Bezigheid.

Het kippenhok is nagenoeg af en het is zo mooi geworden, helemaal keurig strak in de lak met een mooi pannendak… en de kipjes zijn gisteren vrij in de tuin geweest en dat ging goed.

Ik heb vanmorgen heerlijk in zee gezwommen. Ik ben wederom van plan om dat vol te houden tot het letterlijk niet meer kan net zoals vorige winter; aan het begin van het jaar vroor de zee dermate dicht dat mensen meenden er met auto’s overheen te moeten rijden. Dat kon ook, op sommige stukken. Op andere stukken niet, bleek. Het water is nu zo’n 16 graden, dus absoluut nog niet koud.

Gisteren had ik, naast sjouwen, opruimen, aangeven en aanvegen ook het huis al op orde gemaakt dus daar hoef ik ook weinig meer aan te doen deze week. Ik heb twee grote potten kombucha gemaakt en het avondeten is in de planning, de boodschappen zijn gedaan, heb sociaal gedaan bij een vriendin die het ‘velkommen’ bord dat ik kreeg wel wilde hebben en heb nu nog even een uurtje rust.

Van ‘vervelen’ is nog geen enkele sprake. In oktober ga ik in bij diezelfde vriendin (de vrouw van de ‘prest’) de ‘My Life Workshop’ doen. Ze geeft een soort try-out. Het is christelijk (en ik niet) maar we leren zo veel van elkaar en dat is tof.

Voor mij zit het goddelijke niet een boek of een enkele allenige God die in de hemelen zijt, maar in alle dingen en met name dan die dingen die niet door mensen zijn beroerd. Ik vind meer ‘goddelijkheid’ in het bos of een vis of een vogel dan in de bijbel maar goed, verder denken we over veel hetzelfde en ik vind discussies over het geloof zelf zinloos, ik kijk gewoon wat ik ervan op kan steken. Liever een gesprek met gereformeerd persoon met enige tolerantie dan een overtuigd atheïst die blind en star ‘gelooft’ in het erisniksisme.

Ah, onze DL2 gisteren. ‘Ik ga later als ik groot ben in een klein huisje wonen, in het bos met kipjes en konijntjes en dan ga ik heel weinig geld nodig hebben, alleen voor havermout en fruit en dan ga ik voor geld op dieren passen van mensen.’

Eigenlijk wilde ze geen geld en ik heb haar verteld dat dat een mooi streven is, maar dat het kan zijn dat ze om die paar dingen te kopen, toch een paar kronen moet verdienen, het liefst met iets dat haar blij maakt.

Zo mooi dat ze nu al dat zo voor zich ziet en beseft dat geld haar niet gelukkig maakt. Behalve als ze er spullen van Molletje van kan kopen…. Vier jaar geleden kocht ik bij de kringloop het boek ‘Het Molletje en de Adelaar’ voor haar (Muldvarpen og Ørna, want Noors) en het was liefde op het eerste gezicht. Ze wordt negen maar er is nog geen enkele sprake van tanend enthousiasme en hij is ook gewoon schattig.

Ja, in een klein huisje in het bos met weinig geld. Dat weinig geld is nooit zo’n probleem 😀 Het kleine huisje in het bos, daar is wat minder eenvoudig aan te geraken. Althans, niet hier in Noorwegen 😀

De afgelopen week was ik nauwelijks op internet en heel veel buiten. Heerlijk, simpel, geen afleiding, geen gedoe. Ik heb er geen zin meer in. Ik vond internet altijd (deels) een fijne uitvinding. Winkelen zonder de narigheid van winkels, contact houden met mensen, ideeën ontdekken en verkennen… maar de laatste tijd zie ik meer en meer het negatieve in de maatschappij… De mogelijkheden tot ultieme controle over de mensheid, mindcontrol, verslaving, niet meer kunnen focussen, verhulpelosering van mensen die niet eens meer kunnen zgeiten zonder dat ze daar een app voor hebben, suïcidale en depressieve jongeren door de invloed van sociale media… De nadelen zijn vele malen groter dan de voordelen.

Dus, ik probeer, meer en meer en met faal en faal, het internet alleen nog te gebruiken als ‘gereedschap’. Om dingen te betalen, mijn stroomverbruik te bekijken, af en toe een stukje te typen (wat ik vaak doe in word met de wifi eruit) en een bestelling te doen her of der want winkelen op internet is, zeker als je 25 km bij De Winkels vandaan woont, echt wel fijn. En verder doet die dolgedraaide maatschappij, on- en offline (en wat is het verschil nog) maar lekker wat ie wil en zonder mij, tusen takk.

En nu komen de twee jongsten inmiddels thuis. Tijd thee met een koekje en ik denk, gezien het zalige weer, nog een heerlijke duik in zee 🙂

Foto’s, beestjes, filmpjes.

Ik moet even bijkomen. De zus van de buurvrouw (met huwelijksproblemen) liep tot half twee ’s nachts te schreeuwen. Buiten. Ik had de ramen dicht en 432 hz slaapmuziek aan en nog hoorde ik het krijsende kreng overal bovenuit. Geen enkele waardigheid, ongelofelijk. Ik werd er ongelofelijk gestrest van en voel me enigszins gebroken en zeg de afspraak om wat te komen drinken daar vanavond maar af. Echt, doe mij dit huisje zonder buren binnen een straal van drie kilometer…

En kijk nu eens wat we hebben. Tien schattige kleine kipjes! En niet op de foto zijdehoenhaantje Popcorn (ik heb de naam niet verzonnen). Ze zijn zo leuk! Straks mogen ze naar buiten in de ren bij de konijnen, we hebben een gazen ‘huisje’ rechts op de foto wat makkelijk te verplaatsen is. De andere ‘ren’, de trampoline hebben we ook weer helemaal piekfijn in orde gemaakt. ’t Is alleen geen trampoline meer.

De afgelopen week heb ik zo’n dertig kilometer gewandeld. Heerlijk! Normaal gesproken neem ik geen camera mee, maar omdat ik wist dat het bijzonder mooi zou zijn bij ‘Tangviga’, wel. De golven waren niet heel erg hoog maar wel heel krachtig, evenals de wind die er stond.

Ik vermoed dat mijn ouders het appartement onder ons niet meer zullen huren vanaf 2022. De eigenaar wilde het wellicht zelf gaan gebruiken als vakantiewoning (hij woont nu boven zijn garage als hij er is) en het is voordeliger dat mijn ouders het dan van hem huren als zich ooit de mogelijkheid weer voordoet om zonder toeters, bellen, giftige cocktails, blokjescodes waarvan ik nog altijd geen idee heb ik wat ermee zou moeten en wattenstokken te reizen.

We zien wel maar goed, ik was bezig om het ‘hok’ in het appartement beneden uit te ruimen, waar de man de nodige autoklusmaterialen en bootonderdelen heeft staan. Ik had de oude eettafel gratis op finn.no gezet en er reageerde een Nederlandse man die hem gisteren kwam ophalen. Hij had dit geweldige bord zelf gemaakt en in ruil voor de tafel kreeg ik deze. Geweldig!

Vandaag ga ik verder met opruimen van het hok, het is een fijn idee als daar beneden zo min mogelijk van ons ligt. Gelukkig kan er het nodige weg en wat er nog staat kan redelijk probleemloos hier binnen worden gezet. Och ja, zo houden we onszelf maar bezig he?

Ja, ik ga maar eens wat doen….

Heb nog een paar leuke filmpjes 🙂

Kippenenhok, ut på tur, gratis hout etc.

Ik was moe gisterenavond. Heel de dag zijn we bezig geweest met van alles en nog wat. Het kippenhok staat een heel eind in elkaar, het is nu nog een kwestie van afwerken en oh ja, 500 dakpannen erop leggen. En kippen en – of kwartels! Ik heb het gras onkruid en mos gemaaid en het begint er goed uit te zien. Alleen om het kippenhok heen is het nog enigszins een chaos maar ik verheug me erop als straks alle rommel weg is en het huisje netjes in de witte verf staat met wat bloembakken aan het balkon. Het zal er zo ‘sjarmerende’ uitzien!

De eerste dag ‘alleen’ thuis… Het was zalig. Ik heb het huis netjes gemaakt (en dat bleef zo) en ben toen gaan wandelen in het bos. Ik zag een jonge specht en twee raven. Ik heb wat foto’s gemaakt, hieronder.

Lijsterbessen-gelei recept

’s Avonds ging ik met de kinderen nog een keer het bos in om bosbessen, rozebottels en lijsterbessen te plukken. De man was op een feestje van zijn werk en pas tegen middernacht thuis. Het was schitterend in het bos, maar de muggen en teken iets te nadrukkelijk aanwezig.

Vandaag moeten we nog een rondje maken en genoeg lijsterbessen plukken om gelei te maken. Ik heb geen Nederlands recept voor lijsterbesgelei kunnen vinden dus ik heb voor wie dat ook wil proberen, een slechte google-translate. (je moet het sap vijf minuten laten koken en het sap afmeten en aan de hand daarvan bepalen hoe veel suiker je moet gebruiken) dat is om een vreemde reden slecht vertaald)

Gratis hout

Ik neem nu elke keer als ik het bos in ga (eigenlijk als ik het bos uitkom, anders is het nogal een gesjouw) berkenstammen mee. Het bos wordt ‘uitgedund’ en de berken die het moeten ontgelden, laten ze liggen. Dat is prachtig hout voor in de kachel wat ik alleen maar even op maat hoef te zagen en te kloven. Gratis!

Het is prachtig te zien hoe snel het bos zich herstelt. Deze plek is drie of vier jaar geleden volledig kaal gekapt. Niet de hoge bomen, maar waar de lagere begroeiing staat. De berken en sparren en zelfs varens zijn al flink hoger dan ik.

Kijk de zwaluwen. Je kan niet zo goed zien hoe veel het er echt zijn, maar gisteren waren het er honderden. Ze zitten twee rijen dik op de electriciteitskabels, die ongeveer tot onder aan de brug lopen. Vanmorgen vroeg waren er maar een paar, dit is van gisteren. Ja, dat maakt me echt heel blij. Net als de mussenfamilie die zich klem vreet aan de zaden van het komkommerkruid. Als ik de deur opendoe hoor ik bijna standaard een geruis van de familie die zich uit de voeten maakt, hoewel als ik eenmaal buiten zit, ze zich weinig van mijn aanwezigheid aantrekken.

Het loopt tegen achten, de kinderen komen straks beneden. Ik ga de vaatwasser uitruimen en koffie klaarzetten 🙂

Een nieuw schooljaar.

En daar zit ik dan. Alleen. Thuis. Dat is best bijzonder. Na 13,5 jaar zijn er geen kleine (of grote) kinderen in huis.

De wasmachine staat aan, de koelkast uit want die maakt steeds meer herrie. Gisteren begon de oudste op de ungdomsskole, de jeugdschool, waar ze heen gaan in het jaar dat ze dertien worden. De jongen zit in de laatste klas, de derde begon in een nieuwe klas en de kleinste begon gisteren in de eerste klas, waar kinderen beginnen in het jaar dat ze zes worden.

Na een praatje gingen alle kinderen (64 stuks) met hun leraar mee naar hun klas. De ouders mochten ook even mee de klas in en werden daarna bijeengedreven in de gymzaal om naar een slaapverwekkend praatje te luisteren van de rector, wat overigens een erg leuke en wakkere dame is. Dat het ooit nog eens fijn zou zijn om met zo’n 120 ouders in een gymzaal te zitten (zonder antibac, zonder maskers, zonder enige afstand-idiotie) is bijzonder maar ik vond het geruststellend.

Wel kwam er een brief van school dat als er een kind positief getest wordt, alle kinderen direct getest worden en dan kan wie negatief test, na een dag of twee de lessen hervatten.
Kinderen die niet getest worden kunnen 10 dagen ‘gewone thuisquarantaine’ doorbrengen, waarbij het wel de verantwoordelijkheid is van de school om passende (online) lessen te verzorgen. Testen gebeurt wel met een antistoftest, die niet helemaal achter de neus hoeft.

Aangezien van de 64 kinderen, er 56 naar de SFO (Skole Fritids Ordning, de BSO) gaan, denk ik dat er weinig ouders de zelfgemaakte luxe hebben van hun kind twee weken thuis te kunnen houden. Maar anders dan dat: niets aan de hand.

Vanmorgen ging de kleinste ein-de-lijk ook met de schoolbus. Dat wilde ze al sinds ze groot genoeg was om mee te lopen met de kinderen naar de busstop. Op school is er Ivar, de (allerliefste) buswacht die de kinderen ophaalt van de bus en naar school begeleidt, en weer terug aan het einde van de schooldag.

Allemaal hadden ze hun eerste schooldag leuk gevonden. De eerste week wordt er niet bijster veel gedaan. De hele school gaat naar de sportvelden, er worden worstjes gegrild, tekeningen gemaakt, boeken uitgedeeld en veel gespeeld. Ook op de school van de oudste is elkaar leren kennen en veilig voelen meer een thema dan meteen de toon zetten met lessen en huiswerk.

Het kippenhok begint goed vorm te krijgen. De buitenmuren zijn gemaakt, een deel van het dak zit er al op en opbouwen gaat in dit geval een stuk sneller dan afbreken. De man had verzonnen dat we in plaats van kippen, kwartels konden nemen. Het zijn wel erg praktische vogeltjes. Ze leggen ook eieren (eitjes :)) maar zijn een stuk handzamer en maken minder rotzooi en lawaai dan kippen, hoewel kippenrotzooi en -lawaai ook zo een charme heeft. Ze kunnen alleen niet vrij rondlopen, want ze snappen niet dat ze ’s avonds terug in een hok moeten 😀 Maar we hebben een ren en het hok heeft (dubbelglazige) ramen, dus dat moet wel gaan.

Oh en kijk nou, er arriveren met de dag meer zwaluwen. Oke, het is bijna niet te zien op de foto, haha. Maar gisteren waren het er over de 100 en vandaag lijkt dat aantal verdubbeld. Ik geloof niet dat ik er ooit zo veel bij elkaar heb gezien. Het is zo heerlijk om gewoon te zitten en naar ze te kijken….. Als ze weer weg zijn, mis ik ze altijd wel even.

Straks ga ik eens fijn in het bos wandelen. Alleen. Heerlijk! Door muggen, warmte en kinderen ben ik veel te weinig in het bos geweest. Het begint al aardig herfstig te worden… en de meeste muggen zijn ook op, of weg.

Een nieuw schooljaar voelt ook altijd zo als het begin van een nieuw jaar. We zijn gezegend met -na een verzameling bizarre regenbuien en die complete overstromingen veroorzaakten- heerlijke nazomerdagen de laatste dagen en in het verschiet.
Een graad of 20 overdag en nachttemperaturen die naar de enkele cijfers gaan. Ideaal klus- en tuinopknapweer. Een nieuw begin en dat is het ook. En wat het komend ‘jaar’ ons ook voor de voeten gooit, voor nu is het mooi.

We hebben onze sh’t op orde, het leven is eenvoudig, het leven is goed.

Meebuigen, niet meedoen.

Gisteren viel er brief van de ‘overlege’ in mijn inbox. De opperdokter, van de gemeente. Het coronagevaar heeft hier codes en groen betekent niet dat er niets aan de hand is maar ‘niets aan de hand’ is klaarblijkelijk geen optie meer.

De scholen beginnen allemaal ‘groen’ en men wil een zo gewoon mogelijke schooldag voor de kinderen garanderen. Hoe? Als er iemand in een klas bijvoorbeeld positief getest wordt, moeten alle nærkontakter zich of laten testen (drie maal) of tien dagen in ‘ordinær hjemmekarantene’. Als je als ouder tegen testen bent, moet je dat terstond melden. Niet andersom natuurlijk, dat de school of het kdv moet vragen of er met een wattenstok achter in neus van het kind mag worden gepoerd. Dat stadium zijn we reeds lang gepasseerd.

Ik schreef een giftige e-mail naar school en verwijderde deze weer. Het schrijven ervan, net zoals ik soms een blogpost schrijf om af te reageren, luchtte al op.

Ik stuur vandaag een berichtje naar de scholen dat mijn kinderen onder geen beding getest mogen worden. Verder maken we er gewoon het beste van als ze in ‘gewone thuisquarantaine’ moeten, alsof daar iets gewoon aan is. Ons hebben ze er niet mee, ik heb geen baan waar ik moet verschijnen waardoor ik me in vijftig bochten moet wringen.

Het systeem zo veel mogelijk negeren, in plaats van er tegen te vechten. De brief voor de aankondiging om thuisonderwijs te gaan doen, staat klaar voor als het te gek wordt. Ik moet er echter ook voor waken om niet als een kikker langzaam gekookt te worden en ook mijn idee van ‘normaal’ en ‘mee te leven’ steeds meer op te schuiven.

Zal ook wel niet gebeuren. Ik zei pasgeleden tegen de man dat ik wat minder meegaand zou willen zijn. Hij moest heel hard lachen.

Het heeft geen zin om een leraar begrip voor mijn standpunt te laten opbrengen als deze in de waan is dat NRK hem of haar evenwichtig en objectief nieuws brengt, laat staan een hele school of iedereen bij de gemeente.

Het enige dat ik kan doen is mijn waarheid blijven uitspreken als het zo ter sprake komt, niet meewerken aan de belachelijke maatregelen en de folders van de stichting Vrije Vaccinkeuze uitdelen in de hoop dat meer mensen wakker worden. Vriendelijk blijven lachen, ook al heb ik geen idee of mensen teruglachen achter die verfoeilijke lappen.

Goede verandering komt uiteindelijk nooit omdat wij de mensen de overheid beïnvloeden (als stemmen effect had was het wel verboden) maar omdat we samen verandering eisen door simpelweg weigeren nog langer mee te doen, de beste manier om te protesteren.

En dat is veel relaxter. Makkelijker. Effectiever, vooral.

  • Niet meedoen aan de testmaatschappij. Nu niet, nooit niet.
  • Aardig blijven. Boos zijn kost veel te veel energie. Het niet proberen te veranderen.
  • Geen mondkapjes, antibac, ‘vaccins’ of andere gekkigheid. Geen 1,5 meter. Geen elleboogjes.
  • Genoeg is genoeg: thuisonderwijs is een reële optie en dat was ook een van de redenen om hier te willen wonen.
  • De winkels vermijden die meedoen aan de gekkigheid, van gemondkapt personeel tot allerlei woke-gedrag.
  • Supermarkten en ketenwinkels vermijden waar mogelijk.
  • Zo min mogelijk geld op de bank hebben staan.
  • Minder afhankelijk zijn van het systeem, van stroom, van de input van nieuwe spullen etc.
  • Mijn energie bewaren voor dingen die wel nuttig en fijn zijn.
  • Nuttige dingen doen. Vogels kijken, wandelen, de fijne mensen opzoeken en aandacht geven.

Deze documentaire nog een keer kijken. Ik kan er weinig mee op praktisch niveau maar dat komt misschien nog wel, haha. Echt, aanrader. Gaat ook over regeringen, protesteren, onrecht etc.

Stroomprijzen keer vijf ofzo.

Nu vind ik het niet leuk om te klagen hoe duur alles wordt terwijl het inkomen niet echt mee stijft, maar alles toedekken met de mantel van ‘we hebben het toch nog goed’ is ook niet alles. Het gaat met alles de verkeerde kant op en de stroomrekening is geen uitzondering.

Hier betaal je stroom per maand, op basis van wat je gebruikt en wat de stroom kost op dat moment. Er zijn verschillende soorten contracten, sommigen met een vaste prijs en anderen met een variabele prijs. Stroom is goedkoper bij aanbieders van windenergie, maar die gun ik geen cent. In juni is de stroomrekening aangenaam laag, in januari hebben veel mensen de ‘januari-shock’.

Noren zijn grootverbruikers. Bij veel mensen staat de vloerverwarming van bad en badkamer heel de dag op 23 en in veel huizen is het zo warm dat ik er letterlijk niet lekker van word, zeker bij vloerverwarming. Wij hebben het stroomverbruik van een kleine flat en dat is bijzonder aangezien we met zes man in een flink huis aan de bijna altijd tochtige en koude kust wonen.

Dit waren de stroomprijzen vorig jaar.

De prijzen gingen van 1 øre in juni tot zo’n 30 øre in januari per kWh. En toen bedachten ze: laten we onze stroom delen met de rest van Europa. Of, de stroom van Zuid Noorwegen, want in de rest van Noorwegen zijn de prijzen een stuk minder achterlijk. Dat gaat via de Nordlink kabel van Zuid Noorwegen naar Duitsland, die sinds maart in gebruik is. Zo kan Duitsland met de Noorse groene stroom, mooi zijn klimaatdoelen behalen enzo.

Ondertussen was de stroomprijs hier gisteren 15 maal hoger dan in augustus vorig jaar. Gelukkig hebben we een hybride auto waarmee de man naar zijn werk rijdt, want het is bijna goedkoper om benzine te rijden dan op stroom!

Je kan zien wat er gebeurt met stroomprijzen in de winter ten opzichte van de stroomprijzen in de zomer. Erna, de Noorse Mark R., heeft ‘hogere, maar stabielere stroomprijzen’ beloofd. Nu is natuurlijk altijd het negatieve deel waar en het positieve een leugen, of iets dat later alsnog in stapjes teruggeschroefd wordt, dus we gaan het wel zien.
Ik verwacht niet dat de prijs lekker stabiel op de 80 øre blijft. En stabiel is misschien ook een slechts drie maal in plaats van zes maal zo hoge stroomprijs in januari dan in juni.

Deze prijs is uiteraard de kale prijs, waar nog ongeveer het dubbele bijkomt aan nethuur, vastrecht en hoe het allemaal heet.

Natuurlijk zijn er veel manieren om de stroomrekening omlaag te brengen, die in je eentje prima te doen zijn maar die met zes personen in huis een dagtaak op zich worden en laten we eerlijk wezen: ik heb betere, leukere en nuttigere dingen te doen.

Wat ik wel doe:

  • Ik kocht een gaskachel voor de erg koude dagen. Die kan ik gebruiken om de keuken op te warmen. We zitten sowieso eigenlijk altijd in de keuken, behalve als de man thuis is. Een complete woonkamer opwarmen (waarbij de keuken nooit ook echt lekker warm wordt) is wat minder effectief dan een veel kleinere keuken opwarmen met de schuifdeur naar de woonkamer dicht.
    We hebben wel een stoffige electrische kachel hier hangen, maar die kosten meer dan ze opleveren en die gebruiken we alleen als het Echt Koud is.
  • Geen verwarming boven. Zelfs toen de temperaturen onder de -10 gingen deze winter, gebruikten we geen kachels daar. Wel fleecedekens van ikea, dubbelgevouwen in bed onder het dekbed, en kruiken.
  • Al die standaard dingen van kouder wassen (wassen met koud water gaat prima voor niet vieze dingen), de droger niet gebruiken en de was drogen aan een rekje met de luchtontvochtiger erbij….
  • De vaatwasser minder gebruiken. Vaak was ik overdag gewoon af en ’s avonds doe ik de dingen in de vaatwasser, tot hij de volgende dag vol staat en dan gaat ie aan. Sowieso is het niet slim om grote dingen erin te wassen. Ik merk echt wel verschil in het stroomverbruik als ik alles met de hand afwas, of alles met de vaatwasser. Nu was ik ook wel zuinig af 🙂 Het enige irritante is altijd de vaat op het aanrecht maar meestal bewaar ik het in de vaatwasser tot ik het afwas, en eens in de zoveel tijd zet ik hem op koud spoelen om ‘m fris te houden.
  • Koken op gas deden we al. Vorige week heeft de man het gaslek in het fornuis gerepareerd en nu kunnen we gewoon weer een maand doen met een gasfles, in plaats van drie weken 😀
  • De warmte van de houtkachel efficiënt gebruiken. Er kan best een pan soep op als ie aanstaat. De was kan er boven gedroogd.
  • Hout stoken. Niet per definitie goedkoop maar ik betaal liever een boer uit de buurt dan de energiemaatschappijen.
  • Eten maken dat snel klaar is. Kleinere gehaktballetjes maken, aardappels kleiner snijden…. Koken met de deksels op de pannen.
  • De slowcooker gebruiken als ik eten wil maken dat totaal niet snel klaar is. Die gebruikt nauwelijks energie, zeker niet op de ‘lage’ stand. Je kan er ook lasagne in maken, bijvoorbeeld. Niet helemaal ideaal, maar zeker eetbaar.
  • Dikkere gordijnen. Ik heb in de keuken normaal geen gordijnen, of dunne kanten exemplaren maar nu hangen er dikke katoenen exemplaren. Ik vind gordijnen altijd enigszins benauwend, ik houd van licht en naar buiten kunnen kijken maar vooruit.
  • De kinderen slaan als ze om de vijf minuten kijken of er al iets eetbaars (echt eetbaars) gegroeid is in de koelkast. En dan ook niet even snel he. Waarom doen ze dat! Onzin.
  • Douchen. Oh oh. Ik douche niet zo vaak. Ik ga wel in zee en dan spoel ik me af met de tuinslang maar dat is vooral omdat ik een bikkel ben. Wassen doe ik uiteraard wel, ’s ochtends en ’s avonds. Alleen hoef ik daarvoor, vind ik, geen kwartier onder heet water te staan want zo vies word ik allemaal niet.
  • Soms was ik mijn haar onder de kraan. De man doucht elke dag als hij gewerkt heeft. Langer dan ik. Met veel water. Maar hij is vijf dagen per week van 7 tot pakweg half 5 bezig voor zijn werk en dan is klagen over een paar minuutjes langer douchen dan naar mijn idee nodig, een ideale manier om het niet gezelliger te maken. De kinderen stuur ik er wel na een minuut of vijf uit. Ze douchen twee keer per week ofzo.
  • De router gaat eruit, overdag geregeld en als wij gaan slapen sowieso.
  • Ik heb een telefoon die in het jaar dat ik hem heb, misschien 20 keer is opgeladen. In een uurtje of twee.
  • En: lichaam warm houden. Duh! Veel efficienter dan de hele buitenomgeving opwarmen.
    Ik heb een aantal nekwarmers (buffs) van fleece, ik kan niet tegen een koude nek. En tegen koude polsen. Voor de hele familie kocht ik afgeprijsde sloffen, van 700 voor 69 kronen. Verder: wollen sokken. Ik heb ze o.a. van Darn Tough voor man en mij en van de supermarkt uit de uitverkoop en van het merk Safa voor de kinderen. (deze)

Ik ben vast nog dingen vergeten. Oh ja, ik heb geen tv, magnetron, føhn, tablet, dvd-speler, smartwhatever, schotelantenne, robotstofzuiger, electrische deken, airco, momenteel geen ligbad (althans niet met afvoer), geen tweede koelkast en wat voor andere gekke dingen mensen tegenwoordig allemaal nog meer nodig menen te hebben.

Wat een boel moeite om de stroomrekening even hoog te houden als ie was eigenlijk he?

Meer voorbereiding en de Grote Stad.

Eergisteren voelde zo als het einde van de zomer. Met een van de vrouwen die in het appartement onder ons vakantie vierde kon ik het heel goed vinden en tegen zessen vertrokken ze en was het ‘stil’. Ook de bootjes die drie weken lang zorgen voor herrie, waren vertrokken want de lucht betrok voor het eerst in weken en de temperatuur zakte een paar graden. Vandaag begon het ein-de-lijk te regenen. En onweren. En gisteren ook weer. En nu regent het nog steeds. Het doet de bomen goed, veel stonden al in ‘høstdrakt’, herfstdracht door de intense droogte.

We gingen naar Kristiansand. Ik was daar in geen tijden geweest maar wilde graag langs de toko, de Poolse winkel en de grote supermarkt. We kochten melkpoeder, augurken, 15 soorten ajvar, mayo, kruiden, wasabipoeder en bij de supermarkt truien, sloffen, laarzen, mutsen en andere nuttige zaken met enorme korting: we rekenden 975 kronen af, en er was in totaal 3022 kronen van de originele prijs afgegaan.

Ik schrok wel enigszins van de enge boodschappen boven de winkelstraat. Teksten als: ‘alleen dode vissen gaan met de stroom mee, wijk uit naar zijstraten’, ‘verwissel de knuffel voor een hee hallo’ en ‘was je handen brandschoon’.

’t Had alleen nog op monotone wijze uit luidsprekers moeten dreunen, dan was het plaatje compleet geweest.

Wel heel koselig in Kristiansandsdialect.

Tja.

Ik vroeg DL2 of ze de grote stad leuk vond. Ze keek eens moeilijk, schudde haar hoofd en zei ‘het lijkt op Nederland. Maar de duiven waren wel heel schattig’.

Eens.

gisterenmorgen….

De rest van de dag heb ik gebruikt om de voorraad een beetje om te gooien, wat handiger in te delen en ik heb waarachtig weer een halve kast over. Voor nog meer leuks! Ik ben steeds beter in tetris en dat zonder andere delen van het huis in te pikken met voorraad of kasten erbij te kopen. Wow.

Met alles wat ik doe, komt er wel weer een volgend ‘oh dat is ook handig om te hebben of doen of maken of kunnen’, haha.

Gisterenavond maakte ik komkommers om te fermenteren, nieuwe waterkefir, gazpacho, spinaziesoep, sambal (uien en knoflook bakken, restjes van andere hete saus en gemalen pepers erbij, beetje vissaus en hop, lekker) en er staan komkommers en aardappels geschild en gesneden klaar om morgen verder te verwerken. Overzicht: ik houd ervan. Lekker met de deuren open terwijl het buiten hoosde en onweerde en de warmte uit het huis waaide.

Ik verwijderde ook het beeldscherm uit de woonkamer. We kochten het voor de kinderen voor met de Nintendo maar ze spelen echt nog zelden op dat ding. Ik weet niet of ik hem weg doe, maar het is zo veel aangenamer aan de ogen om naar een plant en een zoutlamp te kijken dan naar een beeldscherm!

En verder… ja. Het wordt nu wel echt herfst hè? Er is geen ontkomen aan. De zomer voelde ook meer als een wachtruimte. Een tussenstation. En ‘we’ weten wat er gaat komen. Althans, we kunnen ons een voorstelling maken als we kijken naar hoe het er in andere landen aan toe gaat en die lijn een beetje doortrekken. Vroeg of laat komt hier dezelfde gekte.

Het wordt een test in hoe standvastig, of flexibel we zijn. Ik wil de wereld alleen maar kleiner maken. Niet meer naar de stad, mijn kinderen niet meer naar de school maar gewoon, thuis ons leven leven. Zoals het bedoeld is. Weg van de indoctrinatie op school, de gekte in de stad, van alles.

‘Ja maar Gerlinde dat is toch ook niet de oplossing?’

Jawel. Zeker wel. Het idee van ‘je aanpassen aan de maatschappij’ is er natuurlijk best wel ingestampt bij ons allemaal. Maar als die maatschappij nu eens compleet knettergek en van het padje is, wat dan? Moet je je dan maar blijven aanpassen?

Stiekem moet ik lachen om de verontwaardigde mensen nu. Dubbel gevaccineerd en oh jee, nu blijkt het opeens niet het pad naar de vrijheid te zijn dat je werd voorgehouden. Dat zeiden we toch.

Ja, mooi wordt het niet. Ik genoot van de video van Sven, ‘voorbereid en vrij‘. Hij heeft het over de zin en onzin van preppen en moestuintjes aanleggen maar a little preparation goes a long way en dat is absoluut waar. Zorgen dat je warm en droog kan blijven dus een goede jas en schoenen. Dat je fijne dingen hebt om te lezen. Dat je kan lachen met fijne mensen en dat je lacht om de situatie. Dat je zorgt voor jezelf met fijne dingen…

Vandaag nog maar eens even hooi maken zo lang de zon schijnt. Ik moet nog om wat nuttige, handige, essentiële zaken die ik gisteren niet heb kunnen kopen. Om een nieuwe gasfles nadat de vorige was leeggelekt, bierpakketten, aanmaamblokjes, vaseline, kinderfeestjecadeautjes, touw en tape en regenbroeken. Onder meer. En ik wil onze houtvoorraad op orde maken nadat mijn mooie (ehm) stapel was ingestort. De ruimte die dan vrijkomt, kan verder opgevuld met nog meer hout.

Zo veel te doen, zo weinig tijd! Dus hop hop, aan den arbeid.

30 miljoen voor lijkzakken en sushi.

Eergisteren werden we uitgenodigd voor sushi, door de eigenaar van het huis en Thaise vrienden die tijdelijk onder ons logeren. Het was heerlijk er even uit te zijn. Heel gezellig, nieuwe vrienden gemaakt en aangezien het eten was gemaakt door de chefkok van een van Oslo’s betere sushirestaurants,  heerlijk gegeten. De kinderen hebben bijna unaniem besloten dat sushi hun nieuwe lievelingseten. Sushi-fredag in plaats van pizza-fredag dan? Nee, maar we konden wel sushi-søndag in het leven roepen. Toevallig had ik de dag ervoor sushispullen gekocht maar ’t is toch niet hetzelfde denk ik 😉

En bijna alles gemaakt in het piepkleine keukentje in het appartement van mijn ouders met drie pannen en een simpele electrische kookplaat… Grote luxe keukens zijn overrated.

Ja, even normaal. Althans, het gevoel van normaal.

Hoe lang gaan we nog volhouden dat het allemaal weer terug naar normaal gaat? Voor de mensen die denken dat het allemaal wel meevalt: de Noorse regering heeft, ingevolge haar eigen openbare aanbestedingen-database, een aanbesteding uitgezet voor 30.500.000 kronen (gedeeld door tien voor euro’s) aan lijkzakken en ‘plastic vlokken (?)’ voor leger en politie.

https://www.doffin.no/nn/Notice/Details/2021-303528?fbclid=IwAR08jZHwhBvXvT3kQcnYUR5zL26pMkeTxiVVHtoXaiJAhEsilFelwL_dPMg

Wat verwachten ze? Hongersnood? Gigantische ‘bijwerkingen’ van die geweldige vaccins?

In Engeland zijn er soortgelijke openbare aanbestedingen, openbaar, op de website van de overheid aldaar. En ik heb geen verstand van biomassacentrales maar wat kan je daar nog meer in stoken, behalve nat hout uit kapotgemaakte bossen uit verre landen en eens mooie statige lanen? Nee Gerlinde, nu zie je spoken.

En wij zijn de complotdenkers? Blijven we straks volhouden dat het de ongevaccineerden zijn die alle gevaccineerden alsnog doodmaken? Dat het allemaal ergens anders gebeurt? Dat het ons niet zal raken? Dat we wel een manier vinden om er tussendoor te laveren?

Het is een mooie dag, maar dit is wel nieuws dat ik wederom even moet verwerken. Hoe lang willen mensen ons nog ‘complotdenkers’ noemen als heel veel waar we om riepen, waar blijkt te zijn. En meer.

Het WEF. Monsanto. Bayer. Big Pharma. Biotechnologie. Giftige ‘vaccins’ die geen vaccins zijn. Mensen die tegen elkaar opgezet worden. Gecreerde voedseltekorten. Torenhoge inflatie. Digitale gezondheidspassen. Totale controle over alles dat leeft. LGBTQ en andere woke-shit. Censuur. Grote quarantainekampen die uit de grond worden gestampt. Onteigening en opkoping. ‘You will own nothing and you will be happy’.

Mijn eigen preppogingen lijken op zijn best futiel en lachwekkend in het geweld dat op ons afkomt. Ik kan een halve supermarkt binnen leggen, het is een keer op. Er komt een dag dat je niet kan werken als je niet door een fucking APP ‘gezond’ bevonden bent maar hoera voor de moderne technologie dankzij welke deze totale dystopie mogelijk gemaakt wordt.

En het is niet mijn eigen einde of sterfelijkheid waar ik moeite mee heb. Dat is een lot dat bij de bevruchting is bezegeld en dat geldt net zo goed voor alle mensen die ik lief heb. Maar de manier waarop… En ik blijf aardig en beleefd tegen iedereen maar de wegkijkers, de wappieroepers, de nos.-volgers, de mondkapfetisjisten, de gepleisterde armpjes met het deugprikje… Niets tegen de mensen zelf, wel tegen het verschijnsel. Slaap lekker en word wakker in de hel.

Dus. Ik zit al te lang op mijn kont achter de laptop, ik ga eens heel gewoon de keuken een beetje schoonmaken, bier koud zetten, de kinderen hun rommel op laten ruimen, iets verzinnen om te eten vanavond en niet denken aan de toekomst want dat verpest alleen het plezier in de dag van vandaag, ja toch?

Niet dan!

Vakantiestemming

Eindelijk, even tijd om rustig te zitten. Vanmorgen heb ik het huis een beetje bijgewerkt en ging ik met DL2 naar de zee. Het leukste is ongeveer 67 keer achter elkaar de zee in springen, vindt ze. En op de opblaasflamingo, mits ik fungeer als een soort buitenboordmotor. Och ja, goeie oefening 🙂

De kinderen wilden naar de bieb, dus gingen we naar de bieb, glas en metaal wegbrengen, naar de kringloop, de winkel en de kledingwinkel waar we enorm goed slaagden voor dingen die we nodig hadden: sokken, ondergoed, longsleeves en korte broeken. Alles was enorm afgeprijsd. Daarna was ik gaar.

En toen alles weer opruimen, zucht 😉 Ondertussen maakte ik ook nog de frituurpan schoon. Het is gewoon te verleidelijk om dan maar wat (zelfgemaakte, dat wel) patat in de pan te gooien bij gebrek aan verdere inspiratie maar die zelfde aardappels koken en opbakken of verwerken in een aardappelsalade is natuurlijk veel beter en niet heel veel meer werk.
Ik heb al meerdere malen op het punt gestaan om hem definitief te verwijderen maar dan is het ‘oooh en de oliebollen dan, boehoee en dan kunnen we nooit meer donuts maken, ook boehoee’ en vervolgens blijft het kreng toch. Tot ik hem weer schoon gemaakt heb en bedenk dat ik per saldo het ding gewoon echt hartgrondig haat, haha.
Hij is nu verhuisd naar de achterste en bovenste regionen van de ‘kelder’.

Het vet heb ik bewaard, want handig. Voor olielampjes bijvoorbeeld. Lekker, heel het huis meurt naar de frituur maar we hebben wel een klein piepsig walmend vlammetje. Ja, dat wordt nog wat als ‘zie caiberattak’ van herr Schwab doorgang vindt!

Het is wel opeens echt warm en dat ben ik echt niet meer gewend. Er is voor de komende dagen ook allerlei naars voorspeld (28 graden, help!). Het lukt me nog wel om de warmte buiten te houden, ik heb de partytent voorzien van zijn doek, de ramen op de bovenverdieping van lappen en ’s avonds koelt het gelukkig altijd flink af, zodat het hele huis gelucht kan worden. Dat is wel fijn van hier, het is ’s avonds altijd wel weer zo fris dat het aangenamer is met een trui, dan zonder. Ik houd ervan om gewoon lange kleren aan te kunnen hebben enzo.

En overdag doen we gewoon zo min mogelijk als het echt zo heet wordt. Als we nog dingen nodig hebben, dan kan de man die halen in zijn klimaatgecontroleerde auto zonder vier kinderen met zo hun eigen boodschappenlijstje.
Een gemiddeld gesprek in de winkel:
‘Mama?’
-‘Nee!’
‘Ooh’ 😦
En dat 50 keer in vijf minuten. Nee hoor, het zijn hartstikke gezelschappige kinderen om mee te winkelen. Ik ga er alleen niet uit als het boven de 22 graden is, hoogstens om in de zee te springen, voordat de patserboot-galore in alle hevigheid losbreekt. Want dat is wel: het is een herrie in de zomermaanden. Zomermaand. Juli. Nou ja, de vier weken dat heel Noorwegen massaal sommerferie heeft en Syden (‘zuiden’, waar heel Noorwegen normaal gezien naar afreist) zich beperkt tot het zuiden van Noorwegen, haha.
Hoe later op de dag, hoe bezopener velen zijn met dit weer. Er is geen middenweg hier lijkt het vaak: nuchter, of blauw als een tientje. (verraadt deze uitdrukking mijn leeftijd? :D)

Verder was ik begonnen met mijn moestuinperceel wat uit te breiden. Er groeit nu met name doorgeschoten sla en heel veel komkommerkruid maar van de herfst wil ik alles toedekken met karton en voorzien van een laag compost \ mulch. De man heeft een compostbak gemaakt van vier oude pallets maar dat duurt natuurlijk wel even voor we daar iets aan hebben. Toch: beetje bij beetje komen we er wel 🙂 Elke morgen -als ze nog hoorbaar zijn en er hoogstens een kajak voorbij komt- geniet ik van de hommels en bijen die in grote getalen op de bloemetjes afkomen.

Ik heb een paar boeken gekocht over tuinieren die werden aangeraden op onze telegramgroep en ga de komende tijd doen wat ik kan om er volgend jaar iets moois van te maken. Als het weer onder de 20 graden is.

En nu moet ik in de zee. Alweer. Nou, vooruit dan maar. Als we daarmee klaar zijn, heb ik het weer lekker fris, ga ik wat te eten voor op de grill voorbereiden en komt de man alweer bijna thuis.

Het leven is goed 🙂

Zomer in Sørlandet.

Maar verder gaat het lekker hoor. De oudste twee zijn op padvinderkamp en hebben het heel leuk. Althans, ik heb niets gehoord dat het tegendeel bewijst. Hier zijn ze onderweg. Ze snorkelen, varen, zwemmen, grillen en ruimen eilandjes op. Ze komen vrijdag weer terug en ik vind het wel heel fijn dat het wat stiller is in huis. Ik heb veel minder te doen!

De man was vier dagen vrij en dat was gezellig. Even kijken of hij nu weer een lang weekend kan nemen. Hij ging uit varen met de kinderen met de donut in het bootje van werk dat hier ligt als reclame. (‘Nieuwe boot voor 477.000’ staat erop, delen door tien voor euro’s. Ongelofelijk!)

Gaat net iets harder dan ons eigen bootje. Hand omhoog betekent ‘harder’. Het is de meeste dagen eigenlijk te koud voor zulke dingen maar zodra de zon schijnt rent iedereen naar het water. De enigen die stug blijven doorvaren zijn de mensen met een zeilboot.

We maakten ook nog een klein boottochtje naar Brekkestø, voor een ijsje voor de dametjes.

En verder houd ik me maar een beetje bezig met van alles. Mijn voorraden op orde en netjes georganiseerd. Het huis netjes. Naar de zee. In de zee. Koekjes bakken. Ik heb soms dagen waarop ik het liefst alleen langzame -of juist razendsnelle- ‘TEOTWAWKI’ van achter een scherm wil bekijken maar dat levert natuurlijk helemaal niets op.

Ik houd van simpel en minimalistisch leven. Het is mijn hobby en laat dat nou handig zijn. Nooit geweten dat ik zo op mijn wenken bediend zou worden 😉 Hoe meer gedoe er om me heen is, des te simpeler wil ik dat mijn leven is. Het hebben van een grote voorraad met ‘alt mulig’ voelt dan ook een beetje tegenstrijdig maar door het netjes te organiseren, kan ik er mee leven.

Gisteren had ik het met een vriendin over het hebben van hoop omdat ik schreef dat zonder hoop, er niets meer is. Maar heb ik eigenlijk hoop? Ik weet het niet. Ik heb niet de hoop dat ‘Q’ ons komt redden. Of dat mensen opeens allemaal gaan twijfelen aan het sprookje waar ze in geloven. Of gaan onderzoeken wat zo’n injectie precies doet, wat Agenda21…. dat ze inzien waar ze ‘ja’ tegen zeggen.

Mijn ‘hoop’ is dat het anders zal lopen dan het scenario dat er nu voor ons (tegen ons) is klaargelegd. Dat is namelijk een wereld waar ik niet in wil leven maar wel gedwongen word, met dank aan de slaapwandelaars. Misschien kan ik zo veel mogelijk ‘onder de radar’ blijven, afgezien van het feit dat ik mijn mond opendoe hier en op twitter.

Ik kan er net zo goed mee stoppen, want iedereen zit toch in zijn eigen kamp. De meeste mensen gaan echt niet na anderhalf jaar nog zeggen: ‘wow, ik ben wel dom geweest door me al die leugens op de mouw te laten spelden, maar NU loop ik over naar de zijde die ik een week geleden nog beschimpte en corona toewenste’. Of: ‘wellicht had ik als zwangere even moeten wachten me te laten injecteren met iets dat in een tijd korter dan een zwangerschap op de markt is gebracht.’ Nee, de meesten zullen hun gemaakte keuzes met hand, tand en tegen beter weten in verdedigen.

Zojuist lees ik dat door ‘stikstofregels’ de boeren nagenoeg weg zullen moeten uit Gelderland, Brabant en Overijssel. Verder niets aan de hand, het is vast veel beter voor het klimaat, hè? Overigens hier in Noorwegen ook protesten. Een paar weken geleden nog werd een grote lading ‘møkk’ voor het kantoor van het provinciebestuur geleverd. En terecht. Maar het is de Great Reset in volle actie en de mensen die hier op wijzen, zijn complotgekkies.

Ondertussen gaan prijzen hier ook hard omhoog. Keihard. En ik kan het redelijk ondervangen: we hebben het goed, we laten wat van het een en doen wat meer van het ander en na 12 jaar weet ik redelijk goed hoe ik voor zo min mogelijk geld zo veel mogelijk goede dingen koop maar het erge is dat het natuurlijk allemaal niet nodig is. Er is eten genoeg als we niet de helft vlak na het produceren en van wat er verkocht wordt ook nog eens de helft weg zouden flikkeren maar dat is niet. het. plan.

Inmiddels is het droog na een gigantische hoosbui vannacht. De dametjes willen naar ‘de overkant’ lopen. Dat is gewoon naar het uitzicht vanuit de keuken en weer terug maar het is een van de favoriete wandelingen. Dus dat gaan we maar eens doen. Ik heb weinig te doen met maar twee kinderen in huis!

Ja. Hup hup, naar buiten. Misschien zijn er al rijpe frambozen of wilde aardbeitjes. Dat zou een tractatie zijn!