De oorlog tegen vrouwen.

Foto door Irina Iriser op Pexels.com

‘There is a war against women going on’ zeggen feministes. Of moet je ‘feministen’ zeggen tegen die groep mensen die zich als vrouw identificeert? Of als ‘mens met baarmoeder’. Of was dat nu weer gemeen tegen de mensen die zich als vrouw identificeren maar geen baarmoeder hebben? Is baarMOEDER nog wel P.C.? Argh, eerste zin en ik verdrink al in postmoderne begrippenlingo.

Het is heel zielig, want vrouwen hebben niet dezelfde rechten als mannen. Ook niet dezelfde plichten, maar daar hoor je dan weer niets over.

Omdat vrouwen beter zijn in kinderen verzorgen dan mannen, verzorgen ze vaker kinderen. Omdat ze beter zijn in zorgen, komen zorgtaken vaker op vrouwen terecht.
Allemaal vreselijk oneerlijk, we zouden mannen nog meer moeten ontmannen en eisen, met scorebord in de hand, dat ze MINSTENS de helft van deze taken op zich nemen, plus een beetje extra ter vereffening van de schuld van de afgelopen 100.000 jaar mannelijk gedrag tentoon spreiden.

Is er een ‘oorlog tegen vrouwen’? Ik denk van wel. Maar niet op de manier die feministes menen dat er gaande is. Het vreemde is dat ik in hun strijd nooit een strijd zie voor waardering van het echte vrouwelijke, maar vooral voor het mannelijke. Dat is wat ze ook willen. ‘Meer vrouwen in de politiek!’ ‘Gelijkheid!’ ‘Het recht om een slet te zijn’. Excuses-moi? Waarom dan? Nog meer van hetgeen ons hier terecht heeft doen komen… Nei takk!

Er is een ‘oorlog’ tegen vrouwelijkheid, en daardoor ook tegen masculiniteit. En daardoor tegen ons allemaal.

Vrouwen worden gedwongen om mannelijke rollen aan te nemen. De bankdirectrice heeft veel meer aanzien dan de mantelzorgende, vrijwilligerswerk doende huisvrouw, ondanks dat de eerste dingen kapot maakt en de tweede dingen repareert.

Er is geen keuze meer voor jonge vrouwen. Het is het mannelijke pad: doe een goede opleiding, krijg een goede baan, werk jezelf een slag in de rondte om je schulden te betalen, ga in competitie met iedereen om jezelf hogerop te werken en meer aanzien te vergaren en ehm… kom er op je 45e achter dat je je huwelijk hebt verkloot en je kinderen nooit echt gezien.

Kleding voor vrouwen is mannelijk. Broeken, overhemden, strakke lijnen, ernstige kleuren.

Vrouwen worden gehoord en gezien als ze zich mannelijk gedragen.

Vrouwen worden aangespoord om seksueel gedrag te vertonen dat ze kapot maakt, maar het wordt ‘empowering’ genoemd. Om mannen te ‘jagen’.

Vrouwen worden aangespoord om buitenshuis te werken omdat ze anders geen waarde hebben voor de maatschappij. Dat die waarde alleen maar in economische cijfers en belastingopbrengsten wordt behaald en verder gezinnen en daarmee de maatschappij sloopt, dat is niet van belang.

Door hoe vrouwen zijn, komt er een dubbele belasting op vrouwen.

Ondertussen worden mannen aangespoord om iets economisch te studeren, waarmee ze op kantoor terecht komen en is onderwijs voor jongens die dat niet ligt, volkomen kapot gemaakt. Hoeveel geweldig goede lassers, scheepsbouwers en electriciens zijn er niet door het afvoerputje gespoeld met de onderwijsvernieuwingen van de laatste decennia?

Deze hele ontwikkeling, zorgt ervoor dat meisjes hun vrouwelijkheid verstoppen en overschreeuwen. Een grote bek en hoerig gedrag lijkt een meisje -als je de huidige popcultuur bekijkt- meer respect te geven dan de eigen grenzen bewaken en beleefdheid.

Meisjes wordt geleerd dat (toxisch) masculien gedrag, de weg is om sterk en machtig te worden. Om gerespecteerd te worden.

Kijk naar kleine meisjes. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, ik was en ben ook geen prinsesje, maar de meesten van ons kiezen toch instinctief, voor we compleet geconditioneerd zijn, voor ‘meisjesdingen’ ook al mogen die er volgens de politiek correcte opvoeders niet meer zijn.

Maar waar beteken je het meest. Als vrouw, als man. Dat is voor je gezin en je omgeving. Niet voor je baas, niet voor je klanten maar voor je gezin en familie en de mensen om je heen.

Je kan als vrouw krachtig en sterk zijn in een jurk. Je kan zachtheid en zorgzaamheid je sterke kant laten zijn. Je kan je grenzen bewaken en je eigen pad volgen. Je kan ‘winnen’ in het leven zonder dat daar een salaris tegenover staat. Je kan ervoor kiezen om geld verdienen niet meer te associĆ«ren met onafhankelijkheid en je afvragen wat er vredesnaam zo zaligmakend zou zijn aan ‘onafhankelijkheid’.
Je kan je afvragen waarom het zo veel beter is om te moeten gehoorzamen aan je werkgever of klanten, dan thuis je eigen dingen te doen en te zorgen voor degenen die je lief zijn. De mensen voor wie je niet ‘voor jou tien anderen’ bent, maar de enige.

Word je echt gelukkig van alles weggeven aan iedereen, of aan jezelf bewaren voor een speciaal persoon?

Word je gelukkig van jezelf verwaarlozen onder het mom van bevrijding, of voel je veel beter in je vel als je jezelf mooier maakt?

Word je echt gelukkig van constant dingen moeten bereiken en onderweg zijn, of is het ook heerlijk om gewoon te kunnen zijn?

Zijn al die dingen die je denkt stom te vinden echt stom, of maken ze je diep van binnen gewoon blij? Is je guilty pleasure niet gewoon je pleasure, en vertellen die dingen iets over je echte voorkeuren? Waarom moet je die dingen wegstoppen?

Wil je echt 50-50 blijven doen met je man, hem dwingen om het halve huishouden te doen, ’s avonds overal te moe voor zijn omdat je al je goede energie besteedde aan je werk of doe je liever allebei 100% voor elkaar door je gewoon in grote lijnen bij je eigen rol te houden?

Wil je alles blijven doen en daarbij je partner in een rol dwingen die hem niet past, of kies je voor een tandje minder voor de baas en wat meer voor jezelf en je man zodat je allebei gelukkiger bent?

De meesten van ons zijn niet gemaakt voor competitie, constant doelen bereiken, de beste moeten zijn, onze kinderen achterlaten bij vreemden (als je het doet met tranen in je ogen doe je gewoon iets dat compleet tegen je natuur ingaat), voor agressiviteit en promiscuĆÆteit.

We kunnen geen vrouwen bevrijden door tweede-keus mannen te worden. Door mannelijke waarden na te streven. Door onze vrouwelijke energie in de koelkast te parkeren of erger, als zwak te bestempelen en een rol aan te nemen die ons nooit zal passen.

Dit schaadt vrouwen maar mannen net zo goed. Als we mannen de kans ontnemen om hun goede eigenschappen te tonen door hetzelfde als zij te doen, zijn ze net zo verward als veel vrouwen over wat er nu eigenlijk moet gebeuren.

En natuurlijk hebben we allemaal een mix van deze energie, de een wat meer dan het ander. Geen relatie is hetzelfde en we hebben een beetje zout nodig in een cake en iets zoets in een pittig gerecht voor balans.

Maar nu worden vrouwen gedwongen om een mannelijke rol aan te nemen, met als gevolg dat zowel mannelijke- als vrouwelijke energie verdund wordt en er alleen maar een grote berg grauwe niksigheid overblijft.

Daar pas ik voor, en ik hoop mijn dochters (en zoon!) ook.