Experimenten met minder.

Foto door Anete Lusina op Pexels.com

Als ik nog lezers overhad, heb ik ze straks niet meer want echt: too. much. information. Maar: het moet geprobeerd en gezegd.

Ik houd ervan minder afhankelijk te zijn van dingen waarvan ik niet afhankelijk wil zijn. Van de man: prima. We koesteren onze wederzijdse afhankelijkheid.

Van de strømleverandør echter: een noodzakelijk kwaad waar ik nog geen volledige weg omheen gevonden heb maar we doen ons best, beetje bij beetje. Van sodium coco sulfate: nee bedankt, ook al ben je minder schadelijk dan sodium laureth sulfate.

Experiment 1: geen cosmetica meer gebruiken

In mijn geval betekende dat weg met:

  • Micellair water
  • Nachtcrème
  • Dagcrème
  • Zonnebrandcrème
  • Camouflagestift
  • Shampoo

Wat ik nog wel heb:

  • Mascara
  • Wenkbrauwpotlood
  • Lippenstift

Ik wilde weten of mijn huid & haar beter zouden worden van stoppen met het gebruik van cosmetica. Ondanks dat mijn routine al redelijk basic was, had ik het idee dat mijn huid en haar per saldo niet opknapten van de dingen die ik erop smeerde. Of misschien wel, maar misschien moest ik die dingen erop smeren omdat ik die dingen erop smeerde.

Ik heb het nooit lang genoeg zonder geprobeerd om er echt iets van te kunnen zeggen. Idem met het wassen van haren: ik gebruik geregeld roggemeel als shampoo maar pakte ook vaak uit gemak de shampoo die de man gebruikt.

Tot een paar weken geleden. Ik besloot te stoppen met het gebruik van bijna alles dat in mijn badkamerkastje stond. Zo veel was het niet, dus cold turkey was geen probleem. Ik waste mijn haar en gezicht met mijn ‘tandpasta’ want ja, als je tandpasta bestaat uit kaolin-klei, baking soda, zeezout en een klein beetje pepermuntolie, kan dat. Het voelde erg fris door de pepermuntolie, maar het doel was om sporen van cosmetica helemaal te verwijderen.

Tot heden lijkt het alsof mijn huid zich herstelt. Minder mee-eters, minder ‘onrust’ rond mijn kin en geen droge plekken of juist vette ‘zones’ meer. In het begin leek mijn huid droger te worden maar dat kwam vermoedelijk door mijn gewoonte van nogal hardhandig met doekjes wrijven. Normaal merkte ik dat niet omdat ik er toch creme opsmeerde daarna. Toen ik liever werd voor mijn gezicht, verdwenen de droge plekken.

Idem shampoo: Ik was mijn haar met water en soms met een beetje ‘tandpasta’ en dat gaat prima. Mijn haar wordt nauwelijks meer vet. (kaolinklei en bakingsoda staan op mijn lijstje voor de geitenwollensokkenwinkel, mijn tandpoeder had ik met de laatste restjes gemaakt, vandaar de pepermuntolie. Niet de bedoeling eigenlijk)

Experiment 2: stoppen met (meer dan nodig) douchen

Gatverrrrr.

Ik gebruik al jaren geen deodorant meer en heb nooit meer de zweterige lucht in mijn kleding die ik daarvoor wel had. Het is simpelweg niet goed om goede bacteriën van je lijf te spoelen en je zweetklieren te blokkeren met aluminiumzouten en parfum. Echt niet. Ook doucheschuim e.d. heb ik al jaren geleden opgegeven en niet gemist.

Overdreven wassen (en ellenlang douchen met heet water is precies dat) zorgt ervoor dat je alle goede bacteriën en lichaamseigen bescherming van je af wast. Daarna voelt je huid trekkerig en droog en moet je weer van alles smeren om dat gevoel te verbeteren, wat het allemaal alleen maar erger maakt.

Het lichaam is heel goed in zichzelf reinigen. Je kan je daar waar nodig wassen aan de kraan, een voetenbadje nemen, je haar wassen onder de kraan in de keuken.

Ik douche nog twee keer per week zo’n vijf minuten en dat vooral even voor het lekker, het frisse gevoel. Voordat ik ga douchen gebruik ik een ‘bodybrush om dode huidcellen te verwijderen en de circulatie te verbeteren. Hierna voel ik me altijd als herboren. Mijn vel is zacht zonder Dove & hydraterende rommel.

Experiment 3: stoppen met toiletpapier

Dat was een heel makkelijke want echt, het voelt zo veel beter en het is zo veel frisser. Ik kocht een bidet in eerste instantie voor als ik ongesteld was. Want lekker fris. Oh en ah, wat voelde dat fris en fijn. Zo goed, dat ik niet gestopt ben om een bidet te gebruiken en eigenlijk geen toiletpapier meer gebruik.

Eigenlijk, als er iets een smerige gewoonte is, is het toch wel je private delen na toiletbezoek afdoen met een droog papiertje. Daar wordt het lekker schoon van, noh?

Stel, je hebt iets vies aan je hand. Wil je dat dan eraf halen met een droog wc-papiertje, of verkies je lauw stromend water? Ik denk het laatste. Het overgrote deel van de wereldbevolking gebruikt geen wc-papier: het is een vieze westerse gewoonte die oerbossen kost, alsmede 49 liter water kost bij de productie van een enkel rolletje. Bovendien moet je het steeds opnieuw kopen.

Ik heb het gevraagd aan mensen en ik ruik niet raar. Gewoon, naar niets. Nou, lekker dan!

Het is heerlijk simpel.

Het scheelt geld, het scheelt plastic emballage, het scheelt het kopen en overdenken van deze producten, het scheelt verontreiniging op allerlei vlakken.

We schijnen twee jaar van ons leven bezig te zijn met het wegwassen van onze beschermlaag en het vervangen door chemische meuk uit plastic potjes. Twee jaar!

Er is helemaal niets mis met het schoon en mooi houden van het lichaam. In tegenstelling: ik denk dat we meer aandacht mogen besteden aan het hebben en houden van een netjes onderhouden soepel lijf, van binnen en buiten. Het is ons huis, het werkt heel de dag voor ons, we moeten het koesteren en het de aandacht geven die het nodig heeft.

Maar de manier waarop die klopt niet. Niet met chemische middelen, elke dag liters loeiheet water en de enige plek van ons lijf die wel vies wordt, ‘schoonmaken’ met een papiertje.

Wederom iets dat ik ‘ontrommeld’ heb, dat ik absoluut niet mis!

Verandering omarmen

Foto door Ylanite Koppens op Pexels.com

Een van de dingen die ik vervelend vond aan mezelf, was dat ik nogal veranderlijk ben. Ik weet dat ik over een dag, een week of een maand de dingen weer anders zie. Waarom niet wat meer rechtlijnig, wat meer consequent?

Toch, de belangrijke dingen in het leven die staan wel consequent bovenaan. De man, kinderen, gezond eten, naar buiten in de natuur, mijn voorkeur voor eenvoudig en simpel, mijn redelijk afgezonderde leven met zo min mogelijk interactie met de gekke wereld van de mensen…

Maar verder verander ik nogal vaak van inzicht 😉 Van idee hoe ik mijn leven wil leven. In het groot en in het klein. Het irriteerde me soms wel. Waarom kan ik nooit een lijn volgen? Iets besluiten te doen en dat gewoon blijven doen, en doen, en doen?

Tot ik besloot dat dat nergens op slaat. Kunnen veranderen is mijn superpower. Verkoop je huis, gooi je drie kinderen op de achterbank en rijd naar Noorwegen om daar een nieuw bestaan op te bouwen? Geen probleem! Ik kan zeggen dat we dat behoorlijk stressvrij hebben gedaan. Tegenslagen? Ik vind wel een manier om ermee om te gaan. Onverwacht zwanger? The more the merrier! Verhuizen? Hop, spullen in de aanhangwagen en gaan….

Dingen die voor andere mensen een boel stress opleveren, daar navigeer ik redelijk rustig doorheen.

Ik ben ook gewoon niet elke dag dezelfde. De ene dag voel ik me licht en sprankelend en blij, de volgende dag melancholisch en naar binnen gekeerd. Ik heb nooit geweten wat ik wilde worden maar ben blij met mijn leven zoals het nu is. De ene dag draag ik een roze trui en een rokje en hakken, de volgende dag een leren legging met een zwarte trui en boze eyeliner. En ik houd van allebei. Soms koop ik maanden niets, soms gun ik mezelf wat meer dan alleen het noodzakelijke. Soms denk ik: ‘ik moet iedereen wakker schudden!’ en soms denk ik: ‘ik kan alleen mijn eigen postzegel cultiveren en dat is prima’.

Allebei deze dingen hebben een plek in mijn leven. Ik ben het allebei.

Het is zo typisch, alles wat afwijkt van ‘de norm’ (wat dat ook moge wezen) te bestempelen als een weeffout in onze persoonlijkheid. Tenzij je gewoon een manipulatief kreng bent ofzo, is omarmen wie je bent, inclusief de gekkigheid, het mooiste dat je kan doen.

Hallo!

Foto door J Lee op Pexels.com

Hallo, mijn naam is Gerlinde. Ik ben 40 jaar, sinds 1999 samen met mijn grote liefde op wie ik op mijn 12e verliefd werd, moeder van vier kinderen tussen de 6 en 13 jaar oud.

We wonen in Noorwegen, aan de zuidkust, met uitzicht op een van de grootste eilanden aldaar en het water van het Skagerak, alhier ‘Blindleia’ geheten. We hebben katten, vissen, konijnen en kippen.

Sinds 2012 ben ik ‘huisvrouw’ en dat was de beste beslissing die ik, die we, ooit genomen hebben. Mijn man werkt als bootmonteur in een grotere stad een half uurtje hier vandaan.

Als kind hield ik van schrijven, lezen, tekenen, mijn knuffelbeesten, paardrijden, alleen zijn, wandelen aan de dijk en uren ‘rommelen’ in mijn kamer. Dat is nog steeds het geval, alleen heb ik in plaats van knuffelbeesten nu een man, kinderen en kleine veestapel. Toch leuker.

Ik heb ook geen idee hoe ik zou lopen na een uurtje paardrijden. Ik vond vooral de interactie met paarden leuk, maar ze met behulp van zweep, bit en schop dingen te laten doen was niet mijn ‘ding’. Sowieso heb ik geen enkele behoefte om de baas te spelen over mensen of dieren, of in welke vorm van competitie met anderen dan ook: ik ben tevreden om mijn eigen leven te leven, hoe saai of vreemd ook in de ogen van anderen. Ik heb niets te bewijzen, behalve aan mezelf en de mensen van wie ik houd.

Ik houd van wandelen, stilte, de natuur, journaling van een fijne plek creëren voor de mensen die hier wonen. Van koken en zelfs van poetsen.

Ik weet dat de wereld gek is. Ik weet dat we tegenover kwade krachten staan. Ik weet niet hoe de toekomst eruit zal zien maar dat weerhoudt me er niet van om er nu het mooiste van te maken.

Als ik de dingen doe met meer aandacht en liefde, worden het mooie dingen. Niet alles hoeft zo efficiënt en snel mogelijk gedaan te worden. Productiviteit is vreselijk overrated. Ik ben van mening dat de wereld er een stuk beter uit zou zien als we minder zouden doen. Minder posten op onze sociale media. Minder autorijden. Minder maar beter eten. Meer de tijd nemen voor de kleine, simpele, goede dingen van het leven in plaats van ons vast te bijten in gigantische projecten. Voor het snijden van groenten voor het avondeten. Voor het maken van een wandeling met de kinderen. Een cd luisteren, kaarsen aan en een gesprek.

Ik ben het liefst met mijn eigen familie. Met man, kinderen en -helaas nogal moeilijk gemaakt, zeker voor ‘ons’- mijn ouders en broertje met zijn gezin. Ik ben blij met de fijne vrienden en kennissen in ons leven maar heb grote stukken ‘stille’ tijd nodig, waarin ik alleen ben, om weer op te laden. Ik ben enorm introvert en ik ben blij dat er de laatste tijd wat meer begrip lijkt te komen voor ‘ons soort mensen’, want ik heb lang gedacht dat er iets niet klopte, zo energieloos als sommige mensen me maken en hoe een vreselijke hekel ik heb aan sociale interactie met de meesten en mijn absolute gebrek aan smalltalktalent.

In de toekomst, laat ik even doen alsof er niets aan de hand is en we alles kunnen doen wat we willen, zou ik graag in een klein houten huisje in het bos iets verder weg bij de bewoonde wereld vandaan willen wonen, met wat meer kippen (Brahma’s zijn mijn favorieten) en vruchtbare aarde eromheen. Met een houtfornuis, houtkachel en fruitbomen in de tuin. En wasdrooglijnen aan houten palen!

Verder zou het heel tof zijn als we wat meer en makkelijker konden reizen. Ik wil zo graag nog eens naar Griekenland met de kinderen, naar Oost-Europa, naar Frankrijk om de kastelen te bekijken en het heerlijke eten te eten, overal naartoe! Azië, Amerika en andere bestemmingen heel ver weg trekken me niet zo, maar in Europa is zo veel te leren en te ontdekken….

Een van de fijne dingen van deze tijd, is dat rebelleren zo vreselijk makkelijk is. Ik heb me nooit echt op mijn plek gevoeld in deze wereld en was altijd al een buitenbeentje. Ik heb nooit zo de behoefte gevoeld om me aan te passen, hoewel we ons wel op enig moment bevonden in de situatie van twee kinderen – twee banen – lease-auto en nieuwbouwhuis-in-nette-buurt-met-hypotheek. Dat was niets voor ons en in 2014 verkochten we alles om naar Noorwegen te vertrekken. Geen seconde spijt van gehad.

Tegenwoordig is het zeer politiek incorrect om te zeggen dat je:

  • vier kinderen hebt gewild
  • graag thuis bent en de zaken van het huis goed voor elkaar hebt
  • blij bent als je man blij is en dat je daar graag moeite voor doet
  • dat je kinderen gelukkiger zijn als je thuis kunnen komen in een huis waar iemand is die het gezellig heeft gemaakt
  • geen carrière wil
  • je jezelf ook zonder werkgever kan ontplooien
  • een gelukkige huisvrouw bent en dat eigenlijk altijd hebt willen zijn
  • liever ‘afhankelijk’ bent van je man dan van je baas of je klanten
  • vindt dat veel vrouwen beter tot hun recht komen thuis dan op de werkvloer
  • meent feminisme de root of all evil is, wat de oorzaak van veel hedendaagse problemen betreft

Maar het is zo, en ik ben er trots op.

Het mooie van ontrommelen.

Foto door Ron Lach op Pexels.com

Zoals jullie misschien weten, ben ik een groot fan van ‘declutteren’ 😉 Het is iets waar ik heel vorig jaar, en een stukje van dit jaar, mee bezig ben geweest. Niet als in: het hele jaar, maar het hele jaar door. Ik doe ook andere dingen namelijk 😉

Het is zo grappig want als ik dat doe, leer ik ook meer over mezelf. Mijn geslaagde (of mislukte) projecten, mijn veranderende voorkeuren, wie ik was en wie ik wil zijn.

Door de declutteren maken we ruimte voor de persoon die we zijn of die we gaan zijn, terwijl we afscheid nemen van een deel van de persoon die we waren.

En ik houd van die ‘flow’. Niet op een manier van ‘binge & purge’. Als ik nu zin heb in verandering, doe ik het langzaamaan. Ik heb in het verleden ook wel eens nieuwe hobby’s opgepakt en groots aangepakt, alleen maar om erachter te komen dat het niets voor mij was, zoals stenen polijsten, sieraden maken en experimenteren met het maken van mijn eigen parfums met verschillende parfumoliën….
Of: in een keer een complete garderobe willen veranderen en veel van het oude overboord kieperen.

Misschien had het te maken met mijn veertigste verjaardag. Ik wilde echt een schone lei voor mijn nieuwe decennium. En het mooiste is: nu ben ik helemaal vrij om te besluiten hoe dat eruit zal zien. Wat ongetwijfeld verandert, per dag, per maand, per jaar maar dat is oké. We zijn niet altijd dezelfde, we veranderen heel de tijd.

Hoe zie ik mezelf als ik over tien jaar vijftig ben?

Ik sta het mezelf toe, om te veranderen. Van mening, van inzichten, van kleding, van levenshouding… Ik ben veranderlijk maar dat is mijn superpower 😉

We hebben een aangenaam leven voor onszelf gecreëerd. Een leven waarin ik grotendeels vrij ben om het in te richten zoals ik zelf wil, mits ik dat uit mezelf kan halen. Gelukkig kan ik dat. Ik kan er voor kiezen om mijn leven zo mooi mogelijk te maken. Natuurlijk maakt mij dat niet immuun voor tegenslag. Mijn grootste angst is om mensen die me dierbaar zijn, te verliezen. Iets dat onherroepelijk zal gebeuren… maar dat is dan juist ook de reden om er het allerbeste van te maken met de tijd die me gegeven is.

De man en ik hebben ervoor gekozen om ons leven op een bepaalde manier in te richten, die bij ons past. Zeer politiek incorrect in deze moderne tijd, maar op deze manier doen we allebei waar we het beste in zijn.

Juist omdat ik niet gehinderd word door overbodige ballast uit het verleden, ben ik vrij om te kiezen wat ik wil en het pad te bewandelen dat mij het mooiste lijkt.

En hoe meer bewust ik kies, des te minder ik nodig heb. Dat heeft een kantelpunt en ik heb mezelf ook regelmatig aan de ‘verkeerde’ kant gevonden, alleen maar om daarna weer naar een nieuw evenwicht te zoeken. Want organiseren en ontrommelen zijn goed, eenvoudig leven is een van mijn ‘liefdes’ maar vereenvoudigen met het doel van vereenvoudigen en nog minder en nog minder, is dat niet.

Het is prima om de lei schoon te vegen maar niet alleen om een daarna een schone lei te hebben. Een leeg aanrecht is geweldig, maar wel omdat je dan de ruimte hebt om uitgebreid te koken. Een lege eettafel is makkelijk, maar alleen omdat er dan probleemloos 10 mensen aan passen, of er met de hele familie spelletjes gedaan en tekeningen gemaakt kunnen worden.

Laten gaan creëert nieuwe mogelijkheden. Leven met minder geeft ons ruimte om te worden wie we willen zijn.