Onderpresteren is relaxed.

Foto door Efdal YILDIZ op Pexels.com

Voor mij als zeer bewust onderpresteerder zijn de overpresteerders erg vermoeiend, of op zijn minst niet te begrijpen. Ik snap niet wat ze bezielt, ik snap niet met wie ze nu in concurrentie zijn en ik snap niet wat ze denken ermee op te schieten.

Natuurlijk zijn bepaalde eigenschappen ook aangeboren maar ik mensen worstelen om beter te zijn dan anderen en kan alleen maar hoofdschuddend toekijken.

‘Ik heb 8 medailles van gelopen marathons’
Ja, en er was een reden dat de eerste marathonloper dood neerviel.

‘Ik heb een BMW X750S’
Nee, je die is van de bank, je hebt 1.200.000 kronen schuld voor iets dat een Seat Ibiza ook kan.

‘Ik ben senior communications executive’.
Ja, de oppertwitteraar is de eerste die eruit vliegt als het wat minder gaat.

‘Wij wonen op Andøya.’
In een huis waar je nooit van kan genieten omdat je allebei fulltime tot je 103e moet werken om de hypotheek op te hoesten.

Op de middelbare school wilde ik stoppen met die onzin en een MBO-opleiding doen en gaan werken. Niet omdat ik graag wilde werken maar omdat het moeten halen van hoge cijfers om maar op het HBO te komen, me totaal niets zei. Ik had geen idee wat ik op het HBO moest doen… Ik mocht niet stoppen met de havo en koos uiteindelijk maar CMV, waar ik in de herfstvakantie gillend weg van liep. MBO was geen optie, want ‘te laag’.

Uiteindelijk heb ik zelf een versnelde MBO-opleiding -juridische dienstverlening- gedaan, in een jaar.

Op mijn 19e begon ik te werken bij een deurwaarder van de oude stempel, waar ik het naar mijn zin had. De directeur brieste iedereen tegen zich het harnas in maar was een stuk redelijker dan de galbakken die nu de monsterlijk grote kantoren bevolken.

De man is net zo. Als hij het maar goed heeft, is er geen reden om te zoeken naar iets beters. Ook hij kijkt hoogschuddend naar het streven naar meer van een groot deel van de mensheid. Het enige dat steeds verbeterd moet, is zijn Matra Murena (een oude auto) maar dat is ook gewoon zijn hobby.

Dat ik ‘moest’ werken, moest presteren, bepaalde cijfers moest halen, ik heb het altijd als heel erg bedrukkend ervaren. Ik heb gelukkig een man gevonden die precies het tegenovergestelde is van mijn vader en met wie ik helemaal op een lijn zit.

Het is heerlijk je niet druk te maken om anderen. Wat heb je eraan om de beste te zijn? Je komt alleen maar op een niveau met allerlei andere mensen die ook de beste willen zijn en de kans dat je daar dan weer bovenuit steekt, is vrij klein.

En stel, dan ben je de beste van de besten. Zoals een Japans spreekwoord zegt: een spijker die omhoog steekt wordt als eerste op zijn kop getimmerd. Heel vrij vertaald. En of dat nu een mentaliteit is die goed is of niet, de beste zijn is misschien fijn voor je egootje maar de meeste mensen gaan je er niet aardiger door vinden. In tegendeel.

En dan hebben we het er nog niet over wat je allemaal moet opgeven om de beste te zijn. Gezellige uurtjes met je man of vrouw. Leuke ontspannen weekenden met je kinderen of vrienden. Om vijf uur ’s middags de deur van het werk kunnen dichttrekken en niet verplicht zijn te antwoorden op telefoontjes van baas, klant of wie dan ook.

Hetzelfde met sport. Waarom werken mensen zich helemaal het apezuur voor een bepaald fysiek ideaal? Vinden ze het echt mooi, zo’n lijf waarbij je spieren eruit zien alsof ze uit je vel willen springen? En zijn ze alsnog niet tevreden. Ik heb sport waarbij je gaat zweten of je moet verkleden altijd verafschuwd, behalve paardrijden wat ik heel lang met veel plezier heb gedaan.

Omdat ik niet het beste huis wil bezitten en genoegen neem met vrij weinig, hoef ik niet te werken en hoef ik ook niet acht uur verplicht op de krent te compenseren met zwoegen op een loopband, starend naar een scherm, of 100 keer dezelfde oefeningen te doen, zittend op een of ander folterwerktuig.

In plaats daarvan, ben ik de meeste dagen gewoon gemiddeld actief. Ik hang de was op, maak bedden op, doe boodschappen, veeg de vloer en de tegels om ons huis, maak dierenhokken schoon, ga wandelen alleen of met een vriendin, maak mijn eigen eten, doe de afwas, loop de man tegemoet als ie terugkomt van werk en soms doe ik wat stretchoefeningen voor mijn rare rug.

Ik doe geen rare diëten waarbij je een ton gebakken eieren met spek mag zo lang je er maar geen cracker bij eet. Ik zorg gewoon dat ik geen voorverpakte en bewerkte sh’t eet.
Brood en pasta vermijd ik doorgaans omdat ik er zo opgeblazen van word. Suiker is vergif maar ik eet liever eens in de zoveel tijd iets echt lekkers (moorkop, nomnom), dan dat ik mezelf ga pijnigen met goedbedoelde suikervrije amandelmeelbaksels, die evenmin erg gezond zijn.

Als mijn eerlijke rok te strak zit, eet ik een paar dagen wat minder. Simpel. Moeiteloos.

Misschien ben ik te makkelijk maar ik laat mijn kinderen ook gewoon lekker aanrommelen. Het is ook heerlijk dat ze hier geen cijfers krijgen.

Ik heb gezien wat perfectie en de beste willen zijn met mensen doet en het is niet fraai. Burnout is een bitch.

Waarom wil iemand die een bedrijf begint, altijd groter groeien? Een groter marktaandeel, meer omzetten, meer klanten. Waarom! Er zijn er maar heel weinig die alle ellende (personeel, meer problemen) die daarmee gepaard gaat, goed kunnen hanteren en delegeren en de lol van het ondernemen kunnen behouden. Waarom niet gewoon ‘nee’ zeggen tegen 80%, en die 20% leuke en interessante klanten behouden?

Ik heb direct mogen meemaken wat voor effect dat heeft en geloof me, ik zou graag terug in de tijd willen gaan en dat hele plan in een laaiend kampvuur smijten.

Waarom willen mensen altijd een groter en mooier huis, alleen maar om elk vrij weekend te besteden aan gras maaien, vijvers onderhouden, kozijnen verven, keukens renoveren enzovoort. We hebben acht jaar geleden ons koophuis verkocht en hebben nooit meer de minste aanvechting gehad om een huis te bezitten. In de beste jaren van ons leven hebben we geen zorgen om een huis dat de groot is zodra we het met pijn en moeite hebben afgelost aan de bank of evil.

Hier is huren niet gebruikelijk, iedereen wil kopen… maar hoe vaak ik heb gehoord dat mensen ook liever hadden willen huren, vanwege de vrijheid die het geeft…

Het gaat niet om genoegen nemen met ‘minder’. Ik hoef gewoon helemaal niet meer want het voegt voor mij, voor ons, helemaal niets positiefs toe. Alleen maar zorgen, verantwoordelijkheden en gedoe.