De oorlog tegen vrouwen.

Foto door Irina Iriser op Pexels.com

‘There is a war against women going on’ zeggen feministes. Of moet je ‘feministen’ zeggen tegen die groep mensen die zich als vrouw identificeert? Of als ‘mens met baarmoeder’. Of was dat nu weer gemeen tegen de mensen die zich als vrouw identificeren maar geen baarmoeder hebben? Is baarMOEDER nog wel P.C.? Argh, eerste zin en ik verdrink al in postmoderne begrippenlingo.

Het is heel zielig, want vrouwen hebben niet dezelfde rechten als mannen. Ook niet dezelfde plichten, maar daar hoor je dan weer niets over.

Omdat vrouwen beter zijn in kinderen verzorgen dan mannen, verzorgen ze vaker kinderen. Omdat ze beter zijn in zorgen, komen zorgtaken vaker op vrouwen terecht.
Allemaal vreselijk oneerlijk, we zouden mannen nog meer moeten ontmannen en eisen, met scorebord in de hand, dat ze MINSTENS de helft van deze taken op zich nemen, plus een beetje extra ter vereffening van de schuld van de afgelopen 100.000 jaar mannelijk gedrag tentoon spreiden.

Is er een ‘oorlog tegen vrouwen’? Ik denk van wel. Maar niet op de manier die feministes menen dat er gaande is. Het vreemde is dat ik in hun strijd nooit een strijd zie voor waardering van het echte vrouwelijke, maar vooral voor het mannelijke. Dat is wat ze ook willen. ‘Meer vrouwen in de politiek!’ ‘Gelijkheid!’ ‘Het recht om een slet te zijn’. Excuses-moi? Waarom dan? Nog meer van hetgeen ons hier terecht heeft doen komen… Nei takk!

Er is een ‘oorlog’ tegen vrouwelijkheid, en daardoor ook tegen masculiniteit. En daardoor tegen ons allemaal.

Vrouwen worden gedwongen om mannelijke rollen aan te nemen. De bankdirectrice heeft veel meer aanzien dan de mantelzorgende, vrijwilligerswerk doende huisvrouw, ondanks dat de eerste dingen kapot maakt en de tweede dingen repareert.

Er is geen keuze meer voor jonge vrouwen. Het is het mannelijke pad: doe een goede opleiding, krijg een goede baan, werk jezelf een slag in de rondte om je schulden te betalen, ga in competitie met iedereen om jezelf hogerop te werken en meer aanzien te vergaren en ehm… kom er op je 45e achter dat je je huwelijk hebt verkloot en je kinderen nooit echt gezien.

Kleding voor vrouwen is mannelijk. Broeken, overhemden, strakke lijnen, ernstige kleuren.

Vrouwen worden gehoord en gezien als ze zich mannelijk gedragen.

Vrouwen worden aangespoord om seksueel gedrag te vertonen dat ze kapot maakt, maar het wordt ‘empowering’ genoemd. Om mannen te ‘jagen’.

Vrouwen worden aangespoord om buitenshuis te werken omdat ze anders geen waarde hebben voor de maatschappij. Dat die waarde alleen maar in economische cijfers en belastingopbrengsten wordt behaald en verder gezinnen en daarmee de maatschappij sloopt, dat is niet van belang.

Door hoe vrouwen zijn, komt er een dubbele belasting op vrouwen.

Ondertussen worden mannen aangespoord om iets economisch te studeren, waarmee ze op kantoor terecht komen en is onderwijs voor jongens die dat niet ligt, volkomen kapot gemaakt. Hoeveel geweldig goede lassers, scheepsbouwers en electriciens zijn er niet door het afvoerputje gespoeld met de onderwijsvernieuwingen van de laatste decennia?

Deze hele ontwikkeling, zorgt ervoor dat meisjes hun vrouwelijkheid verstoppen en overschreeuwen. Een grote bek en hoerig gedrag lijkt een meisje -als je de huidige popcultuur bekijkt- meer respect te geven dan de eigen grenzen bewaken en beleefdheid.

Meisjes wordt geleerd dat (toxisch) masculien gedrag, de weg is om sterk en machtig te worden. Om gerespecteerd te worden.

Kijk naar kleine meisjes. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, ik was en ben ook geen prinsesje, maar de meesten van ons kiezen toch instinctief, voor we compleet geconditioneerd zijn, voor ‘meisjesdingen’ ook al mogen die er volgens de politiek correcte opvoeders niet meer zijn.

Maar waar beteken je het meest. Als vrouw, als man. Dat is voor je gezin en je omgeving. Niet voor je baas, niet voor je klanten maar voor je gezin en familie en de mensen om je heen.

Je kan als vrouw krachtig en sterk zijn in een jurk. Je kan zachtheid en zorgzaamheid je sterke kant laten zijn. Je kan je grenzen bewaken en je eigen pad volgen. Je kan ‘winnen’ in het leven zonder dat daar een salaris tegenover staat. Je kan ervoor kiezen om geld verdienen niet meer te associëren met onafhankelijkheid en je afvragen wat er vredesnaam zo zaligmakend zou zijn aan ‘onafhankelijkheid’.
Je kan je afvragen waarom het zo veel beter is om te moeten gehoorzamen aan je werkgever of klanten, dan thuis je eigen dingen te doen en te zorgen voor degenen die je lief zijn. De mensen voor wie je niet ‘voor jou tien anderen’ bent, maar de enige.

Word je echt gelukkig van alles weggeven aan iedereen, of aan jezelf bewaren voor een speciaal persoon?

Word je gelukkig van jezelf verwaarlozen onder het mom van bevrijding, of voel je veel beter in je vel als je jezelf mooier maakt?

Word je echt gelukkig van constant dingen moeten bereiken en onderweg zijn, of is het ook heerlijk om gewoon te kunnen zijn?

Zijn al die dingen die je denkt stom te vinden echt stom, of maken ze je diep van binnen gewoon blij? Is je guilty pleasure niet gewoon je pleasure, en vertellen die dingen iets over je echte voorkeuren? Waarom moet je die dingen wegstoppen?

Wil je echt 50-50 blijven doen met je man, hem dwingen om het halve huishouden te doen, ’s avonds overal te moe voor zijn omdat je al je goede energie besteedde aan je werk of doe je liever allebei 100% voor elkaar door je gewoon in grote lijnen bij je eigen rol te houden?

Wil je alles blijven doen en daarbij je partner in een rol dwingen die hem niet past, of kies je voor een tandje minder voor de baas en wat meer voor jezelf en je man zodat je allebei gelukkiger bent?

De meesten van ons zijn niet gemaakt voor competitie, constant doelen bereiken, de beste moeten zijn, onze kinderen achterlaten bij vreemden (als je het doet met tranen in je ogen doe je gewoon iets dat compleet tegen je natuur ingaat), voor agressiviteit en promiscuïteit.

We kunnen geen vrouwen bevrijden door tweede-keus mannen te worden. Door mannelijke waarden na te streven. Door onze vrouwelijke energie in de koelkast te parkeren of erger, als zwak te bestempelen en een rol aan te nemen die ons nooit zal passen.

Dit schaadt vrouwen maar mannen net zo goed. Als we mannen de kans ontnemen om hun goede eigenschappen te tonen door hetzelfde als zij te doen, zijn ze net zo verward als veel vrouwen over wat er nu eigenlijk moet gebeuren.

En natuurlijk hebben we allemaal een mix van deze energie, de een wat meer dan het ander. Geen relatie is hetzelfde en we hebben een beetje zout nodig in een cake en iets zoets in een pittig gerecht voor balans.

Maar nu worden vrouwen gedwongen om een mannelijke rol aan te nemen, met als gevolg dat zowel mannelijke- als vrouwelijke energie verdund wordt en er alleen maar een grote berg grauwe niksigheid overblijft.

Daar pas ik voor, en ik hoop mijn dochters (en zoon!) ook.

Politiek incorrecte relaties.

Foto door Pixabay op Pexels.com

De man en ik zijn al sinds 1999 samen. Ik was 17, hij 22. Dus al meer dan zijn halve leven, ook. En we hebben het zo goed samen. We begonnen nogal stormachtig: we kregen verkering en toen ging ik drie weken naar Noorwegen met mijn ouders en vrienden van ons en bijna zodra we terugkwamen, moest hij haar zee voor bijna drie maanden. Mijn hart was gebroken. Kapot. Afscheid nemen van hem op Schiphol was een van de meest pijnlijke dingen tot dan toe in mijn leven.

We schreven brieven, echte brieven. We belden, vanuit telefooncellen. Soms kwam er een telex op de fax van mijn vader. Een ding was zeker: ik wist 100% zeker dat deze man het waard was om pijn voor te lijden…. en gelukkig ging hij korter varen na een dik jaar.

Het was toch een mooie tijd, vooral omdat onze relatie zo op de proef gesteld werd. In elk geval wisten we dat we overal tegen konden, samen. En de weken als hij thuis was, waren de beste van mijn leven. Begin 2000 gingen we samenwonen (ik verhuisde naar zijn appartement en nam het over) en het leven was redelijk zorgeloos. We waren zo verliefd.

En pasgeleden zei iemand nog: ‘ik ben jaloers zoals jullie naar elkaar kijken’. Ik vond dat mooi.

We hebben al zo veel meegemaakt samen. Geweldige, en wat meer uitdagende dingen. En nog altijd voel ik me verliefd…. en intens geliefd.

Ik ben geen relatie-expert maar ik weet wel wat er bij ons werkt. En wat niet werkt. En dat deel ik graag 🙂 Waar ik zeg ‘je’ bedoel ik ‘me’. Het is wat ik doe, niet wat een ander moet doen, maar het schrijft makkelijker op die manier.

  • Neem de ander nooit voor lief. Ook al word je allebei 97, het leven is kort. Besef dat. Is een slingerende sok zo belangrijk, als je weet dat iemand ook zo weg kan zijn, of jij?
  • Apropos sokken, onderbroeken, tandpastadopjes etc: wees niet zuur, raap het even op. Je bent zelfs ook geenszins perfect en je verandert het toch niet, het enige wat je verandert is de sfeer en niet ten goede.
  • Neem altijd met liefde afscheid. We nemen altijd vrij uitgebreid afscheid als de man naar werk gaat. En ook al gaat hij alleen even tanken, dan nog is het ‘tot zo lieffie’. Ga nooit, nooit boos uit elkaar.
  • Ga nooit boos slapen. We hebben nooit ruzie en zelden onenigheid maar als het een keer gebeurt besluiten we dat het het niet waard is na een paar minuten. Alles uitbleren wat je op je hart hebt, is overrated. Sommige dingen zijn beter als ze ongezegd blijven.
  • Kleed je mooi aan. Voor je man. In kleding waarvan je weet dat hij het mooi vindt. Zeer politiek incorrect, maar andersom is het ook fijn als er moeite voor je wordt gedaan. Het doet wat het moet doen.
  • Maak het gezellig in huis en kook geregeld iets wat hij heel lekker vind. Gebakken rijst met kip, eigenlijk. Hoe heerlijk is het voor hem om thuis te komen uit een koude loods waar hij heel de dag vettige motoren heeft gerepareerd tussen de lelijke mannen, in een opgeruimd en fijn ruikend huis met iets lekkers ‘in het pannetje’ (oh die is fout, sorry) en een leuke dame.
  • Fix jezelf even voor de man weer binnenstapt. Even tanden poetsen, een watje over je gezicht, een eyelinerstreep bijwerken, lippenstift op en indien nodig, iets fris aantrekken. Je voelt je beter en dat voelt je man ook weer.
    Thuiskomen en een vrouw vinden in een trainingsbroek in een rommelig huis… het lijkt me niet aangenaam en ik weet vrij zeker dat de meesten van ons zich ook veel beter voelen als er enige moeite is gedaan voor ons uiterlijk en omgeving.
  • Probeer iemand niet te veranderen maar accepteer iemands eigenaardigheden als mooie unieke eigenschappen van die persoon. Zeggen tegen de man dat hij socialer moet zijn, zou zijn alsof je tegen mij zou zeggen dat ik socialer moet zijn. Gaat niet gebeuren!
  • Geef de ander de ruimte. Ik vind het zo fijn om naar de man te kijken als hij bezig is met de auto, of iets klust. Gewoon, omdat hij dat doet, omdat hij dat leuk vind en goed kan. Ik had een tijdje dat ik overal over zeurde wat hij uitgaf, nu nooit meer. Als hij iets groters wil kopen vraagt hij of er nog geld is en verder let ik niet op zijn uitgaven.
  • En jezelf ook. Heb dingen die helemaal zonder excuses van jezelf zijn en die je hart blij maken, ook al begrijpt de ander daar niets van. Doe ze, zonder excuses.
  • Maak tijd voor elkaar. Er is niets mis mee de kinderen op tijd naar bed te laten gaan omdat papa en mama tijd voor elkaar nodig hebben. Pubers kunnen lang opblijven, maar dat hoeft niet elke dag. Er is een verschil in de tijd die we samen, en met de kinderen doorbrengen en de tijd met elkaar is me heilig.
  • Praat nooit op een negatieve manier over de ander in gezelschap. Ik zal nooit iets lelijks zeggen over de man tegen anderen. Natuurlijk maken we wel eens grapjes over elkaars eigenaardigheden, maar nooit op een negatieve manier. Als ik vrouwen hoor over dat ze hun man moeten ‘opvoeden’ of zeggen ‘hij begrijpt daar helemaal niets van’ waar hun man bij zit, dan *cringe* Hoe als het andersom zou zijn? Dat ze niet zo emotioneel overkomen lijken, betekent niet dat ze hier ongevoelig voor zijn. Ik denk dat mannen nog wel gevoeliger zijn hiervoor dan vrouwen, van binnen.
  • Vind je eigen leuke dingen om te doen. Ik lees vaak dat stellen vinden dat ze uit eten moeten, of samen uit. Voor ons is dat niet nodig en gewoon op de bank zitten met een cd, een glas wijn, een gesprek of een boek = genieten. Als een afspraak niet doorgaat zijn we vaak zo opgelucht dat we gewoon thuis kunnen zijn die avond en dat voelt voor ons allebei beter dan ergens naartoe moeten. We zijn allebei compleet gelukkig met een heel simpel en voor velen saai leven. Doe wat bij je past, wat het ook is.
  • Maak de sfeer aangenaam en wees verleidelijk. Mooi ondergoed, mooie kleding, een fijne omgeving: mannen zijn visueel ingesteld. Als ik moeite doe voor mijn man, krijg ik zo veel terug van hem.

Ik ben ook opgegroeid in de jaren negentig. Met ‘ik kan het zelf wel’ en ‘vrouwen moeten financieel onafhankelijk zijn’ en ‘huisvrouw zijn not-done’ en ‘vrouwen zijn even sterk als mannen’. Ik heb nooit geweten wat ik wilde worden en nooit carrière willen maken. Ook vind ik het heerlijk als de man voor mij zorgt, en ik voor hem en allebei op onze eigen manier, in plaats van het vreselijke ‘alles samen, 50-50 en scores bijhouden’.

Onze relaties zijn ‘politiek correct’ gemaakt door de vrouwelijke energie eruit te halen. Door het te bestempelen als zwak, gebruik makend van, parasiterend, neurotisch, hoofd in de wolken, onwetenschappelijk, inactief en noem maar op. En dit schaadt vrouwen, maar mannen net zo goed. Mannen hebben het vrouwelijke in een vrouw nodig om de beste versie van zichzelf te kunnen zijn.

Ik pleit voor politiek incorrecte relaties. Het is toch raar dat we hebben geleerd dat we niets van een man mogen aannemen. Geen hulp. Dat we niets voor een man moeten doen. Wee de vrouw die met liefde eten kookt en zichzelf in een sexy jurk hijst voor haar man thuiskomt en nog erger: er nog van geniet ook, omdat ze weet hoe veel beter haar relatie is als ze zulke moeite doet.

En ik zeg niet dat elke vrouw dat moet doen of dat elke man het evenveel waardeert of dat elke relatie ervan opknapt. Iedereen en elke relatie is anders. Ik zeg wel dat we geconditioneerd zijn om volledig tegen onze natuur in te gaan, met alle gevolgen van dien.

Sinds ik dat deel van mezelf heb veranderd en dit ben gaan inzien, is mijn leven echt mooier geworden. En het is niet politiek correct. Het is niet ‘feministisch’. Maar wat is dat, anyway, behalve vrouwen die het slechte gedrag van een kleine groep mannen tot ideaal hebben verheven? Ik noem bandeloos seksueel gedrag, carrière maken ten koste van anderen, competitie, het uit handen geven van de zorg voor kinderen aan vreemden… Met als kers op de taart het vermoorden van ongeboren kinderen een ‘vrouwenrecht’ noemen.

Maar laten we het gezellig houden.

Nog meer omarmen…

Foto door Deena op Pexels.com

Wat geldt voor wie we zijn -omarmen wie we zijn en onze ‘foutjes’ zien als positieve kenmerken- , geldt evenzogoed voor ons uiterlijk. Ik las in een boek van Fiona Ferris dat ze altijd een meer bescheiden buste wilde hebben. Bij haar ideaal van een petite Franse dame, past geen BH-maat van 80DD… En daarover voelde ze zich slecht.

Oh, och, wat doen we onszelf aan altijd ook he? Tot ze ergens de term ‘bombshell’ tegenkwam, die haar perfect beschrijft. Bij ‘bombshell’ denk je aan een stralende vrouw met goede rondingen op de juiste plek, niet aan een neurotische Parisienne met maat XS. Ze besloot om zichzelf, haar figuur, haar ‘bombshellheid’ volledig te omarmen.

Ik vond dat mooi.

Nu moet ik zeggen dat sommige dingen erg lastig te accepteren zijn. Na vier zwangerschappen, borstvoeding en wat kilo’s kwijtraken was mijn voorgevel op een dag simpelweg borte vekk. Foetsie. Disappeared into hyperspace!

Ik heb elke mogelijke truc (mooie passende lingerie, de makkelijke kanten bekijken, dankbaarheid) geprobeerd om er vrede mee te hebben maar ik vond het vreselijk en voelde me geen complete vrouw meer. Een handige plastisch chirurg en zijn team knutselden een kleine c-cup terug en ik ben er zo gelukkig mee.

Maar dat was niet het enige natuurlijk, om je druk om te maken. We zijn zo goed in het volledig afbranden van onszelf. Mijn rug is extreem hol, dus mijn buik lijkt al snel ronder dan ie is. Ik moet heel erg letten op mijn houding en wat ik eet, want vet hartje mijn buik en het haat mijn ledematen. Jaren, jaren heb ik dat Heel Erg Vervelend gevonden. Tot ik besloot, dat ik dat niet meer ging doen en besloot dat ik gewoon niet alles kan hebben.

Ik heb het geluk dat ik naast makkelijk aankomen, ook makkelijk kan afvallen en dat mijn lijf, mits is het vooral voorzie van Goede Dingen, ook met het klimmen der jaren slank blijft. Ik heb lange slanke benen, slanke armen, een taille en vrouwelijke vormen. Alles is in verhouding. What’s not to love? Waarom mezelf zo slecht voelen over een klein stukje dat echt niet de berg is die ik van de molshoop maak. De man zegt regelmatig hoe mooi ie me vindt en dat is de enige op wie ik indruk hoef te maken.

En hij heeft ook vele malen liever een vrouw die 100% goed in haar vel zit dan eentje die zich druk maakt over een klein stukje van haar lichaam en alleen dat stukje de macht geeft om te bepalen dat ze niet tevreden is.

Zelfvertrouwen, zelfliefde en acceptatie is alles. Ook al ben je niet tevreden met wie je nu bent of de maat die je hebt of wat ook, je kan wel ook nu goed voor jezelf zijn. Koop kleding die past, die je laat stralen. Benadruk je goede punten, en waarom niet je foutjes extra accenturen als iets van jezelf?

Ik voelde me ook lang slecht in wat nauwsluitender jurken. Nu niet meer. HA! Waarom niet mooie opvallende lippenstift opdoen, ook al heb je een gat tussen je tanden? Een statement-ketting ook al ben je niet tevreden over je hals? Te veel kilo’s naar je zin? Rechtop lopen doet veel meer voor je figuur dan je verstoppen in wijde tops en afhangende schouders.

Hoe zou je je gedragen als je perfect was, als je precies was zoals je wilde zijn? Wees die persoon. Draag wat zij zou dragen, eet wat zij zou eten, doe wat zij zou doen en stop met het wegwensen van je leven omdat het ‘niet goed’ zou zijn.

Maak er het beste van. Nu. Niets mis met jezelf verbeteren, gezonder worden, meer bewegen, maar niet door jezelf de put in te praten elke dag.

Ik vind mijn vriendinnen mooi op hun eigen manier. Stel dat we onszelf eens met zo veel liefde en compassie zouden bekijken als onze vriendinnen, of andere vrouwen die ons na zijn, bekijken. Hoe mooi zou dat zijn.

Terug naar je natuur…

Foto door VH S op Pexels.com

Ik heb wel eens eerder geschreven over de narigheid van constant gebombardeerd worden met berichten over hoe we dingen beter kunnen doen, productiever kunnen zijn en hoe we de beste versie van onszelf worden door een zevenstappenplan vol onduidelijke en onpractische adviezen op te volgen wat uiteindelijk niet werkt.

En ook: hoe we constant worden ‘gedwongen’ onszelf te vergelijken met anderen en dan niet op een manier waarop we onze zegeningen tellen, maar een manier waarop we onszelf minder waard vinden dan de ander. Je haar te dun, je benen te kort, je stem te vreemd, je neus te groot, je lippen te dun, je bips te plat of was ie juist maar plat, je huis te action en ikea, je garderobe te flauwtjes, je voorraad te weinig…

Er is niets mis met beter willen zijn dan je was. Of met uit je comfortzone komen. Bij tijd en wijlen. Maar dan is het denk ik wel belangrijk om een betere versie van jezelf te worden. Om uit je comfortzone te komen om iets te doen dat jij belangrijk vindt.

Ik denk dat deze bovengenoemde trends enorm schadelijk zijn, zeker in combinatie met het niet kennen van ons eigen lichaam, maandelijkse cycli en levensfases en wat hier bij hoort.

Het is zo makkelijk om volledig voorbij te gaan aan wie je zelf, echt bent. Aan je natuur.

Bijvoorbeeld, hoe veel vrouwen kennen hun maandelijkse cyclus echt? Hoeveel vrouwen weten dat er verschillende fases in die cyclus zijn die allemaal hun eigen kracht hebben? Velen kennen alleen de fases PMS, bloedbad en weer redelijk normaal. Hoeveel weten dat voeding volledig tegen je, of juist voor je kan werken, als het hierom gaat?

Waarom is het normaal dat een vrouw 2,5 maand na de geboorte van een kind weer gaat werken? Of blijft werken tot praktisch aan de bevalling toe? Dat ze zich bijna schamen om zich ziek te melden tijdens een zwangerschap want ‘nu moet iedereen opdraaien voor het feit dat jij zo nodig kinderen wil!’. Het is toch de omgekeerde wereld.

Hoeveel van ons hebben een verkeerde partner gekozen onder de invloed van die rampzalige anticonceptiepil? Hoe veel van ons lijden in stilte, fysiek of geestelijk zonder ooit het verband te leggen met kunstmatige hormonen in ons lijf? Ik stopte ermee toen ik 21 was -ik was al voor ik met de pil begon ernstig verliefd op mijn (nu) man, haha- en ik voelde me letterlijk een ander mens erna.

Hoeveel van ons nemen de moeite om onszelf eens af te vragen: ‘is dit het juiste pad, voor mij?’ Hoeveel mensen laten de stilte toe om die vragen op te laten komen?

Hoeveel van ons doen in elk geval zo nu en dan waar onze ziel en zaligheid ligt?

Hoeveel van ons zitten constant in hun mannelijke energie? Ik zie het overal. Dingen gedaan krijgen, doelen stellen, zelfs het creëren van een (in mijn ogen) onvrouwelijk lijf met een sixpack en geprononceerde spieren, concurreren, jagen, jezelf uitdagen, Getting Sh’t Done, carrière maken ten koste van anderen, meer geld en spullen binnen harken… Go Go Go!

In plaats van tijd maken voor het verzorgen van de mensen, dieren en omgeving om ons heen, in contact komen met onze gevoelens, verzorgen, mooier maken, laten groeien, accepteren, een rustpunt zijn, creatief zijn… En dat kan op talloze manieren.

Hoeveel meer ‘productief’ moeten we nog worden? Is er een plafond aan hoe productief een mens moet zijn?

We hebben geen lijstjes nodig met hoe we beter worden en hoe we onszelf kunnen fixen om nog beter in de mal van een dolgedraaide samenleving te passen.

Een samenleving die het mannelijke ophemelt en het echt vrouwelijke beschimpt en negeert en wegzet als irrationeel, onlogisch, zwak en onberekenbaar, daarbij vrouwen en mannen tekort doen.

Een maatschappij waarin mannen en vrouwelijke zoeken naar het vrouwelijke, zonder zich te realiseren dat ze dit doen. Want er ontbreekt iets, een heel wezenlijk deel…

Een deel van de reis naar ‘heling’, of het nu gaat om die van jezelf, de maatschappij of de aarde, bestaat denk ik uit onszelf weer beter gaan begrijpen. Terug naar de natuur, maar ook naar onze eigen natuur….