Loonslaafjes kweken?

Foto door Artem Podrez op Pexels.com

We hebben nu een best goed functionerend systeem waarin de kinderen dingen in het huishouden en hun eigen dingen doen en dan, als alles goed is verlopen die week, hun zakgeld krijgen.

Wat ze moeten doen is hun dagelijks dingen: bed opmaken, wasgoed opruimen, hun was doen, was ophangen, was opvouwen, hun rommel opruimen, de kippen en konijnen voorzien van eten, drinken en een schoon hok, het afval weggooien, de oudste twee moeten de afwas doen ’s avonds, hun kamer stoffen en stofzuigen en wat ik nog meer verzin, maar in elk geval dit.

En met dat geld willen ze dingen kopen. De kleinste twee verheugen zich al op de My Little Pony die ze straks kunnen kopen en de oudste wilde kijken voor broeken terwijl ze al drie broeken heeft, plus nog drie die ze ‘eerst wel leuk vond maar nu niet meer’.

Ja, ze mogen best iets verdienen. Ze moeten er ook dingen van kopen: cadeautjes voor feestjes en kleding in het geval van de oudste, luisterboeken in het geval van de jongen. En voor wat hoort wat, ik ga geen gratis geld uitdelen maar ze mogen ook wel een beloning krijgen als ze netjes doen wat ze moeten doen om te leren dat wij geen pinautomaten zijn en dat ze moeten wachten voor ze hun wensen kunnen vervullen.

Maar ik vroeg me af: ben ik nu niet gewoon ‘consumentisme’ in mijn kinderen aan het laten groeien? Loonslaafjes aan het kweken?

Als je lief bent en doet wat je gezegd wordt, dan krijg je centjes en kan je dingen kopen. En anders niet.

Het voelt heel erg dubbel.

De vraag is ook hoe lang we dit nog vol kunnen houden.

Zoals Sven zei: ‘je wordt wel wakker met de gedachte, als je een bewust bent, wat ga ik eigenlijk doen als wat ik zie gebeuren voor mijn ogen, zich effectueert in mijn leven. Als ik niet meer bij mijn geld kan, als ik een prik moet nemen die ik niet wil.’

Ik heb mijn kinderen nooit verwend, naar westerse maatstaven. Niet met spullen en niet door alles voor ze te doen. Ze moeten hun eigen dingen opknappen en regelen.
Sinds 2009, weet ik een heel klein beetje wat er speelt. Dat het schuldensysteem waarin we leven, rot en kapot is. Dat ons geld niets meer is dan een illusie. Dat iedereen worstelt en vecht met elkaar en de meest vreselijke dingen doet, om meer van datgene te verkrijgen dat alleen maar iets waard is omdat we geloven dat het iets waard is.

En dan laat ik mijn kinderen dingen doen, niet omdat het gewoon normaal is dat ze hun steentje bijdragen en hun eigen rommel opruimen maar om ze waardeloos geld te laten verdienen, waar ze waardeloze speelgoedjes van kunnen kopen.

Hm.

Was zomaar een overdenking….