Huishoudelijke economie.

Foto door Daniil Komov op Pexels.com

Mijn moeder zat in de vormingsklas. Het is zelfs niet heel lang geleden dat dit met de grond werd gelijk gemaakt, vermoedelijk met het oog op ‘vooruitgang’ en ‘gelijkstelling’.

Het was zo eenvoudig. Vader ging eropuit om te werken, moeder regelde de huishoudelijke zaken. En misschien was niet elke vader of moeder daar even blij mee, wat dat betreft is het fijn dat er nu een keuze is maar het probleem nu is dat iedereen de taak van vader wil en heeft en moet hebben en de taken van moeder ondergeschoven kindjes zijn, met alle rampzalige gevolgen van dien.

Veel kinderen die het ouderlijk huis verlaten, hebben geen idee hoe ze een huishouden draaiend moeten houden. Hoe je een huis schoon houdt, gezonde goedkope en makkelijke maaltijden kookt, hoe je zorgt dat je binnen en het liefst onder je stand leeft.

Dat is natuurlijk fijn voor alle kapitalistische instellingen die daarvan profiteren. Creditcardmaatschappijen, verkopers van kant-en-klaar troep, banken, winkels met leuke dingetjes waar mensen zichzelf mee verwennen.

Als je maar geld genereert (belasting betaalt) met hetgeen je doet. Maak je je huis schoon, doe je de administratie en bak je je eigen taart, dan wordt daar op neer gekeken.

‘Ambitieloos’, hoor je dan. Alsof het hebben van een gelukkig en gezond gezin, het creëren van een fijn thuis, het koken van gezonde en gevarieerde maaltijden en je financiële sh’t op orde hebben geen lovenswaardige ambities zijn en je prestaties er alleen toe doen als je ervoor betaald krijgt.

Maak je het huis voor een ander schoon, doe je voor een ander de administratie en bak je voor een ander taart, voor geld, dan ben je een onderneemster, een girlboss en prijzenswaardig simpelweg omdat je doet waar een ander te lui of te stom voor is, ondertussen de staatskas spekkend met de belastingen die je afdraagt. Wat het uiteindelijke doel natuurlijk is.

Het is belachelijk.

Op school zullen kinderen het niet leren en veel ouders zijn gewoon te druk of hebben zelf een te grote financiële en huishoudelijke puinhoop om hun kinderen iets van waarde bij te brengen.

Ik zag het aan mezelf en ik kan daar absoluut mijn moeder niet de schuld van in de schoenen schuiven, maar ik heb pas 13 jaar geleden voor het eerst een aardappel gekookt. Onze financiële situatie was niet om te huilen maar echt inzicht in onze financiële situatie kreeg ik pas toen ik me er daadwerkelijk in ging verdiepen en alles wat we ons hadden laten aanpraten, onder de loep ging leggen.

School is niet meer dan een voorbereiding op het leven als loonslaaf. De lange schooldagen, de gemeen klinkende bel, het afstraffen van jongetjes-gedrag bij jongetjes, het in de rij staat, het stil moeten zijn en doen wat de baas zegt, toestemming moeten krijgen om naar het toilet te mogen, het absolute gebrek aan persoonlijke ontwikkeling en het verbod op buiten de lijntjes kleuren… allemaal bedoeld om de kinderziel in malletje te proppen zodat ze braaf mee kunnen doen in het systeem.

Daarom maken we ze niet slimmer dan ze zijn.

Daarom vertellen we kinderen niet dat ze leningen moeten vermijden als de pest. Daarom vertellen we ze niet dat vrijheid hun grootste goed is.
Daarom vertellen we ze dat ze slagen in het leven als ze maar het hoogst mogelijke opleidingsniveau afronden.
Daarom zeggen we dat je eigen boekhouding doen, stom is, dat je huis poetsen minderwaardig werk is dat je voor veel geld uit moet besteden aan een ander.
Daarom worden studenten aangemoedigd of op zijn minst in staat gesteld om maar lekker veel te lenen, dat houdt ze netjes in het gareel als ze eenmaal gaan werken.
Daarom wordt kinderen niet geleerd hoe ze een schroevendraaier moeten vasthouden of een budget voor zichzelf moeten opstellen.

De machtigen der aarde profiteren van onze collectieve onwetendheid.

Gelukkig kunnen we dit gewoon omdraaien, en wel door te stoppen met overdadig consumeren en ontrommelen en dat kan op alle vlakken maar dat doe ik in een volgende post anders wordt het ook zo’n lang verhaal dat niemand leest.

Flauwe tips voor een minimalistisch huishouden

Foto door Pixabay op Pexels.com

Want soms heb je gewoon zin om zulke stukjes te schrijven.

Hoe houd je je huis netjes en voorkom je dat spullen wederom als vanzelf lijken te jongen?

Koop gewoon niets.

Makkelijk en toch moeilijk. Ga naar de winkel met een lijstje. Niet alleen een boodschappenlijstje maar zorg ook dat je voor jezelf en huisgenoten en voorraden een overzicht hebt met wat er nodig is. Een goed paar sokken voor 2 euro is zo ‘meegenomen’ maar als je nog tien paar hebt liggen, is het verspilling van geld en materiaal.

Stop met het volgen van media die je dingen laten kopen of die je het gevoel geven te weinig te hebben, je leven niet op orde te hebben enzovoort.

Een erin, een eruit

Als je iets wil aanschaffen, kies dan een vergelijkbaar iets, of iets in het zelfde volume, om te doneren. Wil je een nieuwe spijkerbroek? Doe er dan eentje weg. Zonde? Dan heb je de nieuwe niet nodig. Dat is natuurlijk een glibberige helling naar bingen en purgen en bingen en purgen ad infinitum dus pas op met die regel als je nog hangt aan de neiging tot overconsumptie.

Houd oppervlakken leeg

Als er hier iets op een tafel of kast ligt, ligt ie een paar uur later vol met meuk van iedereen die denkt daar wel even een boek – my little pony – boormachine – tekening – watdanook neer te kunnen leggen. Oppervlakken blijven dus leeg. De man maakt altijd overal stapels van als ie opruimt en ook die groeien exponentieel als ze niet direct worden geëlimineerd.

Ik ruim gewoon direct de dingen op die mensen achterlaten, of ik blaf spreek ze toe dat ze dat zelf moeten doen maar weg moet het. Spullen van de kinderen gaan in een grote tas (eigenlijk voor haardhout) en dat zoeken ze zelf maar lekker uit.

Heb ‘modules’.

In plaats van elke paar weken, maanden of jaren tripjes naar de opbergkastenwinkel te maken (en uiteindelijk naar de huizenboer voor nog een grotere opbergdoos met dak voor je meuk), houd je spullen onder controle door de ruimte die je ze geeft, te beperken. De cd’s in een x aantal kasten (ja, we hebben nog cd’s), niet meer kleding dan met enige tussenruimte aan een roede gehangen kan worden, niet meer schoenen dan drie paar tegelijk in gebruik, niet meer kopjes dan in de onderste helft van een keukenkastje passen of maximaal twee per gezinslid, niet meer voorraad aan shampoo etc. dan past in een schoenendoos, niet meer boeken dan zwaartekracht-verantwoord op een boekenplank of -kast passen, een lade met knutselspullen waar de spullen nog netjes ingezet en uitgehaald kunnen worden etc.

Heb een plek voor spullen ‘on hold’

Rechts bovenin een kledingkast bewaar ik spullen waar de kinderen niet meer mee spelen. Volgeschreven notitieboekjes, verjaardagscadeautjes waar niet naar omgekeken wordt en andere in onmin geraakte voormalige schatten. Als er na een paar maanden niet om gevraagd is, gaat het definitief weg.

Ik doe het zelf ook met dingen. Als er iets is dat ik eigenlijk wel maar toch ook niet weg wil doen, woont het eerst een tijdje daar, zodat ik weet hoe het voelt om het niet meer te hebben.

En een donatiedoos

Kom je dingen tegen die je niet meer nodig hebt, leg ze dan direct daarin. De legging die afzakt, de stomme vaas die je cadeau kreeg, te kleine kinderschoenen, de onpraktische wijnglazen (mijn ouders hadden een doos in de schuur staan met ‘onpraktische veel te grote wijnglazen’ erop :D) en alles waarvan je maar besluit dat het geen plek meer heeft in je leven.

Spaar dingen op

Nee, geen eekhoornbeeldjes en koelkastmagneten, maar losse dingetjes. Zwervende sokken, nachtlampjes, watzijnheteigenlijks, schijnbaarbelangrijkeonderdelenmaarwaarvan, sleutels zonder passend gat, haken, knijpers, elastiekjes etc. Zet een doos neer waar je zulke dingen in gooit. Eens in de zoveel tijd kan je hem in een keer leegmaken en alles effectief opruimen in plaats van elke keer elk dingetje op zijn plek te willen leggen.

Organiseer zo min mogelijk

Waarom organiseren als je iets kan elimineren? Enige organisatie is goed maar zorg dat je geen overbodige spullen organiseert en organiseer pas, als je hebt ontrommeld anders kan je het over een week, een maand of een jaar wederom doen.

Heb routines die bij je passen

Jezelf aanpassen aan het schema van een ander werkt niet. Ik heb een tijd flylady gedaan en in die fase van mijn leven fungeerde het goed voor mij maar later niet meer. Ik heb nog wel de ochtend- en avondroutine maar de rest van het huis doe ik als het mij uitkomt qua tijd en zin en dat is goed. Ik heb niet heel veel te onderhouden, dus dat scheelt ook.

De kinderen doen zondag hun eigen kamer en ik gebruik ongeveer 1 a 2 uur per week om de rest netjes te houden. Jezelf in een schema proppen heeft geen zin en werkt contraproductief. Kijk waar in je eigen leven de dingen opstropen en vereenvoudig die.

Elke dag wassen of eenmaal per week? Voor allebei -en iets er tussenin- is wat te zeggen dus doe wat het minste frictie oplevert.

Wees niet bang voor herhaling

Er is niets mis met het herhalen van recepten om het denkwerk te verminderen. Waarom zou je op maandag pasta, dinsdag en woensdag rijst, donderdag aardappels, vrijdag soep met tosti’s eten, bijvoorbeeld. Of je kinderen elke dag hetzelfde ontbijt geven. Mijn jongste twee eten al twee jaar lang elke dag havermout, de oudste twee brood met spiegelei.

‘Wat eten we’ is een van die lastige en dagelijks terugkerende levensvragen, dus juist daar is het fijn om het giswerk te verminderen, zodat je meer mentale capaciteit overhoudt voor andere dingen. Herhaling en routines geven juist vrijheid. Het is makkelijker spontaan en ontspannen zijn als de basis op orde is dan wanneer je om vijf uur ’s middags weeeeer loopt stressen omdat er nog niets gedaan is aan het onvermijdelijke feit dat gezinsleden straks willen eten.

Idem voor je garderobe. Waarom zou je andere dingen willen proberen als je gewoon weet wat je goed staat en wat lekker zit? Probeer het gewoon niet eens. Stijlvast zijn maakt je bovendien stijlvoller dan met alle modeflaterwinden meewaaien.

Doe het meteen

Uiteindelijk moet het toch, dus de dingen meteen uit de weg ruimen is slimmer dan je er eerst nog honderd keer, bewust of onbewust, aan te ergeren.

Denk aan jezelf als een net iemand

‘Ik ben zo slonzig’ tegen jezelf zeggen helpt niet echt om je huis onder controle te krijgen. Ik ben ook een chaoot maar ik denk aan mezelf als georganiseerd iemand. Die afspraken (note to self: OP DE JUISTE DATUM!) in haar agenda schrijft, weet waar haar pinpas gebleven is, waar de pleisters liggen in de kast en waar mensen onverwacht op de stoep kunnen staan zonder dat ze in de stress schiet om haar ontplofte huis of ongewassen gelaat.

Als je een winkel in loopt en al denkt dat het zo lastig voor je is als door de wol geverfd impulsaankoper, is het weerstaan van die gezellige kaarsen of kussentje lastiger dan wanneer je tegen jezelf zegt dat je een minimalist bent die geen miskopen doet en tevreden is met wat ze heeft.

In plaats van ‘ik ben iemand die geen nee kan zeggen tegen taart’ kan je zeggen ‘ik ben iemand die haar gezondheid boven overbodige calorieën stelt’. We worden degene die we onszelf vertellen te zijn.

Evalueer regelmatig

Ik heb soms ook het idee dat ik alleen maar achter feiten aanloop. Wat ik dan doe -als ik er eindelijk achter kom dat ik dat doe en daarom de dagen niet vloeiend verlopen- is op papier zetten wat er veel tijd kost of frustratie geeft en dat vereenvoudigen. Soms zijn het de spullen van de kinderen, soms een teveel aan spullen in mijn directe leefomgeving, een gebrek aan structuur in hectischer tijden zoals vakantie…. Als je niet weet wat er mis is los je het ook niet op, hoeveel handige tips je ook leest en hoe lang je ook door #minimalisthashtag op instagram scrolt.

Nou dat was weer nuttig he vinden jullie ook niet? Nee? Ook goed. Fijne dag!

Klein geluk voor de domestic goddess

Foto door Pela Peters op Pexels.com

Want alle huishoudelijke dingen doen met het gemoed van een donderwolk, dat heeft ook geen zin. Het is namelijk nogal een terugkerende taak, dat hele huishouden dus omdenken is veel fijner dan je er tegen verzetten of boos worden op stof, gezin of universum.

Het is hier vakantie, en voorjaar aan het worden dus dat betekent een felle zon in huis die ongenadig duidelijk maakt waar ik niet even effectief ben geweest de laatste tijd. Plus, mijn kinderen maken het er qua netheid niet beter op.

En weet je, dat geeft niets.

Ik heb wel al honderd keer op het punt gestaan om een robotstofzuiger te kopen maar ik ben principieel tegen all things IoT dus de stofzuiger blijft gewoon aan een touw in plaats van de WiFi.

Soms baal ik ervan om elke dag hetzelfde te doen…. tot ik me bedenk dat ik ook op kantoor had kunnen zitten en dan ben ik blij om thuis te zijn, de boel netjes te maken en straks in de zon te kunnen zitten met een koffie met melk zonder dat ik ook maar aan iemand verantwoording hoef af te leggen.

Tot ik heel even denk aan al die vrouwen die dolgraag zouden willen ruilen met me. Fijn huis, gezonde blije familie, zee, bos, warm stromend water, douche, electriciteit… what’s not to love? Precies.

En er zijn ook honderden kleine dingen die we kunnen doen om het huishouden doen iets aangenamer te maken, in plaats van er doorheen te crossen alsof het een complot is tegen ons persoonlijk.

Bijvoorbeeld….

’s Ochtends de slaapkamer luchten. De dekens terugslaan, lakens recht trekken, kussens opkloppen en na een half uurtje het raam weer op een kier, het dekbed netjes recht instoppen en de rommeltjes uit de slaapkamer verwijderen. Een mooi opgemaakt bed ’s avonds is ook zo heerlijk!

Een (geur)kaars en een stokje wierook aansteken, ook al is het overdag en is de kaars niet strikt noodzakelijk voor licht.

Een paar druppels fijne etherische olie op het filter van de stofzuiger druppelen. Lavendel, ylang ylang, citroengras, roos, sinaasappel… Zo fijn als het hele huis lekker ruikt.

Een doorn in het oog ontrommelen. Hier is dat de gang waar altijd spuitbussen, een scala aan boutjes en moertjes en kabelschoentjes en andere rommel ligt. Ik erger me eraan maar eigenlijk kost het me doorgaans niet meer dan vijf minuten om het op te ruimen en het plezier is groot daarna.

De gordijnen in de was doen met een lekker ruikend (natuurlijk) wasmiddel. Het voelt zo fris, de gordijnen knappen ervan op en het ruikt heerlijk daarna. Kost nauwelijks moeite (met mijn gordijnen) maar het plezier is groot.

Tussendoor even een pauze nemen. Ik ga vaak maar door als ik ergens mee bezig ben en dat is goed, maar even iets anders doen, een kop thee drinken buiten of een ommetje maken buiten geeft weer goede zin en maakt de taak in zijn algemeenheid aangenamer om te doen.

Doe een ding en maak het af voor je het volgende begint. Multitasken is zwaar ineffectief en bovendien geeft het veel minder voldoening dan een taak beginnen, uitvoeren en afmaken. Zie het als een mindfulness-oefening in plaats van rotklusje. Het zit allemaal tussen de oren….

De koelkast mooi maken: al het twijfelachtige eten eruit, van de restjes groenten een soep maken in de slowcooker, de planken afvegen of afwassen, de groentenlade opfrissen… het maakt dingen overzichtelijker, de kans op voedselverspilling wordt minder met meer overzicht en hoe veel fijner is het om overzicht te zien als we  hem openen, in plaats van eruit tuimelende pakjes uitgedroogde kaas en restjes waarover we ons schuldig voelen omdat we het niet opeten? Een schone opgeruimde koelkast voelt zo luxe, vind ik.

De theedoeken strijken. Ook niet altijd mijn hobby en vaak zat doe ik het niet, maar een mooi gestreken theedoek uit de la halen, is gewoon fijner dan een verfrommeld exemplaar vol kreukels…

De rommel opruimen die zich heeft verzameld in de loop van een dag (of van een nacht: ik ga soms naar bed in een net huis en een half uur na ik het wakker wordt, ligt er van alles… hoe gek is dat). Ik verzamel alles op een plek en vanaf daar breng ik het terug naar waar het hoort. Het voordeel: instant gratification, want al is het nog zo’n rommel, de dingen verzamelen kost nooit meer dan een paar minuten.

Ook gewoon eens op de bank gaan hangen overdag, met een boek en thee. Ik vind altijd wel iets om te doen en ben altijd wel bezig met ‘iets’…. maar dat hoeft niet altijd. Ik probeer dat nu vaker te doen…

Het huishoudelijk advies van mijn man aannemen: als de zon schijnt ga je niet overal poetsen maar ga je lekker buiten in de zon zitten, dan zie je het niet. Als de zon weg is, is het misschien weer tijd om iets te doen maar word niet te moe, dat is niet gezellig ’s avonds.

De bedjes van de kinderen een beetje ‘pynte’. Mijn moeder heeft de afgelopen jaren voor alle kinderen een zware, grote deken gehaakt. Vaak leg ik ze niet op bed, want ‘gedoe’ maar als ik dat wel doe, vinden de kinderen dat hartstikke leuk. Alsof oma een beetje bij ze is… Het staat net wat eigenzinniger dan de Ikea-dekbedden die je in elke kinderkamer, van Azerbadjan tot Zimbabwe vindt tegenwoordig. Het kost bijna geen moeite, maar het plezier is groot.

Met de hand afwassen. Uiteindelijk hebben we wel de slang van de vaatwasser vervangen, want het irriteerde me om altijd vaat op het aanrecht te hebben maar ik zo nu en dan was ik een ‘makkelijke’ afwas met de hand, gewoon omdat het rustgevend om te doen ’s ochtends.

De badkamer fris en sprankelend maken. Ook al ziet het er niet vies uit, een doekje over de tegelwanden en een extra poetsbeurt voor toilet, een kaarsje aansteken als je gaat douchen en de wildgroei aan shampoo’s en andere flessen inperken geven zo’n fijn schoon gevoel als je de badkamer gebruikt. De badkamer poetsen is wat ik het meest vervelend vind, maar het effect is altijd groots.

Het huis gezellig maken voor als de man thuiskomt. Ik vind het altijd zo fijn om de houtkachel op te stoken, kaarsen aan te doen, alles op te ruimen, het buitenlicht aan te doen in de winter, het avondeten klaar te hebben en mezelf een beetje op te lappen met een vers laagje lippenstift en een watje met micellair water over m’n gezicht en iets stemmigs aan. Ik draag nu een legging met een lange trui omdat ik de stemming was voor iets comfortabels maar om een uur of vier verwissel ik dat voor een mooie kokerrok en een strakkere trui. Het wordt gewaardeerd en dat is fijn om te merken.

Lunch mooi maken, ook al ben ik alleen. Zitten om te eten. Geen schermen erbij. De dingen enigszins netjes op mijn bord draperen. Langzaam eten.

Elke dag een beetje, is beter dan in een keer heel veel. Schoonmaakmarathons zorgen dat je een hekel krijgt aan schoonmaken, terwijl elke dag een kwartiertje extra en bijhouden, voor de meesten van ons zonder enige moeite kan worden ingepland in de dag.

Opschieten. Niet multitasken, maar ook niet lanterfanten. Als ik iets doe, zorg ik dat ik het zo efficient mogelijk doe. Geen andere dingen gaan doen tussendoor, niet op schermen gaan staan turen (een lastige, maar de WiFi uitzetten helpt veel) en zonder te haasten zorgen dat ik wat ik moet doen, zo snel en efficient mogelijk doe.

Lampen aan overdag. Ik ben soms in zo’n bui dat ik alle lampen uitdoe, want verspilling en ik kan alles best zien, maar zeker in de donkere maanden is een klein lampje aan overdag zo gezellig. Ik heb kerstboomverlichting die minder dan 1 watt is maar die heel gezellig licht geeft. Die niet aandoen, is echt verkeerde zuinigheid…

Soms iets ‘overbodigs’ kopen, zoals bijvoorbeeld narcisbolletjes voor op tafel. Ja, ik kan berkentakken plukken in het bos en er veertjes aan binden, dat doen we vermoedelijk ook nog wel zoals elk jaar. Is een Noors paasdingetje. Maar ontluikende bloempjes in vrolijke kleuren maken me blij. Ik koop het zelden dus dan valt het nog eens op.

Me niet slecht voelen als ik eens een paar uur niets doe. Ik doe genoeg, mijn kinderen zijn de helft van het jaar minstens van 8 tot 21 uur om me heen, even opladen als het kan, is essentieel voor iemand die heel graag alleen is en het nodig heeft alleen te zijn.

Mijn huis is mijn ‘happy place’.

Gå sakte.

Ik werd wakker om kwart over zes en stond op om half zeven. Ik maakte koffie voor de man en mij en schreef tien minuutjes in mijn journal (ik vind ‘dagboek’ zo ‘lief dagboek’ klinken, het is iets zakelijker dan dat) nadat ik me had aangekleed en opgemaakt. Mijn paars met zwarte lievelingsjurk van het moment, een dikkere panty, eyeliner, mascara, lippenstift, oogschaduw.

De man kreeg koffie mee, de kinderen ontbeten met havermout en gebakken eieren en daarna deed ik mijn ochtendroutine: bedden opmaken, was verzamelen, wasbakken en toiletten schoonmaken, was wegwerken, vaatwasser inruimen en aanzetten en alle oppervlakken ontdoen van rommel. Ik schreef twee blogs met een kop koffie erbij.

Een van onze katten heeft de nare gewoonte om tussen twee kapotte tegels in de kelder te plassen. Ik maak het elke dag een keer of twee weer schoon maar vandaag rook ik het echt goed, dus ik besloot wat grover geschut in te zetten.
Niet tegen de kat zelf, hoewel ik daar af en toe wel zin in krijg.

Dat ‘inspireerde’ me om mijn hele voorraad, die daar ook gestald is, weer eens op te ruimen en overal eens goed schoon te maken. Open trappen zijn niet relaxed.
De gelijke dingen bij elkaar, alles net iets handiger indelen: Tetris is my superpower: er ligt Heel Veel in de 8- en 16-vaks Kallax-kast. Meteen even bekijken: wat heb ik nog genoeg, wat is handig om nog meer op voorraad te nemen?

Dat is nu klaar en inmiddels schijnt de zon weer maar blijkt dat ik ook nog moet stofzuigen. En ik wil nog bier bottelen, iets wat me ook gauw anderhalf uur kost. Ook ligt er nog een doekjeswas in de droger. Wat eten we vanavond? Ook dat moet ik nog verzinnen. En de douchewand moet gewassen, maar dat kan ik doen als ik toch ga douchen, wat ik ook nog ‘moet’ doen.

In plaats van echter alles met het vervelende gevoel van tijdsdruk te doen en pas te gaan zitten als ik klaar ben met alles, neem ik pauze om een blogje te typen. Want ontspanning. Even een kop Inka-koffie (Poolse nepkoffie van granen, bieten en paardebloemwortel) met een schep cacao en kokosmelk.

Ik schrijf een paar woorden in mijn journal.

Zet een sloom muziekje aan….

Bedenk dat ik met de ingrediënten die ik heb liggen, ook iets eenvoudigs kan maken, waar niemand onder lijdt 😉 En dat jongste kinderen heel goed doekjes kunnen opvouwen. Hout halen voor in de kachel is mooi werk voor de oudste twee.

Doe een kaars aan ook al is het overdag en licht genoeg, en mijn lievelingswierook met vanille.

Vraag de man of hij wat dingen van een winkel mee kan nemen, zodat we het weekend houden voor gezellige dingen…

Ruim drie in drie minuutjes alles op wat me ‘irriteert’… een haarborstel, een koffiekopje, een rondslingerende shopper…

En alles is zen en kalm.

Heerlijk.