Eigen stijl en het nut van gebrek aan inspiratie…

Het is zo dubbel: aan de ene kant besteed ik het liefst zo min mogelijk energie aan kleding. Energie, geld, grondstoffen, gedachten erover…. Anderzijds vind ik kleding best belangrijk omdat het wel een deel van mijzelf uitdrukt. Ik doe niet veel miskopen maar als ik ze doe, het is doorgaans garderobe-gerelateerd en komt het altijd omdat ik niet naar mezelf maar naar anderen heb gekeken.

Ik ben makkelijk en moeilijk. Makkelijk als in dat ik het prima red met drie leggings, drie tops en twee vesten en moeilijk omdat dat dan wel allemaal Perfecte Dingen moeten zijn. En zoals we weten, zijn die moeilijk te vinden.
Vorig jaar had ik een ‘experiment’ met een maand lang alleen de hierboven genoemde dingen in mijn garderobe. Meer niet. Het beviel me perfect en ik miste mijn overige kleren niet, hoewel ik achteraf wel wat meer variatie had kunnen aanbrengen, bijvoorbeeld een jurk, rok en legging.

Ik ben niet zo ecologisch verantwoord dat ik wat ik draag niet belangrijk vind zo lang het maar van de kringloop komt. Ik zie soms van die alternatieve types die idiote combinaties op een mooie manier dragen. Niet omdat ze stijliconen zijn of goed zijn in combineren maar omdat ze ondanks dat ze een rode broek, een grijze gebreide trui en een verwassen groene legerparka dragen, eruitzien alsof ze zich goed voelen.

Zo niet mij…..

Waar ik niet tegen kan….

Ik kan niet tegen randjes. Kriebeltjes. Colletjes. Ruches. Dingen die afzakken. Opkruipen. Knellen. Te wijd zitten. Te strak zitten. Die mijn lijf in twee delen. Omhoog kunnen waaien. Ladders. Kraagjes. Decoratie. Printjes. Laagjes. Kleurtjes. Bandjes. Ik kan tegen steeds minder dingen, haha.

En toch weer erin trappen…

Ik draag al maanden weer voornamelijk zwart. Van de lente kocht ik echter jurken. Met kleur. Na een maand kleurige vrolijkheid was ik ze beu. De jurken vind ik nog steeds super maar ze aan mijn lijf hebben niet meer.

Waarom laat ik me toch weer verleiden tot het idee dat ik ook eens iets vrolijkers zou moeten dragen? Ik koop het zelf natuurlijk en op dat moment dacht ik ook dat het een goed idee was.

Waarom! Was het de invloed van anderen dat ik me liet verleiden tot zulke vrolijkheid? Laat ik me door pinterest – youtube – whatever iets aanpraten dat eigenlijk helemaal niet mij is?

Inspiratie is dodelijk 😉

Ik denk het, want hoe minder ik me laat overspoelen met de woorden en meningen van anderen, des te sterker is mijn eigen stijl, waar ik eigenlijk altijd naar terugkeer, hoe leuk ik heel veel andere dingen ook vind. Maar net zoals met mijn huis geldt ook voor mijn kleding dat ik echt heel veel (totale niet minimale) stijlen prachtig vind om naar te kijken maar niet om zelf in te leven.

Hoewel ik nooit iets direct zal kopen dat een ‘influencer’ aanprijst, zijn het wel ideeën van anderen die plaatsnemen in mijn eigen brein en daar gaan zitten doen alsof ze uit mijzelf komen, met verkeerde gevolgen zo blijkt altijd achteraf.

Zo lang ik me afzijdig houd van ‘inspirerende’ media, ben ik tevreden en meer mezelf in meerdere opzichten.
Ik vind de video’s van A Small Wardrobe wel geweldig en van haar ‘leer’ ik ook veel over het ontwikkelen van je eigen stijl. Dat het oké is om soms iets te proberen dat het achteraf niet helemaal is, over hoe je langzaam een perfecte garderobe opbouwt. Een bonus is dat ik haar stijl leuk vind maar nog nooit iets aan haar lijf heb gezien waarvan ik zelf ook maar zou overwegen om het te dragen 🙂

Inpakken en wegwezen?

Daarom zijn de fleuriger jurken ingepakt, tot over een maand of wat. Als ik ze dan niet heb gedragen, gaan ze de wijde wereld in, hopelijk iemand anders blij maken en was het een wijze les: echt. geen. kleuren. meer.

Ik houd het bij mijn beperkte garderobe met wat zwarte jurken, zwarte rokjes, zwarte tops, zwarte nepleren leggings, zwarte truien, zwarte sjaal, zwarte vesten, zwarte hoge laarzen, zwart ondergoed, zwarte panty’s, zwarte rugzak, zwarte handtas en een zwarte ziel.

Heerlijk 🙂

Zomerse kleding en fatsoen.

Het is weer zomer en als ik in de zomer onder de mensen kom verlang ik meteen weer naar de winter. De kleding die mensen aantrekken. Of, verzuimen aan te trekken.

‘Je moet toch gewoon aan kunnen trekken wat je wil’ zeggen mensen dan. Argh. Ik kan het moeilijk verbieden maar waarom, waarom moet alles zo open en bloot. Ik wil mensen hun pokdalige bovenarmen, hun cellulitis-bedekte benen, hun spataderen, puisterige ruggen, eelthielen en blote blubberbuiken niet zien. Gewoon, niet. Ik wil mensen overigens ook niet ruiken. Over ongewenste intimiteiten gesproken….

Ik begrijp niet waarom mensen zich er senang bij voelen om deze fysieke onvolkomenheden aan de hele wereld tentoon te stellen. Ik zou me vreselijk voelen als ik mijn lichaam zo zou verwaarlozen en het vervolgens aan anderen te (moeten) laten zien. Of geven mensen zo weinig om hun lijf, dat het ze gewoon simpelweg niet meer uitmaakt?

Verder vind ik het gewoon een teken van fatsoen richting je medemens als je even de moeite neemt om er enigszins ‘decent’ uit te zien en dat hoeft heus niet met allerlei dure en ingewikkelde kledingcombinaties, maar less is not more in het geval van de hoeveelheid stof die je om je heen drapeert.

Een lange rok of sarong is niet warmer dan een piepkort broekje. Een katoenen top met een wijde mouw tot halverwege de bovenarmen is niet warmer dan een polyester worstverpakking van drie maten te klein. Als je je onder de mensen begeeft, ga je echt niet kapot als je even een fris t-shirt over je blote lijf trekt, in het geval van mannen. Een schoen die je hiel bedekt laat je er meteen meer verzorgd uit zien als je voeten dat niet zo zijn.
En waarom kijken vrouwen niet even achteruit in de spiegel? Hoe vaak ik dames zie waarbij de onderbroek overduidelijk zichtbaar is onder de witte capribroek, of de ‘interessante’ vorm van het zitvlak werkelijk tot in detail staat uitgetekend in niet eens de legging, maar de panty die gemakshalve maar als broek gebruikt wordt?

We waren de afgelopen jaren een aantal keren in een katholieke kerk. De ‘gelovige’ dames leken stuk voor stuk het idee te hebben dat hoe korter en strakker hun kleding, des te deftiger ze waren. Ofzo. Ik begreep het niet. Zit ik daar als heiden met mijn zedige jurk -want respect enzo- te kijken naar een berg uitpuilend damesvlees…

Ik keek gisteren een filmpje van youtuber Darci Isabella. Haar (jongere) dochters dragen altijd jurken of rokken, als ze gaan zwemmen dragen ze een ‘modest bathing suit’ en kijk hoe prachtig haar familie is bij de communie van haar zoontje. Zo kan het toch ook?

En het erge is: voor kinderen is zo min mogelijk textiel ook al de norm. Moet allemaal maar kunnen. Soms lees ik verontwaardiging als een schoolbestuur de kinderen vraagt om niet in buiktruitjes en hotpants naar school te komen. Want het leidt af. Ja, logisch dat een puberjongen zijn hoofd niet echt bij Duitse naamvallen kan houden als de helft van zijn klasgenoten op die manier (niet) is aangekleed. Duh.

Natuurlijk leidt dat dan tot hevige protesten. ‘IK MAG DRAGEN WAT IK WIL HET IS MIJN LIJF MANNEN MOETEN ZICH GEWOON GEDRAGEN HET IS NIET MIJN PROBLEEM DAT…. BLaBlabla… etc) Ja, je doet maar wat je niet laten kan. Het is ook je recht om niet beroofd te worden maar je moet het ook niet opzoeken door met je dikke camera en portemonnee donkere steegjes in ongure buurten in te wandelen. Als je niet wil dat de mannen (die wat visueler zijn ingesteld wat dat betreft) naar je kijken moet je geen decolleté tot aan je navel hebben of een strak jurkje dat niet aan de verbeelding overlaat.

‘Ja maar ik draag dat gewoon voor mezelf’. Haha. Natuurlijk.

Ik vertel het mijn oudste ook en gelukkig wil ze zelf ook niet zulke kleding dragen maar: als je je zo aankleedt is het enige dat je bereikt dat je de verkeerde jongens en mannen aantrekt en de leuke juist afstoot. Het feit dat jij blijkbaar je lichaam voor iedereen tentoonstelt, betekent dat je er weinig respect voor hebt. Het is JOUW lijf en je mag luchtige en leuke kleding maar dat betekent niet dat je billen onder je broek uit moeten komen of dat dat anderen je navel moeten kunnen zien.

En nee, ik zeg niet dat ‘een meisje erom vraagt’ als ze bepaalde kleding draagt. Geen een vrouw vraagt daarom. Maar het is nu eenmaal zo dat je met vuur speelt als je er half naakt bijloopt. Daarbij hebben we ook nog eens bepaalde bevolkingsgroepen geïmporteerd die toch een wat andere kijk hebben op de vrije westerse vrouw maar dat is een ander verhaal.
Het is de wereld waarin we leven, een wereld waarin vrouwen geleerd wordt dat ze moeten kunnen doen wat ze willen, zonder consequenties maar het enige dat er gebeurt, is dat vrouwen geschaad worden. Of het nu gaat om vrije seks, abortus of je aankleden als een lellebel.

Ja, ik zie altijd uit naar de herfst.