Bezigheid.

Het kippenhok is nagenoeg af en het is zo mooi geworden, helemaal keurig strak in de lak met een mooi pannendak… en de kipjes zijn gisteren vrij in de tuin geweest en dat ging goed.

Ik heb vanmorgen heerlijk in zee gezwommen. Ik ben wederom van plan om dat vol te houden tot het letterlijk niet meer kan net zoals vorige winter; aan het begin van het jaar vroor de zee dermate dicht dat mensen meenden er met auto’s overheen te moeten rijden. Dat kon ook, op sommige stukken. Op andere stukken niet, bleek. Het water is nu zo’n 16 graden, dus absoluut nog niet koud.

Gisteren had ik, naast sjouwen, opruimen, aangeven en aanvegen ook het huis al op orde gemaakt dus daar hoef ik ook weinig meer aan te doen deze week. Ik heb twee grote potten kombucha gemaakt en het avondeten is in de planning, de boodschappen zijn gedaan, heb sociaal gedaan bij een vriendin die het ‘velkommen’ bord dat ik kreeg wel wilde hebben en heb nu nog even een uurtje rust.

Van ‘vervelen’ is nog geen enkele sprake. In oktober ga ik in bij diezelfde vriendin (de vrouw van de ‘prest’) de ‘My Life Workshop’ doen. Ze geeft een soort try-out. Het is christelijk (en ik niet) maar we leren zo veel van elkaar en dat is tof.

Voor mij zit het goddelijke niet een boek of een enkele allenige God die in de hemelen zijt, maar in alle dingen en met name dan die dingen die niet door mensen zijn beroerd. Ik vind meer ‘goddelijkheid’ in het bos of een vis of een vogel dan in de bijbel maar goed, verder denken we over veel hetzelfde en ik vind discussies over het geloof zelf zinloos, ik kijk gewoon wat ik ervan op kan steken. Liever een gesprek met gereformeerd persoon met enige tolerantie dan een overtuigd atheïst die blind en star ‘gelooft’ in het erisniksisme.

Ah, onze DL2 gisteren. ‘Ik ga later als ik groot ben in een klein huisje wonen, in het bos met kipjes en konijntjes en dan ga ik heel weinig geld nodig hebben, alleen voor havermout en fruit en dan ga ik voor geld op dieren passen van mensen.’

Eigenlijk wilde ze geen geld en ik heb haar verteld dat dat een mooi streven is, maar dat het kan zijn dat ze om die paar dingen te kopen, toch een paar kronen moet verdienen, het liefst met iets dat haar blij maakt.

Zo mooi dat ze nu al dat zo voor zich ziet en beseft dat geld haar niet gelukkig maakt. Behalve als ze er spullen van Molletje van kan kopen…. Vier jaar geleden kocht ik bij de kringloop het boek ‘Het Molletje en de Adelaar’ voor haar (Muldvarpen og Ørna, want Noors) en het was liefde op het eerste gezicht. Ze wordt negen maar er is nog geen enkele sprake van tanend enthousiasme en hij is ook gewoon schattig.

Ja, in een klein huisje in het bos met weinig geld. Dat weinig geld is nooit zo’n probleem 😀 Het kleine huisje in het bos, daar is wat minder eenvoudig aan te geraken. Althans, niet hier in Noorwegen 😀

De afgelopen week was ik nauwelijks op internet en heel veel buiten. Heerlijk, simpel, geen afleiding, geen gedoe. Ik heb er geen zin meer in. Ik vond internet altijd (deels) een fijne uitvinding. Winkelen zonder de narigheid van winkels, contact houden met mensen, ideeën ontdekken en verkennen… maar de laatste tijd zie ik meer en meer het negatieve in de maatschappij… De mogelijkheden tot ultieme controle over de mensheid, mindcontrol, verslaving, niet meer kunnen focussen, verhulpelosering van mensen die niet eens meer kunnen zgeiten zonder dat ze daar een app voor hebben, suïcidale en depressieve jongeren door de invloed van sociale media… De nadelen zijn vele malen groter dan de voordelen.

Dus, ik probeer, meer en meer en met faal en faal, het internet alleen nog te gebruiken als ‘gereedschap’. Om dingen te betalen, mijn stroomverbruik te bekijken, af en toe een stukje te typen (wat ik vaak doe in word met de wifi eruit) en een bestelling te doen her of der want winkelen op internet is, zeker als je 25 km bij De Winkels vandaan woont, echt wel fijn. En verder doet die dolgedraaide maatschappij, on- en offline (en wat is het verschil nog) maar lekker wat ie wil en zonder mij, tusen takk.

En nu komen de twee jongsten inmiddels thuis. Tijd thee met een koekje en ik denk, gezien het zalige weer, nog een heerlijke duik in zee 🙂

Speelgoed en kamers opruimen….

Twee maanden vakantie en niet veel meer dan nodig doen in huis, heeft zijn sporen achtergelaten. De zon staat ook alweer een stuk lager dus alle Schmutz valt extra op. Ik heb me voorgenomen om elke dag tot tien uur ’s ochtends te doen wat ik moet doen zodat ik op het gemak het hele huis heb gedaan, over een week of twee. De ene dag een slaapkamer opruimen, de volgende dag een badkamer…. op het gemakje.

Vandaag begon ik aan de kamer van de oudste, dat is altijd een drama. Rollen electriciteitstape, een kuub oud papier, uitgedroogde viltstiften, een rol folie, een aangebroken pak zout, lepels, tandenborstels, vuile kleding achter in de kast gepropt, verpakkingen en prijskaartjes… Waarom!

Ik had inmiddels vijf keer gewaarschuwd dat als ze het zelf niet netjes houdt, ik het netjes maak en ze weet wat dat betekent. Vandaag was het zo ver. Een flinke vuilniszak en een doos voor de kringloop later en alles is weer aan kant.

Ik vind het altijd lastig, laat ik ze hun gang gaan of houd ik het onder controle? Ik weet wat er gebeurt als ik niets doe of zeg en dan gebeurt het bovenstaande. Niet bij allemaal, de oudste is wel de ergste wat dat betreft. Ze heeft ook het meeste, als oudste (klein)kind en fervent verzamelaar van rommeltjes.

Ik snap dat ze autonomie nodig hebben met hun eigen spullen en die kunnen ze krijgen maar zo lang ze hier wonen houden ze het netjes, op mijn voorwaarden. En dat hoeft echt niet te betekenen dat alles kaal en leeg moet zijn en dat het nooit een rommel mag worden, maar wel schoon en opgeruimd (geen vuil ondergoed achter in de kledingkast en geen lekkende pakken zout in de kast) en als dat niet kan, heb ik ook geen zin om een berg rommel te onderhouden.

We kopen zelden iets van speelgoed, nagenoeg alleen boeken. Veel van wat ze hebben is zelfgemaakt (ze hebben allemaal een scherp oog voor dingen waar ze ‘nog wel iets mee kunnen’ of cadeau gekregen van opa en oma, wat ook niet meer zo hard gaat nu die nooit meer komen. Oma stuurt wel knutselspullen, stiften en papier waar ze heel erg blij mee zijn en dat zijn gelukkig ook dingen die worden opgebruikt.

De enorme kist vol Lego raakt gelukkig niet nog voller. Mijn ouders gaven heel veel Lego en de man had een tijdje veel plezier in het bestellen van Chinese neplego, waaronder een enorm Harry Potter kasteel en de Death Star van Star Wars…. Maar alleen de jongste twee spelen nog echt met Lego en dan vooral met de Lego-meisjes, paarden en die piepkleine accessoires die erbij horen en genoeg is genoeg hoor! Werkelijk.

Ik ben wel blij dat we al met al behoorlijk terughoudend geweest zijn met speelgoed geven. Ze zijn niet gewend dat er bergen grote cadeaus zijn op feestdagen en als ik ze vraag wat ze willen, hebben ze meestal niet eens een idee. Als we in een winkel zijn waar ook speelgoed te koop is, vinden ze uiteraard genoeg maar dan zeg ik altijd ‘vraag maar voor je verjaardag’. Inmiddels zeggen ze dat ook tegen elkaar als er een iets vraagt. Ik hoor ze ook nooit over het speelgoed van andere kinderen. In elk geval niet in de zin van dat ze het ook willen hebben.

Uiteindelijk, ‘nee’ is een prima antwoord voor 98% van de tijd. Als er dan een keer iets mag, staan ze me met grote ogen aan te kijken en vragen zich af of ik de vraag heb begrepen 😀 En dan is het ook nog eens bijzonder.

Er zijn mensen die met kerst geen cadeaus geven, zoals Darci Isabella. Ik snap dat goed. Ze zijn katholiek en voor hen ligt de focus op samenzijn met familie en het religieuze. Ook de verjaardagen zijn redelijk cadeau-vrij daar en bestaan vooral uit dat de jarige iets junkfood mag kiezen, iets wat ze normaal niet krijgen. Haar kinderen, home-schooled, zijn het gewend en lijken me gelukkig genoeg.

Helemaal zonder cadeaus lijkt me echter ook een beetje flauw voor de kinderen. We geven voor kerst meestal al ‘dingen doen’ en een zeer beperkt aantal fysieke gaven maar wel een aantal.
Natuurlijk scheelt het veel dat we hier geen grote verjaardagen vieren met familie die viermaal per jaar met grote cadeaus aankomt maar dan zou ik andere dingen vragen: geld voor een groter cadeau als een fiets of goede rolschaatsen of om iets met zijn allen te gaan doen, al is het maar een ijsje eten. Veel leuker dan het zoveelste stuk plastic.

Het is ook vooral ons eigen idee. ‘Heeft iemand suggesties voor een bijzonder cadeau voor een kind van een?’ las ik wel eens op forums toen we nog in die fase zaten. Ja, een lege doos, vinden ze prachtig. >
’t Is vooral onze eigen projectie. ‘Maak maar een verlanglijstje voor sinterklaas’. Intertoysboek erbij… En het dan gek vinden dat ze zeuren en ‘verwend zijn’. Joh 😉

Al met al ben ik blij dat we het zo aangepakt hebben. Ze zijn allemaal behoorlijk creatief, met wat ze hebben en met dingen die ze vinden. Wat ze hebben, waarderen en gebruiken ze ook… Ze weten dat het niet zomaar uit de lucht komt vallen en dat er grenzen zitten aan wat we kunnen kopen en in huis kunnen hebben.

Een nieuw schooljaar.

En daar zit ik dan. Alleen. Thuis. Dat is best bijzonder. Na 13,5 jaar zijn er geen kleine (of grote) kinderen in huis.

De wasmachine staat aan, de koelkast uit want die maakt steeds meer herrie. Gisteren begon de oudste op de ungdomsskole, de jeugdschool, waar ze heen gaan in het jaar dat ze dertien worden. De jongen zit in de laatste klas, de derde begon in een nieuwe klas en de kleinste begon gisteren in de eerste klas, waar kinderen beginnen in het jaar dat ze zes worden.

Na een praatje gingen alle kinderen (64 stuks) met hun leraar mee naar hun klas. De ouders mochten ook even mee de klas in en werden daarna bijeengedreven in de gymzaal om naar een slaapverwekkend praatje te luisteren van de rector, wat overigens een erg leuke en wakkere dame is. Dat het ooit nog eens fijn zou zijn om met zo’n 120 ouders in een gymzaal te zitten (zonder antibac, zonder maskers, zonder enige afstand-idiotie) is bijzonder maar ik vond het geruststellend.

Wel kwam er een brief van school dat als er een kind positief getest wordt, alle kinderen direct getest worden en dan kan wie negatief test, na een dag of twee de lessen hervatten.
Kinderen die niet getest worden kunnen 10 dagen ‘gewone thuisquarantaine’ doorbrengen, waarbij het wel de verantwoordelijkheid is van de school om passende (online) lessen te verzorgen. Testen gebeurt wel met een antistoftest, die niet helemaal achter de neus hoeft.

Aangezien van de 64 kinderen, er 56 naar de SFO (Skole Fritids Ordning, de BSO) gaan, denk ik dat er weinig ouders de zelfgemaakte luxe hebben van hun kind twee weken thuis te kunnen houden. Maar anders dan dat: niets aan de hand.

Vanmorgen ging de kleinste ein-de-lijk ook met de schoolbus. Dat wilde ze al sinds ze groot genoeg was om mee te lopen met de kinderen naar de busstop. Op school is er Ivar, de (allerliefste) buswacht die de kinderen ophaalt van de bus en naar school begeleidt, en weer terug aan het einde van de schooldag.

Allemaal hadden ze hun eerste schooldag leuk gevonden. De eerste week wordt er niet bijster veel gedaan. De hele school gaat naar de sportvelden, er worden worstjes gegrild, tekeningen gemaakt, boeken uitgedeeld en veel gespeeld. Ook op de school van de oudste is elkaar leren kennen en veilig voelen meer een thema dan meteen de toon zetten met lessen en huiswerk.

Het kippenhok begint goed vorm te krijgen. De buitenmuren zijn gemaakt, een deel van het dak zit er al op en opbouwen gaat in dit geval een stuk sneller dan afbreken. De man had verzonnen dat we in plaats van kippen, kwartels konden nemen. Het zijn wel erg praktische vogeltjes. Ze leggen ook eieren (eitjes :)) maar zijn een stuk handzamer en maken minder rotzooi en lawaai dan kippen, hoewel kippenrotzooi en -lawaai ook zo een charme heeft. Ze kunnen alleen niet vrij rondlopen, want ze snappen niet dat ze ’s avonds terug in een hok moeten 😀 Maar we hebben een ren en het hok heeft (dubbelglazige) ramen, dus dat moet wel gaan.

Oh en kijk nou, er arriveren met de dag meer zwaluwen. Oke, het is bijna niet te zien op de foto, haha. Maar gisteren waren het er over de 100 en vandaag lijkt dat aantal verdubbeld. Ik geloof niet dat ik er ooit zo veel bij elkaar heb gezien. Het is zo heerlijk om gewoon te zitten en naar ze te kijken….. Als ze weer weg zijn, mis ik ze altijd wel even.

Straks ga ik eens fijn in het bos wandelen. Alleen. Heerlijk! Door muggen, warmte en kinderen ben ik veel te weinig in het bos geweest. Het begint al aardig herfstig te worden… en de meeste muggen zijn ook op, of weg.

Een nieuw schooljaar voelt ook altijd zo als het begin van een nieuw jaar. We zijn gezegend met -na een verzameling bizarre regenbuien en die complete overstromingen veroorzaakten- heerlijke nazomerdagen de laatste dagen en in het verschiet.
Een graad of 20 overdag en nachttemperaturen die naar de enkele cijfers gaan. Ideaal klus- en tuinopknapweer. Een nieuw begin en dat is het ook. En wat het komend ‘jaar’ ons ook voor de voeten gooit, voor nu is het mooi.

We hebben onze sh’t op orde, het leven is eenvoudig, het leven is goed.

Meer echte eenvoud, een ijsje en koopstop.

Dit weekend haalde de man de laatste delen van het kippenhok op. Het is ZO vreselijk veel hout! 😀 Maar hij heeft deze week twee dagen vrij, dus hopelijk kunnen we het in elk geval klaarmaken voor een aantal kippen.

De kinderen zet ik vandaag aan het werk om uit alle planken spijkers te verwijderen. Het kinderspeelhuisje staat in elk geval wel opgebouwd en in elkaar en is klaar om geverfd te worden. Er moeten een nieuwe veranda (met planken die we nog hebben) en dakbedekking op en dan kunnen de kinderen er in wonen spelen.

Gisteren gingen we voor de laatste keer om een ijsje in Brekkestø voor de kinderen. Qua laatste weekend van de vakantie ofzo. Het was heel de weg nogal dreigend maar uiteindelijk was het toch aangenaam weer. Wel zijn er heel de tijd de meest onverwachte onweers- en regenbuien. Mooi, maar wel onpraktisch als je buiten aan het klussen bent.

Ik lees nu een geweldig boek over een stel dat een off grid huisje met heel veel grond koopt vlakbij de Pyreneeën. Het doet me altijd goed om voorbeelden uit het echte leven te lezen waarin mensen met veel minder leven en het ook goed hebben. Het is een paar maanden gelegen gepubliceerd en geschreven ten tijde van Brexit en C., dus het voelt niet als een document uit een wereld die niet meer bestaat.

From now on their lives would be simple, pared back to the basics, but they found that an off-grid lifestyle was by no means an uncomfortable experience. Responsibilities didn’t disappear but they changed, becoming less onerous. There was more time to think, and to appreciate the natural world around them. Living in such rural isolation, each day brought something new to marvel at: deer browsing in the field at dusk, salamanders on the doorstep, owls calling by night.

Het klinkt heerlijk. Ik verlang ook steeds meer naar echte eenvoud. Ik vraag me af waarom ik nog spullen houd die ik misschien 10% of minder van de tijd gebruik. Natuurlijk, in sommige gevallen is dat uiterst handig. Een trechter, mijn grote rugzak of bijl gebruik ik niet dagelijks en in sommige gevallen gebruik ik dingen maanden achter elkaar niet, tot ik ze wel nodig heb maar er is nog genoeg dat ik nooit echt nodig-nodig heb en waar ik geen aandacht meer aan wil besteden.

Mijn houding ten opzichte van de spullen verandert. De dingen zijn nog even nuttig, of nutteloos als een maand geleden, maar ik vraag me af of ze nog een plek hebben in mijn leven. Het is niet meer: is dit nuttig in de zin van handig of mooi maar meer van: zou ik dit meenemen als ik nu naar mijn droomhuis (een klein cottage of houten huisje midden in het bos) zou verhuizen?

Het antwoord is verrassend vaak negatief. Hoewel ‘nee’ betekent dat ik het met een gerust hart weg kan doen, dus eigenlijk positief 🙂

Wat er weg ging? Glazen, dunne kanten gordijnen (ik heb dikke witte katoenen om de warmte nu, tocht en inkijk straks daadwerkelijk buiten te houden), een deel knutselspullen zoals porseleinverf, voor 80% opgebruikte stickervellen), de ehbo-koffer (alles was tot 2012 goed, ik kocht een compacter en evengoed uitgerust exemplaar), kleding en nog meer kleding, donkere lippenstift (het doet me ouder lijken dan ik ben), rommel uit de koelkast (toch fijn dat mijn zoon een pak melk met de dop er niet goed op bovenin legde), kinderboeken die we ook bij de bieb of online kunnen lezen (ik houd de ‘klassiekers’), textiel en kussens, een houten kist, blikjes, ladeverdelers (er is niets meer te verdelen), cupcakevormen, de manden van mijn draadmandstatief (het ding zakte door zijn hoeven onder het gigantische gewicht van crackers, een paar pakken muesli en wat zakjes met noten en gedroogd fruit), een kast, nog een kast (want niets meer om erin te zetten), bakblikken (ik bak toch meestal in pannen of ovenschaal) en nog wat losse dingetjes.

Een boot zinkt niet door het water om hem heen maar door het water dat erin is. En de beste manier om te blijven drijven is door overbodige ballast overboord te gooien.

bron: https://www.enkiquotes.com/three-men-in-a-boat-quotes.html

Altijd als ik bedenk wat het belangrijkste, het enige ,in mijn leven is, verwondert het me dat het lijstje zo vreselijk kort is. Zo eenvoudig. Gezin, dak boven ons hoofd, te eten, hout voor in de kachel.

Natuurlijk zijn sommige dingen handige hulpmiddelen en zijn er dingen voor het leuk maar belangrijk, zijn ze geenszins. Dus waarom zou ik ze meer aandacht geven dan strikt noodzakelijk?

En dat weet ik al langer, daarom leven we zoals we leven. De contrasten tussen noodzakelijk en niet noodzakelijk zijn alleen nog scherper aan het worden, de laatste tijd.

Ik kan van alles bewaren voor ooit, vanwege de situatie in de wereld. Maar zoals Thoreau zei:

“It is desirable that a man live in all respects so simply and preparedly that if an enemy take the town... he can walk out the gate empty-handed and without anxiety.”

Vasthouden aan dingen zonder specifiek voor de onvoorziene toekomst is naar mijn idee nog altijd nutteloos. Er zijn nuttige dingen voor ‘stel dat’. Een waterfilter, een fluitketel, een gaskacheltje. Er zijn nutteloze dingen voor ‘stel dat’. 40 handdoeken, een paar knellende schoenen en lekkende snelkookpan op zolder.

En er zijn dingen die gewoonweg overbodig zijn. Dingen waar we absoluut wel iets aan zouden kunnen hebben, maar die niet van pas komen als je wil dat absolute eenvoud je levenshouding is. Dingen waar je zonder enige moeite zonder kan.

Is het niet zonde? Nee. Ik ben niet van plan ze terug te kopen en het zijn dingen die het afgelopen jaar hun nutteloosheid wel bewezen hebben. Niet omdat ik ze nooit gebruikte maar omdat ik prima zonder kan.

Vanaf nu hebben we weer (heerlijk) een koopstop en kopen we niets anders dan het strikt noodzakelijke. Groenten bij de groentenboer, vlees van boeren uit de buurt, bulkgoederen bij de toko of de biologische bezorger en zo min mogelijk bij de supermarkt. Andere winkels, fysiek of online, laten we fijn voor wat ze zijn. De kringloop bezoek ik alleen nog bij de achteringang, om dingen te doneren. Kringloopwinkelen is uiteindelijk in 90% van de gevallen, ook compleet nutteloze consumptie.

De tijden waarin ik winkels en dingen kopen zo goed als helemaal kan vermijden, zijn de tijden waarin ik me ook het beste voel. Het meest kalm. Relaxed. Door links te laten liggen wat we niet nodig hebben worden we alleen maar sterker en onafhankelijker.

En nu ga ik fijn een stukje in zee zwemmen!

Vakantiestemming

Eindelijk, even tijd om rustig te zitten. Vanmorgen heb ik het huis een beetje bijgewerkt en ging ik met DL2 naar de zee. Het leukste is ongeveer 67 keer achter elkaar de zee in springen, vindt ze. En op de opblaasflamingo, mits ik fungeer als een soort buitenboordmotor. Och ja, goeie oefening 🙂

De kinderen wilden naar de bieb, dus gingen we naar de bieb, glas en metaal wegbrengen, naar de kringloop, de winkel en de kledingwinkel waar we enorm goed slaagden voor dingen die we nodig hadden: sokken, ondergoed, longsleeves en korte broeken. Alles was enorm afgeprijsd. Daarna was ik gaar.

En toen alles weer opruimen, zucht 😉 Ondertussen maakte ik ook nog de frituurpan schoon. Het is gewoon te verleidelijk om dan maar wat (zelfgemaakte, dat wel) patat in de pan te gooien bij gebrek aan verdere inspiratie maar die zelfde aardappels koken en opbakken of verwerken in een aardappelsalade is natuurlijk veel beter en niet heel veel meer werk.
Ik heb al meerdere malen op het punt gestaan om hem definitief te verwijderen maar dan is het ‘oooh en de oliebollen dan, boehoee en dan kunnen we nooit meer donuts maken, ook boehoee’ en vervolgens blijft het kreng toch. Tot ik hem weer schoon gemaakt heb en bedenk dat ik per saldo het ding gewoon echt hartgrondig haat, haha.
Hij is nu verhuisd naar de achterste en bovenste regionen van de ‘kelder’.

Het vet heb ik bewaard, want handig. Voor olielampjes bijvoorbeeld. Lekker, heel het huis meurt naar de frituur maar we hebben wel een klein piepsig walmend vlammetje. Ja, dat wordt nog wat als ‘zie caiberattak’ van herr Schwab doorgang vindt!

Het is wel opeens echt warm en dat ben ik echt niet meer gewend. Er is voor de komende dagen ook allerlei naars voorspeld (28 graden, help!). Het lukt me nog wel om de warmte buiten te houden, ik heb de partytent voorzien van zijn doek, de ramen op de bovenverdieping van lappen en ’s avonds koelt het gelukkig altijd flink af, zodat het hele huis gelucht kan worden. Dat is wel fijn van hier, het is ’s avonds altijd wel weer zo fris dat het aangenamer is met een trui, dan zonder. Ik houd ervan om gewoon lange kleren aan te kunnen hebben enzo.

En overdag doen we gewoon zo min mogelijk als het echt zo heet wordt. Als we nog dingen nodig hebben, dan kan de man die halen in zijn klimaatgecontroleerde auto zonder vier kinderen met zo hun eigen boodschappenlijstje.
Een gemiddeld gesprek in de winkel:
‘Mama?’
-‘Nee!’
‘Ooh’ 😦
En dat 50 keer in vijf minuten. Nee hoor, het zijn hartstikke gezelschappige kinderen om mee te winkelen. Ik ga er alleen niet uit als het boven de 22 graden is, hoogstens om in de zee te springen, voordat de patserboot-galore in alle hevigheid losbreekt. Want dat is wel: het is een herrie in de zomermaanden. Zomermaand. Juli. Nou ja, de vier weken dat heel Noorwegen massaal sommerferie heeft en Syden (‘zuiden’, waar heel Noorwegen normaal gezien naar afreist) zich beperkt tot het zuiden van Noorwegen, haha.
Hoe later op de dag, hoe bezopener velen zijn met dit weer. Er is geen middenweg hier lijkt het vaak: nuchter, of blauw als een tientje. (verraadt deze uitdrukking mijn leeftijd? :D)

Verder was ik begonnen met mijn moestuinperceel wat uit te breiden. Er groeit nu met name doorgeschoten sla en heel veel komkommerkruid maar van de herfst wil ik alles toedekken met karton en voorzien van een laag compost \ mulch. De man heeft een compostbak gemaakt van vier oude pallets maar dat duurt natuurlijk wel even voor we daar iets aan hebben. Toch: beetje bij beetje komen we er wel 🙂 Elke morgen -als ze nog hoorbaar zijn en er hoogstens een kajak voorbij komt- geniet ik van de hommels en bijen die in grote getalen op de bloemetjes afkomen.

Ik heb een paar boeken gekocht over tuinieren die werden aangeraden op onze telegramgroep en ga de komende tijd doen wat ik kan om er volgend jaar iets moois van te maken. Als het weer onder de 20 graden is.

En nu moet ik in de zee. Alweer. Nou, vooruit dan maar. Als we daarmee klaar zijn, heb ik het weer lekker fris, ga ik wat te eten voor op de grill voorbereiden en komt de man alweer bijna thuis.

Het leven is goed 🙂

Zomer in Sørlandet.

Maar verder gaat het lekker hoor. De oudste twee zijn op padvinderkamp en hebben het heel leuk. Althans, ik heb niets gehoord dat het tegendeel bewijst. Hier zijn ze onderweg. Ze snorkelen, varen, zwemmen, grillen en ruimen eilandjes op. Ze komen vrijdag weer terug en ik vind het wel heel fijn dat het wat stiller is in huis. Ik heb veel minder te doen!

De man was vier dagen vrij en dat was gezellig. Even kijken of hij nu weer een lang weekend kan nemen. Hij ging uit varen met de kinderen met de donut in het bootje van werk dat hier ligt als reclame. (‘Nieuwe boot voor 477.000’ staat erop, delen door tien voor euro’s. Ongelofelijk!)

Gaat net iets harder dan ons eigen bootje. Hand omhoog betekent ‘harder’. Het is de meeste dagen eigenlijk te koud voor zulke dingen maar zodra de zon schijnt rent iedereen naar het water. De enigen die stug blijven doorvaren zijn de mensen met een zeilboot.

We maakten ook nog een klein boottochtje naar Brekkestø, voor een ijsje voor de dametjes.

En verder houd ik me maar een beetje bezig met van alles. Mijn voorraden op orde en netjes georganiseerd. Het huis netjes. Naar de zee. In de zee. Koekjes bakken. Ik heb soms dagen waarop ik het liefst alleen langzame -of juist razendsnelle- ‘TEOTWAWKI’ van achter een scherm wil bekijken maar dat levert natuurlijk helemaal niets op.

Ik houd van simpel en minimalistisch leven. Het is mijn hobby en laat dat nou handig zijn. Nooit geweten dat ik zo op mijn wenken bediend zou worden 😉 Hoe meer gedoe er om me heen is, des te simpeler wil ik dat mijn leven is. Het hebben van een grote voorraad met ‘alt mulig’ voelt dan ook een beetje tegenstrijdig maar door het netjes te organiseren, kan ik er mee leven.

Gisteren had ik het met een vriendin over het hebben van hoop omdat ik schreef dat zonder hoop, er niets meer is. Maar heb ik eigenlijk hoop? Ik weet het niet. Ik heb niet de hoop dat ‘Q’ ons komt redden. Of dat mensen opeens allemaal gaan twijfelen aan het sprookje waar ze in geloven. Of gaan onderzoeken wat zo’n injectie precies doet, wat Agenda21…. dat ze inzien waar ze ‘ja’ tegen zeggen.

Mijn ‘hoop’ is dat het anders zal lopen dan het scenario dat er nu voor ons (tegen ons) is klaargelegd. Dat is namelijk een wereld waar ik niet in wil leven maar wel gedwongen word, met dank aan de slaapwandelaars. Misschien kan ik zo veel mogelijk ‘onder de radar’ blijven, afgezien van het feit dat ik mijn mond opendoe hier en op twitter.

Ik kan er net zo goed mee stoppen, want iedereen zit toch in zijn eigen kamp. De meeste mensen gaan echt niet na anderhalf jaar nog zeggen: ‘wow, ik ben wel dom geweest door me al die leugens op de mouw te laten spelden, maar NU loop ik over naar de zijde die ik een week geleden nog beschimpte en corona toewenste’. Of: ‘wellicht had ik als zwangere even moeten wachten me te laten injecteren met iets dat in een tijd korter dan een zwangerschap op de markt is gebracht.’ Nee, de meesten zullen hun gemaakte keuzes met hand, tand en tegen beter weten in verdedigen.

Zojuist lees ik dat door ‘stikstofregels’ de boeren nagenoeg weg zullen moeten uit Gelderland, Brabant en Overijssel. Verder niets aan de hand, het is vast veel beter voor het klimaat, hè? Overigens hier in Noorwegen ook protesten. Een paar weken geleden nog werd een grote lading ‘møkk’ voor het kantoor van het provinciebestuur geleverd. En terecht. Maar het is de Great Reset in volle actie en de mensen die hier op wijzen, zijn complotgekkies.

Ondertussen gaan prijzen hier ook hard omhoog. Keihard. En ik kan het redelijk ondervangen: we hebben het goed, we laten wat van het een en doen wat meer van het ander en na 12 jaar weet ik redelijk goed hoe ik voor zo min mogelijk geld zo veel mogelijk goede dingen koop maar het erge is dat het natuurlijk allemaal niet nodig is. Er is eten genoeg als we niet de helft vlak na het produceren en van wat er verkocht wordt ook nog eens de helft weg zouden flikkeren maar dat is niet. het. plan.

Inmiddels is het droog na een gigantische hoosbui vannacht. De dametjes willen naar ‘de overkant’ lopen. Dat is gewoon naar het uitzicht vanuit de keuken en weer terug maar het is een van de favoriete wandelingen. Dus dat gaan we maar eens doen. Ik heb weinig te doen met maar twee kinderen in huis!

Ja. Hup hup, naar buiten. Misschien zijn er al rijpe frambozen of wilde aardbeitjes. Dat zou een tractatie zijn!

The Naked House, vakantie en meer.

De eerste week vakantie zit er bijna op. Nee, ik tel nog niet af. Voorlopig hebben we het leuk en werkt het weer redelijk mee. Behalve vandaag, haha. Grijs en grauw. En zo koud dat ik eigenlijk de kachel aan zou willen doen… Letterlijk!

Een Noorse zomer waarbij regen, mist en prachtige zonnige dagen elkaar afwisselen. Alles is knalgroen (of roze, wit, blauw of paars in het geval van bloemen) en dat is fijn. Ook de muggen en knotten doen het goed, ik kan me geen jaar herinneren dat ik zo gestoken ben. Gelukkig gebeurt het zelden dat ze in de slaapkamer zitten, maar buiten des te meer.

Ik zet de kinderen ’s ochtends aan het werk, allemaal doen ze een klusje zodat we snel klaar zijn. Dan is er alsnog genoeg te doen. Dingetjes. Klusjes. Vandaag gaan we boodschappen doen, zodat we het weekend vrij hebben.
Ik schreef een tijdje geleden dat mijn kinderen niet meer in de winkel komen. Dat komen ze nog wel maar ik vermijd wel de kringloop op drukke tijden en de bakker, waar het normaliter vol gepakt zit met tot op de tanden gevaccineerde ‘gamlinger’, en we gaan op stille tijdstippen.

De supermarkt het dichtste bij ons huis, is verbouwd en is een stuk groter en beter gesorteerd geworden, dus daar gaan we heen. Lekker makkelijk!

Het blijft vreemd, in dit dorp wonen 8000 mensen en er zijn drie Kiwi’s (een wat goedkopere supermarkt), een Coop Extra (een gewone supermarkt), een Rema 1000 (een overbodige supermarkt), een Meny (een soort AH) en een Matkroken (buurtsuper). Hoe kan het allemaal bestaan? En stuk voor stuk zijn het, behalve de Matkroken, ook geen kleine winkels. In de zomer is er in Brekkestø, het dorpje op het eiland tegenover ons ook nog een winkeltje, voor de toeristen.

The Naked House- leefruimtes zonder rommel update

Oh, een tijdje terug vertelde ik over het boek The Naked House. Over een huis zonder rommel en met alles wat je niet dagelijks nodig hebt, uit het zicht, beneden in de kelder of in de garage, netjes gesorteerd. En over het bewaren of bereiken van meer een eenheid en kalmte in je huis door kleuren op elkaar af te stemmen. In mijn geval zwart, wit, grijs en hout.

Want, je huis moet je ‘sanctuary’ zijn. Je ziel voeden in plaats van je hoofd doen overlopen.

Ik vond het een goed idee dus ik schiftte kleding, keukenspullen, knutselspullen, schoenen etc. in wat ik elke dag gebruik cq wat we dit seizoen gebruiken en dragen en de rest ging naar beneden, in dozen.

Dat beviel enorm goed! Ik wilde niet in een keer investeren in handige bakken, want stel dat het me niet zou bevallen, dan had ik een berg nutteloze bakken over. Dat deed het dus wel maar de kartonnen dozen maakten het systeem niet handiger, dus kocht ik uiteindelijk 10 grotere doorzichtige opbergbakken en vijf kleinere. Perfect!

In de grote zitten winterkleding, schaatsen en skischoenen, kleding op voorraad, kerstspullen, winterjassen op voorraad, lego, verkleed- en 17 mei kleding, de voorraad zeep, shampoo en huishoudelijke artikelen, en beddengoed voor de winter van de kinderen. In de kleinere bakken bewaar ik school- en knutselspullen, bakspullen en verjaardagsdingen, vitaminen en wat kampeer-accessoires.

Het zijn vooral dingen waar ik op zich prima zonder kan in het dagelijks leven maar die handig zijn om te hebben als we een verjaardag of kerst willen vieren, een cake willen bakken of als de kinderen eens uit kamperen gaan.

Het maakt echt een verschil in het dagelijks leven 🙂 en de doorzichtige bakken zijn heel erg handig voor het terugvinden van spullen. Ik heb er zelden iets uit nodig maar het is erg gemakkelijk als dat wel het geval is. Het maakt ook duidelijk wat je wel en niet echt nodig hebt. Als je uiteindelijk nooit iets uit die dozen haalt, waarom zou je het dan bewaren? Iets kan handig lijken als het in je kast ligt maar vaak ligt het er ook maar omdat het er ligt. Omdat we het gewend zijn en onszelf hebben verteld dat het ‘handig’ is om te hebben.

Het is heerlijk duidelijk en overzichtelijk als er gewoon niets in je keuken of kasten ligt dat je niet echt nodig hebt. Het scheelt organiseren, ergernis en het is beter aan je ogen. Als je van lege ruimte houdt. En dat doe ik 🙂 Ik heb nu nog minder dan hiervoor en ik mis niets 🙂

Ik heb mijn balkon gedeclutterd. We hadden een witte loungeset van onze buren gekregen maar het stond nogal vol als we er met zes mensen op wilden zitten. We hebben ook nog een gewone eettafel met stoelen en een bank buiten. Ik verhuisde alles naar het terras beneden, waar veel langer de zon staat ’s avonds. Het balkon is weer heerlijk leeg en waar we nu zitten ’s avonds is het veel warmer.

wat een luie foto, vanuit het keukenraam (met kerststickers)

En een foto van de ‘tuin’. Hier stond eerst mijn kas en wat ik daar had staan, heeft zich enthousiast uitgezaaid. Het lijkt een rommeltje (en dat is het ook :D) maar er staat sla, verschillende soorten kool, munt, dille, zonnebloemen, oost-indische kers, heel veel komkommerkruid en meer.

En dan komen nu de kinderen langzaamaan naar beneden. Tijd om iets te gaan doen! 🙂

Wat is dit voor zomer?

Is het de laatste zomer met achterlijke maatregelen? Is het de laatste zomer dat we ons nog enigszins vrij kunnen bewegen, als ongevaccineerde mondkapweigeraars? Geen van het bovenstaande? Ik weet het natuurlijk ook niet maar ”aim for the best and prepare for the worst” is mijn motto de laatste tijd.

Ik voorzie nog veel meer misinformatie. Nog meer rare sprongen van de katten in het nauw. Ze beginnen wat voor ons de kopstukken zijn, onder de trein te duwen. Fauci, bijvoorbeeld. In de herfst beginnen de mensen met vaccinatie ongetwijfeld te sterven en de vraag is in wat voor tempo. Nu al zijn de berichten talrijk van covid-afdelingen waar exclusief mensen liggen die volledig gevaccineerd zijn en een dramatisch hogere IFR van mensen die De Prik hebben gehad, ten opzichte van de mensen die dat niet hebben gehad.

Natuurlijk zullen de ongevaccineerden de schuld krijgen. Die denken alleen maar aan zichzelf en niet aan de medemens, zoals alle gevaccineerden zichzelf en anderen voorhouden. ‘Je doet het ook voor de ander’. Wat een martelaarschap! Hoe nobel!

Zeg gewoon dat je bang bent voor een ziekte met de fataliteit van een flinke griep, dat je je liever laat voorlichten door Ab en Marion dan dat je je eigen onderzoek doet, dat je graag op vakantie wil of wat dan ook maar niet dat je mij beschermt door je te laten vaccineren dat het virus sterker en dodelijker maakt op zijn best en een ware ravage zal veroorzaken in het meest zwarte geval.
Zeg gewoon dat je in 2016 en 2018 (en daarvoor) geen idee had wie met welke leeftijd en welke condities de eveneens de IC”s (over)bevolkten: dat waren ook mensen met kapotte longen, jonge mensen en ogenschijnlijk gezonde mensen met zeer ernstige griep, maar dan zonder de propagandamachine van ‘covid19’ die je nu laat geloven dat er een killervirus rondwaart waarvoor je experimentele gentherapie toegediend dient te krijgen.

De haat, de onverdraagzaamheid neemt toe. En dat is de bedoeling. Er is een reden dat vreedzame demonstraties tegen de maatregelen worden neergeslagen door de politie en ME, terwijl even verderop het Marxistische, blanken hatende volk van BLM door knielende politieagenten wordt vergezeld en geen strobreed in de weg gelegd wordt. Verdeel en heers.

Als hardnekkig vaccinweigeraars, zal ons het leven niet makkelijker gemaakt worden. Ik voorzie het en bereid me er op voor. Geestelijk. En mijn voorraden schommelen niet, maar worden op peil gehouden of verder aangevuld, ook met het oog op sterk stijgende prijzen, inflatie.
En dat is eigenlijk het enige dat ik kan doen. Me druk maken is nutteloos, we zien wel hoe het loopt. Ik denk niet dat onze groep nog verder groeit, de meeste mensen blijven slapen of zullen simpelweg niet toegeven dat ze fout zaten en zelfs als Rutte naar ze toekomt om de hele hoax te verklaren, zullen ze blijven vasthouden aan wat ze geloven.

Echt, ik heb zo’n oom en tante. Zelfs nu vinden ze Rutte nog de held die het land zo heldhaftig door de crisis loodst. Tja, wat moet je dan nog hè? Nu was de liefde voor mijn (enige) oom en tante toch al bekoeld jaren geleden toen mijn oom zei dat een kapot geschoten kleuterklasje met dode en verminkte kindjes in Irak gewoon collateral damage was van een nu eenmaal noodzakelijke oorlog, maar dat is een ander verhaal. We doen wel gewoon tegen elkaar hoor, geen ruzie. Maar sinds zo’n anderhalf jaar ook weinig gelegenheid dat te maken 😉 Als mijn ouders hen zien, vermijden ze elk politiek- of covidgerelateerd onderwerp inmiddels zeer behendig, haha.

In elk geval weten we nu waar iedereen staat. Dat schept duidelijkheid.

Het wordt een bijzondere herfst, dat denk ik wel. En winter.

Ik ben blij dat ik me hier redelijk aan de wereld kan onttrekken en dat ik de mogelijkheid heb mijn kinderen thuisonderwijs te geven als de gekkigheid -die toch steeds wordt opgevoerd- op school te hoog wordt.

En verder: gaan we gewoon een heerlijke zomer vieren. Vieren. Boottochtjes, picknicken op eilandjes, ’s avonds met het bootje naar Brekkestø voor Noorwegens Grootste IJsbolletje, varen met de ‘donut’ achter de boot, baden in zee zes keer per dag, grillen, marshmallows grillen, niets hoeven, wandelingen maken, lange weekenden vieren met de man thuis, jam maken van de vruchten die we plukken als de kinderen niet meteen alles opmuilen, lange avonden rond de bålpanne (kampvuurpan) en zo veel mogelijk weg van Das Leben der Anderen.

‘Ik kan er toch geen pokke aan doen’ zou opaatje zeggen.

Ik ook niet opa.

‘Laten we er dan nog maar eens om lachen’.

Ok opa 😀