Politiek incorrecte relaties.

Foto door Pixabay op Pexels.com

De man en ik zijn al sinds 1999 samen. Ik was 17, hij 22. Dus al meer dan zijn halve leven, ook. En we hebben het zo goed samen. We begonnen nogal stormachtig: we kregen verkering en toen ging ik drie weken naar Noorwegen met mijn ouders en vrienden van ons en bijna zodra we terugkwamen, moest hij haar zee voor bijna drie maanden. Mijn hart was gebroken. Kapot. Afscheid nemen van hem op Schiphol was een van de meest pijnlijke dingen tot dan toe in mijn leven.

We schreven brieven, echte brieven. We belden, vanuit telefooncellen. Soms kwam er een telex op de fax van mijn vader. Een ding was zeker: ik wist 100% zeker dat deze man het waard was om pijn voor te lijden…. en gelukkig ging hij korter varen na een dik jaar.

Het was toch een mooie tijd, vooral omdat onze relatie zo op de proef gesteld werd. In elk geval wisten we dat we overal tegen konden, samen. En de weken als hij thuis was, waren de beste van mijn leven. Begin 2000 gingen we samenwonen (ik verhuisde naar zijn appartement en nam het over) en het leven was redelijk zorgeloos. We waren zo verliefd.

En pasgeleden zei iemand nog: ‘ik ben jaloers zoals jullie naar elkaar kijken’. Ik vond dat mooi.

We hebben al zo veel meegemaakt samen. Geweldige, en wat meer uitdagende dingen. En nog altijd voel ik me verliefd…. en intens geliefd.

Ik ben geen relatie-expert maar ik weet wel wat er bij ons werkt. En wat niet werkt. En dat deel ik graag 🙂 Waar ik zeg ‘je’ bedoel ik ‘me’. Het is wat ik doe, niet wat een ander moet doen, maar het schrijft makkelijker op die manier.

  • Neem de ander nooit voor lief. Ook al word je allebei 97, het leven is kort. Besef dat. Is een slingerende sok zo belangrijk, als je weet dat iemand ook zo weg kan zijn, of jij?
  • Apropos sokken, onderbroeken, tandpastadopjes etc: wees niet zuur, raap het even op. Je bent zelfs ook geenszins perfect en je verandert het toch niet, het enige wat je verandert is de sfeer en niet ten goede.
  • Neem altijd met liefde afscheid. We nemen altijd vrij uitgebreid afscheid als de man naar werk gaat. En ook al gaat hij alleen even tanken, dan nog is het ‘tot zo lieffie’. Ga nooit, nooit boos uit elkaar.
  • Ga nooit boos slapen. We hebben nooit ruzie en zelden onenigheid maar als het een keer gebeurt besluiten we dat het het niet waard is na een paar minuten. Alles uitbleren wat je op je hart hebt, is overrated. Sommige dingen zijn beter als ze ongezegd blijven.
  • Kleed je mooi aan. Voor je man. In kleding waarvan je weet dat hij het mooi vindt. Zeer politiek incorrect, maar andersom is het ook fijn als er moeite voor je wordt gedaan. Het doet wat het moet doen.
  • Maak het gezellig in huis en kook geregeld iets wat hij heel lekker vind. Gebakken rijst met kip, eigenlijk. Hoe heerlijk is het voor hem om thuis te komen uit een koude loods waar hij heel de dag vettige motoren heeft gerepareerd tussen de lelijke mannen, in een opgeruimd en fijn ruikend huis met iets lekkers ‘in het pannetje’ (oh die is fout, sorry) en een leuke dame.
  • Fix jezelf even voor de man weer binnenstapt. Even tanden poetsen, een watje over je gezicht, een eyelinerstreep bijwerken, lippenstift op en indien nodig, iets fris aantrekken. Je voelt je beter en dat voelt je man ook weer.
    Thuiskomen en een vrouw vinden in een trainingsbroek in een rommelig huis… het lijkt me niet aangenaam en ik weet vrij zeker dat de meesten van ons zich ook veel beter voelen als er enige moeite is gedaan voor ons uiterlijk en omgeving.
  • Probeer iemand niet te veranderen maar accepteer iemands eigenaardigheden als mooie unieke eigenschappen van die persoon. Zeggen tegen de man dat hij socialer moet zijn, zou zijn alsof je tegen mij zou zeggen dat ik socialer moet zijn. Gaat niet gebeuren!
  • Geef de ander de ruimte. Ik vind het zo fijn om naar de man te kijken als hij bezig is met de auto, of iets klust. Gewoon, omdat hij dat doet, omdat hij dat leuk vind en goed kan. Ik had een tijdje dat ik overal over zeurde wat hij uitgaf, nu nooit meer. Als hij iets groters wil kopen vraagt hij of er nog geld is en verder let ik niet op zijn uitgaven.
  • En jezelf ook. Heb dingen die helemaal zonder excuses van jezelf zijn en die je hart blij maken, ook al begrijpt de ander daar niets van. Doe ze, zonder excuses.
  • Maak tijd voor elkaar. Er is niets mis mee de kinderen op tijd naar bed te laten gaan omdat papa en mama tijd voor elkaar nodig hebben. Pubers kunnen lang opblijven, maar dat hoeft niet elke dag. Er is een verschil in de tijd die we samen, en met de kinderen doorbrengen en de tijd met elkaar is me heilig.
  • Praat nooit op een negatieve manier over de ander in gezelschap. Ik zal nooit iets lelijks zeggen over de man tegen anderen. Natuurlijk maken we wel eens grapjes over elkaars eigenaardigheden, maar nooit op een negatieve manier. Als ik vrouwen hoor over dat ze hun man moeten ‘opvoeden’ of zeggen ‘hij begrijpt daar helemaal niets van’ waar hun man bij zit, dan *cringe* Hoe als het andersom zou zijn? Dat ze niet zo emotioneel overkomen lijken, betekent niet dat ze hier ongevoelig voor zijn. Ik denk dat mannen nog wel gevoeliger zijn hiervoor dan vrouwen, van binnen.
  • Vind je eigen leuke dingen om te doen. Ik lees vaak dat stellen vinden dat ze uit eten moeten, of samen uit. Voor ons is dat niet nodig en gewoon op de bank zitten met een cd, een glas wijn, een gesprek of een boek = genieten. Als een afspraak niet doorgaat zijn we vaak zo opgelucht dat we gewoon thuis kunnen zijn die avond en dat voelt voor ons allebei beter dan ergens naartoe moeten. We zijn allebei compleet gelukkig met een heel simpel en voor velen saai leven. Doe wat bij je past, wat het ook is.
  • Maak de sfeer aangenaam en wees verleidelijk. Mooi ondergoed, mooie kleding, een fijne omgeving: mannen zijn visueel ingesteld. Als ik moeite doe voor mijn man, krijg ik zo veel terug van hem.

Ik ben ook opgegroeid in de jaren negentig. Met ‘ik kan het zelf wel’ en ‘vrouwen moeten financieel onafhankelijk zijn’ en ‘huisvrouw zijn not-done’ en ‘vrouwen zijn even sterk als mannen’. Ik heb nooit geweten wat ik wilde worden en nooit carrière willen maken. Ook vind ik het heerlijk als de man voor mij zorgt, en ik voor hem en allebei op onze eigen manier, in plaats van het vreselijke ‘alles samen, 50-50 en scores bijhouden’.

Onze relaties zijn ‘politiek correct’ gemaakt door de vrouwelijke energie eruit te halen. Door het te bestempelen als zwak, gebruik makend van, parasiterend, neurotisch, hoofd in de wolken, onwetenschappelijk, inactief en noem maar op. En dit schaadt vrouwen, maar mannen net zo goed. Mannen hebben het vrouwelijke in een vrouw nodig om de beste versie van zichzelf te kunnen zijn.

Ik pleit voor politiek incorrecte relaties. Het is toch raar dat we hebben geleerd dat we niets van een man mogen aannemen. Geen hulp. Dat we niets voor een man moeten doen. Wee de vrouw die met liefde eten kookt en zichzelf in een sexy jurk hijst voor haar man thuiskomt en nog erger: er nog van geniet ook, omdat ze weet hoe veel beter haar relatie is als ze zulke moeite doet.

En ik zeg niet dat elke vrouw dat moet doen of dat elke man het evenveel waardeert of dat elke relatie ervan opknapt. Iedereen en elke relatie is anders. Ik zeg wel dat we geconditioneerd zijn om volledig tegen onze natuur in te gaan, met alle gevolgen van dien.

Sinds ik dat deel van mezelf heb veranderd en dit ben gaan inzien, is mijn leven echt mooier geworden. En het is niet politiek correct. Het is niet ‘feministisch’. Maar wat is dat, anyway, behalve vrouwen die het slechte gedrag van een kleine groep mannen tot ideaal hebben verheven? Ik noem bandeloos seksueel gedrag, carrière maken ten koste van anderen, competitie, het uit handen geven van de zorg voor kinderen aan vreemden… Met als kers op de taart het vermoorden van ongeboren kinderen een ‘vrouwenrecht’ noemen.

Maar laten we het gezellig houden.