Oh help minimalisme is giftig!

Ik zag een interessante video van Christina Mychas. Het ging erover dat ze klaar is met minimalisme, dat het voor haar ‘toxisch’ geworden is. Ze noemde voorbeelden zoals het perfectionisme, de druk om de perfecte minimalist te zijn. Het schuldgevoel dat ze had als ze toch eens iets kocht. Het gevoel nooit aan de standaard te kunnen voldoen omdat het voor haar alle plezier uit het leven zoog. Het zorgde ervoor dat ze alles in haar leven ging overdenken tot het punt dat het niet meer aangenaam was.

Zelfde medaille, andere kant

Precies hetzelfde dat mensen doen met veel te veel spullen kopen en zich de afgrond in lenen: de gulden middenweg niet kunnen vinden, zich geen eigen versie ergens van kunnen maken. Het idee dat dertig broeken je stijlvol of gelukkig maken is net zo absurd als het idee dat je gelukkiger bent wanneer je hele garderobe bestaat uit vijf kledingstukken je jezelf alles ontzegt wat je plezier brengt. Nooit tevreden zijn wat er ook in je kast hebt, altijd blijven denken aan wat je nodig hebt om je garderobe echt compleet te maken.

Dus is het zaak om daar een beetje je eigen weg in te vinden.

Toxisch minimalisme

Het is niet minimalisme dat zo ‘toxic’ is. Het is jezelf vergelijken met de extreme mensen van het internet. Leuk, die extreme vegan unshaved digital one pair of shoes minimalists op youtube en instagram maar als je echt groen en minimalistisch wil zijn ga je op het land werken en stop je met het voeden van de google-machine, de slurpservers en alle foute praktijken waar deze bedrijven zich mee bezighouden.

Ik merk ook dat ik soms iets eindeloos uitstel wegens ‘niet nodig’. En strikt gezien heb ik het ook niet nodig. Natuurlijk, we hebben bijna helemaal niets nodig-nodig. Maar wat is de lol daarvan. Af en toe eens iets toevoegen dat het leven makkelijker, aangenamer of mooier maakt als je de middelen daarvoor hebt is niet fout. De wereld stort er niet van in als je een potje nagellak koopt of als je meer dan twee broeken in de roulatie hebt.

Maar de dosis bepaalt of iets toxisch is. Een beetje vingerhoedskruid kan reumaklachten verminderen, een beetje te veel verslapt ook je hartspier. Minimalisme in gezonde hoeveelheden is een verrijking van je leven.

Schuldig

Ik voel me soms ook schuldig als ik iets koop en dat blijkt na een tijdje toch niet zo geweldig als had gedacht. Ik vind het leuk om te kijken naar de ‘extreme’ minimalisten, omdat ik daar mee heb dan van huisvrouwen met hun dollarstore-aankoopjes. Maar ik snap ook dat dat niet mijn leven is.

Eigen weg

Mijn leven is een leven waarin ik het leuk vind mezelf mooi aan te kleden, op te maken en moeder ben van vier kinderen. Een leven met katten, konijnen en kippen die verzorging nodig hebben. Een leven waarin ik soms zo veel declutter dat het onwerkbaar wordt en waarin ik soms besluit dat ik lang genoeg moeilijk heb gedaan. Een leven waarin het weinige dat ik heb, wel naar mijn zin moet zijn. Een leven waarin prioriteiten, smaken en wensen soms veranderen. Een leven waarin ik me niet miserabel wil voelen met een ongeverfd gelaat, ongeschoren benen, kleren die ik tot op de draad verslijt tot ik iets nieuw ‘mag’ en waarin alle lol in de vorm van ijsjes, een mooie jurk die niet nodig is, bioscopen, een extra kleur nagellak, binnenspeeltuinen en cd’s tot ‘nutteloos’ en ‘overbodig’ wordt gereduceerd.

Het leven is iets met balans. Soms iets te veel van het een, iets te veel van het ander maar per saldo toch op het juiste pad.

Slingeren

Ik heb ook periodes gehad waarin echt heel erg onder stress stond. Wat me dan hielp is mijn eigen leven zo gedoe-loos mogelijk maken maar toen die stress achter de rug was, was het een kale boel en kieperde ik de andere kant op, alleen maar om het een paar maanden later weer op te ruimen, verkopen en terug te brengen naar de kringloop. Dat zijn ook dingen waar we van leren.

Halve verhalen

Hoeveel vertellen de voorbeeldminimalisten niet? Dat weet je niet maar het plaatje is, durf ik te zeggen, in het echt toch vaak minder perfect dan op het scherm 😉

Minimalisme blijft voor een rode draad, een filosofie om me aan vast te houden. Het antwoord op een probleem is bijna altijd ‘minder’. Minder nieuws lezen, minder kopen, minder eten, minder energie gebruiken, minder verplichtingen, minder kleding in mijn kast…. tot het dat niet meer is.

Niet van het ene extreme in het andere extreme tuimelen maakt een kalm en tevreden leven.