De kracht van begrenzingen.

Foto door cottonbro op Pexels.com

In onze wereld, wordt ons verteld dat hoe minder grenzen en beperkingen er zijn, hoe beter het leven is. Hoe mooi zou het zijn als je de lotto zou winnen. Als je alles kon kopen wat je wilde. Als je overal naartoe kon reizen waar je wilde. Als geld geen beperking was…. Dat leven is wat gepromoot wordt. Waar je naar moet streven: zo veel mogelijk wensen kunnen vervullen.

Er komt geen einde aan.

En dat is het probleem.

Routines, restricties, budgetten en gewoontes worden gezien als saai. Ze zouden je beperken in je vrijheid want je moet toch altijd kunnen doen, eten, kopen, horen wat je zelf wil, op elk moment? Consumeren is vrijheid, dat weet je toch!

Toch, mijn leven is beter en ik voel juist meer vrijheid als ik mezelf wat restricties opleg. Als ik minder consumeer.

Ik voel me beter in mijn vel als ik mezelf niet maar laat eten waar ik denk trek in te hebben maar me beperkt tot twee, drie gezonde maaltijden per dag.

Als ik alleen het hoognodige uitgeef: een beperkt bedrag aan boodschappen, nieuwe kleding en schoenen als we dat nodig hebben en verder niets, groeit ons spaarsaldo en hoewel ik liever niet te veel geld op de bank heb voel ik me goed bij het hebben van een buffer.

Als ik op tijd naar bed ga en op tijd opsta, voel ik me beter dan wanneer ik ‘lalala gezellig’ tot half twee opblijf en er om half negen pas weer uitrol.

Als ik mezelf dwing om mijn huis te poetsen, geef ik mezelf het cadeau van een schoon en aangenaam huis waarin ik mezelf en creatief kan zijn en kan ontspannen, iets wat me niet lukt als overal dingen zijn die me vertellen: ‘ik hoor hier niet’ en ‘ik moet schoongemaakt worden’ en ‘ik zit vol met vette vingerafdrukken’.

En ook: hoe meer ik deze ‘beperkingen’ volg, des te minder ben ik het pingpongballetje van anderen. Als ik gezond eet, laat ik me niet verleiden tot 5 repen chocola voor 100 kronen. Als ik ‘niets kopen’ mijn mantra heb gemaakt, laat ik die leuke theedoeken en afgeprijsde truitjes lekker in de winkel. Als ik besluit niet meer dan 1600 kronen uit te geven aan boodschappen, loop ik voorbij aan aanbiedingen voor lekkere maar alsnog overbodige producten. Als ik besluit om geen mensen te volgen op sociale media die me iets verkopen, krijg ik niet het malle idee dat ik een veganistische geurkaars / nieuwe lippenstift / frisse stapel badhanddoeken nodig heb om mijn bestaan te verrijken.

Ik bepaal zelf waar ik tevreden mee ben en dat is met weinig -steeds minder- materiele zaken.

Hoe heerlijk is het om een uurtje meditatief je huis schoon te maken (jezelf vertellen dat het huishouden vervelend, oneerlijk en ondankbaar is werkt alleen maar tegen je) en de rest van de dag in een schoon huis te kunnen zijn, denken, schrijven, mijmeren, lachen, ontspannen, koken?

Hoe minder je je aantrekt van de buitenwereld, des te meer word je immuun voor alles dat daar verzonnen wordt. Ik hoef geen stofzuig- of grasmaairobot, geen ‘slimme’ apparaten, geen nieuwe kleding. Mijn eigen dingen doen en mijn eigen postzegel netjes houden, geeft me meer voldoening dan welke niet noodzakelijke aankoop dan ook.

Mezelf begrenzen tot drie maaltijden, zorgt dat ik niet meer hoef na te denken of ik ’s avonds nog iets wil eten: ik doe het gewoon niet en daarmee houd ik mijn gedachten vrij van denken aan eten en mijn lijf vrij van laat eten dat niet lekker op de maag valt.

Juist als je je beperkt, vindt je vrijheid.

Deze wereld verkoopt dure leningen als financiële vrijheid, huizen van vijf ton als vrijheid om je leven te leven zoals je wil, suiker en transvet als genieten, vijftien soorten muesli als keuzevrijheid, keuze uit tien soorten slavenbanen om dat huis van vijf ton te betalen als carrièrekansen…

Een eenvoudiger leven, geeft vrijheid. Iets niet willen is vrijheid. Iets niet nodig hebben is vrijheid. De dingen die de maatschappij aanbiedt weigeren, is vrijheid. Zelfopgelegde restricties op dit gebied, geven vrijheid.

Inflatie, lekker boeiend en je eigen leven.

Foto door Min An op Pexels.com

Alles is zo heerlijk rustig nu. Lijkt zo heerlijk rustig. Ik kom zo min mogelijk onder de mensen, pluk de dag door vroeg op te staan -hoewel er nu eentje voorbij vaart met een motorboot met keiharde muziek…. om half acht ’s ochtends- en lees en kijk amper naar dingen die te maken hebben met actualiteiten. Maar ondertussen bereid ik me wel voor op wat er komt want de rust is schijn, daarvan ben ik overtuigd.

Het ergste wat je kan gebeuren als je je voorbereid is dat je… voorbereid bent. Het zal je leven niet redden maar het geeft net wel wat gemak, wat ademruimte in geval van nood.

tot de creditcard moet betaald…

Ja, schulden aflossen, het allerbelangrijkste als je het mij vraagt. Schulden maken je een slaaf. Net als leven als ‘iedereen’: strevend naar groter, nieuwer, mooier, meer, verder, hogerop, sneller… Wiens leven leef je dan?

Ik denk dat het nu van vitaal belang is, te weten wat je echt blij maakt. Er zijn tientallen studies die aantonen dat zelfs het winnen van de loterij, mensen niet gelukkiger maakt. In tegendeel. Te weinig geld om in de basis van je levensonderhoud te kunnen voorzien, dat maakt ongelukkig en gestrest maar meer dan nodig, net zo goed. Althans, het streven naar meer dan nodig (de essentiële zaken plus een beetje extra, voor het leuk, het gemak, comfort)…

Een leven dat draait om consumentisme, is leeg en zal nooit een vervullend leven zijn. Waarom zou je het überhaupt proberen? Als het ons gelukkig zou maken, zouden we na 70 jaar van meer meer meer en alles kopen wat onze hartjes begeren, toch dronken van geluk en met hartjes in de ogen rond moeten lopen?

Maar nee, in tegendeel. Nooit waren we zo ongelukkig, zo gestrest en zo totaal niet meer in staat om met tegenvallers, kritiek en verandering om te gaan.

Ik denk dat nu, vrijwillig, teruggaan naar een simpeler leven, een van de beste ‘verzekeringen’ is tegen komende economische malaise. Leer minder energie gebruiken want hoe rot deze prijzen ook zijn, klagen helpt ook niet.
Leer je favoriete gerecht van de Chinees thuis maken (deze recepten zijn vaak kinderlijk eenvoudig). Waardeer eenvoudig eten. Gebruik wat je hebt. Maak je huis schoon met water en azijn. Verkoop al je overbodige spullen. Beëindig je televisie-abonnement en wellicht ook je internet als je geen groot dataverbruiker bent: wellicht heb je genoeg aan data op je telefoon. Leer een aantal recepten maken met goedkope ingrediënten: kool, peulvruchten, uien, gehakt, rijst. Stel een budget in voor kleding, eten, communicatie.

Gebruik op wat je hebt, voor je nieuw koopt en koop spullen die zo duurzaam en veelzijdig mogelijk zijn. Koop tweedehands en koop functionele dingen: een warme plaid voor op de bank, een voedselthermos om granen, rijst en pasta in te koken met minimale energie, warme sokken, een goede winterjas en schoenen. Hergebruik glazen potten in plaats van ze te kopen. Schrap extra’s beetje bij beetje: stop met het kopen van accessoires, snoep en koek, plantjes puur voor het mooi (mooi en lekker kan ook!), van kleding die niet echt nodig is…. Waardeer je spullen, ook al zijn ze licht versleten, afgebladderd, verwassen…. Wabi sabi enzo.

Weet wat je zelf mooi vindt. Stop met het luisteren naar marketeers, advertenties, influencers… Blokkeer ze de toegang met adblockers, unsubscribe en ontvolg. Doe meer van wat je echt blij maakt, van binnen.

Je hoeft niet ‘up to date’ te zijn met alles. Je hoeft het nieuws niet te volgen. Je hoeft niet met mensen om te gaan die je energie kosten. Het is prima om een leven te leven waar de massa niets van begrijpt. Sterker nog: het zal je meer genoegdoening geven je eigen pad te volgen dan je hele leven het speelballetje te blijven van anderen.

Wil je je leven radicaal omgooien? Waarom niet. Als mensen dat niet accepteren, is dat hun probleem. Mensen maken zich overal druk om, wat anderen zeggen, wat anderen doen. Dan ga je naar de Aldi in plaats van de AH, de kringloop in plaats van het outletcentrum en stop je met leven voor de bühne. Als dat voor anderen dingen zijn die jouw waarde als mens bepalen, is het maar beter dat ze je niet meer moeten.

Als het te mooi lijkt om waar te zijn en je je afvraagt ‘waar mensen het van doen’, dan is de kans groot dat het allemaal niet zo mooi is als het lijkt, achter de vergulde deur. Stop met jezelf vergelijken met die mensen. En misschien hebben ze het allemaal perfect voor elkaar, zijn hun auto’s en boten en dure huizen hun eigen bezit. Fijn voor die mensen en niets meer dan dat.

Geen zin meer om met anderen dure uitjes te maken? Stop ermee. Klaar met de eeuwige uitwisseling van nutteloze cadeaus op verjaardagen? Stap eruit. Auto te duur? Doe hem weg en koop een kleine tweedehands. Laat het idee los dat je voor elke gelegenheid een nieuwe, passende outfit zou moeten kopen.

Waarom zou je je iets aantrekken van de mening van mensen, die je ook niet om advies zou vragen?

Altijd al willen emigreren? Maak er werk van zo lang het nog kan en je je huis voor goud geld kan verkopen. Als je zelf niet doet wat je wil, bepalen anderen wat je doet en dat is een recept voor ontevredenheid.

Besef dat er maar weinig is waar je controle over hebt en probeer dat te accepteren. Hoe moeilijk het ook is. Er zijn dingen die je wel in de hand hebt. Wat je eet en drinkt. Hoe gezond je leeft. Hoe je bent tegenover je kinderen. Hoe schoon je huis is en hoe netjes je kastjes. We kunnen allemaal een paar bakken met kruiden en bloemen planten. Hoe je je kleren opvouwt, je bed opmaakt aan het begin van de dag, hoe je je lichaam onderhoudt. Hoe je reageert (ik laat me soms nog te veel meeslepen, zeker als aan het einde van een lange, warme, luidruchtige dag mijn bandbreedte een beetje op is). Wat je achterlaat mocht je er *poef* opeens niet meer zijn. De aandacht die je geeft aan anderen. Hoe schoon je omgeving is.

Het is iets waar ik mezelf keer op keer aan moet herinneren. Als ik mijn dagen doorbreng met boos zijn op alles en iedereen -en er is genoeg waar ik boos over kan worden- dan geef ik dat andere te veel macht over mijn leven. En dat is niet hoe ik mijn korte moment op deze aarde in menselijke vorm door wens te brengen, uiteindelijk.

Waarmee ik maar wil zeggen: maak er iets moois van 🙂

Waar een schuld toe kan leiden.

Foto door Johannes Plenio op Pexels.com

Ik ben nu erg blij met de kennis van besparen, zuinig leven en minimalisme die ik de afgelopen dertien jaar heb opgedaan. Want het is bijna dertien jaar geleden dat we, niet in ons nieuwe huis maar ons oude huis nog niet verkocht, werden geconfronteerd met de streken die een bank kan leveren.

De Rabobank ging destijds uit van WOZ-waarde = verwachte verkoopwaarde en leende dat ons als overbrugging. Ik maakte echter bezwaar tegen de WOZ-waarde: die was in vier jaar 40% gestegen. De gemeente zei: ‘Gerlinde, wat een goed verhaal’ en paste hem aan. De Rabobank zei toen: ‘dan willen wij het verschil van 25.000 euro over twee maanden op onze rekening. Mijn ouders zeiden toen: ‘jullie kunnen het van ons lenen’ en daar was ik enorm dankbaar voor.

Sowieso, met twee hypotheken en een instortende huizenmarkt voelde ik enige urgentie om orde op zaken te stellen en dat zorgde er uiteindelijk voor dat mijn leven heel snel veranderde.

Ondertussen maakte ik kennis met minimalisme, toen nog een obscuur hoekje op het internet met Miss Minimalist, Joshua Becker, ZenHabits en een handjevol anderen. Ik keek de Zeitgeistfilms en die openden mijn ogen voor wat er werkelijk speelt, achter de schermen.

Ik leerde besparen. Ik leerde aardappels koken, zelf patat maken, eetbare planten herkennen, goedkoper boodschappen doen, minder consumeren, prijzen vergelijken, meer doen met minder, euro’s omdraaien, dingen gewoon niet kopen…. Vooral dat laatste.

Ik heb eigenlijk altijd wel geweten dat de klap ging komen want het systeem is door en door verrot. We worden door hoge prijzen, angstporno, ‘dumbing down’ en digitalisering dermate in een hoek gedreven dat we straks geen keuze meer hebben dan een Universal Basic Income en alle voorwaarden die daaraan worden gesteld door zij die de touwtjes in handen hebben, te accepteren. Of anders….

Lekker vooruitzicht wel maar zoals ik zei: nu ben ik blij dat ik al niet zo veel van deze wereld wil. En het ook niet mis, als het er niet meer is. Het zal mij een zorg zijn dat er geen vliegtuigen vliegen, je geen paspoort kan krijgen, dat een biertje zeven euro kost op een terrasje (dat doet het hier al jaren en dan kreeg je tenminste nog een halve liter) of dat heel Noorwegen in de file staat omdat hun electrische auto’s moeten worden opgeladen maar het aantal laadpunten buiten de grote steden niet berekend is op een miljoen mensen die in eigen land vakantie vieren.

Hogere benzineprijzen zijn vervelend maar voor ons geen drama, want we rijden zelden op benzine. Hoge energieprijzen zijn evenmin leuk maar we hebben nog de mogelijkheden ze het hoofd te bieden.

Man en (doorgaans ook) ik vinden het geen probleem om twee in plaats van drie maaltijden per dag te eten. We zijn al niet gewend aan vakanties. Sterker nog: ik vind thuisblijven de ultieme luxe. Hoe heerlijk is het om op de plek te zijn waar je alles hebt, waar je zon en zee en strand onder handbereik hebt, waar de kipjes pittoresk door de tuin dartelen en waar er niet al 75 man voor je in je bed hebben liggen zweten, ruften, huidschilfers shedden en copuleren. En dat alles, zonder dat we op de klok hoeven letten.
Ik hoef niets in te pakken, geen oppas voor de dieren te vinden, niet in de file te staan met nog 100.000 andere vakantiegangers en bij thuiskomst geen wasmonster te temmen.

Ik probeer op te maken wat we hebben en als ik twee keer per week de koelkast inspecteer en ook echt op tafel zet wat op moet -en niet iets anders erbij- dan gaat het ook op en sparen we geld en afval. Als ik een pak kulturmelk of yoghurt leeg maak (een soort fermenteerde melk) gebruik ik een flessenlikker en spoel het pak uit met een beetje water dat ik weer overgooi in een volgend pak. Ketchupflessen idem.

Als iets een goede aanbieding is, neem ik genoeg mee voor een paar weken of maanden. Boeken kopen we zelden tot nooit nieuw. We hebben geen televisieabonnement, geen tablets of smartwatches of zulke gekkigheid.

Al die dingen worden je opgedrongen. 120 jaar geleden verkochten ze ook al wasmiddel dat nog schoner zou wassen, nog beter zou ruiken en nog zachtere was zou geven. Niemand zou ooit verzinnen dat ze een horloge nodig hadden waarmee je overal gevolgd, gebeld en uitgelezen kon worden. Elke mascara doet het zelfde -je wimpers verven- maar elke mascara maakt je wimpers nog langer en verleidelijker. Elke paar maanden zijn er weer nieuwe trendkleuren en musthaves. Natuurlijk.

De meest stijlvolle mensen dragen tijdloze kleding, de mooiste huizen zijn niet die volstaan met meuk van de Intratuin en uit de VT-wonen.

Laat die shit gewoon niet toe in je hoofd en je huis. Natuurlijk zijn er overal leuke dingen te koop maar zie ze gewoon voor wat ze zijn: leuke dingen. Houd je geld in je zak voor belangrijke dingen. Voor eten, ofzo. Je hoeft niet alles wat je ziet en wat je aanspreekt, in je huis te hebben.

Er is schoonheid in eenvoud. In afwas op een afdruiprek, in was aan de lijn, in een wollen deken op frisse avonden, in slijtplekken op je favoriete plek van de bank, in hier en daar afgebladderde verf, in simpel eten, in een glas water, in stekjes opkweken tot mooie plantjes, in een lievelingsoutfit en die keer op keer op keer dragen, in bibliotheekboeken, in lege muren, in rommelige moestuintjes waar insecten te keer gaan en vogels hun jongen grootbrengen, in een wandeling naar het park en op een bankje zitten, in offline en onbereikbaar zijn, in een goed gesprek met echte vrienden, in iets aardigs doen zonder iets terug te verwachten, in iets kunnen hergebruiken, iets weggeven, iets krijgen, in onkruid, in niet meer bezitten dan je nodig hebt, in kwaliteit boven kwantiteit, in stoppen met eten als je geen trek meer hebt, in vroeg opstaan en de zonsopgang zien, in iets repareren, iets zelf doen, in aandacht in plaats van afleiding, in iets maken in plaats van consumeren, in tevreden zijn met wat je hebt ook al hebben de mensen om je heen, meer. In je kinderen de waarde leren van dingen, in plaats van slechts de prijs. In stilte, in contemplatie. In je gedachten op papier zetten, in plaats van heel de tijd andere mensen hun gedachten en meningen absorberen via het internet. In het voelen van kou en warmte, zonder deze te bestempelen als slecht of vervelend (ik werk hieraan wat warmte betreft ;))

Verkoop al de dingen!!!

Mijn favoriete doemprofeet Dan, van I Allegedly… Hij is lief voor dieren en dan vind ik iemand al snel aardig… Ik luister graag naar hem. Hij bespreekt allerlei slecht nieuws. Ieder zijn hobby 😉 Ik moest lachen om zijn laatste nieuwsbericht.

Hij sprak in zijn laatste video over dat mensen zichzelf helemaal klem lenen, net voor de enorme recessie aanbreekt. In Nederland werd ons eerste echte huisje dat we toen voor 94.000 euro kochten in 2002, onlangs voor meer dan het dubbele verkocht. Leuk, maar het blijft een scharrig jaren dertig huisje van 81m2. Wat een geld! Dat is twee ton als het niet heel ver boven de vraagprijs is gegaan (de koop was in twee weken na het te koop zetten beklonken).

Hoor nu eens wat hij zegt 🙂 Een pleidooi voor je leven zo licht mogelijk maken om de storm beter te kunnen doorstaan.

Nu is een goede tijd om al je overbodige meuk te verkopen en iets van waarde te doen met het geld dat je ermee verdient.

Je kan het gebruiken om je schulden af te lossen, zilver te kopen, om je hypotheek versneld mee af te betalen en met zo veel minder spullen kan je wellicht kleiner wonen, een deel van je huis verhuren…. Je zou er wat voorraad van kunnen kopen van de dingen die echt belangrijk zijn voor je. Eten, ofzo. Ik noem maar een dwarsstraat 😉

Nu hebben mensen over het algemeen nog wel geld voor gekke dingen. Dat er vervelende dingen komen en dat we niet ‘terug naar normaal’ gaan is iets dat bij het grote publiek nog niet echt is doorgedrongen.

Dingen als een motor, een camper, een incourante collectie van wat dan ook, dingen die elke keer weer tijd en geld kosten om te onderhouden maar niets opleveren, een dure telefoon of alle voorgaande telefoons die je hebt geupgrade terwijl ze nog functioneerden, oude fietsen (even (laten) nakijken, smeren en wassen en verkopen!), ongebruikte meubels, waardevolle kleding of pakketten met ‘gewone’ kleding, skispullen, duikapparatuur en al die andere in vergetelheid geraakte liefhebberijen waarvan de fysieke spullen staan te verstoffen….

Je kan het maar kwijt zijn en je kan het geld maar hebben.

Weg ermee 🙂

Wat we niet meer kopen deel zoveel.

Oh, zo leuk altijd: ‘wat ik niet meer koop’ lijstjes. Want er is zo veel dat we niet nodig hebben en dat is een heel rustgevende wetenschap. Iets niet hebben of hoeven is een verrijking van het leven, geen stap terug in welvaart. Het is heerlijk om in een winkel alleen te kopen wat je echt nodig hebt en dat de rest niet eens een optie is.

Met hoe minder ik tevreden kan zijn, des te gelukkiger ik ben. Ik ben net lekker wezen wandelen in het bos waar na twee dagen regen de zon door kwam en dat was magisch. Ik maakte ontbijt met twee eieren -van eigen kippen-, een berg door de slakken aangevreten-doch-smaakvolle sla en een paar stukjes biologische brie (waren afgeprijsd naar 10 kronen dus ik sloeg groot in). Ik zit nu op de schommelbank, uitzicht op m’n scharrelende kipjes en de zee…. Het leven is goed.

Wat we niet kopen….

  1. Wattenschijfjes. Ik heb herbruikbare van Imse Vimse als ik ze nodig heb, maar gebruik meestal gewoon doekjes, olie en warm water om mijn gezicht schoon te maken.
  2. Crèmes, gezichtwas, tonic, toner…. Ik ben een paar maanden geleden gestopt met die onzin en merk geen verschil, behalve dat het goedkoper en makkelijker is.
  3. Blush, poeder, foundation, lippenstift en andere ingewikkelde make-up.
  4. Nagellak en nagellakremover. Ik heb altijd binnen drie minuten een stuk eraf en dan schreeuwt het slons, in plaats van chique, dus zonder doen is makkelijker.
  5. Wegwerpscheermessen. Ik heb een keer uit nood een Gilette gekocht en doe maanden met een mesje (tegen de scheerrichting in over je arm bewegen houdt ze scherp)
  6. Bodylotion, bodywash, crèmespoeling. Shampoo gebruik ook zelden, het maakt m’n haar veel te snotterig en zacht sinds ik grotendeels gestopt ben met het gebruik ervan.
  7. Deodorant. Als je deodorant gebruikt, heb je het nodig maar als je stopt met het gebruik ervan, past je lichaam zich vanzelf aan.
  8. Stylingproducten voor haar: haarlak, gel, krultangen… We hebben wel een haardroger, die gebruik ik vooral voor de kinderen zodat ze als het vriest niet met nat haar naar buiten hoeven.
  9. Extra meubels. Ik hoef geen nachtkastjes, commodes, bijzettafels, dressoirs en nog meer lastige en grote spullen in huis.
  10. Tafelkleden, placemats en andere tafeldecoratie. Ik heb een groot stuk leisteen waar soms twee waxinelichthouders op staan en als we gaan eten, de hete pannen. Verder vind ik de houten planken van onze door de man gemaakte eettafel gewoon het mooiste.
  11. Speciale borden en koppen voor bijzondere gelegenheden. Het goedkoopste witte Ikea-servies voldoet perfect.
  12. Dingen die maar een ding kunnen: olijvenontpitters, meloenballetjesmakers, rijstkokers….
  13. Keukenapparaten. Ik wilde heel lang een KitchenAid, kocht een KitchenAid, bleek toen helemaal niet zo veel met het apparaat te doen als ik had verwacht en gelukkig voor mij ging de motor kapot en kreeg ik al mijn geld terug….
  14. Keukendecoratie en keukenopbergspullen.
  15. Eengangsbestek en -borden
  16. Seizoensgebonden decoratie. Met Halloween hebben we een pompoen en knutselen we wat, met kerst knip ik wat hulst buiten, met Pasen verven we eieren en die hangen we in een tak, dus alles kan na gebruik in de soep of op de composthoop.
  17. Seizoensgebonden kleding. Geen kersttruien, kerstmanjurkjes of zulks.
  18. Al te zomerse kleding. Mijn jurken die ik in de zomer draag kan ik ook in de winter aan, met een vest erover en legging eronder. Met een roze jurk met gele ananassen ziet dat er toch wat typisch uit.
  19. Kerstkaarten en verjaardagskaarten.
  20. Cadeautjes ‘omdat het moet’. Als ik iets leuks tegenkom dat echt past bij iemand, dan koop ik het maar ik kom niet zo vaak in winkels, dus dat gebeurt zelden. Ik verwacht ook geen gaven als ik jarig ben of met kerst. Het houdt het allemaal wat overzichtelijker…
  21. Uitbundige verjaardagsdecoratie. We hebben al jaren de zelfde stoffen en papieren vlaggetjes en blazen een paar ballonnen op.
  22. Gadgets, telefoons, electronica. Wat we hebben, is al jaren oud.
  23. Speciaal speelgoed. We komen nooit in speelgoedwinkels, krijgen geen reclamefolders en hebben geen tv die heel de dag reclame blert, dus mijn kinderen komen ook niet echt in contact met de ‘must haves’. Ze vragen er ook gewoon niet om. Ze hebben Lego, wat My Little Pony’s van de kringloop, knuffeldieren en knutselspullen en dat is het. Genoeg.
  24. Schoolfoto’s. Oplichters 😉
  25. Disney-dingen, behalve de Donald Duck… Gelukkig houden de dames ook niet van Frozen en andere prinsessenmeuk en kijken ze liever naar Buurman & Buurman of Keepvogel.
  26. Snijbloemen. Ik vind ze prachtig hoor, maar ik kom ook nooit meer bij Ikea, de enige plek waar ik wel eens een bos betaalbare tulpen kocht.
  27. Electronisch speelgoed. Niets dat geluid maakt, geen electrische stepjes, niets dat op batterijen werkt.
  28. Fastfood… Geen McDrek. Het is dik vier jaar geleden dat we er voor het laatst waren (alleen halverwege de reis naar Nederland) en ik denk dat ze drie keer een fastfood’restaurant’ van binnen hebben gezien…
  29. Mondkapjes. Duh!
  30. Dingen waar je iets bij krijgt. Nu is marketing gericht op kinderen hier strenger geregeld, dus we hebben er ook weinig last van, maar ik heb een hekel aan zulke ‘freebies’.
  31. Grappige sokken. Als ik sokken koop, koop ik ze groot in zodat ik geen sokkenmemory hoef te doen en elke zwarte sok, bij elke zwarte sok past.
  32. BH’s. Ze irriteren me vreselijk, ik draag eigenlijk altijd een strak hemdje onder mijn kleding en dat is genoeg steun. Geen bh dragen is beter voor je circulatie en zou juist hangen voorkomen. Ik snap dat sommige mensen de steun nodig hebben of aangenaam vinden maar ik niet en ben blij zonder te doen.
  33. Bijzondere panty’s en maillots. Ik probeer het zo veelzijdig mogelijk te houden en ga voor effen zwarte panty’s of leggings die ik eigenlijk het hele jaar kan dragen, afgezien van een handjevol zomerse dagen.
  34. Oorbellen, piercings kettingen, armbanden en ringen. Er was een tijd dat ik ervoor leefde me op te tuigen als een kerstboom maar die dagen liggen lang achter me. Het irriteert me al snel. Ik heb een ketting die ik van de man kreeg en mijn trouwring en dat is het.
  35. Wasverzachter, speciale wasmiddelen, etc. Ik gebruik altijd waspoeder van Sonnet en dat maakt alles schoon. Soms een beetje azijn waarin ik wat etherische olie heb gedaan in het wasverzachterbakje en hop, schone was.
  36. Handzeep. Ik vul het zeeppompje met wat we op dat moment hebben: afwasmiddel, groene zeep of shampoo die niet fijn gevonden wordt.
  37. Allesreiniger. Azijn, water, etherische olie, spuitfles en hop, schoon huis.
  38. Wat voor speciaal reinigingsmiddel dan ook.
  39. Kleding met moeilijke stofjes. Het moeilijkste is mijn jas met dons (verantwoord dons) maar dat is een kwestie van wassen op delicaat en liggend laten drogen, eens in het jaar. Ik doe niet aan handwas en koop geen wol die kan krimpen in de was. We hebben geen witte kleding.
  40. Accessoires. Ik doe al jaren met de zelfde leren tas en leren handschoenen  en ben van plan er nog jaren mee te doen.
  41. Hobbyspullen, afgezien van een notitieboek. Ik houd van lezen, wandelen, schrijven en vogels kijken en daar heb ik eigenlijk niets voor nodig dat ik niet al heb.
  42. Tuinplanten. Nog afgezien van dat de huiseigenaar alles afkapt dat verder dan 5 cm boven de grond komt… planten zijn hier zo gruwelijk duur! Bovendien groeit er allerlei moois en lekkers (wilde aardbei, framboos, braam, bosbes, bieslook etc) rond het huis in het bos en in de bermen. De randen van de tuin maai ik niet, dus daar komt ook genoeg moois op.
  43. Nieuwe auto’s. Hebben we nog nooit gehad, zelf.
  44. Tuinmeubels. Wat we hebben is oud, zelfgemaakt of gekregen.
  45. Bijzondere koffie. Geen George Clooney-machine of andere ingewikkeldheden.
  46. Bier, wijn en andere alcoholische dranken. We maken het wel zelf
  47. Creditcards. We hebben een debitcard die je gebruikt zoals je ook een creditcard gebruikt maar die heeft geen krediet, alleen je eigen geld.
  48. Leningen.
  49. Vakanties. Naar Nederland reizen valt onder werken 😉
  50. DVD’s. Ik heb ook geen idee of er nog DVD’s gemaakt worden. Hm… Wel kopen we heel soms, als we een bandje echt heel leuk vinden een CD ervan maar dat is twee maal per jaar ofzo.
  51. Grote plastic dingen zoals opblaaszwembaden of speeltoestellen. Toen de kinderen kleiner waren, gebruikten we een speciekuip als ze in het water wilden, nu kunnen ze zo de zee in.
  52. Nieuw buitenspeelgoed. Dingen als inlineskates, badmintonrackets etc. kopen we altijd tweedehands.
  53.  Een huis.
  54. Eten van een merk. Geen Knorr, Lays Chips of Heinz Ketchup hier.
  55. Nieuwe boeken die we niet meer dan eens gaan lezen. Ik koop soms een naslagwerk nieuw maar leesboeken die slechts een keer worden gelezen, nooit.
  56. Koffiefilters. Want metalen filter.
  57. Concertkaartjes. We gingen weliswaar onlangs naar een concert maar dat was al 25 maanden daarvoor betaald.
  58. Eten in een restaurant. Ik snap de lol niet van bediend worden en van 10 x zo veel betalen voor matig, opgewarmd kant en klaar eten. (oké, er zijn uitzonderingen: Grieks en goed Oosters eten maar hier in Noorwegen zijn beiden niet aanwezig dus we komen nooit in eetgelegenheden.)
  59. Geurkaarsen. Verleidelijk, maar nee.
  60. Snoep. De kinderen krijgen genoeg mee van feestjes.
  61. Kaartjes voor het OV.
  62. Frisdrank.
  63. Magnetrons. Het zou makkelijk zijn voor het verwarmen van melk voor in de koffie en de havermout van de kinderen maar de grootte van het apparaat en het potentiele gevaar met de straling maakt het een nee.
  64. Smarte dingen. Het enige dat verbonden mag met wifi is de laptop en telefoons, verder wil ik niets dat zelf ‘nadenkt’ en Joost mag weten welke gegevens naar welke servers stuurt.
  65. Oncomfortabele schoenen. Ik heb nog twee paar, vooral om mee te zitten 😀 maar om gewoon mee rond te lopen en boodschappen te doen etc. heb ik nu platte schoenen. De horror, maar mijn rug waardeert het!
  66. Abonnementen op een sportschool. Gruwel!
  67. Plastic bakjes en plastic folie. Ik heb een stapel glazen bakjes van Ikea en daarin bewaar ik restjes, extra maaltijden, gesneden groenten etc. Zo schuiven kleine restjes van iets ook nooit naar achteren in de koelkast, en ik vind eten bewaard in plastic gewoon ieuw.
  68. Kapsels. Ik knip het haar van iedereen hier. Had ik al gezegd geloof ik.
  69. Parfum. Toen mijn lievelingsluchtje de allerslechtste score bleek te hebben in de EWG-database heb ik het naar de kringloop gebracht en gezworen nooit meer parfum te kopen.
  70. Tijdschriften. Ik lees boeken op mijn e-reader of artikelen online.

Plezier in gematigdheid

Foto door Chee Huey Wong op Pexels.com

Een van mijn grootste inspiratiebronnen om minimalistisch te leven is Francine Jay. Toen zij begon met bloggen over minimalisme, ontdekte ik net het hele idee ervan. Ze is gestopt met bloggen maar ik neus graag in haar oude posts en haar boeken. Haar laatste boek, Lightly, is minder praktisch van aard dan Joy of Less maar ik vind het heerlijk om af en toe even in te kijken en herinnerd te worden aan het plezier van leven met minder spullen, aankopen, zorgen, stress en verplichtingen.

Een van de mooiste ideeen vind ik het stuk over Sophrosyne, een oud- Grieks woord dat de deugd beschrijft van plezier vinden in een meer gematigde manier van leven. Het is gematigdheid, maar dan niet op de ‘ik ontzeg mezelf alles nu om straks in de hemel te komen’ maar gewoon voor het plezier dat een lichter, gematigder en evenwichtiger leven nu eenmaal geeft.

Er zijn drie ‘pijlers’: mindfulness, zelfcontrole en evenwicht.

Gematigdheid is nogal een vaag begrip. Tien kilo extra op je lijf terwijl de gemiddelde mens er twintig heeft, is geen gematigdheid. Slechts twee uur Netflix in plaats van vier, evenmin.

Sophrosyne gaat om je persoonlijke balans. Waar voel je je het beste bij? Wat is je optimale staat, de optimale hoeveelheid eten, entertainment, schermtijd, kleding voor jou? Meer van iets goeds is doorgaans niet meer in plezier. Een glas wijn is heerlijk maar een fles is te veel. Af en toe een stukje chocola is fijn maar niemand voelt zich lekker na de hele reep. Meer kleding dan we kunnen ‘managen’ in onze kledingkast en ons hoofd, is al gauw een bron van stress in plaats van plezier.

Je kan weten wanneer je genoeg heb, daadwerkelijk stoppen met kopen, eten, drinken of kijken en vervolgens tevreden zijn met dat je je wensen hebt vervuld.

Het gaat er niet om dat je geen reep chocola mag eten van jezelf maar dat je weet hoe goed je je voelt als je het bij die paar blokjes houdt en daar ook echt de tijd voor neemt om er van te genieten.
Het gaat er niet om dat je niets mag kopen van jezelf, maar genieten van het lichte, vrije gevoel dat komt met de winkels links laten liggen voor alles behalve de meest essentiele aankopen.
Het gaat er niet om dat je geen schermen mag kijken, maar dat je beseft dat een kwartiertje instagram waardevoller is dan drie uurtjes.

Bepaald eten laten staan is soms lastig maar het gevoel dat komt van een lichter en actiever lichaam is vele malen aangenamer dan extra kilo’s meesjouwen. Soms is iets in de winkel laten liggen lastig maar een huis zonder overbodige spullen en genoeg geld op de bankrekening is onbetaalbaar.

Sophrosyne gaat om genieten van de goede dingen terwijl je je leven licht houdt.

Ik vind het een prachtig idee. Ik ben van mezelf niet even gematigd –alles of niets is soms meer mijn idee- maar met het *kuch* klimmen der jaren, word ik er beter in omdat het ook gewoon zo waar is. Wat we echt willen in het leven, moeten we niet opofferen voor wat we nu willen. Ik wil slank blijven, dus eet ik niet te veel. Ik wil geen stress in mijn leven, dus ik kijk uit waar ik ja tegen zeg. Ik wil een huis dat makkelijk onder controle te houden is, dus ik laat alle leuke spulletjes in de winkel staan.

En ik geniet daar het meest van, uiteindelijk.

Waarom zou je dat willen`?

Foto door Pixabay op Pexels.com

Wanneer heb je genoeg? Wat is genoeg eigenlijk? Waarom heeft de een genoeg aan een piepklein huisje en tot op de draad versleten meubels en is een ander… Jeff Bezos ofzo. En waarom willen we bijna allemaal altijd meer dan we hebben?

Pasgeleden nog. Ik dacht: ik heb geen jurken met korte mouwen dus ik moet een jurk met korte mouwen. Twee tellen later besefte ik dat wel twee jurken zonder mouwen heb, en een met korte mouwen (oh ja…) alsmede een lange rok waar ik een top op kan dragen en gezien de lengte van de zomer hier… die is even lang als de maand juli dus dat kom ik toch wel door met vier outfits. Duh.

Een bedenktijd bij nieuwe aankopen is handig en wenselijk…. maar het is ook jezelf inprenten dat je iets wil, ook al vergeten we de meeste dingen als we ze niet op een lijstje zetten.

Ik draai het nu om.

In plaats van een bepaalde tijd wachten of ik het ‘ding’ nog steeds leuk vind, doe ik nu mijn best om het ding niet eens te willen.

Waar komt nu elke keer de zin vandaan om dingen toe te voegen, andere dingen te proberen?

Ik vertel mezelf dat het onzin is om het ding te willen, ga verder met waar ik mee bezig was en vergeet het.

Dat scheelt me overdenken, aanschaffen, betalen, het ophalen (pakjes aan de deur laten bezorgen is hier een erg dure hobby), het hebben, onderhouden, schoonhouden en uiteindelijk, zoals met 90% van de dingen die we kopen, ontrommelen, weggooien of recyclen.

Vroeger kwam het meeste dat ik wilde, uit mezelf. Ik las de Aardschok en dat was nu niet echt een blad dat zich richtte op tienermeisjes. Ik luisterde de muziek die ik zelf ontdekte.

Tegenwoordig worden verlangens gecreëerd, op steeds geniepiger wijze. En misschien worden we er ook wel gevoeliger voor nu de verleiding zo alomtegenwoordig is. Zoals je vroeger tussen de rokers zat en ten lange leste besloot ook maar eens een haal te nemen. En nog een, tot je de smaak te pakken kreeg.

We leven in een maatschappij waarin ons constant, via alle kanten, verteld wordt dat we niet genoeg hebben, zijn en doen. Ik denk nu dat het koesteren van verlangens door ze op te schrijven, naar een bepaalde datum toe te leven waarop je ze ‘mag’ kopen, voor mij niet de juiste manier is.

Bijna alles dat ik ooit kocht, is weer uit mijn leven verdwenen, hoe verrijkend, mooi, aangenaam of interessant de dingen me ook initieel leken te zijn. Ook de dingen die ik vaak lang had overwogen.

De man zegt vaak: ‘waarom zou je dat willen?’. Of het nu gaat om visite ontvangen, een ‘vaccin’, een vakantie naar China of een doos champagneglazen en ik vind het een goede vraag. Waar komt dat plotselinge idee vandaan iets nodig te hebben? Waarom wil ik iets?

Omdat ik me verveel?
Omdat ik uitgekeken ben ik op wat heb heb?
Omdat dat banksaldo naar beneden moet?

Of… omdat ik het echt nodig heb. Dat paar schoenen omdat het huidige paar versleten is. Een winterjas die me echt warm houdt bij -10. Een koffiekop omdat mijn laatste exemplaar ook z’n enige oor is verloren.

Minimalisme is de ‘why before you buy’… maar wat mij betreft ook de ‘why before you want’. Sluimerende verlangens naar meer materiele zaken dan nodig, verdienen geen plek meer in mijn leven. En mijn leven voelt alleen maar lichter dan ooit.

Waarom we kopen?

Foto door Maddog61 op Pexels.com

Ik las het begin van een leuk boek: Affluenza van Clive Hamilton. Ik zocht de schrijver op. Zijn laatste blog ging over de domheid van klimaatontkenners en antivaxxers.

Van een man die vreselijk kritisch is (was) op overheden, grote bedrijven en hun nietsontziende praktijken en het consumptiecoma waarin we allemaal gedreven worden door voornoemde organisaties, verbaasde me dat maar het blijkt maar weer: bijna iedereen is te koop.

In deze tijd laat kritiek op overheden, Big Pharma, -Agriculture of -Food de schoorsteen ook niet roken. Sterker nog, mensen die zich uitspreken tegen de praktijken van WEF, Bill & Melinda Gates Foundation of Pfizer worden met hoongelach met de grond gelijk gemaakt door de pratende hoofdjes, de ja-knikkers, de ruggengraatlozen en andere minderwaardige levensvormen die de publieke opinie beheersen. Pepijntjes, Johantjes, Reneetjes, Jeroentjes…

Maar daar wilde ik het helemaal niet over hebben! Ik dwaal weer af.

Het ging in het boek over de reden waarom mensen kopen. Dat sommige sociologen zeggen dat eigenlijk al onze aankopen worden gedaan als poging tot ‘zelfvoltooiing’. De theorie dat we ons eigen zelf in lijn proberen te brengen met ons ideale zelf, of degene die we zouden willen zijn.

Heden ten dage zijn bijna al onze aankopen minstens voor een deel een poging tot het dichterbij ons ideale zelf komen. Een enorm marketingapparaat heeft ons verteld wie ons ideale zelf is en hoe met behulp van de juiste goodies de kloof tussen onszelf en ons ideale zelf kunnen dichten.

Kleding, maar ook huizen en auto’s zijn hier de meest in het oog springende voorbeelden van.

Het vervelende is, hoe verder de maatschappij doldraait en hoe rijker we worden des te groter wordt de kloof tussen ideale zelf en ons eigen saaie zelf, vooral omdat we ons tegenwoordig met de hele wereld kunnen vergelijken via onze telefoons. En het gaat zelden om de dingen die je kan, de boeken die we lezen, ons empathisch vermogen maar bijna altijd om de buitenkant… En dat is dan weer een oorzaak van de deplorabele geestelijke staat waarin de jeugd, maar eigenlijk een heel groot deel van de wereldbevolking zich bevindt.

Hoe meer we proberen ons een weg uit onze problemen te consumeren, des te ongelukkiger zullen we zijn en des te meer zullen we willen consumeren. Onze ontevredenheid kent geen grenzen en we denken gelukkig te zijn als we maar dat ene ding hebben. En dan dat ene ding. Die serre. Die botoxbehandeling. Die kleur nagellak en dat keukenapparaat…

Bijvoorbeeld: een deken op de bank is fijn als het ’s avonds fris wordt. Maar je verbant de prima fleecedekens naar de auto, want je bent een lokaalgesponnen-erfgoedschapenwolmens. De tafel is prima want vier poten en een blad maar je ideale zelf heeft toch een meer minimalistisch interieur. Je gekringloopte kleren zijn nog prima maar je wil eigenlijk liever uitstralen dat je een eigenzinnige vrouwelijke vrouw bent dus je koopt nieuwe, die beter bij je ideale zelf passen.

Ja, ik heb het over mezelf 😉

Waarom wil ik andere dingen, terwijl de dingen die ik nog heb, hun functie nog op een perfecte manier uitoefenen?

Oke, ik ben na dik twee jaar nog erg blij met de tafel, ik voelde me destijds echt beter toen ik mijn broeken en truien verving door jurken, de wollen deken is een sieraad in mijn huis en de fleecedekens hebben hun nut in de auto maar toch! Wat is dat?

Zelf weten wat je belangrijk en mooi vindt, is essentieel, net als een gezonde hekel aan geld uitgeven. Als je het zelf niet weet, vullen de grote bedrijven en marketeers het voor je zin.

Als je zelf niet beseft dat je prima bent zoals je bent dan zullen de mensen die grof verdienen aan je onzekerheid, altijd zorgen dat je je minderwaardig voelt en je tegelijkertijd de oplossing aanrijken in de vorm van cosmetica, kleding, ‘betere’ spullen en meer.

Je moet beseffen dat de aasgieren constant op de loer liggen voor je geld, je energie, je kliks, je aandacht en gewoon je leven, eigenlijk. Neem het terug. Ga offline. Delete account. Unsubscribe. Lees een boek. Maak een wandeling. Praat met een vriend. Knuffel een dier. Voer een vogeltje. Bekijk een wolk. Wees effe stil. En dan komt alles goed, want dat is het echte leven.

Zichzelf oplossende niet bestaande problemen.

Foto door Luis Quintero op Pexels.com

Het is toch bijzonder hoe sommige dingen zich vanzelf oplossen. Dingen die niet eens problemen zijn. Jij wil simpeler leven? Jij zal simpeler leven!

Het is eigenlijk best flauw.

Eens verfde ik mijn haar. Zwart, donkerbruin, knalrood… tot ik ernstig allergisch werd voor haarverf. Mijn hoofd zwelt op, jeukt vreselijk en vlekken overal. Ook ‘biologische’ en ‘natuurlijke’ haarverf geeft reacties die me doen lijken op Squiddly Diddly.

Het enige dat geen allergische klachten geeft is henna en ik was zo blij met mijn kleur… tot mijn haar begon uit te vallen. Ik ben weer de enige persoon wiens haar uitvalt van henna. Het is nu behoorlijk vervaagd en een eind uitgegroeid. En groeit weer terug, gelukkig.

Kosten voor haarverf: nihil.

Eens had ik zes oorbellen en een navelpiercing. Tot ik allergisch werd voor oorbellen. Maakt niet uit wat voor materiaal. Helaas, helaas want ik vind oorbellen echt heel leuk, vooral opvallende. M’n bungelende spinnewebben, vogeltjes, licht ordinaire grote ringen… alles ist raus. Zelfs clip-oorbellen zorgen voor allerlei reacties die ik niet wil voelen.

Kosten voor leuke oorbellen: nihil.

Eens liep ik bijna altijd op hakken. Dat is wel minder geworden sinds we in Noorwegen wonen, want sneeuw, ijs, regen en de afwezigheid van stoep maar wat ook niet helpt is mijn rug-met-hyperlordose. Lang ging het goed, tot het niet meer goed ging. Helaas voor mijn prachtige laarzen van Duoboots. (aanrader voor mensen met heel dunne of heel dikke kuiten).
Mooie hoge hakken zijn niet zo fijn als je vervolgens ’s nachts wakker wordt van de pijn in je rug.

Kosten voor sexy schoeisel: nihil.

Eens droeg ik meer make-up. Grijze oogschaduw, dikke eyeliner, lippenstift… Ik koop het een en ander biologisch / natuurlijk – en altijd gruwelijkheidsvrij- maar sinds een tijdje reageert mijn huid vreemd op niet biologische make-up. Ik beperk het nu tot Dr. Hauschka mascara, eyeliner, wenkbrauwpotlood en lipgloss.

Kosten voor gezichtsverf: ca. 100 kronen per maand. Ik doe 3 maanden met deze dingen en koop het bij luxplus.no (er is ook een luxplus.nl) voor een goede prijs.

Het is een beetje jammer want dit waren wel dingen die me blij maakten…. maar ik mis ze ook niet. Ik ben gewend aan mijn oren zonder oorbellen, mijn terugkerende eigen haarkleur, platte schoenen en mijn eigen gezicht. Ik was vermoedelijk hoe dan ook wel gestopt met mijn haar verven, want milieu. En met ingewikkelde oorbellen en make-up, want minimalisme en eenvoud.

Soms is het best makkelijk als besluiten gewoon voor je worden genomen 😉

Lui of lui.

Foto door Leonie Fahjen op Pexels.com

Mensen die besluiten minder of niet meer te werken voor een baas of klant, worden vaak met argwaan bekeken. Ik denk omdat anderen hierdoor opeens geconfronteerd worden met hun eigen zelfgemaakte gevangenissen.

Hoe durft iemand om zo maar te stoppen met geld genereren voor Het Systeem, de Overheid en Onze Publieke Voorzieningen!

De meeste mensen die stoppen met werken, maken zich nuttig op andere manieren. Ze zijn er voor hun kinderen, steunen lokale boeren omdat ze tijd hebben om bij hen aan huis te kopen, ze plukken zwerfafval als ze gaan wandelen, ze doen vrijwilligerswerk en doen meer dingen zelf, zoals het maken van goed eten, het repareren in plaats van weggooien en vervangen van kleding, ze hebben tijd voor bibliotheek en kringloopwinkel in plaats van alleen voor klikkerdeklik op bol en amazon. Ze rijden minder of geen auto en hebben minder nood aan gemaksvoedsel, snelle oplossingen en geld tegen problemen smijten die met enige tijd en creativiteit ook opgelost zouden zijn.

En daarbij, ‘niets’ doen is therapeutisch en zeer milieuvriendelijk. Als je in het gras ligt en kevers bekijkt, een ommetje maakt of vogels observeert, dan rijd je niet rond in je auto, je genereert geen geld voor de overheid die er windmolens, biomassacentrales en terroristische organisaties mee financiert en je koopt geen onzin.

Er zijn en ik ken van die mensen die overal een app voor hebben, zelfs om ze te vertellen hoe veel water ze op een dag hebben gedronken. Serieus?
Mensen die in hun handen klappen voor de verlichting. Mensen die de basis, dingen die elk piepsig diertje kan en doet (zorgen voor gezond eten en hun eigen sh’t schoonmaken) uitbesteden aan anderen. Een betaling doen via de computer is al lastig, want alles moet tegenwoordig met een klik gefixt zijn.

Wie is er lui, wie er is vrij, wie is er afhankelijk?

Hoe minder er is waar je afhankelijk van bent voor een tevreden leven, hoe beter.