Inflatie, lekker boeiend en je eigen leven.

Foto door Min An op Pexels.com

Alles is zo heerlijk rustig nu. Lijkt zo heerlijk rustig. Ik kom zo min mogelijk onder de mensen, pluk de dag door vroeg op te staan -hoewel er nu eentje voorbij vaart met een motorboot met keiharde muziek…. om half acht ’s ochtends- en lees en kijk amper naar dingen die te maken hebben met actualiteiten. Maar ondertussen bereid ik me wel voor op wat er komt want de rust is schijn, daarvan ben ik overtuigd.

Het ergste wat je kan gebeuren als je je voorbereid is dat je… voorbereid bent. Het zal je leven niet redden maar het geeft net wel wat gemak, wat ademruimte in geval van nood.

tot de creditcard moet betaald…

Ja, schulden aflossen, het allerbelangrijkste als je het mij vraagt. Schulden maken je een slaaf. Net als leven als ‘iedereen’: strevend naar groter, nieuwer, mooier, meer, verder, hogerop, sneller… Wiens leven leef je dan?

Ik denk dat het nu van vitaal belang is, te weten wat je echt blij maakt. Er zijn tientallen studies die aantonen dat zelfs het winnen van de loterij, mensen niet gelukkiger maakt. In tegendeel. Te weinig geld om in de basis van je levensonderhoud te kunnen voorzien, dat maakt ongelukkig en gestrest maar meer dan nodig, net zo goed. Althans, het streven naar meer dan nodig (de essentiële zaken plus een beetje extra, voor het leuk, het gemak, comfort)…

Een leven dat draait om consumentisme, is leeg en zal nooit een vervullend leven zijn. Waarom zou je het überhaupt proberen? Als het ons gelukkig zou maken, zouden we na 70 jaar van meer meer meer en alles kopen wat onze hartjes begeren, toch dronken van geluk en met hartjes in de ogen rond moeten lopen?

Maar nee, in tegendeel. Nooit waren we zo ongelukkig, zo gestrest en zo totaal niet meer in staat om met tegenvallers, kritiek en verandering om te gaan.

Ik denk dat nu, vrijwillig, teruggaan naar een simpeler leven, een van de beste ‘verzekeringen’ is tegen komende economische malaise. Leer minder energie gebruiken want hoe rot deze prijzen ook zijn, klagen helpt ook niet.
Leer je favoriete gerecht van de Chinees thuis maken (deze recepten zijn vaak kinderlijk eenvoudig). Waardeer eenvoudig eten. Gebruik wat je hebt. Maak je huis schoon met water en azijn. Verkoop al je overbodige spullen. Beëindig je televisie-abonnement en wellicht ook je internet als je geen groot dataverbruiker bent: wellicht heb je genoeg aan data op je telefoon. Leer een aantal recepten maken met goedkope ingrediënten: kool, peulvruchten, uien, gehakt, rijst. Stel een budget in voor kleding, eten, communicatie.

Gebruik op wat je hebt, voor je nieuw koopt en koop spullen die zo duurzaam en veelzijdig mogelijk zijn. Koop tweedehands en koop functionele dingen: een warme plaid voor op de bank, een voedselthermos om granen, rijst en pasta in te koken met minimale energie, warme sokken, een goede winterjas en schoenen. Hergebruik glazen potten in plaats van ze te kopen. Schrap extra’s beetje bij beetje: stop met het kopen van accessoires, snoep en koek, plantjes puur voor het mooi (mooi en lekker kan ook!), van kleding die niet echt nodig is…. Waardeer je spullen, ook al zijn ze licht versleten, afgebladderd, verwassen…. Wabi sabi enzo.

Weet wat je zelf mooi vindt. Stop met het luisteren naar marketeers, advertenties, influencers… Blokkeer ze de toegang met adblockers, unsubscribe en ontvolg. Doe meer van wat je echt blij maakt, van binnen.

Je hoeft niet ‘up to date’ te zijn met alles. Je hoeft het nieuws niet te volgen. Je hoeft niet met mensen om te gaan die je energie kosten. Het is prima om een leven te leven waar de massa niets van begrijpt. Sterker nog: het zal je meer genoegdoening geven je eigen pad te volgen dan je hele leven het speelballetje te blijven van anderen.

Wil je je leven radicaal omgooien? Waarom niet. Als mensen dat niet accepteren, is dat hun probleem. Mensen maken zich overal druk om, wat anderen zeggen, wat anderen doen. Dan ga je naar de Aldi in plaats van de AH, de kringloop in plaats van het outletcentrum en stop je met leven voor de bühne. Als dat voor anderen dingen zijn die jouw waarde als mens bepalen, is het maar beter dat ze je niet meer moeten.

Als het te mooi lijkt om waar te zijn en je je afvraagt ‘waar mensen het van doen’, dan is de kans groot dat het allemaal niet zo mooi is als het lijkt, achter de vergulde deur. Stop met jezelf vergelijken met die mensen. En misschien hebben ze het allemaal perfect voor elkaar, zijn hun auto’s en boten en dure huizen hun eigen bezit. Fijn voor die mensen en niets meer dan dat.

Geen zin meer om met anderen dure uitjes te maken? Stop ermee. Klaar met de eeuwige uitwisseling van nutteloze cadeaus op verjaardagen? Stap eruit. Auto te duur? Doe hem weg en koop een kleine tweedehands. Laat het idee los dat je voor elke gelegenheid een nieuwe, passende outfit zou moeten kopen.

Waarom zou je je iets aantrekken van de mening van mensen, die je ook niet om advies zou vragen?

Altijd al willen emigreren? Maak er werk van zo lang het nog kan en je je huis voor goud geld kan verkopen. Als je zelf niet doet wat je wil, bepalen anderen wat je doet en dat is een recept voor ontevredenheid.

Besef dat er maar weinig is waar je controle over hebt en probeer dat te accepteren. Hoe moeilijk het ook is. Er zijn dingen die je wel in de hand hebt. Wat je eet en drinkt. Hoe gezond je leeft. Hoe je bent tegenover je kinderen. Hoe schoon je huis is en hoe netjes je kastjes. We kunnen allemaal een paar bakken met kruiden en bloemen planten. Hoe je je kleren opvouwt, je bed opmaakt aan het begin van de dag, hoe je je lichaam onderhoudt. Hoe je reageert (ik laat me soms nog te veel meeslepen, zeker als aan het einde van een lange, warme, luidruchtige dag mijn bandbreedte een beetje op is). Wat je achterlaat mocht je er *poef* opeens niet meer zijn. De aandacht die je geeft aan anderen. Hoe schoon je omgeving is.

Het is iets waar ik mezelf keer op keer aan moet herinneren. Als ik mijn dagen doorbreng met boos zijn op alles en iedereen -en er is genoeg waar ik boos over kan worden- dan geef ik dat andere te veel macht over mijn leven. En dat is niet hoe ik mijn korte moment op deze aarde in menselijke vorm door wens te brengen, uiteindelijk.

Waarmee ik maar wil zeggen: maak er iets moois van 🙂

Waar een schuld toe kan leiden.

Foto door Johannes Plenio op Pexels.com

Ik ben nu erg blij met de kennis van besparen, zuinig leven en minimalisme die ik de afgelopen dertien jaar heb opgedaan. Want het is bijna dertien jaar geleden dat we, niet in ons nieuwe huis maar ons oude huis nog niet verkocht, werden geconfronteerd met de streken die een bank kan leveren.

De Rabobank ging destijds uit van WOZ-waarde = verwachte verkoopwaarde en leende dat ons als overbrugging. Ik maakte echter bezwaar tegen de WOZ-waarde: die was in vier jaar 40% gestegen. De gemeente zei: ‘Gerlinde, wat een goed verhaal’ en paste hem aan. De Rabobank zei toen: ‘dan willen wij het verschil van 25.000 euro over twee maanden op onze rekening. Mijn ouders zeiden toen: ‘jullie kunnen het van ons lenen’ en daar was ik enorm dankbaar voor.

Sowieso, met twee hypotheken en een instortende huizenmarkt voelde ik enige urgentie om orde op zaken te stellen en dat zorgde er uiteindelijk voor dat mijn leven heel snel veranderde.

Ondertussen maakte ik kennis met minimalisme, toen nog een obscuur hoekje op het internet met Miss Minimalist, Joshua Becker, ZenHabits en een handjevol anderen. Ik keek de Zeitgeistfilms en die openden mijn ogen voor wat er werkelijk speelt, achter de schermen.

Ik leerde besparen. Ik leerde aardappels koken, zelf patat maken, eetbare planten herkennen, goedkoper boodschappen doen, minder consumeren, prijzen vergelijken, meer doen met minder, euro’s omdraaien, dingen gewoon niet kopen…. Vooral dat laatste.

Ik heb eigenlijk altijd wel geweten dat de klap ging komen want het systeem is door en door verrot. We worden door hoge prijzen, angstporno, ‘dumbing down’ en digitalisering dermate in een hoek gedreven dat we straks geen keuze meer hebben dan een Universal Basic Income en alle voorwaarden die daaraan worden gesteld door zij die de touwtjes in handen hebben, te accepteren. Of anders….

Lekker vooruitzicht wel maar zoals ik zei: nu ben ik blij dat ik al niet zo veel van deze wereld wil. En het ook niet mis, als het er niet meer is. Het zal mij een zorg zijn dat er geen vliegtuigen vliegen, je geen paspoort kan krijgen, dat een biertje zeven euro kost op een terrasje (dat doet het hier al jaren en dan kreeg je tenminste nog een halve liter) of dat heel Noorwegen in de file staat omdat hun electrische auto’s moeten worden opgeladen maar het aantal laadpunten buiten de grote steden niet berekend is op een miljoen mensen die in eigen land vakantie vieren.

Hogere benzineprijzen zijn vervelend maar voor ons geen drama, want we rijden zelden op benzine. Hoge energieprijzen zijn evenmin leuk maar we hebben nog de mogelijkheden ze het hoofd te bieden.

Man en (doorgaans ook) ik vinden het geen probleem om twee in plaats van drie maaltijden per dag te eten. We zijn al niet gewend aan vakanties. Sterker nog: ik vind thuisblijven de ultieme luxe. Hoe heerlijk is het om op de plek te zijn waar je alles hebt, waar je zon en zee en strand onder handbereik hebt, waar de kipjes pittoresk door de tuin dartelen en waar er niet al 75 man voor je in je bed hebben liggen zweten, ruften, huidschilfers shedden en copuleren. En dat alles, zonder dat we op de klok hoeven letten.
Ik hoef niets in te pakken, geen oppas voor de dieren te vinden, niet in de file te staan met nog 100.000 andere vakantiegangers en bij thuiskomst geen wasmonster te temmen.

Ik probeer op te maken wat we hebben en als ik twee keer per week de koelkast inspecteer en ook echt op tafel zet wat op moet -en niet iets anders erbij- dan gaat het ook op en sparen we geld en afval. Als ik een pak kulturmelk of yoghurt leeg maak (een soort fermenteerde melk) gebruik ik een flessenlikker en spoel het pak uit met een beetje water dat ik weer overgooi in een volgend pak. Ketchupflessen idem.

Als iets een goede aanbieding is, neem ik genoeg mee voor een paar weken of maanden. Boeken kopen we zelden tot nooit nieuw. We hebben geen televisieabonnement, geen tablets of smartwatches of zulke gekkigheid.

Al die dingen worden je opgedrongen. 120 jaar geleden verkochten ze ook al wasmiddel dat nog schoner zou wassen, nog beter zou ruiken en nog zachtere was zou geven. Niemand zou ooit verzinnen dat ze een horloge nodig hadden waarmee je overal gevolgd, gebeld en uitgelezen kon worden. Elke mascara doet het zelfde -je wimpers verven- maar elke mascara maakt je wimpers nog langer en verleidelijker. Elke paar maanden zijn er weer nieuwe trendkleuren en musthaves. Natuurlijk.

De meest stijlvolle mensen dragen tijdloze kleding, de mooiste huizen zijn niet die volstaan met meuk van de Intratuin en uit de VT-wonen.

Laat die shit gewoon niet toe in je hoofd en je huis. Natuurlijk zijn er overal leuke dingen te koop maar zie ze gewoon voor wat ze zijn: leuke dingen. Houd je geld in je zak voor belangrijke dingen. Voor eten, ofzo. Je hoeft niet alles wat je ziet en wat je aanspreekt, in je huis te hebben.

Er is schoonheid in eenvoud. In afwas op een afdruiprek, in was aan de lijn, in een wollen deken op frisse avonden, in slijtplekken op je favoriete plek van de bank, in hier en daar afgebladderde verf, in simpel eten, in een glas water, in stekjes opkweken tot mooie plantjes, in een lievelingsoutfit en die keer op keer op keer dragen, in bibliotheekboeken, in lege muren, in rommelige moestuintjes waar insecten te keer gaan en vogels hun jongen grootbrengen, in een wandeling naar het park en op een bankje zitten, in offline en onbereikbaar zijn, in een goed gesprek met echte vrienden, in iets aardigs doen zonder iets terug te verwachten, in iets kunnen hergebruiken, iets weggeven, iets krijgen, in onkruid, in niet meer bezitten dan je nodig hebt, in kwaliteit boven kwantiteit, in stoppen met eten als je geen trek meer hebt, in vroeg opstaan en de zonsopgang zien, in iets repareren, iets zelf doen, in aandacht in plaats van afleiding, in iets maken in plaats van consumeren, in tevreden zijn met wat je hebt ook al hebben de mensen om je heen, meer. In je kinderen de waarde leren van dingen, in plaats van slechts de prijs. In stilte, in contemplatie. In je gedachten op papier zetten, in plaats van heel de tijd andere mensen hun gedachten en meningen absorberen via het internet. In het voelen van kou en warmte, zonder deze te bestempelen als slecht of vervelend (ik werk hieraan wat warmte betreft ;))

Onderstebovenwereld.

Oh oh, wat een onderstebovenwereld.

Milieuvervuiling door middel van windmolens, electrische auto’s en het afschaffen van aardgas terwijl in Duitsland de mensen juist erop aangesloten worden is goed voor het milieu.

Regeringen die rechtsig heten te zijn, nemen de meest communistisch aandoende maatregelen ooit.

Obees is gezond want jaja, je kan echt gewoon kerngezond zijn als vrouw met maat XXL. Natuurlijk.

Menen dat het hebben van een slank en soepel lijf waar je zelf controle over hebt te verkiezen is boven niet eens je eigen veters kunnen strikken heet vetfobie.

Een vrouw waar je de borsten afhaalt en een mannelijk deel extra toevoegt, is een man. Duh.

Een man die zich identificeert als vrouw, is een vrouw. Duh.

Een vrouw die zich vervolgens in de sportschool ongemakkelijk voelt over de vrouw met compleet functionerend klokkenspel moet gewoon niet zo moeilijk doen.

Kinderen worden uitgenodigd om mee te lopen in een ‘Pride’ optocht waarin zelfverklaarde ‘kinderliefhebbers’ ook gewoon hun plekje verdienen, want we zijn zo lekker includerend.

Je eigen baby’s -tot en met levensvatbare kinderen toe- in stukken hakken en uit je baarmoeder laten zuigen is vrouwenbevrijding. Een recht! En dat moeten we vieren!

Iets leuks doen voor je eigen man en er zijn voor je eigen kinderen is ouderwets en parasitair gedrag maar voor een andere man op andere kinderen passen is bevrijding.

Schuld kan je van je belastingen aftrekken maar heb je ook maar iets gespaard, dan wordt dat belast.

Boeren zorgen voor alle milieuvervuiling maar biomassa met oerbos uit de Karpaten en Baltische staten is schone energie.

Voor elke kwaal die een arts verhelpt met zijn pillen krijg je er twee nieuwe voor in de plaats.

Eeuwenoude en beproefde geneeswijzen zijn ‘kwakzalverij’ maar een medicijn met een bijwerkingenlijst ter dikte van de bijbel, dat is wetenschap.

De wetenschap is gekomen waar deze nu is, door constant aannames, uitkomsten en methoden te bevragen en in twijfel te trekken maar sinds 2020 is twijfelen verboten en moeten we ‘geloven in de wetenschap’. Geloven doe je in de kerk.

Speaking of de kerk, nette blanke christelijke mensen, bij voorkeur met meer dan 1,8 kinderen, zijn extreem rechts.

Blanke mensen zijn trouwens sowieso fout. Omdat ze blank zijn. Je zou je moeten schamen en met een neger moeten trouwen zodat je in elk geval niet nog meer blanke mensen kan maken.

Kinderen moeten niet spelen, nee. Ze moeten op de kleuterschool wel les krijgen in ‘zichzelf aanraken’. Dat is veel belangrijker en nee ik verzin het niet, zoek maar op ‘week van de lentekriebels’. Kostmisselijk.

Zeggen dat er slechts twee geslachten zijn en dat een man nooit een vrouw kan worden is niet gewoon gezond verstand. Nee, het is haatpraat. Hoe dan!

We noemen het een vrije samenleving en vrijheid van meningsuiting maar zodra je meent dat het Oekraïneverhaal wel eens twee kanten zou kunnen hebben, dat cijfers met betrekking tot een virus misschien overdreven worden of dat een experimenteel prikje niet helemaal het wondermiddel is dat het gezegd wordt te zijn dan word je met de grond gelijkgemaakt want in een vrije samenleving willen we niets horen dat tegen het narratief van de overheid ingaat.

We leven in een wereld waarin we denken dat we eerst 50 jaar moeten ploeteren, voor we van het leven kunnen genieten.

We leven in een wereld met een selecte groep die rijkelijk profiteert van zieke en ongelukkige mensen, die er zelf alle moeite voor lijken te doen om precies dat te blijven.

Het verkrachten van een peuter levert je een paar maanden op een beveiligde afdeling van de gevangenis op -in het ergste geval- maar het ontduiken van de belasting kan je op zes jaar vrijheidsontneming komen te staan.

Niets aan de hand.

Ga maar lekker slapen, het zal wel aan mij liggen dat ik dat vreemd vind… 😀

Overbelast.

Foto door Du01b0u01a1ng Nhu00e2n op Pexels.com

Toen ik vanmorgen wakker werd, lag er een laagje rijp op het grasveld. Toen ik de deur uitging om te gaan wandelen, voelde het ook nog fris. Een uurtje later liep ik daar met mijn jas om mijn middel, sjaal in mij jaszak, me afvragend waarom ik in hemelsnaam zo nodig dikke wollen sokken in mijn laarzen moest, onder andere. Tja, Noors voorjaar….

Overtollige ballast meesjouwen is vreselijk vervelend. Als ik het weerbericht gekeken had, wist ik dat het vandaag heerlijk warm zou worden en ja, ik vind 17 graden heerlijk warm. Warmer hoeft van mij niet zo. Dan had ik alles thuisgelaten en na een fris begin, zeven heerlijk lichte kilometers gewandeld.

Maakt niet uit, maar ik vond het treffend… we plannen niet maar kijken alleen naar wat we op dit moment nodig vinden, zonder naar de toekomst te kijken waarin het ding vermoedelijk vrij snel zijn nut heeft verloren en vervolgens loop je ermee te sjouwen en belemmert het je in je vrijheid.

Er zijn dingen die ik heel lang bij me heb gedragen. Omdat het nog geen tijd was om er afscheid van te nemen. Zo hebben grote dikke fotoalbums me altijd geïrriteerd. Ik borg ze op boven in kasten en verre hoeken maar ze waren er alsnog. In een dolle bui, een jaar of vijf geleden, besloot ik de beste foto’s eruit te halen en de albums weg te doen. Zonde? Ik besluit wat ik in mijn leven wil laten. De albums voegden voor mij niet echt iets toe.

Ik heb zelf ook genoeg dingen gegeven met veel van mijn liefde en tijd erin, maar dat wil niet zeggen dat ik verwacht dat mensen het daarom bij zich houden. Ik heb de foto’s van mijn opa’s en oma’s en onze lieve kat gehouden, de rest heb ik nog geen seconde gemist.

Er was een tijd waarin ik veel meer had dan nu. Allemaal gekocht omdat ik het op dat moment leuk vond, bewaard omdat ik dacht dat ik het in de toekomst zou gaan lezen, doen, dragen, waarderen…. Wat nooit gebeurde.

Beter had ik gewoon even zonder kunnen doen. Ik zou het ding in kwestie een paar minuten later alweer vergeten zijn en niet meer ‘nodig’ gehad hebben.

Datzelfde geldt voor verwachtingen. Ik had sommige dingen graag anders gezien maar wat heeft dat voor zin? Het is alleen maar een teleurstelling als mensen toch niet blijken te veranderen of hun woord niet houden. En niet op een cynische manier, maar leven zonder verwachtingen van anderen -wat ik steeds beter kan- is aangenaam.

Het meedragen van zulke gedachten is zwaar. Ze laten gaan is niet even makkelijk maar des meer een bevrijding. Het went, om op die manier naar de dingen te kijken.

Ik ben op een punt aangekomen waarop ik eigenlijk gewoon niets meer wil en hoef van anderen. Ik ben dankbaar voor de fijne mensen in mijn leven. Mijn man, gezin, vrienden, kennissen. Ik ben tevreden met de dingen die ik heb.

Ik wil vooral met rust gelaten worden.

Ik wil een klein eenvoudig huisje in het bos met de zee vlakbij. Betaalbare havermout, koffie, aardappels en de mogelijkheid om de rest zo’n beetje zelf te regelen. Veel meer hoeft er niet te zijn.

Maar ik ben bang dat dat te veel gevraagd is.

Minimalisme in moeilijker tijden.

Oh no we ain’t seen nothing yet…. En het vervelende is, deze crisis, crises, zijn man-made. Ze ontstaan niet door natuurkrachten. Althans, de meeste niet. Het is gepland, het is de bedoeling en dat maakt het bij tijd en wijle best beangstigend. Het zij zo.

Minimalisme geeft me houvast. Ik leer ook bij nu. Doe makkelijk zonder zaken die ik hiervoor voor redelijk essentieel hield.

Wat doe je eraan?

Routines!

Woohoo! Altijd weer over routines. Maaltijden plannen. Boodschappen plannen. Alles netjes houden. Zorgen dat ik op drukkere momenten niet de vaatwasser hoef aan te zetten omdat dingen uit de hand lopen. Of de droger. Of dat we snel hamburgers en broodjes kopen omdat ik ‘vergeten’ ben eten te maken. Of dat ik te veel eten heb gekocht dat ik weg kan gooien of reduceren tot konijnen- danwel kippenvoer.

Dingen op automatische piloot doen scheelt tijd en geld. En bovendien: het vermindert stress in een tijd dat onze hoofden toch al voller zitten dan normaal.

Overzicht!

Niets is zo vervelend als niet weten waar je financieel aan toe bent. Nou ja heel veel dingen zijn zo vervelend en vervelender, maar zo zeg je dat.

Alles optellen dat je elke maand MOET betalen. Dan alles dat je wil betalen, van Netflix tot de boodschappen en van de contributie van de sportclub (als die nog bestaat) tot cadeautjes. Vervolgens alles optellen dat er elke maand binnenkomt. Het ene van het andere bedrag aftrekken.

Vervolgens ga je strepen in de categorie ‘wil betalen’. Loop je bankafschriften na en kijk waar je abonnementen, verzekeringen en andere verplichtingen hebt die je niet nodig hebt.

Log elke week in bij de bank om te kijken wat je hebt uitgegeven en wat je je kan veroorloven die week. Houd rekening met toekomstige afschrijvingen.

Zien waar je geld weglekt, helpt dit spendeergedrag te verbeteren en elimineren.

Zelf doen.

Is dat minimalistisch? Ligt aan de minimalist in kwestie maar ik vind minder energie gebruiken een onderdeel van minimalistisch leven. En zelf doen gebruikt minder energie dan uitbesteden in het geval van de afwas of was aan een apparaat. Je kan je eigen granola maken met goedkope havermout (zelfs met huidige energieprijzen nog goedkoper dan een pak van de winkel en veel gezonder!). Je eigen pizza maken (toen we verhuisden van onze geliefde Marmara Shoarma en Pizza ben ik begonnen het zelf te maken, het is onze vaste vrijdagavondtraditie sinds 2010 ofzo.

Dingen zelf kunnen maken, of het nu gaat om een knoop aanzetten, een pizza bakken of je schoenen repareren maakt je minder afhankelijk van winkels en van derden. Dat voelt goed, geeft zelfvertrouwen en spaart geld.

Omarm minimalisme.

Doe alsof je het zelf hebt gewild. Ik ben ook niet blij met de hoge prijzen voor wat voor ons noodzakelijke dingen zijn maar het laat me wel weer kijken naar wat nodig is, en wat niet en ik heb de laatste tijd best veel dingen al dan niet tijdelijk de nek om kunnen draaien zonder dat de kwaliteit van mijn leven ook maar enigszins minder is geworden.

Ik doe het niet omdat ik geld wil uitsparen, hoewel dat natuurlijk ook belangrijk is. Ik doe het vooral omdat ik in mijn hoofd geen afhankelijkheid wil van bepaalde dingen. Ik wil me goed voelen met minimale middelen, niet omdat ik me bepaalde luxes kan veroorloven. En ja, ik snap dat dat een keerpunt heeft maar daar zijn we nog niet.

Leef nu.

Je kan je voorbereiden, binnen de grenzen van het redelijke maar als je dat hebt gedaan is het zaak te beseffen dat je NU leeft en dat het geen zin heeft om je druk te maken over wat er in de toekomst kan gebeuren. We kunnen gissen maar het niet weten. We kunnen wel ons plezier in het nu laten vergallen erdoor. Minimalisme gaat om leven met de dingen die je NU in je leven nodig hebt en niet voor een ongewisse toekomst.

Ja, in de toekomst moet je ook eten en word je wellicht ook een keer ziek. Daar op voorbereiden is slim. Je elk mogelijk doemscenario in het hoofd halen, is nutteloos.

Declutter.

Met minder materiele zaken ben je lichter en heb je minder ruimte nodig. Hoe minder ruimte je nodig hebt, des te minder hoef je te betalen, te verwarmen, schoon te maken. Als je geen dingen hebt die huismijten, muizen of dieven aantrekken, ben je een in dat opzicht zorgeloos mens in vergelijking met zij die de hele periferie van hun woning vol hebben gestouwd met ‘waardevolle’ bezittingen.

Iedereen heeft dingen liggen die nog iets op kunnen brengen. Nu ben ik altijd terughoudend met het verkopen van zaken: vaak is het het niet waard om alle gedoe op de nek te halen voor een paar euro of kronen maar je kan wat regels voor jezelf instellen om het eenvoudig te houden:

  • alleen verkopen als je denkt dat de opbrengst boven een x bedrag ligt
  • spullen in een pakket aanbieden (boeken, speelgoed, kleding)
  • het een ronde geven op marktplaats of andere verkoopsite en anders naar de kringloop
  • het x dagen geven en het hoogste bod accepteren, of het nu naar je zin is of niet

Schuldenvrij

Leef je een minimalistisch leven, dan heb je vermoedelijk weinig uitgaven. Als je iets uitgeeft, heeft het een positieve impact en koop je het voor langere tijd en niet omdat het een trend is, of zo grappig, of leuk staat op de etalagepop.

Alles wat je niet uitgeeft kan je gebruiken voor het aflossen van schulden. Schulden hebben maakt je een slaaf: wat je verschuldigd bent aan je schuldeiser, moet je nog verdienen. Alle uren die je maakt om dat op te hoesten, werk je voor de schuldeiser en niet voor jezelf.

Los het af, maak het prioriteit nummer 1. Verkoop je nog enigszins verkoopbare meuk, koop niets behalve boodschappen en zeep en zet alles op alles om er zo snel mogelijk vanaf te zijn.

Minder werken?

Ik denk dat iets is, dat zo veel mogelijk voorkomen moet worden. Hoe minder je nodig hebt, des te minder hoeft er te worden gewerkt en hoe minder je werkt, des te meer tijd je hebt om de dingen des levens zelf te doen. Je huis schoonmaken, koken, goede boodschappen doen bij kleine goedkopere winkels zoals toko’s en Turkse winkels of bij de boer. Als je minder werkt, blijft er tijd over om zelf dingen op te zetten waarin je ruilt en deelt met anderen.

Natuurlijk is dat niet zo maar gedaan…. het omgooien van je leven kost energie en tijd. Er was ook een tijd waarin wij een onverkoopbaar huis hadden, een nieuwbouwhuis, twee banen, twee kinderen een paar dagen per week in de opvang en te veel overbodige meuk. Beetje bij beetje losten we de hypotheek af, verkochten en doneerde de rommel, gingen meer zelf doen, minder uitgeven, opletten en na een paar jaar kon ik stoppen met werken, nog een paar jaar later vetrokken we naar Noorwegen en nog altijd hebben we samen een mooie balans tussen bezig zijn en niksen.

En… hoeveel zin heeft het om toekomstplannen te maken? Ik weet het niet maar een idee hebben van wat je wil met je leven zonder daaraan vast te klampen is denk ik het meest verstandige. Flexibel zijn in je plannen en zorgen dat je flexibel kan zijn in het leven omdat je minder verplichtingen en geen schulden hebt.

Lastige momenten.

Het is zo’n dag waarop ik niet veel gedaan ga krijgen, vrees ik. En het hoeft ook niet, want ik heb eigenlijk alles al gedaan. Lang leve een ochtendroutine die net zo’n gewoonte is als tandenpoetsen. Ik kan het niet -niet- doen. En minimalisme. Duh!

Een stralend zonnige dag met 9 graden is voorspeld en ik kijk er naar uit maar ik werd wakker met dit en het sneeuw nog steeds. (ik schrijf dit op vrijdag)

Straks even lekker een blokje om, even mijn hoofd leegmaken. Moet geen probleem zijn, zou je denken.

De afgelopen dagen, weken, maanden, jaren gebeurden er dingen. Dingen die te veel met anderen te maken om hier te bespreken. Dingen die me op een bepaalde manier naar beneden trekken, dingen die me dwars zitten, dingen die me frustreren.

Ik zie mensen dingen doen die hen schaden en daarmee de mensen om hen heen ook. Mij ook. Omdat ik blijkbaar nog steeds niet helemaal door heb dat ik die dingen los moet laten, niet kan beïnvloeden, niet kan controleren, niet kan verbeteren.

Zoals een vriendin zei: Dat je op een snelweg staat met z’n allen en je ziet dat er een vrachtwagen aankomt. Je roept heel hard dat ze aan de kant moeten gaan en ze doen alsof jij een debieltje bent.

Zeur niet zo. Laat me toch. ‘Ja, we zien het allemaal wel hoor’. En nu krijgen mensen keihard gepresenteerd waar ik al jaren over roep. En nu. Moet ik naar Nederlands reizen? Met zijn allen, dat gaat nu niet. Alleen? Nee.

Ik moet accepteren dat de dingen en de mensen zijn zoals ze zijn. En dat het niet beter wordt en dat daar niets is dat ik eraan kan veranderen. Of ik nu hier ben of daar.

En dan komt het toch weer neer op je eigen tuin cultiveren. Lief zijn voor mijn eigen kinderen. Op mijn eigen gezondheid letten, en die van mijn gezin. Onze situatie op orde hebben, financieel gezien. Contact houden met lieve mensen, iets dat ik makkelijk vergeet te doen. Dingen lezen die me blij maken, of op zijn minst afleiden in plaats van bijdragen aan het gevoel van machteloosheid dat ik geregeld heb. Mijn eigen mooiste leven leven, met alle fijne en moeilijke dingen die erbij horen.

(En inmiddels ben ik op mijn stupid daily walk for my stupid mental and physical health geweest…. Het was heerlijk. En het zonnetje schijnt. En het is zeker 9 graden!)

Laat het los, laat het gaan.

En weer door.

Wispeltuut.

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com

Weten hoe je bent, wie je bent en wat je wil is best handig in het leven. Soms denk ik dat ik een aardig idee heb van die dingen en soms besef ik dat ik echt ‘ingen peiling’ heb. Het ligt aan de tijd van de maand, de stand van de maan, wat ik gelezen heb, of ik genoeg tijd heb voor mezelf en nog 10.000 dingen die ik niet kan benoemen.

Het lijkt me echter gruwelijk saai om altijd dezelfde persoon te zijn.

Ik wil niet elke dag hetzelfde, dezelfde zijn.

De ene week (week twee-drie van mijn cyclus :D) draag ik vrouwelijke jurken en hoge hakken, terwijl ik later kies voor een meer comfy jurk met thermolegging en mijn makkelijke schoenen om lange wandelingen te maken.

Soms kan ik me focussen op mijn eigen postzegel, mijn eigen tuin cultiveren en heb ik geen enkele behoefte aan nieuws, opinies en ander leesvoer en soms ben ik net een spons en wil ik alles weten, lezen, zien en horen. En vertellen, hoewel ik nu wel denk dat als mensen het nu nog niet door hebben, er niets meer te winnen is.

Soms heb ik langere tijd achter elkaar zin in uitgebreid koken en soms heb ik weken waarin ik mijn gewone repertoire van wraps met groenten en vlees, pasta met tomatensaus, pizza, spinaziesalade met worstjes en patat en andere altijd-goeds afdraai.

Soms word ik blij van een stel gekleurde kaarsen op tafel (het voordeel van een leeg huis is dat zulke dingen al snel impact hebben) en soms moet alles om me heen zo eenvoudig mogelijk. Soms ben ik enorm precies met alles netjes houden en soms doe ik maar wat. Soms volg ik een schoonmaakroutine en soms doe ik pas wat als de dingen me opvallen of irriteren en helaas voor mij is dat meestal alles in een keer.

Soms vind ik het leuk om te kijken hoe lang ik kan doen met een garderobe met tien kledingstukken en soms vind ik het handig om al mijn kleren in het zicht te hangen.

Soms geef ik maanden niets uit en ben ik daar intens tevreden mee en soms geef ik opeens een paar duizend kronen uit aan vooral nuttige zaken, maar soms ook dingen gewoon, voor het leuk. ‘Omdat het kan’, hoe lelijk die uitdrukking ook is.

Soms zou ik het liefst in een offgrid tiny house willen wonen en soms ben ik realistisch en weet ik dat dat hier het best in het dromenboek kan blijven, zeker met vier opgroeiende kinderen.

Dat weten de mensen die hier langer lezen ook wel.

Ik kan geen bespaartips schrijven als ik weet dat er pakjes onderweg zijn, ook al is het met nuttige dingen. Ik kan niet schrijven over eenvoudig leven in drukke tijden. Ik kan niet mijn mond houden over de staat van de wereld als ik dingen heb gelezen die me bezig houden (hoewel ik het nu vaak schrijf maar niet post, lucht ook op :D)

Maar dat is allemaal maar franje en niet waar het echt om gaat in het leven.

En dat weet ik dan wel weer.

Het hebben van een goede baan en carrière: totaal niet belangrijk. Niet voor mij, noch voor de man. Hij zou elke dag kunnen overwerken voor een mooi uurloon in de zomer maar zo lang er geen noodzaak is, is ie gewoon lekker om kwart over vier weer bij me. Tijd is belangrijker dan geld.

Het fijn hebben samen: intens belangrijk. We zijn altijd lief voor elkaar. Ik begrijp het idee niet zo dat je soms ruzie moet hebben in een relatie, we hebben dat echt zeer zelden en sowieso is er geen ruzie met de man te maken want dan klapt ie dicht gelijk een oester. En natuurlijk is het overal wel eens wat, maar we zijn het belangrijkste in elkaars leven en daar gedragen we ons allebei naar. En ja, dat gaat beter als we ons niet druk maken over een flitsende carrière, huisleningen of andere overbodige zaken.

We willen er wat van maken, hier waar we nu zijn. En hoewel ik denk dat toekomstplannen maken verder dan volgende week verspilde tijd is nu, is het wel belangrijk om te weten wat je wil en wat je belangrijk vindt en je daar naar te gedragen.

Het hebben van een goed leven. Niet matig, niet fantastisch maar gewoon goed.

Let your boat of life be light, packed with only what you need—a homely home and simple pleasures, one or two friends, worth the name, someone to love and someone to love you, a cat, a dog, and a pipe or two, enough to eat and enough to wear, and a little more than enough to drink; for thirst is a dangerous thing.

Jerome K. Jerome

Precies dat.

Ontdoen.

Foto door u2729 op Pexels.com

Recentelijk had ik het op de heupen en bedacht: ik wil mijn leven zo klein mogelijk maken, wat spullen betreft. Ik wil mijn leven, mijn ‘mental load‘ niet meer verzwaren met materiele zaken, op wat voor manier dan ook. Niet alles is definitief weg, een aantal dingen verhuisde ik naar het appartement dat mijn ouders huren, onder ons om te testen of ik het mis. Tot heden -wat een verrassing- niet.

Mochten mijn ouders stoppen met de huur van het appartement, dan kan wat er staat gewoon blijven staan voor de volgende.

Ik maakte een vriendin blij met mijn voedseldroger, besloot dat de slowcooker geen eerste levensbehoefte is, dat als we geen skiën niemand meer dezelfde maat heeft als de keer daarvoor dat we dat deden en dat huren of lenen een veel eenvoudiger optie is, dat mijn altijd warme jongste dochter zich vermoedelijk kapot zweet in een flanellen pyjama uit de voorraad en herhaalde soortgelijke processen voor nog meer zaken.

Ik wil gewoon, wat mijn eigen spullen alsmede de dingen van het huishouden betreft, zo flexibel mogelijk zijn. Ik weet niet waarom, ik hoef niet te verhuizen en ben het niet van plan. Weinig hebben geeft rust. Zo min mogelijk hebben, nog meer.

Per dag zijn we zo veel tijd kwijt met het onderhouden, zoeken, opbergen, kopen, willen, beoordelen, schoonmaken, organiseren en denken aan spullen. We laten ons belemmeren en schuiven onze dromen aan de kant voor onze spullen.

Ik zie het nu bij mijn ouders. Al jaren roep ik dat ze beter kunnen ‘downsizen’ toen het nog makkelijk ging.

Ze worden ouder, mijn vader tobt meer en meer met zijn gezondheid en zeker sinds een jaar of twee geleden moge toch voor iedereen duidelijk zijn: de gezondheidszorg wordt compleet gesloopt. Daar kunnen we echt niet meer op vertrouwen.

Zorg dat je makkelijk naar een appartement kan, of zoals ze van plan zijn naar een blokhut bij mijn broertje in de tuin. Maar: daar passen niet de spullen in die ze nu vakkundig op vier woonlagen hebben weg getetrist in talloze ikea-opbergoplossingen. Het is zo veel makkelijker om op het gemak te ontrommelen dan voor een voldongen, stressvol feit geplaatst te staan en dan ook nog eens al je meuk door te moeten.

Moeten verhuizen wegens gezondheidsproblemen is al vervelend genoeg zonder dat je zes decennia aan spullen door moet.

‘Gooi alles maar in een container als we dood zijn’ zei mijn moeder dan maar ondanks dat ik er werkelijk 0,0 van hoef te hebben, is dat toch ook geen manier van doen. Bovendien zit je dan altijd nog met de vraag wat je doet, als je vrijwillig of noodgedwongen kleiner moet gaan wonen. Als je nog leeft bedoel ik, niet tussen zes planken.

We zijn vaak letterlijk gevangen door onze eigen bezittingen. Wat zijn ze waard? Wat doen we ermee? Ondanks dat we de dingen vaak al jaren niet meer hebben aangeraakt, zien we ze als de waarde die we er ooit voor betaalden in geld. Nooit gemaakt bouwpakket: 90 gulden. In onbruik geraakte wollen jas: 249 euro. Avondjurk, eenmaal gedragen: 79 euro in de uitverkoop. Handig keukenapparaat: veel geld, maar ik ga het misschien nog een keer nodig hebben…

Dit belemmert ons in het wegdoen van de dingen, zelfs al hebben we er alleen maar last van, kost het kostbare m3’s onroerend goed en krijgen we het geld er nooit, nooit meer voor terug.

Ik wil alleen die dingen bezitten, die op dit moment of binnen afzienbare tijd zeker weten nuttig zijn in mijn leven. Niet over vijf jaar, niet vijf jaar geleden maar nu. Deze week, komende winter, van de zomer, vanavond.

En echt, dan blijft er maar heel weinig over. Hoe minder je hebt, hoe vrijer je bent. Hoe minder je nodig hebt, des te betere keuzes kan je maken. Hoe minder je je geest nu vertroebelt met overbodige bezittingen, des te makkelijker is het beslissingen te maken met je hart en ziel in plaats van uit angst om dingen kwijt te raken.

Heb ik het echt nodig? Want ook al gebruik je dingen, je kan ook leven zonder mosselpan, slowcooker, waterkoker, badkamerkleedjes, 6000 gelezen boeken, 8 soorten crème, tien badhanddoeken, vijf soorten bedtextiel, scanner, decoratie-objecten, espressokopjes en tien soorten glazen, die dozen vol oude rommel van je opa’s en oma’s in de schuur, keukenmachine, oude rollen behang, te harde haardborstel, die grote reiskoffers, alles voor je vijfde paar schoenen, een la vol clipjes en elastiekjes, een kuub kinderspeelgoed etc.

Dingen in een vitrinekast leggen maakt ze niet waardevoller. Onze herinneringen raken we niet kwijt als we ons van de fysieke zaken ontdoen. De spullen gaan ons nooit meer de tijd teruggeven die we uitgaven om ze te verwerven, onderhouden, verhuizen en simpelweg bezitten. Ze houden ons gevangen.

In een wereld die elke dag gekker wordt, zoeken we allemaal naar houvast, denk ik. Voor de een is dat een prik en het 8uur-journaal, voor mij is het zo licht mogelijk leven. Ik denk dat het laatste gezonder is 😉

Al die dingen die we ooit najaagden, waarvan we ooit dachten dat ze ons leven beter zouden maken, waarvan we meenden dat we er beter van zouden worden, wat hebben die ons nu uiteindelijk gebracht?

Helemaal niets. Dus waarom zouden we ons überhaupt nog druk maken erover?

Weg ermee.

Voor de wappieroepers.

Het is me allemaal wat he? Overal worden gehoorzaamheidsmaatregelen afgeschaft. Waarom? In Noorwegen liggen er tweemaal zo veel mensen in het ziekenhuis met C19 als een paar maanden geleden, toen de media moord en brand schreeuwden dat hele helsevesenet skulle komme til å kollapse!!!1!

(de video is in het Engels en gaat over wat er staat te gebeuren. het bekijken waard)

Ja, we zijn twee jaar verder en iedereen het braaf laten zien waar hij of zij van gemaakt is. De systemen zijn op hun plaats.

Je gezicht bedekken met ziekmakende adembenemende vodjes: ingen problem!
Iedereen, tot en met je geliefden mijden als de pest: doen we!
Bejaarden opsluiten op hun kamer: is voor hun gezondheid.
Je kinderen opsluiten (!) als ze positief testen: natuurlijk!
Jezelf testen ondanks dat de asymptomatische besmetting twee jaar geleden al naar het rijk der fabelen was verwezen: ja joh!
Geen cash gebruiken, want besmettingsgevaar (lol): is toch veel makkelijker, alles met de kaart.
Een prik die we voor het gemak vaccin noemen, nemen, zonder dat we ook maar iets weten over de langetermijneffecten, zonder ook maar te weten wat mRNA is, zonder de term ook maar te kennen: ja, doe mij er maar drie!
Kinderen, die nooit ziek worden van C19: ook maar een paar shots, for sikkerhets skyld.

Bijna iedereen heeft laten zien wat een compleet laffe, meewerkende, gehoorzame, slaafse, niet nadenkende zak zout hij of zij is. Je kan mensen wijzen op keurig opgeschreven plannen, bij de bron (WEF, het C.V. van een politicus, nevenactiviteiten, commissariaten, huwelijken met dubieuze personen, UN, EU, Pfizer, RIVM) maar ze reageren met een laconiek: ‘ja, ik kan ook niet alles lezen wat ze op internet schrijven hoor!’. Alles waar je iets langer voor moet nadenken dan Jinek is ver buiten hun relatief veilige wereldje.

En ik snap het wel, ze zijn veel te hard bezig met hun slavenbestaan om om zich heen te kijken. Wat ze zouden kunnen aantreffen als ze de gordijnen een heel klein stukje openschuiven, is angstaanjagend.

Het systeem is kapot. Al decennialang, maar sinds 2008 is het onhoudbaar. Ik had altijd het enigszins negatieve idee dat het systeem zou crashen. Het crasht ook, maar de bovenbazen hebben alles in het werk gesteld om de absolute macht te behouden over ons, het slavenvolk.

C19 was een oefening in gehoorzaamheid. Een test om te kijken wat mensen zouden accepteren. Van gedwongen worden in een bepaalde richting de winkel door te lopen, hun handen te ontsmetten, hun gezicht en dus hun identiteit te verbergen, hun kinderen onder de bus douwen, politici die even 5.000.000.000 kwijtraken… het doet de meesten niets. Ze zijn het contact met wie ze zijn, hun lichaam, hun waarden al lang kwijt. Na de bankencrisis bijna 15 jaar geleden zijn we ongevoelig geworden voor immense bedragen.

We kregen de volg-apps, de vinkjes of kruisjes die afhankelijk van de regels die de staat oplegt verschijnen op je telefoon, die je 24-7 in de gaten houdt. Met wie je samen bent, waar je naar zoekt, wie je belt, wat je leuk vindt, waar je langer dan een seconde naar kijkt, waar je bent… Vinkjes die bepalen of jij even naar buiten mag, naar een restaurant kan, de grens over mag en daar eindigt het niet, daar begint het.

Ik ben geen haatdragend mens. Ik schrijf de dingen scherp en ik zeg ze scherp als het moet maar het enige positieve dat ik kan bedenken is dat al die volgers, al die bewuste wegkijkers, straks in dezelfde shit zitten: in China 2.0. Patronen zien, doorvragen, opzoeken en verder kijken maakt je een ‘wappie’. De echte wappies zijn zij die na twee jaar nog niet willen onderkennen dat dit niet om gezondheid gaat, maar om het invoeren van een wereldwijde digitale dictatuur.

Alles gaat nu via het net. Je stroomverbruik wordt gedetailleerd door je slimme meter op een lage frequentie doorgegeven. Ja, alles moest electrisch en oh-zo-makkelijk met je stupidphone te besturen. Over privacy: ‘dat zal toch allemaal wel goed geregeld zijn en ik heb toch niets te verbergen!’

Alles kan aan elkaar worden gekoppeld. Je 7e booster geweigerd: dan is het ‘betaling geweigerd’ straks als je je weekboodschappen wil afrekenen. Het verkeerde liedje geliked? Jammer dan gaat toch je SocialCreditScore een paar puntjes naar beneden en krijg dan nog maar eens woonruimte geregeld.
Kritisch op het nieuwe socialistische systeem? Dan beperken we de actieradius van je el-auto. Of voor straf een maandje niet op internet.

Wij in de hel, zij ook. Het verschil is dat wij ons langzaam -of snel- proberen af te wennen van de consumptiemaatschappij. Dat we nieuwe banden aanknopen met mensen die bewezen hebben een ruggengraat te hebben in de afgelopen twee jaar. Dat we bereid zijn om af te zien om aan onze vrijheid vast te houden. Want liever armoedig en vrij dan een comfortabele slaaf. En bovendien, we hebben ons niet driedubbel laten voorzien van prikken met nanodeeltjes, grafeenoxide, apen-adenovirus en Pfizer mag weten wat er nog meer in zit. En wat je ervan krijgt.

Ik probeer me zo veel mogelijk afzijdig te houden van ‘de maatschappij’. Ja, we zijn min of meer gedwongen mee te doen. Of te verslaafd aan de gemakken van deze maatschappij om ons er echt van af te keren. Maar het vervelende is, de maatschappij laat mij niet met rust. Straks leven we, dankzij de wappieroepers, in een digitale dystopie, waarin alles wat je wil, moet worden verdiend met goed gedrag en je elke stap zal worden gemonitord en elke ‘misstap’ bestraft met het wegnemen van toegang tot eerste levensbehoeften.

Bedankt, volgzame jaknikkers. Ook namens je kinderen die nu geen menswaardige toekomst meer hebben.

Ik ga wijn drinken. Doei!

Prematuur afscheid.

Vanmorgen had ik een aantal dingen te doen. Er lag een was met doekjes in de wasmachine, die vannacht gedraaid had. De vaatwasser stond half vol en er waren mijn gewone taken. Mijn eerste idee was om mezelf de luxe van vaatwasser en droger het werk laten doen, te geven. Want een tijd van de maand dat ik mezelf wat extra rust gun.

En toch voelde dat niet goed. Wat is in hemelsnaam de reden om niet even die was op te hangen en even de afwas te doen? Wat heb ik verder te doen, behalve mezelf een beetje handhaven vandaag?

Ik vermaak me prima hoor. Ik kook alvast rijst voor sushi vanavond, praat een beetje met de kippen, doe wat administratie en voor ik het weet staan Mien & Mientje alweer voor mijn neus…

Toen ik had gedaan wat ik moest doen, inclusief was ophangen en afwas, realiseerde ik me hoe heerlijk het is om deze dingen gewoon zelf te kunnen doen. Op mijn eigen tempo, in mijn eigen tijd, zonder dat de energierekening nog een paar tientallen kronen omhoog gaat, zonder dat ik de behoefte voel om de leegte te vullen met youtubefilmpjes.

Gewoon, sop en de dingen die we hebben gebruikt, weer schoonmaken voor de volgende keer. De schone was ophangen aan het rekje op zo’n manier dat ik het morgen in een keer op een stapel kan leggen en de kast in kan schuiven. Een paar dingen buiten in de wind en een bleek zonnetje.

Gisteren ging DL2 bij een vriendinnetje spelen, iets verderop. Vier minuten met de auto en twintig te voet en dan moesten we ook nog terug. Ik had nog wel het een en ander te doen maar koos er toch voor om te gaan lopen met de jongste twee. Het was heerlijk weer en toen we terug waren, was ik blij dat we even lekker drie kwartier hadden gewandeld in plaats van de auto hadden genomen.

Ik vind het aangenaam om te doen. Even de was ophangen is aangenamer dan bijna drie uur de droger horen. Wandelen is aangenamer dan de auto nemen, ook al is het tien keer sneller. Het bos inlopen en hout verzamelen voor in de kachel, voelt veel beter dan ‘klik’ en de warmtepomp bromt het huis van 13 naar 20 graden in een kwartiertje. (overdag is het zo’n 13 graden omdat ik de houtkachel tegen 3 uur per aansteek)

Een mens is rijk in proportie tot de dingen die hij niet nodig heeft, zei Thoreau. En hoewel hij zijn moeder toch nodig had om zijn was te doen, had hij absoluut gelijk.

Alles wordt zo snel duurder nu. Een voedselcrisis, iets waarvan we dachten dat we het nooit zouden meemaken, ligt op de loer en gisteren tikte de diesel hier 25,85 per liter aan (delen door tien voor euro’s).

Het is misschien vreselijk oneerlijk wat er nu gebeurt, maar onze misselijk makende welvaart van de afgelopen decennia, hadden we te danken aan dezelfde moerasfiguren die ons nu de afgrond in proberen te drijven en die deze crisis in scene hebben gezet.

Aan het genadeloos exploiteren van de aarde. We zijn gewend en afhankelijk geraakt aan dingen die 100 jaar geleden niet voor mogelijk werden gehouden. Onze rijkdom was kunstmatig en kon alleen tot stand komen door manipulatie en exploitatie.

Straks is veel luxe onbetaalbaar en zijn de essentiële zaken het enige dat we ons nog kunnen veroorloven, als we geluk hebben. Als we ons niet hebben opgeknoopt aan idioot hoge schulden en voor onszelf nog enige bewegingsvrijheid hebben bewaard.

Daarom is het nu alvast zaak om te bepalen, als je dat nog niet deed: wat is essentieel? Hoe voelt het om zonder iets te doen waarvan ik denk dat ik het nodig heb?

Ik geniet van de luxe die we hebben, zo lang het nog kan, maar weten dat ik zonder kan -denk ik- zonder het echt goede in mijn leven te verliezen, is zo belangrijk.

Het is vrij zeker dat veel dingen voor ons (wie dat ook precies zullen zijn) er op termijn niet meer zullen zijn. En soms beangstigt dat me, maar ik wil erboven staan na het onder ogen te hebben gezien en na me voorbereid te hebben waar ik dat kan. Weten dat mijn leven niet draait om gemak, lekker eten en luxe maar om liefde, kracht, en alle goede kleine dingen zo lang dat me gegeven is.