Oh help minimalisme is giftig!

Ik zag een interessante video van Christina Mychas. Het ging erover dat ze klaar is met minimalisme, dat het voor haar ‘toxisch’ geworden is. Ze noemde voorbeelden zoals het perfectionisme, de druk om de perfecte minimalist te zijn. Het schuldgevoel dat ze had als ze toch eens iets kocht. Het gevoel nooit aan de standaard te kunnen voldoen omdat het voor haar alle plezier uit het leven zoog. Het zorgde ervoor dat ze alles in haar leven ging overdenken tot het punt dat het niet meer aangenaam was.

Zelfde medaille, andere kant

Precies hetzelfde dat mensen doen met veel te veel spullen kopen en zich de afgrond in lenen: de gulden middenweg niet kunnen vinden, zich geen eigen versie ergens van kunnen maken. Het idee dat dertig broeken je stijlvol of gelukkig maken is net zo absurd als het idee dat je gelukkiger bent wanneer je hele garderobe bestaat uit vijf kledingstukken je jezelf alles ontzegt wat je plezier brengt. Nooit tevreden zijn wat er ook in je kast hebt, altijd blijven denken aan wat je nodig hebt om je garderobe echt compleet te maken.

Dus is het zaak om daar een beetje je eigen weg in te vinden.

Toxisch minimalisme

Het is niet minimalisme dat zo ‘toxic’ is. Het is jezelf vergelijken met de extreme mensen van het internet. Leuk, die extreme vegan unshaved digital one pair of shoes minimalists op youtube en instagram maar als je echt groen en minimalistisch wil zijn ga je op het land werken en stop je met het voeden van de google-machine, de slurpservers en alle foute praktijken waar deze bedrijven zich mee bezighouden.

Ik merk ook dat ik soms iets eindeloos uitstel wegens ‘niet nodig’. En strikt gezien heb ik het ook niet nodig. Natuurlijk, we hebben bijna helemaal niets nodig-nodig. Maar wat is de lol daarvan. Af en toe eens iets toevoegen dat het leven makkelijker, aangenamer of mooier maakt als je de middelen daarvoor hebt is niet fout. De wereld stort er niet van in als je een potje nagellak koopt of als je meer dan twee broeken in de roulatie hebt.

Maar de dosis bepaalt of iets toxisch is. Een beetje vingerhoedskruid kan reumaklachten verminderen, een beetje te veel verslapt ook je hartspier. Minimalisme in gezonde hoeveelheden is een verrijking van je leven.

Schuldig

Ik voel me soms ook schuldig als ik iets koop en dat blijkt na een tijdje toch niet zo geweldig als had gedacht. Ik vind het leuk om te kijken naar de ‘extreme’ minimalisten, omdat ik daar mee heb dan van huisvrouwen met hun dollarstore-aankoopjes. Maar ik snap ook dat dat niet mijn leven is.

Eigen weg

Mijn leven is een leven waarin ik het leuk vind mezelf mooi aan te kleden, op te maken en moeder ben van vier kinderen. Een leven met katten, konijnen en kippen die verzorging nodig hebben. Een leven waarin ik soms zo veel declutter dat het onwerkbaar wordt en waarin ik soms besluit dat ik lang genoeg moeilijk heb gedaan. Een leven waarin het weinige dat ik heb, wel naar mijn zin moet zijn. Een leven waarin prioriteiten, smaken en wensen soms veranderen. Een leven waarin ik me niet miserabel wil voelen met een ongeverfd gelaat, ongeschoren benen, kleren die ik tot op de draad verslijt tot ik iets nieuw ‘mag’ en waarin alle lol in de vorm van ijsjes, een mooie jurk die niet nodig is, bioscopen, een extra kleur nagellak, binnenspeeltuinen en cd’s tot ‘nutteloos’ en ‘overbodig’ wordt gereduceerd.

Het leven is iets met balans. Soms iets te veel van het een, iets te veel van het ander maar per saldo toch op het juiste pad.

Slingeren

Ik heb ook periodes gehad waarin echt heel erg onder stress stond. Wat me dan hielp is mijn eigen leven zo gedoe-loos mogelijk maken maar toen die stress achter de rug was, was het een kale boel en kieperde ik de andere kant op, alleen maar om het een paar maanden later weer op te ruimen, verkopen en terug te brengen naar de kringloop. Dat zijn ook dingen waar we van leren.

Halve verhalen

Hoeveel vertellen de voorbeeldminimalisten niet? Dat weet je niet maar het plaatje is, durf ik te zeggen, in het echt toch vaak minder perfect dan op het scherm 😉

Minimalisme blijft voor een rode draad, een filosofie om me aan vast te houden. Het antwoord op een probleem is bijna altijd ‘minder’. Minder nieuws lezen, minder kopen, minder eten, minder energie gebruiken, minder verplichtingen, minder kleding in mijn kast…. tot het dat niet meer is.

Niet van het ene extreme in het andere extreme tuimelen maakt een kalm en tevreden leven.

Pre-kerst declutter.

Als je een e-mailaccount hebt voor nieuwsbrieven of een winkelcentrum bezoekt, word je om de oren geslagen met de allerbeste deals! black week! winkelen tot 23 uur ’s avonds! tot 70% korting op alle onverkochte rommel van voorgaande jaren! En soms is dat verleidelijk. Als die rok in je winkelwagentje opeens 30% goedkoper is, is ‘klik’ snel gedaan. Als je ‘nu’ moet besluiten of je die prachtige keramieken mokken voor de helft wil (alleen vandaag!) is dertig dagen bedenktijd een lastige.

Foto door Lukas Kloeppel op Pexels.com

Maar dat is de reden dat ik al die dingen zo veel mogelijk buiten houd. Ik weet dat ik echt niet volledig immuun ben voor mooie dingen met fikse korting. Net zoals dat ik me een leven zonder chocola prima kan voorstellen en weken aan chocola voorbij kan lopen maar dat er een moment van zwakte komt. Dan is het niet in huis halen van de ‘verleiding’ de eenvoudigste strategie.
Ik kan mijn wilskracht wel voor nuttiger dingen gebruiken.

En de feestdagen. Oh ja, die. Ze komen er ook weer aan. Het is een raar contrast met Nederland, de berg grøtfester en julefeiringer die we niet kunnen vermijden. De cadeautjes. Het altijd enigszins beklemmende gevoel van december. Wat is er dan beter dan nog eens fijn ontrommelen?

(ik klaag dit jaar niet over te veel feestjes, ik ben dankbaar en blij in een land te wonen waar de gekte over de xG nog niet compleet heeft toegeslagen, zelfs de coronapas’pilot’ in een gemeente is na een storm van protest ingetrokken en zondag gaan we de barricaden op in Kristiansand tegen de tweedeling)

Maar opruimen.

Opruimen en ontrommelen is iets dat ik altijd wel doe. Bij het opvouwen van de was gaat een te verwassen shirt de poetslappen in, de in tijden niet gebruikte plastic beestjes en het gelezen boek in de donatiedoos. Maar soms is het fijn om even het huis door te lopen en te kijken of er nog meer is dat we nu kunnen laten gaan om (vrij letterlijk) ruimte te maken voor nieuwe dingen. Stiften zonder kleur, volgeschreven tekenboekjes, kleding die niet meer wordt gedragen…

Heeft dit ding nog waarde voor mij? Ik kan natuurlijk niet bepalen wat waarde heeft voor de kinderen, dus op de meest overduidelijke rommel na, beslissen ze zelf wat ze ergens mee willen voor mijn eigen spullen kan ik goed inschatten of het nodig is het nog in mijn leven te houden.

Gebruik ik het nog regelmatig? Het gebeurt wel eens dat ik een aankoop lang heb overdacht maar er vervolgens na een periode achter kom dat ik het toch niet gebruik, of veel minder vaak dan gepland. Dan is het zaak om zonder emotie en schuldgevoel te kunnen besluiten of iets zijn plek in huis nog verdient.

Heb ik het dubbel? Het gebeurt zelden maar soms heb ik iets in huis dat het werk van een meer specifiek ding, prima kan doen.

Is dit iets voor mijn fantasie- zelf? Nu is er niets mis met wat aspiraties. Als je je leven graag anders wil, is het denk ik nuttig om te investeren daarin, maar niet in de eerste plaats door middel van spullen. Als je fitter wil worden, kan je beter eerst een wandelroutine opbouwen dan jezelf voornemen om elke dag een half uur te joggen en daar vijf outfits voor te amazonnen voor je ook maar een stap hebt gezet. Als je wil leren fotograferen, kan je beter eerst mooie composities maken met de camera die je hebt dan voor honderden euro’s aan lenzen kopen.

Als ik me niet kan indenken dat ik iets vandaag of deze maand nog wil doen, ga ik het vermoedelijk nooit meer doen.

Ook de stoelen uit het appartement van mijn ouders die ik hierheen sjouwde omdat de kinderen ruzie maakten over wie waar kon zitten, gaan weer terug. Sinds de stoelen er staan kunnen ze wel netjes op de bank zitten omdat er anders eentje op zo’n stoel moet en dat is eigenlijk niet gezellig. Meer spullen toevoegen lost gewoon zelden iets op!

Het is zo fijn om straks met alles op orde aan de kerstdrukte te beginnen. Ik ga wat spullen op finn zetten om te verkopen, wat dingen sorteren, een doos voor de kringloop die volgende week weer spullen aanneemt, klaarmaken en daarna een heerlijke wandeling maken. De wolken beginnen geheel volgens voorspelling (huh?) weg te trekken en de koffie is op, dus hup!

Fijne dag allemaal!