Terug naar je natuur…

Foto door VH S op Pexels.com

Ik heb wel eens eerder geschreven over de narigheid van constant gebombardeerd worden met berichten over hoe we dingen beter kunnen doen, productiever kunnen zijn en hoe we de beste versie van onszelf worden door een zevenstappenplan vol onduidelijke en onpractische adviezen op te volgen wat uiteindelijk niet werkt.

En ook: hoe we constant worden ‘gedwongen’ onszelf te vergelijken met anderen en dan niet op een manier waarop we onze zegeningen tellen, maar een manier waarop we onszelf minder waard vinden dan de ander. Je haar te dun, je benen te kort, je stem te vreemd, je neus te groot, je lippen te dun, je bips te plat of was ie juist maar plat, je huis te action en ikea, je garderobe te flauwtjes, je voorraad te weinig…

Er is niets mis met beter willen zijn dan je was. Of met uit je comfortzone komen. Bij tijd en wijlen. Maar dan is het denk ik wel belangrijk om een betere versie van jezelf te worden. Om uit je comfortzone te komen om iets te doen dat jij belangrijk vindt.

Ik denk dat deze bovengenoemde trends enorm schadelijk zijn, zeker in combinatie met het niet kennen van ons eigen lichaam, maandelijkse cycli en levensfases en wat hier bij hoort.

Het is zo makkelijk om volledig voorbij te gaan aan wie je zelf, echt bent. Aan je natuur.

Bijvoorbeeld, hoe veel vrouwen kennen hun maandelijkse cyclus echt? Hoeveel vrouwen weten dat er verschillende fases in die cyclus zijn die allemaal hun eigen kracht hebben? Velen kennen alleen de fases PMS, bloedbad en weer redelijk normaal. Hoeveel weten dat voeding volledig tegen je, of juist voor je kan werken, als het hierom gaat?

Waarom is het normaal dat een vrouw 2,5 maand na de geboorte van een kind weer gaat werken? Of blijft werken tot praktisch aan de bevalling toe? Dat ze zich bijna schamen om zich ziek te melden tijdens een zwangerschap want ‘nu moet iedereen opdraaien voor het feit dat jij zo nodig kinderen wil!’. Het is toch de omgekeerde wereld.

Hoeveel van ons hebben een verkeerde partner gekozen onder de invloed van die rampzalige anticonceptiepil? Hoe veel van ons lijden in stilte, fysiek of geestelijk zonder ooit het verband te leggen met kunstmatige hormonen in ons lijf? Ik stopte ermee toen ik 21 was -ik was al voor ik met de pil begon ernstig verliefd op mijn (nu) man, haha- en ik voelde me letterlijk een ander mens erna.

Hoeveel van ons nemen de moeite om onszelf eens af te vragen: ‘is dit het juiste pad, voor mij?’ Hoeveel mensen laten de stilte toe om die vragen op te laten komen?

Hoeveel van ons doen in elk geval zo nu en dan waar onze ziel en zaligheid ligt?

Hoeveel van ons zitten constant in hun mannelijke energie? Ik zie het overal. Dingen gedaan krijgen, doelen stellen, zelfs het creëren van een (in mijn ogen) onvrouwelijk lijf met een sixpack en geprononceerde spieren, concurreren, jagen, jezelf uitdagen, Getting Sh’t Done, carrière maken ten koste van anderen, meer geld en spullen binnen harken… Go Go Go!

In plaats van tijd maken voor het verzorgen van de mensen, dieren en omgeving om ons heen, in contact komen met onze gevoelens, verzorgen, mooier maken, laten groeien, accepteren, een rustpunt zijn, creatief zijn… En dat kan op talloze manieren.

Hoeveel meer ‘productief’ moeten we nog worden? Is er een plafond aan hoe productief een mens moet zijn?

We hebben geen lijstjes nodig met hoe we beter worden en hoe we onszelf kunnen fixen om nog beter in de mal van een dolgedraaide samenleving te passen.

Een samenleving die het mannelijke ophemelt en het echt vrouwelijke beschimpt en negeert en wegzet als irrationeel, onlogisch, zwak en onberekenbaar, daarbij vrouwen en mannen tekort doen.

Een maatschappij waarin mannen en vrouwelijke zoeken naar het vrouwelijke, zonder zich te realiseren dat ze dit doen. Want er ontbreekt iets, een heel wezenlijk deel…

Een deel van de reis naar ‘heling’, of het nu gaat om die van jezelf, de maatschappij of de aarde, bestaat denk ik uit onszelf weer beter gaan begrijpen. Terug naar de natuur, maar ook naar onze eigen natuur….