

Kinderen thuis of niet, ik probeer elke dag te gaan wandelen en nu ze allemaal naar school zijn, is langer wandelen makkelijker. Het haalt spinrag uit mijn hoofd, verbetert mijn humeur, doet me ‘aarden’ en maakt me duidelijk wat mijn prioriteiten zijn in het leven. En meer praktisch: Thoreau zei dat we moeten oppassen met alle activiteiten die speciale kleding vereisen. Precies. Joggen zal je me niet zien doen. Nooit.

Zwemmen.

Dat wel. Maar nooit in een zwembad (gruwel de gruwel zo’n lauwwarme chloorpoel waar andere mensen in vervellen, verharen en nog erger…..) en altijd in open water, meestal hier voor de deur in de zee (het ‘land’ hier tegenover is een eiland). Zo lang de zee niet dicht vriest probeer ik elke dag in het water te zijn. Ik heb een online cursus gedaan van Wim Hof, echt geweldig en ik geloof absoluut in de heilzame eigenschappen van kou. Het is koud, ja, maar het ook gewoon ‘mind over matter’. Weten dat je lichaam alleen maar sterker wordt als je tussen de ijsschotsen ligt 😉
Het is ultieme mindfulness, als ik in de zee zwem denk ik echt niet aan boodschappen, mijn haar of hoe de wereld eruit ziet over vijf jaar, of vijf minuten.

Minder cosmetica.

De ene periode gebruik ik wat meer dan de andere, maar over het algeheel houd ik het bij het (voor mij) noodzakelijke. Geen foundation, geen vijf soorten lippenstift, geen oogschaduw, geen crèmespoeling, geen bodylotions maar vooral natuurlijke huis- tuin- en keukeningrediënten die het zelfde werk doen zonder de chemicaliën en het plastic afval. Het scheelt niet alleen ’s ochtends ‘gedoe’ maar ik hoef het ook niet te kopen, weg te gooien, bij te werken en mijn huid raakt niet ‘verslaafd’ aan bepaalde middelen zoals bijvoorbeeld met handcrème: als ik het gebruik zijn mijn handen wellicht iets netter maar zodra ik ermee stop zien ze er niet uit!

Minder technologie

Helemaal zonder is een utopie en hangt natuurlijk af van je definitie van technologie. Ik bedoel vooral de dingen die verbonden zijn met het internet, een GSM-mast en het electriciteitsnet zonder dat daar een goede reden voor is. Ik heb wel nog een smartphone (ik dacht dat ik hem per ongeluk wegopgeruimd had en vond hem weer) maar het ding heeft geen simkaart en ik gebruik hem om mijn moeder zo nu en dan iets te sturen van de kleinkinderen, of om makkelijk een document te kunnen mailen en verder niet. Ik heb een simpele nokia voor noodgevallen waarvan bijna niemand het nummer heeft.

Facebook en Instagram kunnen een enorme hap uit je tijd nemen omdat je nooit ‘even’ iets checkt. Het is een zwart gat, keer op keer dat je je telefoon ontgrendelt. Het dagelijks nieuws is negatief, ‘fake news’ en hysterischn, sensatiebelust junkfood voor je hersens dat de meesten al beginnen te consumeren voordat ze hun eerste been uit bed hebben geslingerd.

Dit uit je leven gooien betekent een simpeler, rijker leven. Waarom zou je willen weten wat oud-klasgenoten voor ontbijt hebben of het hoeveelste vaccin je suffe collega heeft gekregen? Weg met de mindcontrol, als je iets wil weten kan je het zelf opzoeken of vragen.

Simpele financiën.

We hebben een Nederlandse en een Noorse bankrekening. Beleggen is naar mijn idee eigenlijk altijd natuurvernietiging, hoogstens met een groen vernis voor een moreel superieur gevoel maar het is niet mijn ‘ding’. Natuurlijk worden er namens ons genoeg pensioengelden belegd, iets waar ik echter helaas weinig aan kan doen voor zover ik weet.
Als ik iets koop, betaal ik het waar mogelijk altijd meteen. Ik houd er niet van te moeten onthouden dat ik nog x facturen moet betalen aan verschillende mensen. Weinig kopen helpt ook om het allemaal overzichtelijk te houden. De meeste bedrijven hier kunnen een e-faktura sturen en daar maak ik dan ook dankbaar gebruik van.

Simpele post

Ik houd van leuke brieven van penvriendinnen en verder heb ik niet zo veel met post 😉 We krijgen zelden post en een ‘pro-actieve’ houding helpt hierbij. Ongewenste post: terugsturen of mailen. Papieren post: kijken of het digitaal kan. Reclamefolders: krantenjongen in zijn nekvel grijpen als ie de NEE NEE EN NOG EENS NEE-sticker negeert.

Geen sleutels.

Oke, dat kan hier beter dan in Nederland, dat begrijp ik. We zijn een van de weinigen wiens huis niet is volgestickerd met bordjes van ‘sektor alarm’. Ik doe de deuren nooit op slot. Waar verwachten de inbrekers waar meer te halen is? Buiten staan een oude zelfgemaakte tuintafel met wat stoelen die lang geleden hun beste tijd hadden en binnen is ook alles eenvoudig. Het enige dat van enkele waarde is, zijn loodzware luidsprekers. Een autosleutel moet men natuurlijk hebben maar ook deze vergeet ik meestal op slot te zetten. Ik neem toch nooit waardevolle zaken mee in de auto. Het leven met slechts een sleutel vind ik erg prettig, als notoir sleutelkwijtraker.

Simpele portemonnee.

Pinpas, rijbewijs, cash. Meer is niet nodig. En natuurlijk volstaat cash ook. Of een pinpas.

Simpele tas.

Pinpas, rijbewijs, cash, autosleutel, telefoon, water. Meer is niet nodig. Ik ga in het dagelijks leven echt niet sjouwen met pleisters, doekjes, snacks, elastiekjes, lippenstift, schone sokken, kauwgom en wat dies meer zij. Als ik ga wandelen, neem ik alleen mijn telefoon, water en zakjes mee (voor zwerfafval of -leuker- voor bessen. Vanmorgen plukte ik ook weer 1,3 kilo bramen, voor jam. Constant alles meesjouwen voor het geval van dat je het eventueel nodig hebt is meer gedoe dan af en toe even zonder iets moeten doen.

Dezelfde sokken.

Ik ben er nog niet helemaal maar ik heb wel het aantal verschillende soorten sokken naar beneden gebracht wat sorteren makkelijker maakt. Een soort wollen sokken en een soort katoenen sokken… Het ‘probleem’ is dat ze niet allemaal tegelijk verslijten en ik het ook weer zonde vind om de hele bos in een keer te vervangen. Maar sokkenmemory doen met 2 soorten per persoon is makkelijker dan met 8 soorten per persoon…. Voor zwerfsokken heb ik een bak bovenop de wasmachine, als ie vol raakt dan sorteer ik wat erin ligt.

Lege oppervlakken en geen ‘catch all’s’

Ik houd zo heel erg niet van slingerende spullen en er is zelden een goede reden om dingen op een aanrecht, tafel of kast te laten liggen. Post moet worden gesorteerd, spullen opgeruimd… En zodra ik ergens een handige mand neerzet voor alles dat slingert, wordt het een vergaarbak van truien, boeken, speelgoed, knutselwerkjes en ander spul dat ze niet op willen ruimen. Zo min mogelijk van deze plekken werkt het beste tegen rommel en dus extra werk.

Het geldt vast niet voor iedereen maar zodra ik ook meerdere dingen neer ga zetten, merk ik dat ik constant dingen moet ‘beoordelen’. Moet dat hier staan of moet dat in een kast? Gewoon niets (behalve een plant of kandelaar) is veel makkelijker.

Enzovoort!

En zo zijn er natuurlijk nog zo veel dingen. Mijn RVS beker voor water waar ik altijd uit drink maakt het leven simpeler. Geen vloerlampen meer hebben doet dat. Mijn e-reader doet dat. De wifi geregeld uitzetten, doet dat. De auto leegmaken na gebruik, doet dat. Alleen schoonmaken met zeep en azijn doet dat. Geregeld gewoon gaan zitten en staren met een kop thee doet dat. Stoppen met verlangen naar meer, doet dat. Geen restjes eten bewaren die ik niet meer wil eten, doet dat. Vermoeiende mensen buitensluiten, doet dat. Een goed gesprek met iemand over het leven, doet dat. Water drinken doet dat. Enzovoort. Het zijn kleine beetjes, die bij elkaar een groot verschil maken.

Het is een vicieuze cirkel en vaak als ik denk: dit is het wel, qua weinig bezittingen of eenvoudig leven dan blijkt dat het altijd nog anders kan, omdat alles waar ik me niet meer druk om maak, ruimte schept voor andere dingen en zo leef ik steeds meer op mijn eigen voorwaarden, zoals ik het wil en dat was ook de bedoeling van dit alles.

En wat als je dan dingen wil?

Foto door Maria Orlova op Pexels.com

Laat ik eerst zeggen dat ik absoluut niet perfect ben in het niet kopen van dingen die ik niet echt nodig heb. Ik heb enorme bewondering voor mensen, of ze nu ‘shopaholics’ waren of al jaren minimalistisch leven, die een jaar lang niets extra’s kopen. Niets kopen is makkelijker als je meer dan genoeg op voorraad hebt, maar wellicht ook moeilijker omdat de omslag veel groter is dan wanneer je al gewend hebt nagenoeg alleen te kopen wat je nodig hebt.

Toch, ik heb ook wel eens zin om meer te kopen dan nodig. Er zijn enorm veel dingen die ik leuk vind. Te veel eigenlijk, ik kan nooit kiezen. Cottagetuinen, indiase kussens, enorme boekenkasten (met trapje!), hemelbedden, bloemetjesservies, Noorse hytte-stijl balkons… Het zou Villa Kakelbont in het kwadraat worden, ware het niet dat ik dan ook constant dingen zou veranderen, dingen zou willen en altijd op zoek zou zijn naar meer.

Dat is niet handig, dus besloot ik maar gewoon helemaal niets te willen. Nou ja, bijna niets. Naar westerse maatstaven.

Wat me dus niet altijd lukt want soms popt er opeens iets op in mijn hoofd waarvan ik denk: ‘waarom niet eigenlijk?!’.

*REM!!!*

Waarom eigenlijk? Heb ik het nodig? Waar komt de noodzaak tot het plotseling willen acquireren van materiële zaken vandaan? Meestal niet uit mijzelf. Meestal uit een boek, een youtubefilmpje, een plaatje… Een idee, van hoe het heurt. De behoefte aan een ‘verzetje’.

Het is belangrijk dit voor mezelf te weten, want zelden is de drang tot iets willen aanschaffen er een die voorkomt uit een noodzaak.

Meestal kan het het dan wel laten zitten. Zo niet, dan moet ik bij mezelf te rade gaan.

Heb ik echt zin om x artikel te kopen, om de verpakkingen op te ruimen, om het minstens een paar maal per week te gebruiken, om het te onderhouden, op te slaan en aan het einde van het ding zijn leven of als ik het zat ben, weer weg te doen? Naar de kringloop, vuilnisbak, doorgeven….? Is het het geld waard? Wat met ‘het milieu’? Is mijn aandrang tot het doen van de aankoop het waard om het te produceren, verpakken, vervoeren etc?

Ja, het is natuurlijk al gemaakt maar door het af te nemen zeg ik: ‘maak er meer!’

Het scheelt dat er hier vaak minstens 3 – 4 dagen zitten tussen iets online bestellen en het geleverd krijgen, vaak langer. En dat er tussen mij en de wat uitgebreidere fysieke winkels 23 kilometer afstand zit. Dat invoerkosten van alles buiten Noorwegen niet mals zijn, is ook een grote belemmerende, of juist behulpzame factor.

Als het nog niet verdwenen is, dan denk ik aan die voorgaande keren waarop ik iets wilde en wat er uiteindelijk met de spulletjes is gebeurd. Alles dat ik kocht in een opwelling, dus zonder dringende reden, verdwijnt uiteindelijk weer uit mijn huis. Na een paar weken, maanden of een jaar….

De dingen die ik echt, echt lang wilde, die blijven. Ik investeerde in een echt mooie koffietafel en daar ben ik nog steeds echt blij mee. Ik kon hem omdat ik wachtte (en wachtte) kopen met 45% korting, nu is ie weer 430 euro. De twee dingen die ik aan de muur heb hangen, zou ik ook naar ons tiny house verhuizen, als we een tiny house zouden betrekken, dan. De bålpanne (een grote ondiepe pan om vuur in te stoken en op te grillen, hangend aan een driepoot) wilden we al toen we hier net woonden. Ik ben elk jaar blij als de wollen deken van Spinnerigården weer op bed kan zo in augustus…. En al die andere dingen…. die zijn al lang weer vergeten.

Ik vraag mezelf af: wil ik de rust in mijn hoofd, of de rush van een nieuwe aankoop? Wil ik een minimalistisch huis, of wil ik spullen onderhouden? Wil ik geld op mijn bankrekening, of geld in nieuwe spullen steken die zodra ik ze afreken al 75% in waarde zijn gedaald? Ben ik meer of minder ‘mij’ met dit ding in mijn leven? Wil ik kalmte voelen in huis, of de noodzaak om dingen te poetsen, verschuiven, declutteren…? Helpt dit ding me te leven zoals ik wil?

En als ik het dan nog steeds wil, kan ik het op een andere manier verkrijgen? Ik wilde bijvoorbeeld bloeiende planten om het kippenhok, dus ik dacht aan hortensia’s maar die kosten hier enorm veel. Later bedacht ik dat de man met hout dat we nog hebben liggen, plantenbakken kan timmeren die ik kan vullen met heide die hier overal groeit. Ik kan de hortensia’s van de buren stekken. Ik kan overal planten vinden die ik kan stekken. Vrouwenmantel en kamperfoelie groeien hier overal in het wild en zijn enorm makkelijk te overwennen. Ik kan eind oktober bloembollen kopen met 70% korting voor de vrolijke noot in het vroege voorjaar.

Uiteindelijk, elk nieuw ding wordt vroeg of laat maar meestal vroeg, gewoon het zoveelste, nutteloze ding en hoe meer dingen we toevoegen, hoe minder ze toevoegen.

Prikkels in de vorm van advertenties vermijden. Me bewust zijn van de impact van mijn geconsumeer. Wachten tot het overgaat, wat het nagenoeg altijd doet. Nadenken over wat er in het verleden gebeurde met overbodige aankopen. Herinneren wat een vrijheid het niet hebben van spullen met zich meebrengt. Tevreden zijn met wat ik al wel heb en wat precies genoeg is voor hoe ik wil leven. Wat minimalistische inspiratie opdoen van mensen die je niets proberen te verkopen.

En dan nu, een blokje om.

Fijne dag allemaal!

Over zuinig leven

Er zullen maar weinig mensen zijn die er financieel op vooruitgaan de komende tijd. Prijzen stijgen van bijna alles. Van stroom, waarvan veel mensen hier nog veel afhankelijker zijn dan in Nederland (opwarmen, koken, langere, koudere en donderder winters). Voedsel; niet alles maar veel is in een paar maanden tijd tussen de 10 en 50% duurder geworden. Benzineprijzen. Wat niet.

Zuinig of zuiniger leven is voor veel mensen steeds meer een noodzaak maar aangezien we geleerd hebben dat leven alsof er geen morgen is en dat aan elke aandrang om iets te kopen meteen moet en kan vervuld (want dat is wat ons echt gelukkig maakt!) zal dat niet zonder enige frictie gaan.

Zoals met veel dingen is je mindset het allerbelangrijkste. Je kan leven met minder middelen zien als een straf of als een bevrijding. Mensen die hier meelezen weten ook wel dat leven met minder veel van het laatste is en weinig van het eerste maar er is een verschil tussen oppassen en echt zuinig leven.

Laat ik voorop stellen dat we het goed hebben. En makkelijk. We hoeven zelden echt op te letten (vermoedelijk ook door redelijk wat ingesleten zuinige gewoonten) en financiele tegenvallers kunnen we opvangen doordat we enigszins oppassen met wat we uitgeven in het dagelijks leven. Er zijn periodes waarin we heel erg zuinig leven en onze uitgaven per maand, naast vaste lasten als huur en stroom en verzekeringen, rond de 8000 kronen (800 euro) liggen, voor een familie van zes. Een verschil met vroeger toen ik voor ons gezin van vijf voor een week voor 70 euro een kar vol bij de Lidl haalde, maar zo rolt Noorwegen.

Dit zijn de periodes waarin ik me ook het fijnst voel. Geld uitgeven, hoe nodig soms ook, doet me me ongemakkelijk voelen. Licht schuldig ook.

Het belangrijkste is, denk ik, een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid cultiveren in jezelf. Ik snap dat dat niet makkelijk is als je bed je een hernia geeft en je geen geld hebt voor een nieuw matras maar er is genoeg om wel tevreden mee te zijn. Als je blij bent met wat je hebt, kom je erachter dat je veel minder nodig hebt dan wanneer je je constant als een pingpongballetje heen en weer laat stuiteren tussen wat de spullenverkopers en influencers (kots) vinden dat je nodig hebt. Als je vatbaar bent voor de te mooie plaatjes op sociale media, vermijd deze dan. Alles wat je hebt, was wat je ooit heel graag wilde. Hoe bevalt die manier van leven?

Creativiteit is essentieel.

Nee, een onmogelijke autoreparatie los je niet op met creativiteit alleen. Een puber die uit zijn schoenen groeit evenmin. Maar er zijn zo veel dingen die we wel zelf kunnen maken en beter dan hetgeen er uit de fabriek rolt. Of het nu gaat om decoratie voor een feest of seizoen, het maken van speelgoed of huis- tuin- en keukengeneesmiddelen.

Geef geld uit aan wat belangrijk is, niet aan al het andere. We hebben geen televisie-abonnement, behalve voor de man geen data-abonnement voor telefoons, geen abonnementen op apps, geen ipads, geen rondrijdende stofzuigers en grasmaaiers, geen mensen die dingen voor ons doen, we kopen geen frisdrank, bier en wijn, zelden koek en snoep, gaan nooit uit eten, hebben alleen vaste verwarming in de woonkamer en onze garderobes zijn redelijk minimaal en basic. Hierdoor kunnen we aan de andere kant nog eens wat extra’s doen uitgeven. En als het moet, kunnen we die extra’s eenvoudig laten want we weten dat het niet essentieel is voor ons plezier in het leven.

Tijd is belangrijker dan geld.

Door zuinig te leven hebben we meer controle over onze eigen tijd. Door zuinig te leven konden we in de vorige huizenmarktcrisis ons huis toch verkopen en naar Noorwegen verhuizen terwijl ik gestopt was met werken. (Het voordeel van niet meer dan op een inkomen gebaseerd lenen in plaats van je gek laten maken met het idee van het grootste huis). Ik ben er voor de kinderen als ze uit school komen. We krijgen onze weekenden en vrije dagen echt wel vol maar voor het meeste met leuke of nuttige dingen, voor ons. De hypotheek die betaald moet worden bepaalt niet de helft van ons leven. We hoeven niet drie maanden per jaar te werken alleen maar voor de hytte in een hip skigebied.

Doordat ik meer tijd heb, kan ik dingen doen die ons geld besparen. We maken ons eigen bier en wijn, onze zelfgemaakte pizza’s zijn restaurant-kwaliteit, ik kook zeer zelden uit pakjes (heel soms uit een potje) en in de zomer lopen we elke dag gewoon een uurtje terwijl we ondertussen frambozen, aardbeien, bosbessen en bramen plukken. Omdat ik wel eens een verloren uurtje heb kan ik de maillots en broeken repareren en de sokken stoppen waar gaten in zijn gevallen.

We hebben allemaal onze eigen manier van zuinig leven

Doe wat bij je past en imiteer niet de wijze van een ander. Weet je eigen prioriteiten. Ik ben geenszins een modepopje maar wel kieskeurig wat mijn kleding betreft en die vind ik zelden bij de kringloop. Het interieur interesseert me dan weer niet echt, dus ik geef wel geld uit aan kleding maar zelden aan spullen voor in huis. Fijn voor mensen die kringloopkleding kunnen vermaken en combineren tot prachtige creaties maar dat is niet aan mij besteed.
Als je weinig energie hebt, is het kopen van voorgesneden groenten wellicht een goede manier om energie te bewaren voor andere dingen. Werk je, dan is een werkster voor een paar uur wellicht de juiste investering om je handen vrij te houden om te kunnen moestuinieren, een eigen bedrijfje te starten of wat dan ook. Er is geen ‘one size fits all’ en niet alles wat je uitbesteedt, is per definitie een slechte uitgave.

Kies je vrienden.

Mensen die min of meer hetzelfde in het leven staan, zijn zo fijn. Mensen afschrijven omdat ze anders leven is niet nodig maar een paar gemeenschappelijke interesses scheelt veel. Met mijn buurvrouw (die met de twee slaapkamers voor al d’r bontjassen en chaneltasjes) kan ik wel gaan bessen plukken want dat vinden we allebei leuk. Met een andere vriendin kan ik zo fijn koffie drinken en kletsen over de belangrijke dingen in het leven (de kinderen, in haar geval ook het geloof). Mensen bij wie je je echter anders moet voordoen dan je bent, kan je maar beter missen.

Onthoud dat je dingen koopt met de tijd van je leven.

Bereken eens je echte uurloon. Hoe lang per dag ben je bezig met werk, inclusief reistijd en je proper maken? Wat kost de auto die je ervoor nodig hebt in afschrijving, verzekering en benzine? Wat ben je kwijt aan representatieve kleding, de werkster omdat je geen tijd hebt om zelf te poetsen, de kinderopvang, de snelle maaltijden, de tractaties aan jezelf omdat je zo hard hebt gewerkt? Onder de streep blijft vermoedelijk een vrij schamel bedrag over. Wil je echt x uur werken voor x artikel? Is het het waard?

Vermijd massamedia en sociale media.

Zo vervelend, heel de dag verteld worden wat je zou moeten doen (yoga! jogging! workouts!), met wie en met welke spullen (nieuw vitaminendrankje! toffe yogaleggings! musthave handige handtas! Kinderkleding van het juiste merk!) en wat je moet denken (inclusiviteit! EU uber alles! angst! heil de staat!). Want je vrienden komen alleen als je die nieuwe eikenhouten tafel van die hippe winkel hebt, Amstel-ons-bier serveert, als je op elk lichaamsdeel een andere chemische cocktail hebt gespoten en als je je wasgoed verzuipt in de Robijntje ofzo. En zo verdwijnt bij veel mensen stukje bij beetje de eigen persoonlijkheid, het vermogen om zelf na te denken, om zelf te ontdekken wat ze leuk vinden in het leven en worden ze als eeuwig in het hamsterwieltje rondrennende drones de ideale prooi voor het grote kapitaal.

Comparison is the thief of joy en dat is zo waar. Als je je vergelijkt met anderen, in de zin van dat ze dingen hebben die jij niet hebt, zet je jezelf op voor een vreugdeloos leven dat wordt bepaald door kortstondige dopamine-rushes als je weer eens iets hebt ‘gescoord’ dat beloofde je gelukkig en hip en blij te maken, hetgeen uiteraard nooit gebeurt.

Houd een dagboek bij.

Schrijf op wat je doelen zijn met betrekking tot zuiniger leven. Schrijf op hoe je dat die dag wil gaan doen. ‘Zuiniger leven’ is een nobel doel maar zonder concrete acties en het veranderen van je gewoontes en je mindset is het lastig. Is energie besparen je doel, maak het dan concreet door jezelf voor te nemen de kachel overdag op een x temperatuur te houden, een tochtstrip aan te bestellen, je was niet in de droger te gooien en minder afwas te creeeren. Is je doel om geen impulsaankopen meer te doen, schrijf dan elke gedachte aan wat je ‘nodig’ hebt op en wacht minimaal een week met het aanschaffen. Wil je besparen op boodschappen, ga dan op zoek naar vijf goede recepten met witte kool, met havermout of voor maaltijdsoepen of maak een menuplan met al het verse dat nog in je koelkast ligt voor je weer gaat winkelen. De dingen opschrijven scheelt zo veel!

Omarm een zuinig leven.

Vraag mensen wat belangrijk is en een grote kans dat een mooi huis, impulsaankopen doen of rotzooi eten niet in het rijtje staan. Toch is dat wat veel mensen doen, omdat ze hun leven laten bepalen door anderen. Door de reclame, de meneer van de bank, de influencers, de buren met hun grotere auto of de nieuwslezer.

Overboord daarmee! De hele mensheid heeft honderdduizenden jaren geleefd met bijna niets aan luxe. Ik houd van hete koffie, mijn warme bed en het gemak van koken op gas maar het zijn wel dingen waarvan we moeten beseffen dat het extreme luxe is en dat alles wat we toevoegen bovenop hetgeen dat we nodig hebben, overbodig is en vaak zelfs tegen ons werkt.

Hoeveel van ons zijn echt blij, ’s ochtends verplicht in de file naar kantoor om voor die mooier tweeondereenkappert te werken, de komende dertig jaar? Dromen we niet vaak van een heel ander leven? Is het leven in een simpel vakantiehuisje niet heerlijk vanwege de afwezigheid van al het overbodige en de focus op de belangrijke dingen zoals onze geliefden en de natuur? Waarom ontvluchten veel mensen als het even kan het huis waar ze heel het jaar dubbel voor liggen om in een tent of caravan te gaan zitten?

Hoe minder je hebt dat je tegenhoudt om te leven zoals je wil, hoe beter. Of dat nu gaat om de mensen met verkeerde verwachtingen van je, je aanbiedingenshopverslaving, al die overbodige rotzooi die lurkt in de kasten, de zolders en andere verborgen (of niet zo verborgen) ruimtes van je huis….

Iets is zo belangrijk als je het zelf wil maken. We hebben geleerd dat we een bepaald ideaal moeten nastreven, maar voor wie? Ben jij het die er echt gelukkig van wordt of ben je vooral een melkkoe voor je werkgever, de bank, de creditkaartmaatschappij, de appie, de wehkamp en de bol.com, de belastingdienst, de overheid, de data-miners en de leasemaatschappij?

Zuinig leven is niet je centjes uitknijpen en knieperig leven om zo veel mogelijk geld op de bank te kunnen zetten. Althans, niet voor mij. Het is een manier om te kunnen leven die bij ons past. Om aandacht te kunnen geven aan mijn kinderen, de dingen die we leuk vinden, om vrij te zijn van een groot deel van de ketens van de moderne maatschappij.

Zoals ik las: het gaat er niet om om het goedkoopste wasmiddel te vinden, maar om het zelf te maken voor de helft van die prijs en daarbij trots te zijn dat de mensen van Procor & Gamble in elk geval niet van jouw centen in hun vakantiehuizen op Santorini zitten.

Liever versleten beddengoed dan geen tijd om gewoon eens een kop thee te drinken en voor me uit te kijken. Liever kale havermout (met zoutJ) bij het ontbijt dan ’s avonds gebeld worden door een chef die nog wat van je wil. Liever mijn kinderen door de week elke dag zien dan in het weekend ter compensatie naar de dierentuin te moeten. Liever twintig kledingstukken die ik graag draag dan de eeuwige zoektocht naar de items die mijn 200-stuks tellende garderobe eindelijk echt compleet maken. Liever op het eigen balkon met een zelfgemaakt biertje dan een van zeven keer zo duur op een terras. Liever vogels kijken dan de nieuwste ‘blockbuster’.

Enzovoort.

Kippenenhok, ut på tur, gratis hout etc.

Ik was moe gisterenavond. Heel de dag zijn we bezig geweest met van alles en nog wat. Het kippenhok staat een heel eind in elkaar, het is nu nog een kwestie van afwerken en oh ja, 500 dakpannen erop leggen. En kippen en – of kwartels! Ik heb het gras onkruid en mos gemaaid en het begint er goed uit te zien. Alleen om het kippenhok heen is het nog enigszins een chaos maar ik verheug me erop als straks alle rommel weg is en het huisje netjes in de witte verf staat met wat bloembakken aan het balkon. Het zal er zo ‘sjarmerende’ uitzien!

De eerste dag ‘alleen’ thuis… Het was zalig. Ik heb het huis netjes gemaakt (en dat bleef zo) en ben toen gaan wandelen in het bos. Ik zag een jonge specht en twee raven. Ik heb wat foto’s gemaakt, hieronder.

Lijsterbessen-gelei recept

’s Avonds ging ik met de kinderen nog een keer het bos in om bosbessen, rozebottels en lijsterbessen te plukken. De man was op een feestje van zijn werk en pas tegen middernacht thuis. Het was schitterend in het bos, maar de muggen en teken iets te nadrukkelijk aanwezig.

Vandaag moeten we nog een rondje maken en genoeg lijsterbessen plukken om gelei te maken. Ik heb geen Nederlands recept voor lijsterbesgelei kunnen vinden dus ik heb voor wie dat ook wil proberen, een slechte google-translate. (je moet het sap vijf minuten laten koken en het sap afmeten en aan de hand daarvan bepalen hoe veel suiker je moet gebruiken) dat is om een vreemde reden slecht vertaald)

Gratis hout

Ik neem nu elke keer als ik het bos in ga (eigenlijk als ik het bos uitkom, anders is het nogal een gesjouw) berkenstammen mee. Het bos wordt ‘uitgedund’ en de berken die het moeten ontgelden, laten ze liggen. Dat is prachtig hout voor in de kachel wat ik alleen maar even op maat hoef te zagen en te kloven. Gratis!

Het is prachtig te zien hoe snel het bos zich herstelt. Deze plek is drie of vier jaar geleden volledig kaal gekapt. Niet de hoge bomen, maar waar de lagere begroeiing staat. De berken en sparren en zelfs varens zijn al flink hoger dan ik.

Kijk de zwaluwen. Je kan niet zo goed zien hoe veel het er echt zijn, maar gisteren waren het er honderden. Ze zitten twee rijen dik op de electriciteitskabels, die ongeveer tot onder aan de brug lopen. Vanmorgen vroeg waren er maar een paar, dit is van gisteren. Ja, dat maakt me echt heel blij. Net als de mussenfamilie die zich klem vreet aan de zaden van het komkommerkruid. Als ik de deur opendoe hoor ik bijna standaard een geruis van de familie die zich uit de voeten maakt, hoewel als ik eenmaal buiten zit, ze zich weinig van mijn aanwezigheid aantrekken.

Het loopt tegen achten, de kinderen komen straks beneden. Ik ga de vaatwasser uitruimen en koffie klaarzetten 🙂

Dingen die ik niet meer koop.

Dingen niet nodig hebben is fijn. Er is zo veel dat ik niet (meer) koop en ik heb geloof ik wel eens een overzicht gemaakt met van wat dingen maar och… het is leuk om te lezen bij anderen en om te schrijven. In de loop der tijd is er zo veel overbodig gebleken en soms kostte het me een paar jaar om er vanaf te komen en soms deed ik iets weg om het later opnieuw te kopen (foundation, nagellak) maar uiteindelijk besefte ik dat in de meeste gevallen het leven simpeler, makkelijker en aangenamer was zonder.

Dus, wat ik niet meer koop. Als minimalist, enzo.

Nagellak. Dat is dus iets dat me moeite kostte. Ik weet het, niemand geeft een zier om wat ik op mijn nagels smeer maar het duurde even voordat ik dat zelf ook niet meer deed. Mooie lichtroze, of juist stikruige zwarte of donkerpaarse lak, het is wel net de finishing touch. Tot er een stukje afgaat na een dag of twee en de boel weer eraf of opnieuw moet… Ik laat mijn nagels nu al een hele tijd voor wat te zijn, ik houd ze netjes en dat is het.

Parfum. Vroeger vond ik het heerlijk. Rode Poison van Dior was mijn favoriet. Daarna heb ik nog een tijd Always Red van Elizabeth Arden gedragen. Tot ik dat niet meer deed. De nadelen van parfum wegen toch wel zwaarder dan de voordelen. Hormoonverstorend, slecht voor het milieu etc. Jammer, maar helaas. Soms smeer ik een beetje lavendelolie, gemengd met amandelolie maar ik heb geen behoefte meer aan parfum.

CD’s. We hebben nog wel een cd-speler maar cd’s kopen we heel zelden. Meestal gebruiken we de bluetooth speaker en spotify, hoe veel beter een cd op een goede speler en fijne versterkers ook klinkt. Helaas mogen de cd’s ook echt niet weg, hoewel we al een keer bijna de helft hebben ontrommeld wegens ‘draaien we toch nooit meer’.

Toegangskaartjes. We hadden eens abonnementen op de dierentuin en badeland maar ik kan er niet meer tegen, al die beestjes in hokken. Het was leuk voor de kinderen maar die vinden nu ook dat het zielig is en dat we de dieren beter vrij kunnen laten 😉 Vinden ze leuk in Kristiansand, krokodillen in de Otra. Er is een uil, die zit daar maar. Te zitten. Mijn hart breekt ervan. Verder is hier alles of idioot duur, of gesloten, of veel te druk. Als we iets leuks willen doen nemen we wel een paar houtblokken mee en gaan we worstjes roosteren in het bos.

Tampons. Want wasbare tampons en ja dat is een ding en ja, die functioneren ook in het geval van bloedbaden. Ze zijn van imse vimse  en het is een fijn idee dat ik nooit zonder zal komen te zitten en ze nooit meer hoef te kopen.

Foundation. Het is mooi hoor, een effen laagje over mijn gezicht. Vlekjes weg, alles egal maar mijn huid is licht en misschien verander ik daarom geregeld van kleur maar een foundation die past bij mijn huidskleur heb ik een maand ofzo. Een keer in de felle zon en het is niet meer dezelfde kleur. En als mijn gezicht een andere kleur heeft dan de rest van mijn lijf, is dat ook geen gezicht. Letterlijk. Dus, ook dat is overboord.

Wasverzachter. Chemische rommel, chemische lucht. Als je het niet gewend bent, is het zo vreselijk sterk. Ik ruik vaak kinderen die hier geweest zijn en wiens moeder nogal een enthousiast gebruikster is (of vader, als we modern en geëmancipeerd enzo willen zijn), een half uur na hun vertrek nog steeds. Het is letterlijk nergens goed voor.

Douchegel. Want zeep. Scheerschuim. Want zeep.

Mobiele data. Voor 39 nok per maand kan ik anderhalf uur in de telefoon praten met iemand in Noorwegen en daar kom ik echt nooit aan dus dat is meer dan genoeg.

Apps. Want smartphone is in onbruik, ik heb geen tablet en je schijnt voor een laptop ook apps te kunnen kopen maar behalve typen en surfen doe ik niets met de laptop. Ik begrijp de behoefte van mensen ook niet om zich constant te monitoren met smartwatches en stappentellers etc. Als ik wil lopen ga ik lopen, als ik ’s ochtends moe wakker word hoef ik niet mijn slaap-app te raadplegen om te weten dat ik niet optimaal uitgerust ben. En zeker ga ik niet betalen voor een app.

Pennen. Ik heb een vulpen en een balpen, allebei zijn ze hervulbaar dus op vulling na, hoef ik nooit een zak met 10 bic’s te kopen en er 9 kwijt te raken in de eerste drie dagen dat ik ze heb.

Handtassen. Ik heb drie jaar geleden een mooi exemplaar gekocht bij Nicola Jane op etsy, een handgemaakte, zeer afgeprijsde die er nog als nieuw uit ziet. Ik gebruik hem niet veel meer dus ik weet niet of deze blijft, maar dit was de laatste tas die ik kocht.

Sieraden. Ik heb mijn twee ringen en ketting met zwarte roos die ik van de man kreeg alsmede mijn horloge altijd aan en dat is het. Ik heb een piepklein zakje met wat nostalgische sieraden die ooit van mijn dochters worden maar verder niet. De meeste sieraden, hoe prachtig ik ze ze ook vind, irriteren me al snel. Ringen, armbanden, kettingen… en wat niet irriteert (piercings) daar ben ik –how convenient- allergisch voor geworden.

Haarstylingspul. Ik was mijn haar en laat het drogen in de lucht. Eens in de maand zet ik het in de henna. Ik heb geen føhn, eens in de zoveel tijd koop ik een dik elastiek voor als ik mijn haar niet los wil dragen en verder doe ik er niets mee. Ik ben geen mens voor een kapsel dat onderhouden moet worden, speldjes en doekjes irriteren me en met stylingspullen heb ik geen idee wat ik er mee zou moeten en ik wil het ook niet weten.

Oogschaduw. Zo jaren 80. Ik gebruikte lang een zilveren oogschaduw, tot dat me ook niet meer paste, vond ik. Nu gebruik ik mascara en soms eyeliner. Lekker simpel.

Theetjes’. Ik vind het idee van thee altijd veel leuker dan thee drinken. Het enige dat ik graag drink is losse earl grey. Voor de kinderen heb ik wat cafeïnevrije varianten voor ’s avonds maar ik ben gestopt met het idee dat ik als ik maar leuke thee koop, ik thee ga drinken. Ik houd meer van de atmosfeer en het van thee, dan van thee zelf.

Tijdschriften. Ik kan me echt niet herinneren wanneer ik voor het laatst er eentje las, laat staan dat ik er eentje kocht. Ik krijg de ‘Vår fuglefauna’ van de Noorse vogelbescherming. Dat dan weer wel.

Dingen voor aan de muur. Soms vind ik iets echt intens leuk en wil ik het hebben-hebben, maar als ik even wacht verdwijnt die zin als sneeuw voor de zon. Ik heb een metalen keltische levensboom en een metalen tak met vogeltjes en dat is het enige dat er aan de muur hangt. Ik heb anderhalf jaar geleden twee mooie zwart-wit afbeeldingen gekocht, een met een hert en een met een baby-uiltje. Ik kan ze nog niet wegdoen maar ik heb ook geen zin om er grote lijsten voor te kopen. Dat bedoel ik: alles wat ik koop, ben ik toch vroeg of laat zat, so why bother at all….

Eten buiten de deur. Afgezien van een ijsje bij de ijskiosk, eten we nooit ergens anders dan thuis. Heel soms bij vrienden maar nooit wordt ons eten door iemand die daarvoor betaald wordt, geserveerd. Ik zie de lol niet van wachten op eten dat ik zelf beter maak voor een tiende van de prijs, geveinsde vriendelijkheid van bediening, wachten op een vergeten vork etc. Ik vind het leuk als mensen bij ons komen eten, gezellig en ik geef iedereen het beste dat we hebben maar zelf naar een restaurant gaan is aan mij niet besteed.

Kinderspeelgoed. De kinderen krijgen van mijn ouders zo nu en dan wat opgestuurd. Meestal stiften, knutselspullen of ze mogen iets uitzoeken zoals een spelletje voor de nintendo maar groot speelgoed kopen we niet. Althans, geen poppenhuizen, barbiecampers, schietgeweren, waterpistolen en zulks. Ze hebben wel een (gratis) speelhuisje gekregen en de man heeft een opblaasboot met een klein motortje op de kop getikt voor de oudste twee maar dat is anders 😉 In elk geval kunnen ze daarmee zelf verzinnen wat ze doen, of ze  kunnen zelf de scherenkust ontdekken vanaf het water, hoe tof is dat.

Wegwerpdingen. En dingen in een enkele verpakking. Scheermessen, doekjes, per 1 verpakte snacks… al die dingen waar je tussen een paar seconden tot een paar uur mee doet waarna je het weg moet doen. Ik heb een Hydroflask voor iedereen een, die altijd mee gaat en soms de tegenwoordigheid van geest om een doekje mee te nemen dat we nat kunnen maken in het geval van kleefhanden.

Gadgets. Ik heb een simpele nokia om te bellen en gebruik de smartphone alleen voor dingen die anders veel gedoe zouden zijn, zoals een document doormailen naar iemand bijvoorbeeld. Mijn kindle van drie jaar oud doet het nog prima en het scheelt me tonnen aan papier dat ik die gebruik. Verder doe ik niet aan handige dingen met internetverbinding, of electronische dingen, op het meest gebruikelijke na.

Creditcard. Hier hebben we een visa debitcard, die we gebruiken als we niet cash betalen. Geen credit, ik heb een hekel aan dingen verschuldigd zijn.

Televisie. We hebben een scherm voor de spelcomputer, geen televisie. Ik kijk geen msm, al 12 jaar niet meer. Films kijken we op de laptop.

Speciale kleding voor gelegenheden. Want er zijn niet zo veel gelegenheden, is het wel? 😉 Maar ook daarvoor deed ik al genoeg moeite ze te vermijden. Ik heb een zwarte knielange jurk van stevige stof met een kanten randje die ik kan gebruiken als ik onverhoopt ergens netjes zou moeten verschijnen maar die is ook al jaren onderdeel van mijn capsule wardrobe.

Workout spullen. Ik heb een kettlebell, die ik al lang niet meer heb aangeraakt overigens. Ik ga liever wandelen dan rennen. Soms til ik zware dingen en ik ben bijna altijd wel in beweging, in de tuin of in huis of boodschappen doen voor zes mensen of… Maar aan sport doe ik niet. Als ik dat zou willen trek ik een legging en een groot t-shirt van de man aan en ben ik goed om te gaan. Ik koop niet eerst een yogamat, twee paar schoenen, een top en een hartslagmeter als ik bedenk dat ik eens iets ‘sportiefs’ zou moeten doen.

Giftige cosmetica. Het is zo gekocht, die leuke oogschaduw of lippenstift maar niet zelden komt het uit China, vol met wie weet wat, en ook gemaakt in Europa is geen garantie voor een gifvrije maquillage. Op ewg.org kan je checken wat er in je sminke zit en of het verdacht wordt van vreemde ‘bijwerkingen’. Onthullend, in veel gevallen. Ik houd het bij dr. Hauschka op mijn ogen en Paese voor andere dingen. Verder gebruik ik simpele zeep en shampoo zonder rommel en olie om te smeren.

Sjemiese schoonmaakspullen. Want als je je huis enigszins schoon houdt, hoef je nooit naar chemische rommel te grijpen.

Wijn en bier. Althans, niet kant en klaar. Want 3 x zo duur in het geval van bier, en van wijn nog ernstiger. We betalen genoeg skatt, bedankt.

Bloemen en planten. Ik kocht soms een bos witte tulpen, als ze niet meer dan 30 kr kosten maar ik ben al in geen tijden bij de kea geweest, de enige plek waar ze enigszins betaalbaar groen hebben. Mijn planten overleven meestal de winter niet, wegens te koud en te donker denk ik. Alleen de zamioculas doet het als een gek dus die blijft, zo lang ie het doet.

Laptop. Mijn laptop overleed vorig jaar ofzo. Sindsdien doen de man en ik samen met eentje. Dat betekent dat ik ’s avonds, als de kinderen op bed liggen geen stukjes kan typen over het algemeen, maar och… Ik heb geen zin in om veel geld uit te geven aan iets dat over een paar jaar ook weer kapot is. Het gaat prima zo.

En zo is er nog veel meer. Het leven is makkelijker als je heel veel dingen kan laten voor wat ze zijn.

Meer echte eenvoud, een ijsje en koopstop.

Dit weekend haalde de man de laatste delen van het kippenhok op. Het is ZO vreselijk veel hout! 😀 Maar hij heeft deze week twee dagen vrij, dus hopelijk kunnen we het in elk geval klaarmaken voor een aantal kippen.

De kinderen zet ik vandaag aan het werk om uit alle planken spijkers te verwijderen. Het kinderspeelhuisje staat in elk geval wel opgebouwd en in elkaar en is klaar om geverfd te worden. Er moeten een nieuwe veranda (met planken die we nog hebben) en dakbedekking op en dan kunnen de kinderen er in wonen spelen.

Gisteren gingen we voor de laatste keer om een ijsje in Brekkestø voor de kinderen. Qua laatste weekend van de vakantie ofzo. Het was heel de weg nogal dreigend maar uiteindelijk was het toch aangenaam weer. Wel zijn er heel de tijd de meest onverwachte onweers- en regenbuien. Mooi, maar wel onpraktisch als je buiten aan het klussen bent.

Ik lees nu een geweldig boek over een stel dat een off grid huisje met heel veel grond koopt vlakbij de Pyreneeën. Het doet me altijd goed om voorbeelden uit het echte leven te lezen waarin mensen met veel minder leven en het ook goed hebben. Het is een paar maanden gelegen gepubliceerd en geschreven ten tijde van Brexit en C., dus het voelt niet als een document uit een wereld die niet meer bestaat.

From now on their lives would be simple, pared back to the basics, but they found that an off-grid lifestyle was by no means an uncomfortable experience. Responsibilities didn’t disappear but they changed, becoming less onerous. There was more time to think, and to appreciate the natural world around them. Living in such rural isolation, each day brought something new to marvel at: deer browsing in the field at dusk, salamanders on the doorstep, owls calling by night.

Het klinkt heerlijk. Ik verlang ook steeds meer naar echte eenvoud. Ik vraag me af waarom ik nog spullen houd die ik misschien 10% of minder van de tijd gebruik. Natuurlijk, in sommige gevallen is dat uiterst handig. Een trechter, mijn grote rugzak of bijl gebruik ik niet dagelijks en in sommige gevallen gebruik ik dingen maanden achter elkaar niet, tot ik ze wel nodig heb maar er is nog genoeg dat ik nooit echt nodig-nodig heb en waar ik geen aandacht meer aan wil besteden.

Mijn houding ten opzichte van de spullen verandert. De dingen zijn nog even nuttig, of nutteloos als een maand geleden, maar ik vraag me af of ze nog een plek hebben in mijn leven. Het is niet meer: is dit nuttig in de zin van handig of mooi maar meer van: zou ik dit meenemen als ik nu naar mijn droomhuis (een klein cottage of houten huisje midden in het bos) zou verhuizen?

Het antwoord is verrassend vaak negatief. Hoewel ‘nee’ betekent dat ik het met een gerust hart weg kan doen, dus eigenlijk positief 🙂

Wat er weg ging? Glazen, dunne kanten gordijnen (ik heb dikke witte katoenen om de warmte nu, tocht en inkijk straks daadwerkelijk buiten te houden), een deel knutselspullen zoals porseleinverf, voor 80% opgebruikte stickervellen), de ehbo-koffer (alles was tot 2012 goed, ik kocht een compacter en evengoed uitgerust exemplaar), kleding en nog meer kleding, donkere lippenstift (het doet me ouder lijken dan ik ben), rommel uit de koelkast (toch fijn dat mijn zoon een pak melk met de dop er niet goed op bovenin legde), kinderboeken die we ook bij de bieb of online kunnen lezen (ik houd de ‘klassiekers’), textiel en kussens, een houten kist, blikjes, ladeverdelers (er is niets meer te verdelen), cupcakevormen, de manden van mijn draadmandstatief (het ding zakte door zijn hoeven onder het gigantische gewicht van crackers, een paar pakken muesli en wat zakjes met noten en gedroogd fruit), een kast, nog een kast (want niets meer om erin te zetten), bakblikken (ik bak toch meestal in pannen of ovenschaal) en nog wat losse dingetjes.

Een boot zinkt niet door het water om hem heen maar door het water dat erin is. En de beste manier om te blijven drijven is door overbodige ballast overboord te gooien.

bron: https://www.enkiquotes.com/three-men-in-a-boat-quotes.html

Altijd als ik bedenk wat het belangrijkste, het enige ,in mijn leven is, verwondert het me dat het lijstje zo vreselijk kort is. Zo eenvoudig. Gezin, dak boven ons hoofd, te eten, hout voor in de kachel.

Natuurlijk zijn sommige dingen handige hulpmiddelen en zijn er dingen voor het leuk maar belangrijk, zijn ze geenszins. Dus waarom zou ik ze meer aandacht geven dan strikt noodzakelijk?

En dat weet ik al langer, daarom leven we zoals we leven. De contrasten tussen noodzakelijk en niet noodzakelijk zijn alleen nog scherper aan het worden, de laatste tijd.

Ik kan van alles bewaren voor ooit, vanwege de situatie in de wereld. Maar zoals Thoreau zei:

“It is desirable that a man live in all respects so simply and preparedly that if an enemy take the town... he can walk out the gate empty-handed and without anxiety.”

Vasthouden aan dingen zonder specifiek voor de onvoorziene toekomst is naar mijn idee nog altijd nutteloos. Er zijn nuttige dingen voor ‘stel dat’. Een waterfilter, een fluitketel, een gaskacheltje. Er zijn nutteloze dingen voor ‘stel dat’. 40 handdoeken, een paar knellende schoenen en lekkende snelkookpan op zolder.

En er zijn dingen die gewoonweg overbodig zijn. Dingen waar we absoluut wel iets aan zouden kunnen hebben, maar die niet van pas komen als je wil dat absolute eenvoud je levenshouding is. Dingen waar je zonder enige moeite zonder kan.

Is het niet zonde? Nee. Ik ben niet van plan ze terug te kopen en het zijn dingen die het afgelopen jaar hun nutteloosheid wel bewezen hebben. Niet omdat ik ze nooit gebruikte maar omdat ik prima zonder kan.

Vanaf nu hebben we weer (heerlijk) een koopstop en kopen we niets anders dan het strikt noodzakelijke. Groenten bij de groentenboer, vlees van boeren uit de buurt, bulkgoederen bij de toko of de biologische bezorger en zo min mogelijk bij de supermarkt. Andere winkels, fysiek of online, laten we fijn voor wat ze zijn. De kringloop bezoek ik alleen nog bij de achteringang, om dingen te doneren. Kringloopwinkelen is uiteindelijk in 90% van de gevallen, ook compleet nutteloze consumptie.

De tijden waarin ik winkels en dingen kopen zo goed als helemaal kan vermijden, zijn de tijden waarin ik me ook het beste voel. Het meest kalm. Relaxed. Door links te laten liggen wat we niet nodig hebben worden we alleen maar sterker en onafhankelijker.

En nu ga ik fijn een stukje in zee zwemmen!

Stroomprijzen keer vijf ofzo.

Nu vind ik het niet leuk om te klagen hoe duur alles wordt terwijl het inkomen niet echt mee stijft, maar alles toedekken met de mantel van ‘we hebben het toch nog goed’ is ook niet alles. Het gaat met alles de verkeerde kant op en de stroomrekening is geen uitzondering.

Hier betaal je stroom per maand, op basis van wat je gebruikt en wat de stroom kost op dat moment. Er zijn verschillende soorten contracten, sommigen met een vaste prijs en anderen met een variabele prijs. Stroom is goedkoper bij aanbieders van windenergie, maar die gun ik geen cent. In juni is de stroomrekening aangenaam laag, in januari hebben veel mensen de ‘januari-shock’.

Noren zijn grootverbruikers. Bij veel mensen staat de vloerverwarming van bad en badkamer heel de dag op 23 en in veel huizen is het zo warm dat ik er letterlijk niet lekker van word, zeker bij vloerverwarming. Wij hebben het stroomverbruik van een kleine flat en dat is bijzonder aangezien we met zes man in een flink huis aan de bijna altijd tochtige en koude kust wonen.

Dit waren de stroomprijzen vorig jaar.

De prijzen gingen van 1 øre in juni tot zo’n 30 øre in januari per kWh. En toen bedachten ze: laten we onze stroom delen met de rest van Europa. Of, de stroom van Zuid Noorwegen, want in de rest van Noorwegen zijn de prijzen een stuk minder achterlijk. Dat gaat via de Nordlink kabel van Zuid Noorwegen naar Duitsland, die sinds maart in gebruik is. Zo kan Duitsland met de Noorse groene stroom, mooi zijn klimaatdoelen behalen enzo.

Ondertussen was de stroomprijs hier gisteren 15 maal hoger dan in augustus vorig jaar. Gelukkig hebben we een hybride auto waarmee de man naar zijn werk rijdt, want het is bijna goedkoper om benzine te rijden dan op stroom!

Je kan zien wat er gebeurt met stroomprijzen in de winter ten opzichte van de stroomprijzen in de zomer. Erna, de Noorse Mark R., heeft ‘hogere, maar stabielere stroomprijzen’ beloofd. Nu is natuurlijk altijd het negatieve deel waar en het positieve een leugen, of iets dat later alsnog in stapjes teruggeschroefd wordt, dus we gaan het wel zien.
Ik verwacht niet dat de prijs lekker stabiel op de 80 øre blijft. En stabiel is misschien ook een slechts drie maal in plaats van zes maal zo hoge stroomprijs in januari dan in juni.

Deze prijs is uiteraard de kale prijs, waar nog ongeveer het dubbele bijkomt aan nethuur, vastrecht en hoe het allemaal heet.

Natuurlijk zijn er veel manieren om de stroomrekening omlaag te brengen, die in je eentje prima te doen zijn maar die met zes personen in huis een dagtaak op zich worden en laten we eerlijk wezen: ik heb betere, leukere en nuttigere dingen te doen.

Wat ik wel doe:

  • Ik kocht een gaskachel voor de erg koude dagen. Die kan ik gebruiken om de keuken op te warmen. We zitten sowieso eigenlijk altijd in de keuken, behalve als de man thuis is. Een complete woonkamer opwarmen (waarbij de keuken nooit ook echt lekker warm wordt) is wat minder effectief dan een veel kleinere keuken opwarmen met de schuifdeur naar de woonkamer dicht.
    We hebben wel een stoffige electrische kachel hier hangen, maar die kosten meer dan ze opleveren en die gebruiken we alleen als het Echt Koud is.
  • Geen verwarming boven. Zelfs toen de temperaturen onder de -10 gingen deze winter, gebruikten we geen kachels daar. Wel fleecedekens van ikea, dubbelgevouwen in bed onder het dekbed, en kruiken.
  • Al die standaard dingen van kouder wassen (wassen met koud water gaat prima voor niet vieze dingen), de droger niet gebruiken en de was drogen aan een rekje met de luchtontvochtiger erbij….
  • De vaatwasser minder gebruiken. Vaak was ik overdag gewoon af en ’s avonds doe ik de dingen in de vaatwasser, tot hij de volgende dag vol staat en dan gaat ie aan. Sowieso is het niet slim om grote dingen erin te wassen. Ik merk echt wel verschil in het stroomverbruik als ik alles met de hand afwas, of alles met de vaatwasser. Nu was ik ook wel zuinig af 🙂 Het enige irritante is altijd de vaat op het aanrecht maar meestal bewaar ik het in de vaatwasser tot ik het afwas, en eens in de zoveel tijd zet ik hem op koud spoelen om ‘m fris te houden.
  • Koken op gas deden we al. Vorige week heeft de man het gaslek in het fornuis gerepareerd en nu kunnen we gewoon weer een maand doen met een gasfles, in plaats van drie weken 😀
  • De warmte van de houtkachel efficiënt gebruiken. Er kan best een pan soep op als ie aanstaat. De was kan er boven gedroogd.
  • Hout stoken. Niet per definitie goedkoop maar ik betaal liever een boer uit de buurt dan de energiemaatschappijen.
  • Eten maken dat snel klaar is. Kleinere gehaktballetjes maken, aardappels kleiner snijden…. Koken met de deksels op de pannen.
  • De slowcooker gebruiken als ik eten wil maken dat totaal niet snel klaar is. Die gebruikt nauwelijks energie, zeker niet op de ‘lage’ stand. Je kan er ook lasagne in maken, bijvoorbeeld. Niet helemaal ideaal, maar zeker eetbaar.
  • Dikkere gordijnen. Ik heb in de keuken normaal geen gordijnen, of dunne kanten exemplaren maar nu hangen er dikke katoenen exemplaren. Ik vind gordijnen altijd enigszins benauwend, ik houd van licht en naar buiten kunnen kijken maar vooruit.
  • De kinderen slaan als ze om de vijf minuten kijken of er al iets eetbaars (echt eetbaars) gegroeid is in de koelkast. En dan ook niet even snel he. Waarom doen ze dat! Onzin.
  • Douchen. Oh oh. Ik douche niet zo vaak. Ik ga wel in zee en dan spoel ik me af met de tuinslang maar dat is vooral omdat ik een bikkel ben. Wassen doe ik uiteraard wel, ’s ochtends en ’s avonds. Alleen hoef ik daarvoor, vind ik, geen kwartier onder heet water te staan want zo vies word ik allemaal niet.
  • Soms was ik mijn haar onder de kraan. De man doucht elke dag als hij gewerkt heeft. Langer dan ik. Met veel water. Maar hij is vijf dagen per week van 7 tot pakweg half 5 bezig voor zijn werk en dan is klagen over een paar minuutjes langer douchen dan naar mijn idee nodig, een ideale manier om het niet gezelliger te maken. De kinderen stuur ik er wel na een minuut of vijf uit. Ze douchen twee keer per week ofzo.
  • De router gaat eruit, overdag geregeld en als wij gaan slapen sowieso.
  • Ik heb een telefoon die in het jaar dat ik hem heb, misschien 20 keer is opgeladen. In een uurtje of twee.
  • En: lichaam warm houden. Duh! Veel efficienter dan de hele buitenomgeving opwarmen.
    Ik heb een aantal nekwarmers (buffs) van fleece, ik kan niet tegen een koude nek. En tegen koude polsen. Voor de hele familie kocht ik afgeprijsde sloffen, van 700 voor 69 kronen. Verder: wollen sokken. Ik heb ze o.a. van Darn Tough voor man en mij en van de supermarkt uit de uitverkoop en van het merk Safa voor de kinderen. (deze)

Ik ben vast nog dingen vergeten. Oh ja, ik heb geen tv, magnetron, føhn, tablet, dvd-speler, smartwhatever, schotelantenne, robotstofzuiger, electrische deken, airco, momenteel geen ligbad (althans niet met afvoer), geen tweede koelkast en wat voor andere gekke dingen mensen tegenwoordig allemaal nog meer nodig menen te hebben.

Wat een boel moeite om de stroomrekening even hoog te houden als ie was eigenlijk he?

De bevrijding van een minimalistisch (zuinig, eenvoudiger) leven.

Een zuinig, minimalistisch en eenvoudiger leven is een bevrijding ten opzichte van een leven gevuld met het streven naar meer bezit, meer status, meer productiviteit en meer geld. Ik zal niet beweren dat consumptie per definitie slecht is of dat het verkeerd is om af en toe iets moois te willen en te kopen. Door te leven met minder ben ik juist goede dingen van mooie kwaliteit extra gaan waarderen en vond ik juist de kledingstijl die bij mij past, bijvoorbeeld. Maar: genoeg is genoeg.

Leven op je eigen voorwaarden

Mensen denken soms dat het enorm beklemmend is om te leven met minder. Om minder te kopen, minder te moeten, minder te reizen. ‘Je moet wel van het leven blijven genieten’. Niet iedereen is hetzelfde, mijn ideale leven is een ander zijn nachtmerrie en vice versa maar ik kan oprecht zeggen dat mijn leven sinds ik anders ben gaan leven, alleen maar mooier is geworden. We hebben een leven in een prachtig land, we kunnen het ons veroorloven te leven van een inkomen, ik kan thuis zijn voor mijn kinderen en we hebben tijd voor elkaar en wat we belangrijk vinden.

Meer geld, meer tijd over

Omdat we veel minder kopen, hebben we tijd over. Iets kopen kost geld en geld is tijd. Tijd die besteed is om dat geld te verdienen. Maar dat niet alleen. Het kost tijd om iets te willen, om dingen te vergelijken, te obsederen over dingen die je nog niet hebt, erover te praten, uit te zoeken, naar de winkel te rijden of het bestellen, het uitpakken, het afval weggooien, het ding onderhouden, gebruiken, schoonmaken, opslaan, er accessoires en schoonmaakspullen voor kopen, het repareren, klagen bij de klantenservice als het ding na x tijd in elkaar zakt, ergernis en uiteindelijk moet het verkocht, weggegooid, gerecycled of geretourneerd.

Het kost geld. Je ‘verdient’ geen 3500 euro. Je echte inkomen is wat je overhoudt als je al je kosten om te werken aftrekt van je nettoloon. De afschrijving, benzine en sneller nodig zijnde reparaties aan je auto. Het onbetaalde overwerk. De kinderopvang. De gemaksmaaltijden. Je nette kleding. De lunches in de kantine. Dan verdien je opeens misschien maar 13 euro per uur en kosten die laarzen die je niet nodig hebt, anderhalve dag ploeteren.

Rust en tevredenheid

Constant dingen willen en dingen opzoeken om te willen, geeft enorm veel onrust. Scroll door Instagram, Facebook, bekijk een youtube-filmpje (I’ll put the link to Amazon in the descriptionbox below’ is echt de meest gebruikte zin in youtubefilmpjes) of surf zonder adblocker en daar heb je het: het gevoel iets te missen in je leven dat met iets materieels moet worden opgevuld. Of het nu gaat om een gezellige ouderwetse keuken vol knap gestylde kringloopmeuk of iets glimmend glanzend nieuws: dingen zal je willen en inadequaat zal je je voelen.

Ik zie mezelf als redelijk immuun voor zulke dingen maar toch merk ik dat ik dat niet altijd ben. Niet dat ik meteen naar amazon surf om me te voorzien van de mooiste minimalistische musthaves 😉 maar toch… Het vermijden van blogs, youtubekanalen en andere plekken die uitnodigen tot zulke ideeën, brengt rust en tevredenheid met wat ik heb.

Stoppen met status

Als je hebt besloten dat je zuinig of minimalistisch of eenvoudig wil leven, verdwijnt de noodzaak om je te omringen met statussymbolen. Zowel de man als ik hebben nooit die behoefte gehad maar het is iets dat ik vaak lees en hoor van mensen die hun leven op deze manier hebben veranderd: het maakt niet meer uit wat anderen denken. Als je anderen bezig ziet in hun hamsterwieltjes om het volgende nutteloze ding te bemachtigen, om indruk te maken op de buren of vrienden, dan is dat vooral lachwekkend. Onlangs zei iemand letterlijk dat ze het belangrijk vond om aan de buitenwereld te tonen dat ze het goed heeft in materieel opzicht. Naar mijn idee zijn een gezond lijf en een glimlach genoeg om te laten zien dat je het goed hebt.

Wat anderen zeggen, is bijna altijd onbelangrijk. Anderen zijn onbelangrijk, in 99.9999995% van de gevallen.

Weten dat het minder kan geeft rust

Er hoeft minder gewerkt te worden voor onze levensstandaard. Ik weet dat we, ondanks dat we simpeler leven dan de meesten, zonder pijn op nog veel dingen kunnen inleveren zonder kwaliteit van ons leven te missen. Ik zou meer kinderkleding tweedehands kunnen kopen (wat ik nu niet doe omdat ik liever weinig van goede kwaliteit heb, precies zoals ik het wil). We zouden kunnen leven zonder Netflix. Meer peulvruchten en minder vlees kunnen eten. Producten als kaas en gerookte vis laten staan. We redden ons prima toen we alleen de Golf hadden, het enige nadeel was dat we niet legaal met zijn zessen in die auto kunnen rijden dus onze actieradius als familie werd nogal beperkt. Ik zou lopend boodschappen kunnen doen. We zouden zelf vis, krabben en kreeften kunnen vangen en vaker mosselen plukken. Ik zou dingen kunnen verkopen in plaats van het weg te geven.

Ik vind dit een aangenamere gedachte dan verzinnen wat ik allemaal nog nodig heb om mijn leven ‘compleet’ te maken.

Geen ‘buyers remorse’

Ook fijn: ik heb zelden spijt van een aankoop. En ik hoef niet te liegen tegen mijn man over aankopen: ‘nee, die vond ik achter in mijn kast’ of ‘nee, ze waren maar 50 euro in de uitverkoop’ of ‘nee, gekregen van de buurvrouw’. Het is zo vervelend om geld betaald te hebben voor iets dat in de winkel zo leuk leek maar eenmaal in je huis of kast zijn glans volledig heeft verloren of totaal niet doet wat het belooft. Als je koopt wat je nodig hebt, heb je dit probleem niet meer.

Geen ruzies om geld

Er zijn geen ruzies over geld. Ook dat hebben we nooit gehad. De man koopt zo nu en dan wat voor zijn auto, als het gaat om grotere bedragen dan vraagt hij of we nog geld hebben maar verder zegt hij, zoals mijn opa over mijn oma zei: ‘jij gaat over de spijkers’. Opa klaagde altijd dat hij niet eens een pakje spijkers mocht kopen van oma. Dat mocht hij wel maar oma was inderdaad strikt met het budget: na haar dood bleken ze 20.000 euro op hun girorekening te hebben, bij elkaar gespaard van AOW en een piepklein pensioen.

Verder koop ik ’s mans kleren, zijn werkgever vergoedt zijn telefoon en werkkleding en heeft hij sowieso niet veel nodig voor een aangenaam leven, net als ik. Er is altijd geld genoeg voor wat we willen, omdat we nu eenmaal niet zo veel willen. Dat maakt het een stuk aangenamer.

Vrijheid

Ik voel me een vrij mens. Natuurlijk moet ik ook doen wat ik moet doen voor mijn gezin en doen overheden er alles aan om ons minder vrij en meer afhankelijk te maken, iets dat ik absoluut veracht maar ik ben in elk geval vrij van moeten consumeren, status op moeten houden, mijn waarde bewijzen door acht uur per dag op kantoor te zitten… De man is vrij om het werk te doen dat hij leuk vindt, in plaats van dat hij hele dagen achter een computer zit wat wellicht meer betaalt maar minder voldoening en vrijheid geeft.

We hadden het idee dat hij een dag minder kon gaan werken maar het is nu zo druk op zijn werk dat dat er voorlopig niet inzit. Maar pasgeleden hoorde ik hem zeggen dat hij veel langere dagen kon maken als hij wilde maar dat dat dan ten koste zou gaan van belangrijker zaken en toen was ik blij 🙂

Beter voor de kinderen

Het is een betere manier om op te groeien voor de kinderen. Er zijn hier zo veel kinderen die ‘alles’ krijgen. Letterlijk een stapel cadeaus onder de kerstboom van een meter hoog. Elke zaterdag een gigantische zak snoep. Hun zin. Alle aandacht zodra ze een kik geven. Ik snap dat niet maar ik denk dat het compensatie is voor het feit dat zo veel ouders hun kinderen vanaf 10 maanden in de barnehage en daarna SFO stoppen vijf dagen per week. En in de helft van de gevallen, vervolgens gaan scheiden.

Mijn kinderen zijn creatief, vindingrijk, tevreden met wat ze krijgen en heel blij met wat extra’s in plaats van dat ze verwachten dat het allemaal wordt aangerukt zodra ze erom vragen. Ze weten dat ze moeten werken voor wat ze willen en zuinig doen met wat ze hebben want eenmaal kapot, koop ik het doorgaans niet opnieuw. Mensen zeggen vaak hoe rustig en welge(tafel)manierd ze zijn en dat maakt me dan wel weer trots 🙂

Meer opties

We hebben meer keuze. Als we willen verhuizen is een huis met vijf slaapkamers natuurlijk ideaal maar het hoeft niet. Verder hebben we geen specifiek groot huis nodig. In ons huis is het toch vooral de lege ruimte die opvalt. Ik vind dat zelf heerlijk. De helft van de woonkamer wordt niet gebruikt, de kinderkamers zijn ‘leeg’, we gebruiken de kleinste van de twee badkamers, de kasten bevatten alleen het noodzakelijke… Dat is een heel verschil met minimaal 120 m2 nodig hebben voor al je spulletjes en in een soort ikea-showroom moeten wonen om al je spullen kwijt te kunnen.

We zijn niet gebonden aan een locatie, aan schulden, een huis, een hypotheek…. We zijn vrij om te doen wat we willen in meerdere opzichten. Een dag minder werken is een optie voor de man. We hebben keuzes. We zitten niet vast aan huizen, hypotheken of andere schuldeisers.

Er is meer ruimte voor belangrijker dingen. En daar gaat het uiteindelijk allemaal om. De beste dingen in het leven zijn geen dingen.