Licht als een vogel

Mijn tweede dochter had een tijd lang de brandende wens een vogel te worden. En ik snap dat zo goed. Ik vind alle vogels leuk, maar een van de leukste is toch wel het piepkleine Goudhaantje.

Er zat eens een groepje in het bos achter ons huis en ik heb wel een half uur naar ze staan kijken, ze zijn absoluut niet schuw. Zo klein! Zo druk! Zo luidruchtig! Hoe kan het, in die vijf gram. Ik vind hun gezichtsuitdrukking ook prachtig. Zo’n beetje tussen sjacho en beteuterd in.

Foto door Nicky Pe op Pexels.com

De vogeltjes die we hier zien, overwinteren zo maar in Zuid Europa. Hoe kan het. De zee overvliegen, stormen, roofvogels, mensen en (vloekt binnensmonds windmolens trotseren… Zo ver vliegen met dat piepkleine lijfje. Je kan alleen maar enorm veel respect hebben voor de natuur dat er zo veel kracht zo’n piepsig beestje huist.

Ik heb een afbeelding van een Goudhaantje in de keuken… omdat ik denk dat we veel van vogels kunnen leren.

Hoe dan?

Vogels doen gewoon wat ze moeten doen.

Ze bouwen nesten, geven hun jongen te eten en leren ze vliegen en de meesten gaan hun eigen weg. Ze verdedigen hun territorium of leven gezellig samen, afhankelijk van hun bedrading.

Ze zeuren niet, ze hebben niet ‘geen zin’ of ‘geen inspiratie’, ze worden niet alcoholverslaafd en laten hun jongen verkommeren, ze hebben geen afleiding nodig van hun dagelijkse werkzaamheden.

Ze koesteren geen wrok

Kraai-achtigen onthouden wie hen onjuist heeft bejegend maar de meeste vogels doen niet aan vetes of wrok. De kippen krijgen een straal zand in de ogen van een medezandbadderaar maar zitten er niet mee. De kraai die vorig jaar de ekstereieren en jongen opat, zit de rest van het jaar gebroederlijk naast de ekster, te kijken of er nog iets eetbaars van mijn balkon valt. Valt een sperwer aan op de voedertafel dan is er even grote paniek maar na een paar minuten komt iedereen uit de schuilplaats en is het business as usual.

Niet dat we alles wat ons wordt aangedaan maar moeten vergeten maar oude koeien horen in de sloot en iemand het voordeel van de twijfel geven mag ook wel eens.

Ze nemen wat ze nodig hebben maar niet meer dan dat

Vogels met te veel vet of spullen kunnen niet vliegen.

Ze kunnen mooi zingen.

Mooier dan ik. Is ook niet moeilijk. Zelfs raven. Hun roep raakt je ziel. Het is goed te begrijpen hoe veel mythische eigenschappen aan raven zijn toegeschreven.

Ze hebben ‘niets’ nodig

Echt, vergeleken bij zo’n vogeltje voel ik me echt zo’n kneus! Want wij ‘moeten’ schoenen, sokken, wollen truitjes, skibroeken, rugzakken, koffiezetapparaten, kopjes, mandjes, spiegels, scheermessen en douchekoppen en als je daar over na gaat denken zijn we echt wel een kansloze soort. Volledig verloren zonder stroom en supermarkt.

Hoe mooi zou het zijn als je gewoon kan gaan waar je wil, zonder extra gewicht, zonder bagage, omdat je alles wat je nodig hebt, onderweg wel vindt.

Ze zijn goed in op vervelende mensen hun hoofd poepen.

Misschien zijn dat alleen meeuwen. En moeten we er geen voorbeeld aan nemen. Maar toch, sommige mensen…. gun je het gewoon 😉

En kijk eens wat er op het dak van de heftruck ligt…